II SO/Bk 14/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy z wniosku F. N. i E. N. w przedmiocie wymierzenia grzywny Staroście B. w B. w związku z nieprzekazaniem sądowi skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania p o s t a n a w i a 1. wymierzyć Staroście B. w B. grzywnę w kwocie 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych; 2. zasądzić od Starosty B. w B. solidarnie na rzecz skarżących F. N. i E. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. , E. i F. N. w dniu 18 sierpnia 2015 r. skierowali do sądu administracyjnego wniosek o wymierzenie organowi – Staroście B., grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 25 czerwca 2015 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W motywach wniosku podkreślono, że uchybienie to ma charakter rażącego, albowiem organ już kilkakrotnie dopuszczał się nieprzekazania Sądowi skargi i z tego tytułu był karany grzywną. Organ w odpowiedzi na wniosek wniósł o jego oddalenie i podał, że nie kwestionuje jego zasadności, albowiem istotnie skarga została przekazana do Sądu z przekroczeniem terminu. Niemniej jednak, zdaniem organu, wobec merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy decyzją z dnia [...] września 2015 r., karanie go jest nieuzasadnione i sprzeczne z funkcją grzywny. Z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd istnienia przesłanek do wymierzenia grzywny, organ wniósł o miarkowanie jej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 lutego 2015 r. (M.P. poz. 179) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2014 r. wyniosło 3.783,46 zł. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu (por. np. postanowienia NSA: z 23 września 2014 r., I OZ 759/14; z 22 lipca 2014 r., I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 r., I OZ 429/13; z 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13; wszystkie są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że E. i F. N. wnieśli skargę do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu. Wobec tego, stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, przy czym zobligowany był do zachowania 30 – dniowego terminu. W ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga, którą otrzymał w dniu 25 czerwca 2015 r., przekazana została sądowi w dniu 13 października 2015 r. Tymczasem 30 – dniowy termin przekazania skargi liczony od dnia jej otrzymania mijał z dniem 25 lipca 2015 r., czyli skarga, która została przekazana do sądu dopiero w dniu 13 listopada 2015 r., została przekazana z 2,5 miesięcznym uchybieniem terminu. Podsumowując stwierdzić należy, że przedstawione okoliczności potwierdzają niewykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a., co przesądza o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzonej grzywny ponownie zaakcentować należy, iż grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a.. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Wbrew temu co podnosi organ, Sąd nie dopatrzył się w sprawie niniejszej żadnych okoliczności łagodzących. Taką okolicznością bez wątpienia nie może być fakt wydania w dniu [...] września 2015 r. merytorycznej decyzji. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a w sposób kategoryczny kreuje powinność organu. Świadczy o tym użyte przez ustawodawcę wyrażenie: "organ (...) przekazuje skargę sądowi (...)", które ma charakter bezwarunkowy (vide: wyrok NSA z 20 czerwca 2012 r., II GZ 223/12, pub. CBOSA). Sąd określając wysokość grzywny uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ oraz przede wszystkim fakt, że nie jest to pierwsze takie zachowanie organu. Organ bowiem był już dwukrotnie karany grzywną za nieprzekazanie Sądowi skargi w terminie. Po raz pierwszy postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 r. (II SO/Bk 1/13) i po raz drugi postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r. (II SO/Bk 8/15). Za każdym razem była to grzywna w wysokości 1.000 zł. Grzywny te nie wywarły żadnego skutku dyscyplinującego na organ. Świadczy o tym przede wszystkim to, że pomimo ukarania organu grzywną postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r., organ ponownie w dniu 25 czerwca 2015 r. dopuścił się zaniechania przekazania Sadowi skargi w ustawowym terminie. Logika postępowania organu sprowadzająca się właściwie do tego, aby poczekać z przekazaniem skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania do czasu zlikwidowania stanu bezczynności, poprzez wydanie decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Jak już bowiem wywiedziono określenie "przekazuje" zawarte w art. 54 § 2 p.p.s.a oznacza bezwzględny obowiązek organu, nie zaś jego uznanie, do przekazania skargi sądowi. Wobec takiego zachowania organu sprawie niniejszej, nałożona grzywna ma już właściwie charakter tylko i wyłącznie charakter represyjny. Z tych powodów Sąd uznał, że kwota 1.500 zł grzywny będzie spełniać swoje funkcje. Reasumując, sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sąd postanowił w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 200 p.p.s.a.