I SA/Bd 1022/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. S.-T. na negatywną informację Zarządu Województwa [...] w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu w ramach działania Wsparcie inwestycji przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego postanawia 1. pozostawić skargę bez rozpatrzenia 2. zwrócić M. S.-T. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę [...] zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego Zaskarżoną informacją Instytucja Zarządzająca rozpatrzyła negatywnie wniosek Ma. S.-T. o ponowne rozpatrzenie sprawy od wyniku oceny formalnej projektu pn. "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa R.-E. poprzez dywersyfikację działalności oraz inwestycje w nowoczesny sprzęt do szkoleń oraz odnowę biologiczną" złożonego w ramach Działania 5.2 Wsparcie Inwestycji przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013. Na powyższą informację strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, do której załączyła m.in. Wniosek o dofinansowanie projektu wraz z załącznikiem nr 9, bez pozostałych załączników wymienionych na stronach 24-25, pismo Departamentu Wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 7 października 2010r. informujące o uchybieniach, które zawiera wniosek o dofinansowanie, wniosek z dnia 4 października 2010r. o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz informację Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 22 listopada 2010r. o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwana: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 ww. ustawy. Stosownie do art. 3 § 3 tej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na takiej właśnie zasadzie, kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania przez Instytucję Zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej zwana u.z.p.p.r.). W przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji o wynikach oceny jego projektu może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych (art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r.). Właściwa Instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c (art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r.). Zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. skargę należy wnieść w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, wydanej w wyniku procedury odwoławczej, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b) ust. 4, tj. informacji o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego. Zgodnie z art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Natomiast wniesienie skargi po terminie, o którym mowa w ust. 2, niekompletnej bądź bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie, o którym mowa w ust. 2 powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia (art. 30 c ust. 5 u.z.p.p.r.). Rozpoznając przedmiotową sprawę w pierwszej kolejności Sąd dokonał zbadania warunków formalnych dopuszczalności skargi, zgodnie ze wskazanymi wyżej wymogami i stwierdził, że skarga została wniesiona w ustawowo określonym terminie, po wyczerpaniu środka odwoławczego przysługującego zgodnie z systemem realizacji przedmiotowego programu operacyjnego i należycie opłacona, jednakże jest niekompletna. Wystąpiła zatem przesłanka do pozostawienia jej bez rozpatrzenia stosownie do art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. Pojęcie skargi kompletnej zostało zdefiniowane w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., stąd a contrario należy wywieść, że skarga niekompletna w rozumieniu przepisu art. 30c ust. 2 pkt 5 ustawy oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zdanie 1 u.z.p.p.r. Innymi słowy kompletność skargi odnosi się do kompletności dokumentacji w sprawie, która to dokumentacja szczegółowo została przez ustawodawcę określona w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2010r., sygn. akt II GSK 454/10, postanowienie NSA z dnia 17 grudnia 2009r., sygn. akt II GSK 969/09). Wynikający z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. obowiązek wniesienia skargi wraz z kompletną dokumentacją sprawy, ma na celu umożliwienie sądowi administracyjnemu kontrolę negatywnego wyniku procedury odwoławczej. Wprowadzając tak restrykcyjne wymogi ustawodawca nałożył na właściwą instytucję obowiązek pouczenia w informacji o wynikach procedury odwoławczej o zasadach, trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie instytucja zarządzająca dopełniła ustawowego obowiązku, o którym mowa w art. 30b ust. 4 ustawy zamieszczając w informacji z dnia 22 listopada 2010r. stosowne pouczenie w zakresie konieczności dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji obejmującej: "wniosek o dofinansowanie projektu wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o wynikach procedury odwoławczej". Sąd zauważa, że skarżąca, pomimo prawidłowego pouczenia, wniosła skargę niekompletną, albowiem nie dołączyła do niej informacji w przedmiocie oceny projektów oraz wniosku o dofinansowanie wraz z kompletem załączników (z 15 zaznaczonych znakiem "x" w rubryce "TAK", na stronach 24-25 wniosku, skarżąca dołączyła jeden – załącznik nr 9 "Oświadczenie Beneficjenta o zabezpieczeniu środków niezbędnych do zrealizowania projektu oraz dokumenty potwierdzające zabezpieczenie środków na realizację projektu"). W postępowaniu sądowoadministracyjnym zainicjowanym skargą, o której mowa w art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r., wyłączone jest stosowanie art. 52-55 p.p.s.a. W związku z tym na właściwej Instytucji Zarządzającej nie ciąży obowiązek przedstawienia sądowi odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy (art. 54 § 2). Sąd przy rozpoznaniu skargi dysponuje zatem tylko dokumentacją złożoną przez skarżącego. W tej sytuacji, Sąd, by mógł prawidłowo ocenić legalność zaskarżonego aktu musi dysponować kompletną dokumentacją w sprawie. Należy w tym miejscu zauważyć, że z uregulowań ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, które stanowią lex specialis do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika, aby dopuszczalne było wezwanie przez Sąd skarżącego do usunięcia braków skargi w tym zakresie. Wymóg złożenia kompletnej skargi wraz z dokumentacją ciąży wyłącznie na skarżącym, gdyż to on zobligowany został do dostarczenia takiego materiału dowodowego, który umożliwi Sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi w zakreślonym 30 – dniowym terminie, bez potrzeby jego uzupełniania przez Sąd. Ustawodawca poprzez modyfikację sądowego postępowania (m.in. skrócenie terminu do złożenia skargi, wyeliminowanie pośrednictwa organu przy jej wniesieniu, wprowadzenie terminu do rozpoznania skargi) miał na względzie uzyskanie efektu szybkości postępowania. W związku z tym, przepis art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r., przewidujący, że w razie wystąpienia braków skargi w nim wymienionych, skargę pozostawia się bez rozpatrzenia, należy stosować bez potrzeby uzupełniania braków pisma zgodnie z art. 49 p.p.s.a. Sąd w składzie orzekającym w sprawie w pełni podziela stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia 29 lipca 2009r., sygn. akt II GSK 568/09, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. znosi stosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a. w stosunku do skargi niekompletnej. Zatem wezwanie do uzupełnienia braków skargi wniesionej na podstawie art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. dotyczyć może np. uzupełnienia braku odpisu skargi. Natomiast brak informacji w przedmiocie oceny projektu wywiera skutek szczególny z art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. i nie może być uzupełniony na wezwanie Sądu. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że w przedmiocie kompletności skargi, nie ma znaczenia to, czy brakujące załączniki do wniosku mają wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Kompletność skargi oznacza bowiem przedłożenie wszystkich załączników (por. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010r., sygn. akt II GSK 1042/10, postanowienie z dnia 27 lipca 2010r. sygn. akt II GSK 785/10, postanowienie z dnia 21 kwietnia 2010r., sygn. akt II GSK 345/10). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarżąca wniosła skargę niekompletną, co skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e) u.z.p.p.r.