I SA/Bd 1107/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 marca 2012 r. sprawy ze skargi spółki T. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2008. oddala skargę Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy U. określił T. S.A. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 48.393 zł. W uzasadnieniu wskazano, iż podstawą wydania decyzji było nieuzasadnione, w ocenie organu, pomniejszenie zadeklarowanego podatku od nieruchomości za 2008r. w deklaracji z powodu wyłączenia z podstawy opodatkowania deklarowanych w latach poprzednich linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Organ stwierdził, że linie kablowe są elementem składowym budowli, jaką jest kanalizacja teletechniczna i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odwołując się do pojęcia sieci technicznych jako budowli, organ powołał przepisy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) Ponadto organ podatkowy wyjaśnił, że wartość budowli została przyjęta na podstawie danych z lat poprzednich, ponieważ dane przedłożone na płycie CD nie zostały uwzględnione w prowadzonym postępowaniu podatkowym z uwagi na ich nieczytelność. Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2007r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) – dalej Op. w szczególności: art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 gdyż organ nie przedstawił dowodów odnośnie następujących kwestii: - że skarżąca jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za 2007 r., - że należące do skarżącej linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlami w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, - wartości spornych linii kablowych. Ponadto, skarżąca wskazała na naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż w jej ocenie sporne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, nie są budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż w jej ocenie jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż określoną w tym przepisie. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości podzielając stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, że sporne linie kablowe są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło pogląd reprezentowany w literaturze i orzecznictwie , że od 1 stycznia 2003r. sieci techniczne( telewizyjne, telekomunikacyjne) na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinny być traktowane jako budowle. Wniosek taki wynika wprost z analizy definicji z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz z przepisów prawa budowlanego. Sieć techniczna stanowi budowlę, jako pewna zorganizowana całość, służąca realizacji określonych celów. W związku z tym należy przyjąć, iż w jej skład wchodzą wszystkie elementy niezbędne do jej prawidłowego funkcjonowania ( studzienki, kable , skrzynki, słupy, przyłącza). Budowlą jest każdy ze wskazanych elementów sieci kablowej. Łączna wartość tych elementów ustalona na podstawie przepisów art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisów ustawy o podatku dochodowym stanowi podstawę opodatkowania na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. stanęło na stanowisku, że sporne linie kablowe podpadają pod pojęcie budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z czym naliczenie podatku od nich było prawidłowe i w pełni uzasadnione. Organ zauważył, że pogląd ten jest już powszechny, a także mocno ugruntowany w piśmiennictwie i orzecznictwie. W odniesieniu do wartości spornych linii kablowych, organ odwoławczy wskazał na potrzebę dotarcia do ewidencji środków trwałych, prowadzonej przez podatnika, jako źródła informacji o wartości budowli w roku 2008. Wskazał jednocześnie na brak współpracy T. S.A. w zakresie postępowania dowodowego, w szczególności odmowa przedłożenia wyciągu z ewidencji środków trwałych z terenu gminy Unisław, jako dokumentu mającego Zasadnicze znaczenie dla zweryfikowania deklarowanej wartości budowli. Dostarczony nieopisany dowód w postaci nośnika danych płyty CD, który zawiera wyciąg danych dotyczących kilkudziesięciu gmin jest zbyt obszerny aby na jego podstawie prawidłowo określić pozycje dotyczące gminy Unisław. W konsekwencji nie pozwala na określenie podstawy opodatkowania. W tej sytuacji wartością budowli najbardziej zbliżoną do rzeczywistej jest wartość zadeklarowana przez podatnika za rok 2007 , jak ją przyjął organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi spółka przytoczyła tożsame zarzuty, jakie podniosła w odwołaniu. Zdaniem strony organy podatkowe ustalając inną niż zadeklarowana przez podatnika wysokość zobowiązania nie przedstawiły dowodów, z których wynikałoby, że wysokość zadeklarowana przez podatnika nie odzwierciedla stanu faktycznego. Skoro zakwestionowano prawidłowość rozliczenia podatku od nieruchomości za rok 2008, to na organach podatkowych ciążył obowiązek wykazania, że jest ono niezasadne (co wynika z art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Zatem, w ocenie Spółki stan faktyczny sprawy wymagał ustalenia przez organy podatkowe. Należało ustalić, czy T. S.A. istotnie nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości obiektów, które powinna była zadeklarować ze względu na to, że spełniają one cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka podkreśliła, że kwalifikacja obiektu jako budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych to nie tylko problem prawidłowego zastosowania przepisów tej ustawy, ale również dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, które stanowią podstawę zastosowania przepisów materialnych. Tu strona powołała się na wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2008r. sygn. akt II FSK 1471/06. Skarżąca wskazała, że na konieczność dokonywania ustaleń faktycznych w zakresie przedmiotu opodatkowania w podatku od nieruchomości, w tym również w odniesieniu do linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, zwrócił również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 5 sędziów z 5 listopada 2001 r., sygn. akt FPK 8/01 oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Zdaniem Spółki, Wójt Gminy U. oraz SKO w T. nie przedstawiły żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że sporne linie kablowe posiadają cechy budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co świadczy o naruszeniu art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Dalej Skarżąca stwierdziła, że organy podatkowe przyjmując, że linie kablowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie ustaliły, jaka jest łączna wartość tych "budowli", które stanowią własność T. S.A. Nie ustaliły zatem podstawy opodatkowania od budowli za rok 2008. Jej zdaniem w zakresie podstawy opodatkowania za przesądzające nie mogą zostać uznane dane pochodzące ze złożonej w roku 2007 deklaracji podatkowej. Po pierwsze dlatego, że dane ujęte w deklaracji podatkowej nie mają takiej mocy jak zapisy w księgach podatkowych. Po drugie, zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej jedynie dokumenty urzędowe "stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone", a deklaracja podatkowa nie jest dokumentem urzędowym. Po trzecie zaś, nawet gdyby przyjąć, że dane z deklaracji za 2007r są poprawne to nie są aktualne na nowy rok podatkowy ponieważ w stanie środków trwałych Spółki następują ciągłe zmiany. W tym miejscu strona zwróciła uwagę, że wraz z pismem z dnia 1 stycznia 2011 r. przedłożyła organowi I instancji, nośnik danych w postaci płyty CD zawierający dane pozwalające na wyodrębnienie, a następnie na wyliczenie wartości obiektów, które organ zakwalifikował jako budowle, podlegające podatkowi od nieruchomości. Tu Skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 482/09, który w jej ocenie potwierdza stanowisko odnośnie naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej polegającego na nieustaleniu przedmiotu opodatkowania oraz podstawy opodatkowania od budowli. Zdaniem Spółki, w konsekwencji wykazanego powyżej naruszenia doszło również do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem wartość przyjęta przez organy podatkowe do wymiaru podatku nie jest wartością określoną zgodnie z tym przepisem. Skarżąca wskazała, że organy podatkowe orzekające w przedmiotowej sprawie jako podstawę opodatkowania od budowli w roku 2008 przyjęły wartość, która nie jest wartością początkową środka trwałego, ale jest wartością określoną przez stronę w deklaracji podatkowej za poprzedni rok podatkowy". Na potwierdzenie powyższego stanowiska Spółka powołała się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1581/09, sygn. akt II FSK 1582/09, sygn. akt II FSK 1584/09, z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1649/09 i II FSK 1078/10 oraz w wyroku z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1499/09. W ocenie Skarżącej zaskarżona decyzja narusza również art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem podatkiem od nieruchomości obciążono linie kablowe, które nie wykazują cech budowli w rozumieniu tych przepisów. Spółka zwróciła uwagę, że art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który definiuje budowle, podlegające - zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, budzi istotne wątpliwości z punktu widzenia jego zgodności z art. 2 oraz z art. 217 Konstytucji RP, co należało uwzględnić przy wykładni tego przepisu. Według Strony, dokonana przez Kolegium wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, w kontekście opodatkowania sieci technicznej, jest nieprawidłowa, gdyż nie uwzględnia tego, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budowlą w rozumieniu tego przepisu jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Powołując się na stanowisko doktryny, Spółka stwierdziła, że linie kablowe nie stanowią - wraz z kanalizacja techniczną, w której zostały położone - sieci technicznej. Skarżąca podkreśliła, że dodatkowym potwierdzeniem jej stanowiska są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których - przy definiowaniu budowli - odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z treścią tego rozporządzenia, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi są wyłącznie linie kablowe podziemne (a więc ułożone bezpośrednio w ziemi - § 3 pkt 8 rozporządzenia), linie kablowe nadziemne (a więc umieszczone na podbudowie naziemnej - § 3 pkt 7), kanalizacja kablowa (składające się wyłącznie z rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz dla urządzeń telekomunikacyjnych - § 3 pkt 5), antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne i szafy kablowe. Zdaniem Spółki, z treści ww. rozporządzenia jednoznacznie wynika, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 10 stycznia 2012r. Skarżąca Spółka złożyła do tut. Sądu wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na to, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania w zawisłych przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawach: 1. skarg konstytucyjnych Elektrowni "Rybnik" S.A. ( sygn. akt SK 19/10, SK 21/10, SK 24/10) 2. skargi konstytucyjnej, jaką – w zakresie art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – złożyła T. S.A. w dniu 23 września 2010r. Postanowieniem z dnia 01 lutego 2012r. tut. Sąd wniosek o zawieszenie postępowania oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podstawowego dla tej sprawy problemu prawnego, to jest odpowiedzi na pytanie, czy ułożone w kanalizacji linie telekomunikacyjne są budowlą, która w stanie prawnym obowiązującym w 2008 roku podlała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, wskazać należy, ze został on już jednolicie rozstrzygnięty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ugruntowane jest już bowiem stanowisko judykatury, że "przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno – użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l." Szerokie uzasadnienie tej tezy zawarte zostało w wyroku NSA z 13 maja 2010 r., sygn. II FSK 2168/08 (opubl. CBOSA). Sąd ten zwrócił uwagę, że takie terminy jak "obiekt budowlany" oraz "budowla" nie zostały zdefiniowane w ustawie z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej u.p.o.l., to zasadnym jest odwołanie się w tym zakresie do przepisów prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z 7 lipca 1993 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy rozumieć przez to budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego ustawodawca wymienia pewne typowe przykłady budowli, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. W normatywnym pojęciu – określeniu budowli mieszczą się kanalizacje kablowe, jak i umieszczone w nich przewody kablowe. Kanalizacja kablowa nie jest budynkiem ani też obiektem małej architektury, nie wykracza poza zakres typowych i powszechnie znanych budowli, przykładowo tylko wymienionych w art. w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast przewody, które służą celom telekomunikacyjnym stanowią sieci uzbrojenia terenu, o której mowa w art. 2 pkt 11 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Z kolei sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. NSA podkreślił przy tym, że jeżeli telekomunikacyjne linie kablowe, stanowiące budowlę jako sieć uzbrojenia terenu, umieszczone zostaną w będącej również budowlą kanalizacji kablowej, nastąpi sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli. Powstanie sieć uzbrojenia terenu umieszczona w kanalizacji kablowej. Obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego, w zależności od konkretnego stanu faktycznego mogą być więc: budowle (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), budowle wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) oraz traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle – pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno – użytkową (art. 3 pkt 1 lit b. i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). W przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno – użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. Powyższa całość techniczno - użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Przywołany wyżej pogląd został przyjęty także w innych orzeczeniach NSA (zob. m.in. wyroki: z 13 maja 2010 r., sygn. II FSK 2143/08, z 17 sierpnia 2010 r., sygn. II FSK 482/09, z 29 października 2010 r., sygn. II FSK 1231/09, z 25 marca 2011r., sygn. I FSK 1881/09, z 27 marca 2011 r., sygn. II FSK 1575/09, opubl. CBOSA). W pełni podziela go również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz przyporządkowały go do właściwie zinterpretowanych norm prawa materialnego. Za całkowicie bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.). Odpowiadając na zarzut nie przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego, dającego podstawę do twierdzenia, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlą, Sąd zauważa, że sporny nie jest sam fakt umieszczenia przewodów w kanalizacji a kwalifikacja tego faktu z punktu widzenia normy prawnej. Wbrew twierdzeniom autora skargi organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Mimo biernej postawy Spółki organy zebrały wystarczające dowody do ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania nieruchomości należących do Spółki położonych na terenie wskazanej Gminy . Cały zebrany w sprawie materiał dowodowy został też w sposób wyczerpujący rozpatrzony, a jego ocena nie nosi znamion dowolności. Zdaniem Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, w których podnoszono, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie wartości budowli podlegających opodatkowaniu i bezzasadnie oparły się na wartości podanej w deklaracji podatkowej za poprzedni rok podatkowy, tj. za 2007 r. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Ustalenia wartości sieci telekomunikacyjnej co do zasady dokonuje się na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) regulujących amortyzację środków trwałych. Przepisem tym jest art. 16a i następne powołanej wyżej ustawy oraz wykaz stawek amortyzacyjnych – załącznik nr 1 do ustawy. W załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu klasyfikacji środków trwałych. Sieci telekomunikacyjne – linie kablowe składnik budowli – to grupa "2" wykazuje sklasyfikowanie w podgrupie "21". Należy zauważyć, że organ podatkowy wezwał skarżącą spółkę w dniu 21 marca 2008 r. (k nr 5) do udzielenia niezbędnych wyjaśnień w sprawie podatku od nieruchomości na 2008r. Ze złożonej odpowiedzi (vide: pismo pełnomocnika skarżącej spółki z dnia 18 kwietnia 2008r. ( k- 6) wynikało, że zmiana budowli wartości zadeklarowanej na rok 2008 r. w stosunku do wartości deklarowanych za 2007 r. była wynikiem "błędnego deklarowania w latach poprzednich wartości linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych". Skarżąca spółka –co trzeba podkreślić – nie zakwestionowała rzetelności swoich deklaracji podatkowych, które wskazywały określone wartości (z zakresu) przedmiotu opodatkowania i nie wykazała, że wartości te były inne, aniżeli wynikało to z treści i zbadania tych deklaracji. Ponadto pismami z dnia 18 lutego 2011 r. (k - 43 akt administracyjnych) oraz 07 kwietnia 2011 r. (k- 45 akt administracyjnych) organ pierwszej instancji wzywał stronę do przedłożenia aktualnej wyceny środka trwałego. Na pierwsze pismo Spółka odpowiedziała w dniu 7 marca 2011 r. wskazała iż to na organie podatkowym a nie na podatniku ciąży obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; podkreśliła ponadto, iż strona postępowania podatkowego nie ma obowiązku przedstawiania dowodów znajdujących się w jej posiadaniu – nawet wówczas gdy organ podatkowy wzywa ją do tego. Dopiero w odpowiedzi na wezwanie z dnia 7 kwietnia 2011 r. (k – 45) lutego strona w dniu 19 kwietnia 2011 r. (k- 46) przesłała organowi dane na nośniku w postaci płyty CD, zawierające wyciąg z ewidencji środków trwałych, zastrzegając przy tym, że prowadzona ewidencja jest niekompletna (pismo z 4 maja 2011 r. k- 49 ) a przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych w formie elektronicznej jest możliwe tylko w Warszawie. Sąd wbrew opinii strony stwierdza, że organ nie pominął tego dowodu , ale wskazał, że materiał jest zbyt obszerny i nieczytelny aby organ mógł prawidłowo wyszukać pozycję dotyczące gminy Unisław. Sąd analizując niniejszy dowód załączony do akt administracyjnych stwierdza, że ocena organu jest trafna. Należy wskazać, że postawa strony, jaką prezentowała podczas postępowania wskazuje, że w istocie nie była ona zainteresowana ustaleniem stanu faktycznego tej sprawy, wychodząc z błędnego założenia, że ciężar wykazania określonych faktów spoczywa wyłącznie na organie prowadzącym postępowanie podatkowe. W orzecznictwie wskazuje się natomiast, że organom podatkowym nie można przypisywać nieograniczonego obowiązku w zakresie poszukiwania faktów istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania, jeżeli dowodów tych nie dostarczył sam podatnik, a z faktów, na które się podatnik powołuje, to on wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne (zob. między innymi wyrok NSA z 1 czerwca 1999 r., sygn. III SA 5688/98, opubl. Lex nr 38711, czy też wyrok WSA we Wrocławiu z 12 stycznia 2010 r., sygn. I SA/Wr 1672/09, opubl. LEX nr 559635). Zdaniem Sądu, w tej sprawie organy podatkowe, mimo biernej postawy Spółki, podjęły starania o należyte ustalenie stanu faktycznego. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń w zakresie przedmiotu, jak i podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 r. W konsekwencji w pełni zasadne było przyjęcie przez organ podatkowy takiej wartości spornych budowli, jaka została wykazana przez Spółkę w złożonej przez nią deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. Ponownie należy w tym miejscu powołać się na treść pisma Spółki z dnia 18 kwietnia 2008r.( k- 6) w którym Spółka wyraźnie stwierdziła, że pomniejszenie podstawy opodatkowania za 2008r względem 2007r. wiążę się z wyłączeniem wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. W świetle powyższego całkowicie bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co miałoby polegać na bezpodstawnym obciążeniu podatkiem od nieruchomości kablowych linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej. Błędne jest bowiem twierdzenie Spółki, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie mogą być kwalifikowane jako budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Bezzasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 co miałoby polegać na niewłaściwym ustaleniu podstawy opodatkowania. Oderwane od realiów tej sprawy jest twierdzenie autora skargi, iż organ podatkowy nie ustalił wartości spornych linii kablowych. Postępowanie podatkowe nie wymagało w tej mierze przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, gdyż nie można go było oprzeć o dane zawarte w deklaracji podatkowej za 2007 r., strona skarżąca nie wykazała, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej w 2008 r. była inna niż kwota wynikająca z deklaracji za 2007. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 Ordynacji podatkowej stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r., oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji za rok 2007 oraz porównać je z kwotą wskazaną w deklaracji sporządzonej w dniu 10 stycznia 2008 r. Końcowo już tylko Sąd chciałby odnieść się do postanowienia z dnia 21 października 2011 oddalającego wniosek o zawieszenie postępowania. W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że fakt złożenia do Trybunału Konstytucyjnego kilku skarg konstytucyjnych, jak też skierowanie do tego Trybunału przez inny sąd administracyjny pytania prawnego w sprawie zgodności przepisów u.p.o.l. z Konstytucją RP, nie stanowi dostatecznego uzasadniania do zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie w trybie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. W myśl tej regulacji prawnej Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wskazał to NSA, rozstrzygnięcie określonego zagadnienia przez inny sąd lub Trybunał musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej (zob. wydane w podobnej sprawie postanowienie NSA z 20 kwietnia 2010 r., sygn. II FZ 569/09, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest bezpośrednio zależne od wyników wskazanych przez Spółkę postępowań prowadzonych przed Trybunałem Konstytucyjnym. Do czasu ewentualnego stwierdzenia przez Trybunał niezgodności przepisów u.p.o.l., mogą one stanowić dla organów podatkowych podstawę do wydawania decyzji administracyjnych, a dla Sądu wzorzec kontroli legalności tych decyzji. Gdyby natomiast w przyszłości Trybunał stwierdził niekonstytucyjność zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego, Spółka będzie miała możliwość wystąpienia o wznowienie postępowania (art. 240 § 1 pkt 8 o.p.). Tym samym interes prawny Spółki pozostaje zabezpieczony, co pozwoliło na rozpoznanie tej sprawy bez zbędnej zwłoki, do czego Sąd jest zobowiązany na podstawie art. 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. E. Kruppik – Świetlicka T. Liwacz H. Adamczewska – Wasilewicz