I SA/Bd 329/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczących dokonania zabezpieczenia na majątku należności z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień i listopad 2012r. oraz styczeń, maj, sierpień, wrzesień 2013r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz W. J. kwotę [...]złotych (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. określił skarżącemu przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę za wrzesień i listopad 2012r., styczeń, maj, sierpień i wrzesień 2013r. oraz orzekł o dokonaniu na majątku podatnika zabezpieczenia ww. zobowiązań podatkowych przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Rozpatrując złożone odwołanie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Nie zgadzając się z decyzją organu drugiej instancji, skarżący zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając naruszenie art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201), dalej: "O.p." poprzez nieprawidłowe uznanie, że wobec strony zachodziła uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane; art. 33 § 1 O.p. poprzez nieprawidłowe uznanie, że podstawą zabezpieczenia może być obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane jednorazowo; art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego co do sytuacji majątkowej podatnika, konfrontowanej z wielkością potencjalnego zobowiązania podatkowego oraz przyjęcie nieuzasadnionej oceny, że majątek strony, który wielokrotnie przekraczał wartość zabezpieczonych zobowiązań, a w skład którego wchodziły łatwe do zbycia elementy, takie jak wyroby jubilerskie oraz surowiec w postaci złota, nie zapewnia pełnego pokrycia przyszłych zobowiązań podatkowych; art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez przyjęcie nieuzasadnionych ustaleń, że dotychczasowa postawa skarżącego wobec organów podatkowych i obowiązków publicznoprawnych usprawiedliwiała rzekomo obawę o niewykonanie przyszłego zobowiązania podatkowego. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B., po rozważeniu okoliczności podniesionych w skardze, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1389 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie pozyskanych z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych informacji ustalono, że podatnik jest właścicielem: nieruchomości położonej w C. stanowiącej grunty orne o pow. [...] ha; nieruchomości położonej w C. stanowiącej grunty orne o pow. [...] ha; nieruchomości położonej w C. stanowiącej tereny mieszkaniowe o pow. [...] ha; oraz współwłaścicielem: nieruchomości gruntowej położonej w C. stanowiącej łąki trwałe i grunty orne o pow. [...] ha - udział wynoszący 1/3; nieruchomości gruntowej położonej w C. stanowiącej łąki trwałe i grunty orne o pow. [...] ha - udział wynoszący [...]; lokalu mieszkalnego położonego w G., o pow. [...] m2 (współwłasność małżeńska) wraz z udziałem w części wspólnej budynku oraz prawie użytkowania wieczystego. Organ wskazał, że nieruchomość położona w C. stanowiąca tereny mieszkaniowe o pow. [...] ha obciążona jest wpisami hipoteki umownej zwykłej na kwotę [...]zł i umownej kaucyjnej w kwocie [...]zł z tyt. udzielonego kredytu, którego ostateczny termin spłaty został ustalony na dzień [...]. Stronie na koniec 2017r. pozostał do zapłaty kredyt w wysokości [...] zł. Z informacji nadesłanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że podatnik jest właścicielem: samochodu osobowego AUDI Q5 Kombi, nr rej. [...], rok prod. 2011, samochodu specjalnego Mercedes-Benz E 250 CDI 4MATIC, nr rej. [...], rok produkcji 2011 oraz samochodu osobowego TOYOTA RAV4, nr rej. [...], rok produkcji 2006. Z przedłożonego przez stronę do akt sprawy spisu z natury, sporządzonego na dzień [...]. wynika, że skarżący na ten dzień dysponował towarem w postaci gotowych wyrobów jubilerskich oraz surowca o łącznej wartości [...] zł. Organ podał, że z akt sprawy wynika również, iż w dniu [...]. skarżący wpłacił dobrowolnie do depozytu kwotę [...]zł. Postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. przyjął na wniosek strony zabezpieczanie wykonania zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: wrzesień, listopad 2012r., styczeń, maj, sierpień oraz wrzesień 2013r. określonego wraz z odsetkami za zwłokę w decyzji o zabezpieczeniu z dnia [...]. w przybliżonej łącznej kwocie w wysokości [...] zł - w formie uznania kwoty [...]zł na rachunku depozytowym organu podatkowego, do dnia [...]. W postanowieniu tym wskazano, że na dowód istnienia zabezpieczenia we wskazanej formie podatnik przedstawił w dniu [...]. potwierdzenie dokonania wpłaty kwoty [...]zł na konto depozytowe organu podatkowego, co dało Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w T. rękojmię, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji wraz z odsetkami za zwłokę zostanie wykonane bez potrzeby stosowania środków przymusu. Skarżący skorzystał w ten sposób z jednej z form dobrowolnego zabezpieczenia przewidzianej w art. 33d § 2 O.p., a w szczególności określonej w art. 33d § 2 pkt 6 O.p. W świetle poczynionych wyżej ustaleń Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że podatnik posiada majątek o wartości znacznie przewyższającej wysokość przewidywanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów o usług. Zatem w analizowanej sprawie nie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: wrzesień, listopad 2012r., styczeń, maj, sierpień, wrzesień 2013r. mogące wynieść łącznie w przybliżeniu [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł, nie zostanie wykonane. Organ końcowo podkreślił, że okoliczność odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego sprawy, wywiedziona w oparciu o ten sam materiał dowodowy, nie oznacza, iż zaskarżone rozstrzygnięcie było dotknięte wadami wymienionymi w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. że działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Odmienna ocena przesłanek przewidzianych w art. 33 O.p. na gruncie stanu faktycznego w indywidualnej sprawie nie stanowi, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, o rażącym naruszeniu prawa. W skardze strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]. zarzucając naruszenie art. 54 § 3 zd. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 O.p. poprzez przyjęcie w decyzji wydanej w trybie autokontroli, że wadliwe uznanie, iż wobec skarżącego zachodziła rzekomo uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, nie zostało poczynione z rażącym naruszeniem prawa oraz art. 54 § 3 zd. 3 p.p.s.a. w zw. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez przyjęcie w decyzji wydanej w trybie autokontroli, że nieprzeprowadzenie należytego postępowania dowodowego co do sytuacji majątkowej skarżącego, konfrontowanej z wielkością potencjalnego zobowiązania podatkowego oraz przyjęcie nieuzasadnionej oceny, że majątek skarżącego, który wielokrotnie przekraczał wartość zabezpieczonych zobowiązań, a w - skład którego wchodziły łatwe do zbycia elementy, takie jak wyroby jubilerskie oraz surowiec w postaci złota, nie zapewnia pełnego pokrycia przyszłych zobowiązań podatkowych, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną art. 134 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga W. J. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]., została wydana z naruszeniem art. 54 § 3 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe obligowało Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Cytowany przepis reguluje instytucję samokontroli, której celem jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania, bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę zgodności tego działania z prawem. Autokontrola służy zatem realizacji zasady szybkości postępowania, prowadząc do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem skarżącego. Powyższy tryb wymaga jednocześnie, aby wydana decyzja autokontrolna spełniała najwyższe standardy stosowania prawa tak, by w jej rezultacie nie było już potrzeby dalszej kontroli sądowoadministracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 955/11 oraz postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 2108/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). Podstawowym warunkiem skorzystania z trybu przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a., jest uwzględnienie przez organ administracji publicznej skargi w całości, a więc uznanie za zasadne zarówno zawartych w niej zarzutów, podstawy prawnej, jak i wniosków, co oznacza, że organ może skorygować zaskarżone działanie wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego. Przez uwzględnienie skargi w całości należy zatem rozumieć doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi skierowanej do sądu. Przy czym oczekiwania strony co do załatwienia sprawy należy odnosić do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 7/10, dostępny w CBOSA). Oznacza to, że organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. ma obowiązek orzec w sposób ostateczny w sprawie administracyjnej albo przez jej rozstrzygnięcie co do istoty albo przez umorzenie postępowania. Bez wątpienia podejmowana przez organ autokontrola wcześniejszego rozstrzygnięcia powinna być dokonywana wyłącznie pod względem zgodności z prawem, czyli według takich samych kryteriów, którymi posłużyłby się sąd administracyjny, kontrolując własne rozstrzygnięcie. Dokonując autokontroli rozstrzygnięcia organ administracji stwierdza, że rozstrzygnięcie to narusza prawo. Takie stwierdzenie - wraz z jego podstawą prawną i jej wyjaśnieniem - musi być zatem zawarte w podjętym przez organ akcie autokontrolnym. Zaskarżona decyzja spełnia w tym zakresie powyższe wymagania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił bowiem w całości swoją decyzję z dnia [...]. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. i umorzył postępowanie w sprawie. Niemniej art. 54 § 3 p.p.s.a., w obowiązującym brzmieniu wymaga, aby uwzględniając skargę, organ stwierdził jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Redakcja tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że organ, uwzględniając skargę w trybie autokontroli, jest zobowiązany w rozstrzygnięciu decyzji każdorazowo zawrzeć rozstrzygnięcie w przedmiocie tego, czy m.in. działanie organu miało miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przepis nie pozostawia w tym zakresie organowi ani dowolności i uznaniowości, ani nie przewiduje jakichkolwiek możliwości odstąpienia od tego obowiązku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 26 stycznia 2016r. sygn. akt II GSK 425/14) wskazuje się , że warunek poprawnego zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. jest spełniony poprzez wyraźne wskazanie w sentencji decyzji, iż uchylane orzeczenie nie było dotknięte wymienionymi w przepisie wadami (brakiem podstawy prawnej lub rażącym naruszeniem prawa) lub że takie naruszenie miało miejsce. W niniejszej sprawie ocena taka została zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , co zdaniem Sądu stanowi naruszenie prawa ale pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Przywołany przepis ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi posługuje się pojęciem "rażącego naruszenia prawa", oceniając czy w sprawie miało miejsce kwalifikowane naruszenie prawa zasadnym jest zatem odwołanie się do rozumienia tego pojęcia wypracowanego na tle art. 247 § 1 pkt 3 O.p. który wskazuje przesłankę rażącego naruszenia prawa jako podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (por.: wyrok NSA z dnia 27 października 1998r., II SA 1202/98 – CBOSA). Wiąże się to z gramatyczną, językową wykładnią pojęcia rażącego naruszenia prawa. Według Słownika Języka Polskiego (pod red. M. Szymczaka, t. III, Warszawa 1981, s.24) "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży. W rezultacie jako rażące naruszenie prawa należy traktować przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W wyroku z dnia 21 listopada 2012r., sygn. akt II FSK 1802/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż pojęcie rażącego naruszenia prawa należy określić jako naruszenie mające oczywisty charakter, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce wtedy, gdy w stanie prawnym, który nie budzi wątpliwości, co do jego rozumienia, zostanie wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 1998r., II SA 1379/97; wyrok WSA z dnia 7 kwietnia 2008r., I SA/Wr 1402/07). Innymi słowy, naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek (por. wyroki NSA: z 22 października 1999r., III SA 7539/98; z 10 maja 2000r., III SA 1524/99; z 13 lutego 2002r., III SA 2027/01; z 12 listopada 2002r., III SA 3630/00; z 13 marca 2003r., III SA 1473/01; z 28 stycznia 2005r., FSK 1371/04; z 2 kwietnia 2008r., II FSK 285/07; z 29 lipca 2008r., II FSK 636/07; wyrok WSA w Poznaniu z 8 lipca 2009r., III SA/Po 303/09). Jako rażącego naruszenia prawa nie należy natomiast traktować błędów w wykładni prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2013r., I SA/Po 1102/13). Wada kwalifikowana, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. dotyczyć może zarówno rażącego naruszenia przepisu materialnoprawnego, jak i procesowego. Podkreślenia wymaga jednak to, że wada pozwalająca na stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej musi tkwić w samej decyzji. Z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy zachodzą trzy podstawowe przesłanki tj. oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki wywołane decyzją - skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że organ odnosząc się do oceny czy w sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa wyjaśnił, iż odmienna ocena tego samego stanu faktycznego wywiedziona w oparciu o ten sam materiał dowodowy nie oznacza, że rozstrzygnięcie było obarczone wadami o których stanowi art. 54 § 3 p.p.s.a. Co do zasady zgodzić by się należało z tym twierdzeniem z tym jednak zastrzeżeniem, że dotyczy to sytuacji gdy materiał dowodowy niej jest jednoznaczny pozwala na różną interpretację faktów albo pozostaje pewien margines niejasności co do których kwestia zastosowania prawa materialnego może być dyskusyjna. Materialnoprawną podstawę dla decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]. stanowił art. 33 § 1 O.p. zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W świetle treści przywołanego przepisu przesłanką zabezpieczenia jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Organ powinien zatem uprawdopodobnić, że podatnik z uwagi na swój stan majątkowy nie będzie w stanie uiścić należnego podatku, co właściwie sprowadza się do porównania dwóch obiektywnych wielkości: wysokości potencjalnych zaległości podatkowych oraz wartości majątku podatnika. Wysokość potencjalnych zaległości nie była przedmiotem sporu w postępowaniu zabezpieczającym, zatem ustaleniu podlegał majątek Skarżącego. W tym zakresie organy podatkowe wskazały, że strona jest właścicielem czterech nieruchomości gruntowych położonych w C., jednej nieruchomości położonej w C. oraz lokalu mieszkalnego położonego w G.. Nieruchomość położona w C. obciążona jest wpisami hipoteki umownej zwykłej na kwotę [...]zł i umownej kaucyjnej w kwocie [...]zł z tytułu udzielonego przez Banko PKO BP S.A kredytu, przy czym na koniec 2017r. do spłaty pozostał kredyt w wysokości [...] zł. Ponadto Skarżący jest właścicielem dwóch samochodów osobowych (AUDI Q5 Kombi i TOYOTA RAV 4) oraz samochodu specjalnego Mercedes-Benz E250 CDI 4 MATIC. Z przedłożonego w toku postępowania spisu z natury sporządzonego na dzień [...]. wynika, iż według stanu na dzień sporządzenia Strona dysponowała towarem w postaci gotowych wyrobów jubilerskich oraz surowca o łącznej wartości [...] zł. W zeznaniach podatkowych za lata 2014-2016 Skarżący wykazywał dochody w kwotach za 2014r. [...] zł, za 2015r. [...] zł i za 2016r. [...] zł. W świetle przedstawionych danych organ odwoławczy uznał, że Skarżący posiada majątek o znacznej wartości, jednakże uwzględniając, iż przyszłe zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę wyniesie łącznie [...] zł przyjął że w sprawie zachodzi uzasadniona obawa co do wykonania zobowiązania. Tej ocenie nie sposób zarzucić rażącego naruszenia prawa. Nie mniej w ostatnim akapicie decyzji z dnia [...]. Dyrektor nadmienił , że : "postanowieniem z dnia [...]. Nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. przyjął na Pana wniosek zabezpieczanie wykonania zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: wrzesień, listopad 2012 r., styczeń, maj, sierpień oraz wrzesień 2013 r. określonego wraz z odsetkami za zwłokę w decyzji o zabezpieczeniu Nr [...] z dnia [...] r. w przybliżonej łącznej kwocie w wysokości [...] zł - w formie uznania kwoty [...]zł na rachunku depozytowym organu podatkowego, do dnia [...] r." Okoliczność ta w żaden sposób nie została przez organ oceniona pod kątem przesłanek z art. 33 § 1 O.p. Jeżeli wcześniej organ mógł mieć obawy co do możliwości wykonania zobowiązania przez Skarżącego to, jak słusznie podniesiono w skardze, z dniem [...]. wszelkie wątpliwości w tym zakresie zniknęły. Złożenie przez Stronę zabezpieczenia w kwocie [...]zł nie zostawiało już żadnych wątpliwości co do zdolności uregulowania zaległości. Pominięcie przez organ wskazanej okoliczności przy ocenie istnienia uzasadnionej obawy stanowi rażące naruszenie art. 33 § 1 O.p. W konsekwencji organ odwoławczy uchylając w ramach autokontroli decyzję z dnia [...]. zobligowany był do stwierdzenia zaistnienia tej przesłanki. W świetle powyższego za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 54 § 3 w zw. z art. 33 § 1 O.p. W konsekwencji czego działając na podstawie art.145 par. pkt 1 lit. a i c uchylił zaskarżona decyzję . O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 , art. 205 § 2 p.p.s.a.