I SA/Bd 418/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 03 października 2006 r. sprawy ze skargi Krzysztofa G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 2.600 (dwa tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania I SA/Bd 418/06 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] 2005 r. Krzysztof G. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2002 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji ustalającą wysokość zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę za miesiąc grudzień 1999r. Uzasadniając żądanie wznowienia postępowania skarżący powołał się na art. 240 § l pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazując przy tym, iż powyższa decyzja w sprawie podatkowej została oparta na ostatecznych rozstrzygnięciach właściwych organów samorządowych dotyczących rejestracji pojazdu, a mianowicie na decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2001 r., Nr [...] uchylającej decyzję dotyczącą zarejestrowania samochodu skarżącego jako samochodu ciężarowego, która została następnie utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2001 r. Nr [...]. Skarżący wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na wniosek strony wznowiło postępowanie w sprawie rejestracji samochodu ciężarowego marki R., w wyniku którego decyzją z dnia [...] 2003 r., Nr [...] Kolegium uchyliło obydwa powyższe rozstrzygnięcia oraz umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji - Starosty [...]. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 25 lutego 2004 r., sygn. akt 3IISA/Gd 1327/01 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Krzysztof G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2001 r., Nr [...] w przedmiocie rejestracji samochodu ciężarowego również postanowił umorzyć postępowanie. W toku wznowionego postanowieniem z dnia [...] 2005r. przez Dyrektor Izby Skarbowej postępowania ustalono, że w ewidencji pojazdów figuruje zarejestrowany na nazwisko skarżącego samochód osobowy marki R. nr rej. [...], nr nadwozia [...], numer dowodu rejestracyjnego [...]. Ponadto organ samorządowy poinformował, że decyzja o zarejestrowaniu tego pojazdu jest prawomocna i nie toczy się postępowanie administracyjne związane z rejestracją tego pojazdu. Pismem z dnia [...] 2005r. skarżący uzupełnił wniosek o wznowienie postępowania wskazując, iż w dniu [...] 2005r. wystąpił do Starosty Powiatu [...] z wnioskiem o zmianę wpisu w dowodzie rejestracyjnym, po uprzednim doprowadzeniu przedmiotowego pojazdu do stanu pierwotnego poprzez zamontowanie w nim przegrody dzielącej część osobową od towarowej. Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów w I. wydała w dniu [...] 2005 r. m.in. zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, stwierdzając, że jest to samochód ciężarowy. W związku z tym Starosta [...]działając na podstawie wniosku skarżącego w dniu [...] 2005 r. wydał pozwolenie czasowe, w którym w rubryce rodzaj i przeznaczenie pojazdu wpisano: samochód ciężarowy. W dniu [...] 2005 r. skarżący przedłożył pismo stanowiące uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania wraz z kopią dowodu rejestracyjnego wydanego przez Starostę [...] dnia [...] 2005 r. seria [...], w którym w pozycji rodzaj pojazdu wpisano: samochód ciężarowy oraz kopią karty pojazdu seria [...], gdzie w rubryce rodzaj i przeznaczenie pojazdu zamieszczony został wpis: samochód ciężarowy uniwersalny. Decyzją z dnia [...] 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia [...] 2002r. utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w I. z dnia [...] 2001r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999r. w kwocie 12.788 zł, określenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1999r. w kwocie 12.788 zł oraz odsetek za zwłokę od przedmiotowej zaległości na dzień wydania decyzji w wysokości 10.174 zł. Przedmiotowe rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej uzasadnił tym, iż pomimo stwierdzenia istnienia przesłanki określonej w art. 240 § l pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa w wyniku uchylenia decyzji ostatecznej mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa - w związku z powyższym działając zgodnie z dyspozycją art. 245 § l pkt 3 lit.a) odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej w całości. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, wnosząc o zmianę decyzji wydanej w pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym art. 25 ust. l pkt 2 ustawy z 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym występowała rozbieżność co do granic związania organów podatkowych treścią dowodu rejestracyjnego, a mianowicie dowód ten pojmowany jako decyzja administracyjna był wiążący dla uczestników obrotu prawnego, w tym organów podatkowych, jak również nie wiążący organu podatkowego w ścisłym tego znaczeniu jako tzw. prejudykat, będący jedynie elementem stanu faktycznego. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzje organów samorządowych jako ostateczne rozstrzygnęły zagadnienie wstępne w sprawie dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. W związku z powyższym stanowisko skarżącego powołujące się na przesłankę zawartą w art. 240 § l pkt 7 Ordynacji podatkowej, tj. wydania decyzji na podstawie innych decyzji, które zostały następnie uchylone, Dyrektor Izby Skarbowej uznał za uzasadnione. Jednakże organ odwoławczy zauważył, że choć dowód rejestracyjny wystawiony na sporny samochód jest dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej wystawionym przez inny organ i w związku z tym korzysta ze szczególnego domniemania wzmacniającego moc dowodową, to jednak nie można przesądzać znaczenia tego dokumentu dla wyniku postępowania, bowiem § 3 tego artykułu daje organom podatkowym prawo przeprowadzenia stosownego przeciwdowodu. Opierając się na podstawie art. 180 § l Ordynacji podatkowej organ podatkowy wziął pod uwagę również pozostałe dowody zebrane w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, w szczególności jedyny i znajdujący się od początku postępowania w aktach sprawy wyciąg ze świadectwa homologacji określający rodzaj przedmiotowy pojazdu jako samochód osobowy. Rozstrzygnięcie organów podatkowych odmienne od stanowiska reprezentowanego przez stronę, zgodnie z którym skutki prawne wynikające z decyzji administracyjnej o rejestracji pojazdu są wiążące dla organów podatkowych nie stoi, zdaniem organu odwoławczego, w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego. Organ powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gdańsku z dnia 12 października 2005 r., sygn. akt I SA/Gd 896/02 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005r., sygn. akt SA/Wa 2295/04. Odpowiadając na zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 121 § l Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie w przedmiotowej sprawie interpretacji dokonanej przez Ministerstwo Finansów w 2002 r., Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż przede wszystkim należy mieć na uwadze art.120 Ordynacji podatkowej, stosownie do którego organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, natomiast interpretacje powołane przez stronę nie stanowiły źródeł obowiązującego wówczas prawa. Wytyczne Ministerstwa Finansów nie zawierały żadnych zaleceń co do sposobu postępowania organów podatkowych w sprawach, które zostały zakończone decyzją ostateczną, a podatnik uiścił wynikające z decyzji zobowiązanie - tak jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Wytyczne, na które powołuje się strona zalecały jedynie umorzenie zaległości określonej decyzją ostateczną, jeżeli nie została ona zapłacona, o ile zostaną spełnione przesłanki z art.67 Ordynacji podatkowej. Na powyższą decyzję została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wraz z decyzją wydaną w pierwszej instancji z dnia [...] 2006r. Strona skarżąca stoi na stanowisku, iż organ podatkowy nie wskazał, czy jego przeciwdowód w postaci świadectwa homologacji obala domniemanie prawdziwości, czy też domniemanie zgodności z prawdą oświadczenia organu lub wymienionym przeciwdowodem obala oba te domniemania. Strona zarzuciła, że kwestię tę organ podatkowy pozostawił niewyjaśnioną. Ponadto skarżący poniósł, iż powołanie się organu podatkowego na wyrok z dnia 12 października 2005r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. I SA/Gd 896/02 jako potwierdzającego racje organu podatkowego nie jest uprawnione, bowiem Sąd stwierdził wprost, że rozstrzygając sprawę wziął pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej. Zatem Sąd nie mógł wziąć pod uwagę okoliczności związanej z przywróceniem poprzedniego wpisu w dowodzie rejestracyjnym, gdyż ta okoliczność wyszła na jaw po zakończeniu postępowania podatkowego. Sąd wręcz uznał, że podniesiona przez stronę okoliczność może być wzięta pod uwagę jako przesłanka w postępowaniu wznowieniowym, przy czym nie wskazał, że przy rozstrzygnięciu sprawy ma znaczenie wyłącznie kwestia homologacji. W dalszej kolejności strona skarżąca podnosi, iż zdaniem WSA w Gdańsku klasyfikacja samochodu w dowodzie rejestracyjnym ma decydujące znaczenie jako dowodu w sprawie podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powołał się na wyrok NSA z dnia 30 października 1998r. SA/Wr 445/98, w którym m.in. stwierdzono, że ocena pewnych uprawnień lub ograniczeń jest uzależniona od klasyfikacji samochodu w dowodzie rejestracyjnym. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 28 października 2003r. sygn. akt III SA 27/02. Strona skarżąca wyraziła pogląd, iż w obrocie prawnym nie może mieć miejsca sprzeczność polegająca na tym, że w państwie prawa obowiązują dwie decyzje ostateczne, z których jedna w postępowaniu rejestracyjnym uznaje pojazd za samochód ciężarowy dokonując stosownego wpisu w dowodzie rejestracyjnym, a w postępowaniu podatkowym organ orzeka - przy braku ustawowych kompetencji do dokonywania takich samodzielnych ustaleń - że sporny pojazd jest samochodem ciężarowym. Skoro w dacie nabycia pojazdu wpis do dowodu rejestracyjnego określał pojazd jako ciężarowy, to stronie przysługiwało prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu pojazdu. Skarżący uważa, że wyjaśnienia zawarte w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 28 stycznia 2002r., Nr KS.4-8540-2/01/02 OS-l-OPR-10/02 skierowane do wszystkich organów podatkowych miały dla nich charakter wiążący, gdyż zostały wydane w trybie art.14 § l Ordynacji podatkowej, stanowiąc urzędową wykładnię przepisów prawa. Strona podkreśla, iż wydana interpretacja wiązała się z uznaniem konstytucyjnej zasady ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Wydane uprzednio dwie interpretacje Ministerstwa Finansów z dnia 23 sierpnia 1995 r., PP3-8218-841/95/MR i z dnia 28 listopada 1995r., Nr MWM/6252/95/AŚ jako kryterium zaliczenia pojazdów do kategorii samochodów osobowych lub ciężarowych uznawały wyłącznie kwalifikację ustaloną w dowodzie rejestracyjnym, nie powoływano się na kryterium homologacji. Późniejsza zmiana stanowiska spowodowała poniesienie konsekwencji podatkowych przez podatników, którzy działali w zaufaniu do znanego sobie stanowiska Ministerstwa Finansów. Strona zarzuca, iż niezastosowanie się organu podatkowego do tej wykładni stanowi uchybienie dyspozycji art. 121 § l Ordynacji podatkowej. Wykładnia dokonana przez Ministerstwo Finansów pismem z dnia 28 stycznia 2002r. poprzedziła wydanie decyzji ostatecznej z dnia 26 marca 2002r. Nr PP l-4408-31/02, a zatem organ podatkowy miał świadomość, że w dacie wydania decyzji ostatecznej postąpił niezgodnie z wiążącymi w tej materii wytycznymi. Strona powołuje się w tym miejscu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z w Bydgoszczy z dnia 12 marca 2003r., sygn. akt SA/Bd 658/03, który zapadł w sprawie niezastosowania przez organ podatkowy urzędowej wykładni prawa dokonanej przez Ministerstwo Finansów, która została podana do publicznej wiadomości w formie komunikatu prasowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] 2006 r. skarżący odniósł się do stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej zawartego w odpowiedzi na skargę. Podniósł, że w sprawie podatkowej innego podatnika dotyczącej kwestii przerabianego samochodu Urząd Skarbowy w I. wydał decyzję umarzającą postępowanie. W piśmie procesowym z dnia [...] 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej ponowił wniosek o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo. Zgodnie z art. 25 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, z wyjątkiem przypadków, gdy odsprzedaż stanowi przedmiot działalności gospodarczej podatnika. W rozpatrywanej sprawie skarżący nabył samochód R. od Roberta R. na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] 1999 r. i z tego tytułu dokonał odliczenia podatku naliczonego. W powyższej fakturze samochód ten określono jako ciężarowo-specjalistyczny. Także z dowodu rejestracyjnego [...] wynikało, że jest to samochód ciężarowy uniwersalny ( właściciel Bank [...] o/ I., użytkownik Krzysztof G.). Należy jednak zauważyć, że Robert R. zakupił wskazane auto od spółki z o.o. "C." jako osobowe i tak też pierwotnie pojazd ten został zarejestrowany. Również ze świadectwa homologacji wynika, że jest to samochód osobowy. Po przeróbce polegającej na zamontowaniu kraty oddzielającej część ładunkową od części osobowej został wydany nowy dowód rejestracyjny [...], w którym zmieniono rodzaj pojazdu z osobowego na ciężarowy. Na skutek wystąpienia organu podatkowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2000 r. stwierdziło nieważność dowodu rejestracyjnego [...] wydanego Robertowi R. Rozstrzygnięcie to SKO w K. utrzymało w mocy decyzją z dnia [...] 2000 r. Następnie Starosta Inowrocławski decyzją z dnia [...] 2001 r. uchylił decyzję dotyczącą zarejestrowania powyższego samochodu jako ciężarowego i unieważnił dowód rejestracyjny [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy to rozstrzygnięcie decyzją z dnia [...] 2001 r. Na tej podstawie organy podatkowe pozbawiły skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia wymienionego samochodu i określiły wysokość zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej za grudzień 1999 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący uregulował należności w dniu [...] 2001 r. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2002 r. stwierdziło nieważność swojej decyzji z dnia [...] 2000 r. i poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] 2000 r. Wskutek tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2003 r. uchyliło własną decyzję z dnia [...] 2001 r. oraz decyzję Starosty [...] z dnia [....] 2001r. i umorzyło postępowanie organu I instancji. Po zainstalowaniu w samochodzie ponownie kratki, Starosta [...] wydał [...] 2005 r. dowód rejestracyjny [...], w którym określono powyższy samochód jako ciężarowy. Na skutek złożonego przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania podatkowego na podstawie art.240 §1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe obu instancji odmówiły uchylenia decyzji ostatecznej w oparciu o art. 245 §1 pkt 3 lit. a) Ordynacji, gdyż w wyniku jej uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa. Organy podatkowe powołały się przede wszystkim na wyciąg ze świadectwa homologacji, w którym określono rodzaj przedmiotowego pojazdu jako osobowy. Zdaniem organów świadectwo homologacji stanowi, w myśl art.194 §3 Ordynacji, przeciwdowód przeciwko dowodowi rejestracyjnemu. Sąd nie podziela tego stanowiska. Wydana właścicielowi samochodu decyzja w postaci dowodu rejestracyjnego wskazuje na rodzaj samochodu, który tą decyzja został dopuszczony do ruchu. Tym samym określa czy jest nim samochód osobowy czy też ciężarowy. Adresat decyzji administracyjnej ma w pełni prawo do działania w przekonaniu, że organ administracyjny przy jej wydawaniu działał zgodnie z przepisami prawa. Jeżeli przy zarejestrowaniu pojazdu jako ciężarowego nie uwzględniono świadectwa homologacyjnego, to okoliczność ta nie może obciążać ujemnymi następstwami adresata. Każda decyzja ostateczna korzysta z domniemania prawidłowości i obowiązuje do momentu jej wyeliminowania z obrotu prawnego w jednym ze sposobów wskazanych w art. 16 §1 k.p.a. Należy zauważyć, że za pierwszym razem organ podatkowy – Urząd Skarbowy w Inowrocławiu wystąpił o stwierdzenia nieważności dowodu rejestracyjnego. Wyrażona w art. 120 Ordynacji podatkowej zasada praworządności nie pozwala jednemu organowi administracji czynić ustaleń sprzecznych z ostateczną decyzją administracyjną wydaną przez inny organ administracyjny, do momentu wyeliminowania tej decyzji z obrotu. Nie do pogodzenia z praworządnością jest sytuacja, gdy dwa organy administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej oceniają sprzecznie ten sam stan faktyczny, zwłaszcza gdy decyzja pierwszego z tych organów (jakim jest organ rejestrujący) determinuje uprawnienia właściciela pojazdu na gruncie prawa podatkowego. Stanowisko organów podatkowych podważa także zaufanie podmiotów obrotu prawnego do wydawanych przez organy administracji decyzji. Wskazuje bowiem, że podmiot nabywający samochód, którego rodzaj określony jest w jego dowodzie rejestracyjnym, nie może być pewny, że rzeczywiście dowód ten, wydany przez uprawniony ustawowo organ rejestrujący, odzwierciedla prawidłowy stan faktyczny i będzie respektowany w obrocie prawnym przez inne organy. Takiej wykładni prawa nie można akceptować, zwłaszcza zaś w prawie podatkowym, należącym do ingerencyjnych gałęzi prawa. Prowadzi to bowiem do nałożenia obowiązku podatkowego na podmiot, który nie znajduje się w sytuacji opisanej przez prawo. Należy zauważyć, że podobny pogląd jest prezentowany w orzecznictwie sądowym. W wyroku z 30 października 1998 r. (I SA/Wr 445/98) stwierdzono, że klasyfikacja samochodu w dowodzie rejestracyjnym ma decydujące znaczenie jako dowód również w sprawie podatkowej, w której ocena pewnych uprawnień lub ograniczeń uzależniona jest od tej klasyfikacji. Podobne stanowisko zaprezentowano w wyroku NSA z 29 lipca 1999 r. (I SA/Kr 1280/98) przyjmując, że dopóki obowiązuje decyzja uprawnionego organu o wydaniu dowodu rejestracyjnego, zgodnie z którym samochód określony jest jako samochód ciężarowy specjalistyczny, dopóty nie ma podstaw do odmowy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku od towarów i usług, przysługującego na podstawie art. 25 ust. l pkt 2 ustawy z 8 stycznia 1993 r. W wyroku z 14 września 2000 r. (I SA/Wr 874/97) wyrażono zaś pogląd, że jedynie zmiana decyzji administracyjnej, jaką jest dowód rejestracyjny samochodu, w której wyniku okazałoby się, ze sporny samochód nie jest pojazdem specjalnym a samochodem osobowym ogólnego przeznaczenia - pozwalałoby organom podatkowym na zastosowanie dyspozycji art. 25 ust. l pkt 2 ustawy z 1993 r. W innym wyroku z dnia 26 kwietnia 2001 r. (I SA/Wr 2110/00) NSA uznał, że dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja administracyjna w postaci dowodu rejestracyjnego, kwalifikująca samochód w momencie jego nabycia przez podatnika jako ciężarowo-osobowy o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg, dopóty organy podatkowe nie mogą w stosunku do tego podatnika wywodzić skutków prawnych, powołując się na przepis art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. Z kolei w wyroku z dnia 12 marca 2004 r. (III SA 2100/02) WSA w Warszawie stwierdził, że zarejestrowanie danego pojazdu jako samochodu ciężarowo-osobowego jest wiążące dla organu, który wystawił dowód rejestracyjny mający charakter decyzji administracyjnej, oraz dla strony i innych uczestników obrotu prawnego - w tym organów podatkowych (art. 110 k.p.a.). Należy podkreślić, że powyższy pogląd prezentował także organ odwoławczy. W decyzji z dnia [...] 2002 r. utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w I., Izba Skarbowa uznała, że dopóki obowiązuje decyzja uprawnionego organu do wydania dowodu rejestracyjnego, zgodnie z którą samochód określony jest jako samochód osobowy, dopóty nie ma podstaw do stwierdzenia, ze istnieje prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tego samochodu (s.3 decyzji). Przedstawiona linia orzecznictwa sądowego jest zbieżna ze stanowiskiem Ministerstwa Finansów zawartego w urzędowej interpretacji z dnia 29 stycznia 2002 r., wydanej na podstawie art. 14 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W piśmie tym podtrzymano pogląd, że decydującym kryterium zaliczenia samochodu do samochodów osobowych bądź ciężarowych jest kwalifikacja ustalona w dowodzie rejestracyjnym Za osoby uprawnione do odliczenia podatku VAT z tytułu zakupu samochodu osobowego, przerobionego na samochód ciężarowy, uznano osoby, które: 1) nabyły - w okresie do dnia 1 stycznia 2001 r. - samochód osobowy, który został przerobiony na samochód ciężarowy, co zostało stwierdzone stosownym wpisem do dowodu rejestracyjnego tego samochodu, 2) wykorzystywały ten samochód w prowadzeniu działalności gospodarczej, przy czym charakter tej działalności wymagał posiadania samochodu ciężarowego, 3) przeróbki samochodu, uprawniające do zaliczenia tego pojazdu do samochodów ciężarowych (zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami) zostały faktycznie dokonane, co można stwierdzić na podstawie zaświadczeń bądź na podstawie innych dowodów, wydawanych przez upoważnione stacje kontroli pojazdów, dokumentujących przeróbki. Należy podkreślić, że organ podatkowy nie podjął działań w celu ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego ostatnio wydanego przez Starostę [...] dowodu rejestracyjnego [...]. Skoro zatem, jak wynika z powyższego dowodu, w badanym okresie rozliczeniowym samochód ten był samochodem ciężarowym, brak jest podstaw do pozbawienia skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 25 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Stan ten może ulec zmianie po ewentualnym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przedmiotowego dowodu. Dopóki jednak obowiązuje decyzja uprawnionego organu, zgodnie z którą samochód określony jest jako ciężarowy, dopóty nie ma podstaw do odmowy obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku od towarów i usług. Mając powyższe na uwadze na podstawie art.145§1 pkt 1 lit. a oraz c ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art.152 cyt ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. O kosztach sądowych rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.