I SA/Bd 444/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 12 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2018r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, uniemożliwiające normalne prowadzenie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych uzupełniających złożony wniosek i jego uzasadnienie. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty stosownym uzasadnieniem, jak i uzupełniającymi go dowodami. Sprowadza się w zasadzie do przytoczenia części treści przepisu, tj. zachodzącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, co zdaniem strony uniemożliwi normalne prowadzenie działalności gospodarczej. Zwrócić należy uwagę na jednolity pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że rozpoznając niniejszy wniosek uwzględnił nie tylko jego treść, ale również całe akt sprawy w rozumieniu art. 133 p.p.s.a. Na konieczność uwzględniania całości akt sprawy również w postępowaniu incydentalnym wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – vide postanowienia z 26 maja 2009r., sygn. akt I FZ 112/09, z 25 lutego 2010r., sygn. akt I FZ 9/10, z 15 września 2010r., sygn. akt II FZ 467/10 i II FZ 417/10 (orzeczenia są dostępne w serwisie internetowym Sądu pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem mając na uwadze powyższe wskazać należy, że skarżący zwracał się do tut. Sądu również z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jak i załączonych do niego dokumentów wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz dwójką dzieci. Jako majątek wnioskodawca wskazał dwa mieszkania po 80 m˛ każde o wartości 300.000 zł oraz 3 samochody. Oświadczył, że nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych oraz wierzytelności. Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżący wskazał: mieszkanie z mediami ok. 2.000 zł; kredyt hipoteka 2.200 zł; kredyt samochodowy 4.000 zł; kredyty związane z działalnością gospodarczą ok. 6.000 zł; ratę leasingu 1.650 zł. Z przedłożonych zeznań podatkowych wynika, że za lata 2016-2017 skarżący z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskał dochód odpowiednio w kwotach 499.287,61 oraz 204.539,69 zł. Analiza wydatków historii rachunku bankowego wskazuje, że w dniach 10,11,16,18,19 i 20 kwietnia 2018r. skarżący wypłacił z rachunków bankowych kwotę 111.000 zł. Pomimo powyższych ustaleń Sąd uznał, że nadal brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że sytuacja finansowa, nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki przesądzającej o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem skarżącego było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, czy też do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Samo stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej uniemożliwiające normalne prowadzenie działalności gospodarczej jest niewystarczające. Podkreślenia wymaga, że zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że przesłanka wynikająca z art. 63 § 3 p.p.s.a. nie będzie miała zastosowania do wyegzekwowania należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona stronie skarżącej wraz z należnymi odsetkami (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009, s. 215). Zobowiązania podatkowe mają bowiem charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki ich wykonania są odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z należnym oprocentowaniem według zasad przewidzianych w przepisach prawa (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2014r. sygn. akt I SA/Wr 1690/13). Na marginesie Sąd zauważa, że wykazana w postępowaniu w przedmiocie przyznania prawa pomocy sytuacja majątkowa skarżącego nie jest trudna. Dysponuje on bowiem zarówno majątkiem trwałym, jak i gotówką o znacznych rozmiarach, o czym świadczą wypłaty z konta. Eksponowana przez skarżącego strata ponoszona obecnie w działalności gospodarczej (od stycznia do maja 2018r. w wysokości 9.516,35 zł) nie jest równoznaczna z brakiem uzyskiwania w ogóle realnego dochodu – środków finansowych. Reasumując, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez wskazania konkretnych okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej. Ubiegający się o udzielenie takiej ochrony powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 17 lutego 2016r. sygn. akt II GZ 116/16), czego skarżący nie wykonał. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.