I SA/Bd 477/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na interes strony - nie będącej przedsiębiorcą a osobą fizyczną nie posiadającą środków na uregulowanie płatności podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych uzupełniających złożony wniosek i jego uzasadnienie. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty stosownym uzasadnieniem, jak i uzupełniającymi go dowodami. Skarżący podał jedynie, że nie posiada środków na uregulowanie podatku. Zwrócić należy uwagę na jednolity pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04). Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że rozpoznając niniejszy wniosek uwzględnił nie tylko jego treść, ale również całe akt sprawy w rozumieniu art. 133 p.p.s.a. Na konieczność uwzględniania całości akt sprawy również w postępowaniu incydentalnym wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – vide postanowienia z 26 maja 2009r., sygn. akt I FZ 112/09, z 25 lutego 2010r., sygn. akt I FZ 9/10, z 15 września 2010r., sygn. akt II FZ 467/10 i II FZ 417/10 (orzeczenia są dostępne w serwisie internetowym Sądu pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem mając na uwadze powyższe wskazać należy, że skarżący zwracał się do tut. Sądu również z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, motywując go trudną sytuacją materialną. Z uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jak i załączonych do niego dokumentów wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, którego miesięczny dochód wynosi łącznie 2.124,25 zł. Po odliczeniu wydatków związanych z comiesięcznym utrzymaniem mieszkania (czynsz 174,10 zł, prąd 130 zł, gaz 50 zł, woda 120 zł) do dyspozycji skarżącego i jego żony pozostaje kwota ok. 1.650 zł. Jako majątek skarżący wskazał mieszkanie o pow. 32,50 m˛; udział w nieruchomości wspólnej (nieużytki klasa V, pow. 1,1418 ha) wynoszący ˝ oraz samochód marki M. o wartości ok. 8.500 zł. Pomimo powyższych ustaleń Sąd uznał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem sytuacja finansowa, nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki przesądzającej o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem skarżącego było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, czy też do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Skarżący tego jednak nie wykazał. W tym miejscy należy podkreślić, że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy. W przypadku prawa pomocy sąd wydaje pozytywne rozstrzygnięcie dla strony, która znajduje się w takiej sytuacji finansowej, że w razie braku zwolnienia od kosztów sądowych nie mogłaby skorzystać z konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu. Natomiast w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ubiegający się o takie wstrzymanie powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 17 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 116/16), czego skarżący nie wykonał. Reasumując, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez wskazania konkretnych okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.