I SA/Bd 557/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2010 r. 1) oddala skargę, 2) zasądza od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz doradcy podatkowego P. M. kwotę 4.428 (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem) zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. (organ) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. K. z dnia [...] r. w sprawie określenia A. K. (skarżąca) niezaewidencjonowanego przychodu za 2010r. w kwocie [...] zł i określenia od tej kwoty ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za wymieniony okres w kwocie [...] zł oraz określenia należnego zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2010r. w łącznej kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że skarżąca w 2010r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie przewozu towarów samochodami ciężarowymi ([...] o ładowności 2.300 kg nr rej.[...], [...] o ładowności 1.300 kg nr rej. [...], [...] o ładowności 1050 kg nr rej. [...] i [...] o ładowności 605 kg nr rej.[...]), której przychody podlegały opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym wg zasad określonych w ustawie z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) Natomiast dla potrzeb podatku od towarów i usług, skarżąca prowadziła ewidencję sprzedaży, o której mowa w art. 109 ust. 1 lub 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej: u.p.t.u.) Organ podatkowy I instancji, na podstawie faktur zakupu paliwa, faktur sprzedaży usług oraz na podstawie zeznań świadka – M. K. uznał, że prowadzona przez podatniczkę ewidencja sprzedaży za 2010r. nie odzwierciedlała stanu rzeczywistego, tj. był nierzetelna. Natomiast fakt nieujawnienia przez nią do opodatkowania całości przychodu stanowił przesłankę do oszacowania wartości przychodów za 2010r. Organ wskazał, że w zafakturowanym przez podatniczkę przychodzie nie znalazło odzwierciedlenia wykonanie usług transportowych w kwocie odpowiadającej przejechaniu 87 382 km. W związku z tym, w ocenie organu, strona nie ujawniła całości przychodu faktycznie uzyskanego z tytułu świadczonych usług transportowych, albowiem wartość przychodu wykazanego do opodatkowania była niewspółmiernie niska w stosunku do zakupionego i zużytego paliwa. Podał, że zadeklarowany przez nią w zeznaniu o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2010r. (PIT-28) oraz w ewidencji sprzedaży przychód ze sprzedaży usług transportowych w 2010r. w wysokości [...] zł znacznie odbiega od wysokości przychodu ustalonego w toku postępowania podatkowego –[...] zł. O zaniżeniu przychodu świadczyła, zdaniem organu, stwierdzona znaczna różnica między ilością faktycznie przejechanych kilometrów 119 196,96, a ilością kilometrów zafakturowanych w fakturach sprzedaży – 31 815. Zatem 87 382 km przejechanych w celu świadczenia usług nie znajduje odzwierciedlenia w przychodzie ze sprzedaży. W konsekwencji organ pierwszej instancji uznał, że prowadzona przez podatniczkę ewidencja sprzedaży, w świetle przepisów art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012r. poz. 749 - dalej: "O.p.") nie może być uznana za dowód w postępowaniu podatkowym i z tego powodu dane z niej wynikające nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Powołując się na art. 23 § 1 pkt 2 i § 4 O.p. określił przychód ze sprzedaży usług transportowych w drodze oszacowania oraz określił od tej kwoty podatek w wysokości 27,5% i 42,5%. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona wniosła o uchylenie jej w całości oraz wyjaśnienie błędnie przyjętych dowodów zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że organ nie posiadał dowodów zgodnych ze stanem faktycznym, tj. wskazujących że podatniczka w związku z poniesionymi kosztami paliwa – oleju napędowego uzyskiwała dochody, których nie ujawniła i nie ewidencjonowała. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, podał, że brak możliwości ustalenia faktycznie uzyskanego przychodu w oparciu o ewidencję przychodu, ani też inne dowody upoważnia organ podatkowy do określenia tego przychodu w drodze oszacowania na mocy art. 23 § 1 O.p., przy zastosowaniu metod określonych w § 3 tego przepisu tj. metod: porównawczej wewnętrznej, porównawczej zewnętrznej, remanentowej, produkcyjnej, kosztowej, udziału dochodu w obrocie. Jednocześnie organ opisując każdą z metod podał, że w niniejszej sprawie nie mogły one mieć zastosowania. Zatem słusznie organ I instancji, zgodnie z art. 23 § 4 O.p. oszacował podstawę opodatkowania w inny sposób. Jak wskazał organ odwoławczy, aby wybór metody wypełniał warunek określenia podstawy opodatkowania w wysokości najbardziej zbliżonej do rzeczywistej organ I instancji przyjął metodę szacunkową, uwzględniającą specyfikę prowadzonej przez stronę działalności w zakresie usług transportowych oraz dane wynikające z dokumentów źródłowych, tj. faktur zakupu paliwa oraz sprzedaży usług. Analiza ilości zakupionego i zużytego paliwa, średnia cena netto za 1 km usługi transportowej wykonanej w badanym okresie wynikająca z wystawionych faktur oraz wskazane przez M. K. maksymalne zużycie paliwa na 100 km (pomimo oczywistych różnic w spalaniu paliwa przez każdy z pojazdów), z uwzględnieniem dojazdów do miejsca załadunku (pustych przebiegów w ilości 24 934,79 km, stanowiących 17,3% trasy) wskazywało, że zakupionego przez stronę paliwa wystarczało na przebycie 119 196,96 km. Przyjmując, za stroną, że średnia cena jednego przejechanego kilometra netto wynosiła [...] zł, to wykorzystując do działalności gospodarczej w pełni nabyte paliwo strona musiała dokonać sprzedaży usług na kwotę netto [...] zł, co w porównaniu z wykazanym w ewidencji sprzedaży przychodem w wysokości [...] zł świadczyło o niezaewidencjonowaniu przychodu w wysokości [...] zł. W ocenie organu nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w dokumentacji podatniczki powoływane przez nią w odwołaniu koszty okołotransportowe (przeładowanie, dogrzewanie pojazdu, wycieki, awarie, kradzieże paliwa). Zdaniem organu ilość paliwa wykorzystanego na cele okołotransportowe stanowi tylko nieznaczny procent całości zużytego do transportu paliwa. Gdyby natomiast przyjąć w pełni wyjaśnienia strony, należałoby uznać, że połowa zakupionego przez nią paliwa wykorzystana została na cele okołotransportowe a nie na samo świadczenie usług przewozu, co przeczyłoby zarówno logice jak i zasadzie racjonalności. Organ podkreślił, że podatniczka w toku postępowania składała oświadczenia wzajemnie wykluczające się, np. dotyczące używania przyczepy-lawety samochodowej, czy też używania tylko w sytuacjach awaryjnych samochodu [...], który był zespolony z przyczepą dla ładowności powyżej 2 ton. Jak zaznaczył organ powoływani przez stronę świadkowie nie potwierdzali okoliczności wynikających ze składanych przez nią wyjaśnień. Ponadto organ zwrócił uwagę, na zeznania M. K. – kierującego pojazdami w firmie podatniczki, z których wynika, że przy świadczeniu usług nie używał naczepy, zawsze kierował tym samym pojazdem, zmieniając na nim tablice rejestracyjne, które pochodziły od innego pojazdu (potwierdzili to także inni świadkowie). Organ uznał również za całkowicie niewiarygodne, powoływane przez M. K. okoliczności przerabiania pojazdów, które miały zmienić ich ładowność, albowiem nie znajduje to potwierdzenia w dowodach rejestracyjnych. Odpowiadając na zarzut strony, że organ pierwszej instancji niewłaściwie przyjął, że zakupy paliwa miały miejsce, oraz że zużyte zostało ono do prowadzonej działalności organ odwoławczy podkreślił, że wynika to ze złożonych zeznań przez M. K., który podawał, że tankował paliwo. Natomiast w kwestii ilości zakupionego paliwa widniejących na fakturach VAT w odniesieniu do wielkości zbiorników organ podał, że częstą praktyką jest tankowanie paliwa kilkukrotnie "na paragon" a następnie odbieranie faktury zbiorczej. Ponadto, jak zaznaczył organ, zgodnie z zebranym materiałem przyjęto, że paliwo było tankowane do samochodów, których numery rejestracyjne widniały na fakturach. W złożonej na decyzję organu odwoławczego skardze strona wniosła o uchylenie jej w całości, zarzucając: brak należytej dążności organu podatkowego do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zaniechania niezbędnych czynności w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego i zasięgnięcia opinii biegłego z dziedziny inżynierii ruchu drogowego dla precyzyjnego wyliczenia możliwości faktycznego zużycia paliwa zafakturowanego przez podatnika, przyjęcie przez organy bezpodstawnie najwygodniejszej dla nich metody dla ustalenia podstawy opodatkowania tj. oszacowania, rażące przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na wybiórczym, przeciwko podatnikowi potraktowaniu treści zeznań M. K., jako osoby, która faktycznie wykonywała usługi transportowe w imieniu i na rzecz podatnika, błędną ocenę wszystkich dowodów źródłowych-świadków na niekorzyść podatnika. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu inżynierii ruchu drogowego w przedmiocie ustalenia ilości rzeczywiście zużytego paliwa samochodowego przez cały zgłoszony tabor samochodowy w stosunku do zafakturowanego paliwa i wykazania, co stało się z pozostałą ilością paliwa, która nie została wykorzystana na usługi transportowe, a także przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, których odmówił organ podatkowy. W ocenie skarżącej organy podatkowe przy ustaleniu stanu faktycznego uwzględniły "tylko wybrane okoliczności i gołe fakty porównując je z nowoczesnym taborem posiłkując się internetem, taborem, który jest serwisowany w profesjonalnych stacjach obsługi i nie ma nic wspólnego z zużytym taborem strony serwisowanym we własnym zakresie na używanych, sprowadzonych częściach, kwestionując wszystkie poniesione koszty utrzymania i wykonywania działalności na niekorzyść podatnika bez żadnego procesowego wyjaśnienia dając podatnikowi niezdolnemu do podejmowania decyzji w każdym stadium postępowania 7- dniowy termin do zapoznania się, co do zebranego materiału dowodowego, w którym to materiale nie ma żadnego dowodu obciążającego podatniczkę". Strona wyjaśniła, że nie jest w stanie skorzystać z wyznaczonego przez organy podatkowe terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym z powodu wieku i choroby starczej. Zdaniem skarżącej organ podatkowy bezpodstawnie przyjął najwygodniejszą dla siebie metodę dla ustalenia podstawy opodatkowania tj. oszacowania. Ponadto skarżąca zarzuca rażące przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na wybiórczym potraktowaniu treści zeznań M. K., jako osoby, która faktycznie wykonywała usługi transportowe w imieniu i na rzecz strony A. K. oraz błędną ocenę wszystkich "dowodów źródłowych – świadków" na niekorzyść podatnika. Skarżąca podkreśla, że organy podatkowe błędnie przyjęły, iż pojazdem o nr rej. [...] wykonywano usługi transportowe zaliczając ten pojazd do taboru samochodowego o ładowności poniżej 2 ton. Strona wyjaśniła, że jednym z kilku dowodów jest dowód rejestracyjny ww. pojazdu [...], na którym organ podatkowy opiera swoje błędne niezgodne ze stanem faktycznym wyliczenia. Ponadto zarzucono, że organy podatkowe błędnie przyjęły, iż dopuszczalna ładowność samochodu ciężarowego [...] rok produkcji 1986, nr rej. [...] to 1.300 kg. Strona wyjaśniła, że dowody, które potwierdzają słuszność tego zarzutu to dokumentacja fabryczna pojazdu, tj. Fahrzeugbrief nr [...] oraz karta pojazdu. Podkreśliła, że pojazd ten w 2005r. został dostosowany za zgodą właściciela J. K. do przewozu ładunków powyżej 2 ton. Fakt ten, według strony, potwierdzają zeznania świadka - Pana J. G., dokumentacja fotograficzna z dnia 22 lutego 2013r. oraz dokumentacja z dnia 11 marca 2013r. Zdaniem strony zeznania świadka J. G. jak i przedłożone dowody świadków zamieszkujących w bliskim sąsiedztwie firmy podatnika potwierdzają, że nie wykonywano w okresie kontrolowanym usług transportowych żółtym pojazdem ([...]). Skarżąca wyjaśniła także, że bywały skrajne sytuacje, iż bez jej wiedzy kierowca przekładał tablice rejestracyjne z pojazdu [...] do pojazdu [...], co potwierdzają faktury zakupu paliwa. W ocenie skarżącej faktury VAT, na których widnieje tonaż przewożonego ładunku są dowodem na to, że do wykonania usług transportowych niezbędny był tabor o ładowności powyżej 2 ton. Podkreśliła, że pojazd [...] o ładowności 2,5 tony był cały czas przeładowany i z tego powodu część paliwa przepalał ponad normę, z czym wiązała się również częsta awaryjność pojazdu. Skarżąca podkreśliła, że nie tylko wykonywała usługi transportowe, ale też podejmowała czynności niezbędne w celu utrzymania i serwisowania posiadanego taboru samochodowego oraz pozyskiwała we własnym zakresie części, czego nie uwzględniły organy podatkowe. Zarzuciła, że organ pierwszej instancji ustalając stan faktyczny nie uwzględnił zeznań świadka M. K. o wykorzystywaniu paliwa do mycia części eksploatacyjnych, które często były wymieniane, mycia pojazdu paliwem po przewożonych chemikaliach, wykorzystywaniu paliwa na wyjazdy na awarie holowania posiadanych pojazdów, wyjazdy po zapasowe oryginalne części niemieckie i podzespoły do wykorzystywanych pojazdów jak i sytuacji dewastacji pojazdów, kradzieży paliwa z pojazdów, które nigdy nie były pilnowane przez ochronę, ponieważ strona nigdy nie zatrudniała ochrony do dwóch pojazdów (trzeci pojazd był w posiadaniu kierowcy praktycznie mieszkającego w tym pojeździe, który też ponosił straty paliwa na postoju-ogrzewanie postojowe WEBASTO) oraz awarii pojazdów i kradzieży. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 04 listopada 2013r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej przedstawił uzupełnienie stanowiska strony zaprezentowanego w skardze. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 121 § 1, art. 122 , art.127, art. 210 § 4 oraz art. 233 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez jedynie formalne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji bez pełnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem pełnomocnika organ odwoławczy w przeważającej części uzasadnienia ograniczył się jedynie do weryfikacji decyzji organu pierwszej instancji w oderwaniu od stanowiska podatniczki, nie dokonał w sposób jednoznaczny, jasny i pełny ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy czym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Kolejnym zarzutem jest naruszenie art. 233 §1 pkt 1) O.p. w zw. z art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, oraz w zw. § 13 ust. 3 pkt od 1 do 4) rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia ewidencji przychodów i wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz art. 121 § 1 i 2 O.p. , poprzez brak wskazania w decyzji powiązania powołanych norm prawa podatkowego z ustalonym rzeczywistym stanem faktycznym, oraz brak konkluzji czy sytuacja podatniczki podpada lub nie pod powołane normy prawne. Ponadto pełnomocnik zarzucił rozstrzygnięciu organu odwoławczego naruszenie art. 23 § 1 pkt 1 ),2) i-3) , § 5 w zw. z art. 193 § 1, § 4 i § 6 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez uznanie ewidencji przychodów za nierzetelną i dokonanie oszacowania przychodów wyłącznie na podstawie faktu, że wartość zakupionego w roku podatkowym paliwa przekracza wartość przychodów ze świadczonych usług. Pozostałe "dowody" są bowiem wyłącznie wynikiem szacunków dokonanych przez organy podatkowe. W ocenie pełnomocnika organ nie rozpatruje innych możliwości wynikających z tej dysproporcji, gdy logicznie rzecz biorąc istnieją co najmniej dwa wyjaśnienia. Pierwsze (przyjęte z góry przez organy podatkowe jako jedyne) zakładające, że całe paliwo wynikające z faktur ujętych w rejestrze nabyć zostało rzeczywiście nabyte i wykorzystane do świadczenia usług transportowych, oraz drugie (w ogóle nie rozpatrywane przez organy) zakładające, że przeważająca część paliwa wynikającego z faktur nie została wykorzystana do świadczenia usług transportowych w ramach działalności A. K. Wskazano, że kontrole przeprowadzone u kontrahentów podatniczki potwierdziły rzetelność wystawionych faktur i kompletność ich ujęcia w odpowiednich rejestrach. Nie ujawniono żadnych dowodów np. w postaci zamówień, czy też innej dokumentacji handlowej, potwierdzających świadczenie przez podatniczkę nie zafakturowanych usług transportowych. Podkreślono, że pojazdy: [...],oraz [...] były wykorzystywane w działalności A. K. na zasadzie użyczenia i cały czas pozostawały w dyspozycji małżeństwa J. i M. K. , co prowadzi do wniosku, że pojazdy mogły być również używane do czynności nie związanych z działalnością podatniczki. Kolejnym zarzutem przedstawionym przez pełnomocnika jest naruszenie przepisów art. 23 § 4 i 5, oraz art. 124 i art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, o czym świadczy postępowanie organu, który w sposób dowolny, nie poparty wyczerpującą argumentacją odrzucił metodę szacowania przychodu określoną wart. 23 § 3 pkt 2) O.p. W ocenie strony metoda porównawcza zewnętrzna - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach prowadzących działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach byłaby metodą właściwą do zastosowania w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy (przy teoretycznym założeniu słuszności tezy organu o udowodnieniu nierzetelności ewidencji sprzedaży) i pozwoliłaby na oszacowanie przychodu w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ odwoławczy odrzuca możliwość zastosowania tej metody, argumentując swoją decyzję w sposób niezrozumiały i pozbawiony logiki, a także wbrew przyjętym przez siebie ocenom materiału dowodowego. Zdaniem strony bez trudu można było wyszukać do porównania przedsiębiorstwo (przedsiębiorstwa ) zewnętrzne działające w podobnych warunkach. Brak numerów rejestracyjnych na fakturach zakupu nie ma dla tej metody żadnego znaczenia, gdyż porównuje się wysokość obrotów, a nie numery rejestracyjne pojazdów na fakturach. Powodem odrzucenia metody szacowania porównawczej zewnętrznej nie była niemożność wyszukania firm działających w podobnym zakresie (firmy transportowe wykorzystujące podobne, sprawne pojazdy) i w podobnych warunkach ( lokalny rynek transportowy, w tym samym okresie świadczenia usług), lecz chęć wyszacowania przychodu wyłącznie na podstawie ilości teoretycznie możliwych do przejechania kilometrów na podstawie sumy ilości paliwa wynikającego z nie zweryfikowanych pod względem rzetelności faktur. W ocenie strony zaskarżona decyzja narusza również przepisy art. 23 § 5, oraz art. 124, art. 210 § 4 i art. 233 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej, o czym świadczy brak w decyzji organu wyczerpującej oceny wyniku szacowania w świetle art. 23 § 5, tj. organ nie uzasadnił swojego twierdzenia, że wyszacowana podstawa opodatkowania jest zbliżona do rzeczywistej podstawy opodatkowania wobec faktu niemożliwości fizycznego wykonania usług w skali przypisywanej stronie. W tym kontekście wskazano, że wg obliczeń dokonanych przez organ jedyny kierowca – M. K. musiałby pokonywać około 570 kilometrów dziennie. Przy średniej prędkości 40 km/h musiałby wykonywać swoją pracę za kierownicą średnio ponad 14 godzin na dobę, co przekracza fizyczne możliwości jednego człowieka. Pełnomocnik zarzucił ponadto wydanie decyzji z naruszeniem art. 122, 188 i 197 § 1 ordynacji podatkowej, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Dążąc do rozstrzygnięcia podstawowej dla sprawy kwestii dotyczącej norm zużycia paliwa w poszczególnych pojazdach, podatniczka wniosła o powołanie biegłego. Niestety odmówiono przeprowadzenia tego dowodu. Zdaniem pełnomocnika organ podatkowy w sytuacji kiedy istniały rozbieżności w tak kluczowej sprawie jak norma spalania paliwa, mająca bezpośrednie przełożenie na wynik szacowania przychodu, nie tylko powinien zaakceptować wniosek podatniczki, ale na podstawie art. 197 § 1 samodzielnie podjąć inicjatywę w tej sprawie. Nie dokonano nawet oględzin pojazdów, do czego upoważniał urzędników art. 198 § 1 Op. Oględziny pozwoliłyby na wstępną weryfikację oświadczeń M. K. o stanie technicznym środków transportu i ich modernizacji. Zdaniem strony bezpośrednim potwierdzeniem, że ustalenie normy zużycia paliwa do konkretnego pojazdu wymaga wiedzy specjalistycznej jest załączone pismo Polskiego Związku Motorowego OZDG Sp. z o.o. z dnia 24 stycznia 2013r . W odpowiedzi na pismo procesowe pełnomocnika skarżącej organ w piśmie z dnia 13 listopada nie zgodził się z zawartymi w nim zarzutami i argumentacją, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem zaskarżonej decyzji było określenie A. K. kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2010 r. Spór sprowadza się do zagadnienia, czy zgodne z prawem jest ustalenie w drodze oszacowania podstawy opodatkowania, w wyniku czego organ określił wyższą podstawę. Organ uznał, że skarżąca nie wykazała całego przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, polegającej na przewozie towarów samochodami ciężarowymi. Natomiast w ocenie strony brak było podstaw do szacowania obrotu, bowiem wykazany przez podatnika przychód odzwierciedlał stan rzeczywisty. Zdaniem skarżącej, organ podatkowy obowiązany był powołać biegłego na okoliczność rzeczywiście zużytego paliwa do samochodów, którymi świadczono usługi transportowe. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144. poz. 930 ze zm.), dalej u.z.p.d., opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym. Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5 % od przychodów z działalności usługowej świadczonej pojazdem poniżej 2 ton (art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. b u.z.r.d.), zaś 5,5% od przychodów z działalności w zakresie przewozów ładunków taborem samochodowym o ładowności powyżej 2 ton (art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a u.z.p.d.). Z kolei przepis art. 17 ust. 1 u.z.p.d. stanowi, że w przypadku nieprowadzenia ewidencji lub prowadzenia jej niezgodnie z warunkami wymaganymi do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, a także w przypadku stwierdzenia istnienia związków gospodarczych podatnika, o których mowa w art. 25 ustawy o podatku dochodowym, organ podatkowy określi wartość niezaewidencjonowanego przychodu, w tym również w formie oszacowania, i określi od tej kwoty ryczałt zgodnie z ust. 2. W myśl art. 17 ust. 2 u.z.p.d. ryczałt stanowi pięciokrotność stawek, o których mowa w art. 12, które byłyby zastosowane do przychodu w przypadku jego ewidencjonowania; ryczałt ten nie może być wyższy niż 75 % przychodu, o którym mowa w ust. 1. Z kolei zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie prowadzenia ewidencji przychodów i wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 219, poz. 1836 ze zm.) podatnik jest obowiązany jest prowadzić ewidencję rzetelnie i w sposób niewadliwy. Za rzetelną uważa się ewidencję, jeżeli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Jedynie wystąpienie szczególnych przypadków jakie zostały enumeratywnie wymienione w ust. 3 powołanego przepisu nie skutkuje stwierdzeniem nierzetelności. Natomiast w myśl art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej O.p.) księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Definicja rzetelności księgi zawarta w Ordynacji podatkowej jest podobna do definicji określonej w § 13 ust. 1 wskazanego rozporządzenia. Dla oceny, czy ewidencja jest rzetelna, decydujące znaczenie ma to, czy w oparciu o zapisy w niej dokonane można ustalić prawidłową podstawę opodatkowania, a więc czy zawiera zapisy dotyczące wszystkich zdarzeń podatkowych mających wpływ na ustalenie tej podstawy, a więc także dotyczących przychodów. Gdy wykazana rozbieżność pomiędzy treścią zapisów w ewidencji a stanem rzeczywistym uniemożliwia ustalenie właściwej podstawy opodatkowania, stanowi to przesłankę do uznania jej za nierzetelną. Zatem wtedy, gdy ewidencja nie rejestruje wszystkich zdarzeń, należy ją traktować jako nierzetelną. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy ma odpowiedź na pytanie, czy w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające uznanie ewidencji sprzedaży za nierzetelną ? Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco. Jednocześnie należy stwierdzić, że nie wystąpiła żadna z sytuacji opisanych w § 13 ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia, co potwierdza zebrany materiał dowodowy. Z akt sprawy wynika, że skarżąca świadczyła usługi transportowe. Zasadniczym zakupem kosztowym w działalności były paliwa do napędu pojazdów. Organ stwierdził, że zakupiona ilość nabytego paliwa wielokrotnie przekraczała ilość potrzebną do przejechania kilometrów wykazaną w fakturach wystawionych przez skarżącą na świadczenie usług. Ustalono bowiem, że w okresie od stycznia do grudnia 2010r. zakupiono 28.826 litrów paliwa na wartość [...] zł (bez VAT). Z kolei na podstawie faktur sprzedaży wyliczono, że ilość zafakturowanych kilometrów wyniosła 31.815. Zdaniem organu ilość zakupionego paliwa pozwalała na przejechanie trasy o długości 144.131,75 km. Organ wyliczył tę ilość, przyjmując zgodnie z zeznaniem M. K., że maksymalne zużycie paliwa na 100 km wynosiło 20 litrów. Od wyliczonej tak wielkości (144.131,75 km) organ odliczył 24.934,79 km na tzw. puste przebiegi, stosując wskaźnik 17,3 %. W konsekwencji zakupione paliwo pozwalało na wykonanie usług transportowych o wielkości 119.196,96 km. Zauważyć należy, że do protokołu przesłuchania w dniu 17 lutego 2011 r. M. K. zeznał, że "zakupione paliwo zostało zużyte do prowadzonej działalności transportowej w całości" (t.I, k. 80 akt administracyjnych). Jednocześnie na pytanie jakie było zużycie paliwa na 100 km w używanych przez firmę samochodach podał odnośnie: 1) [...] o numerze rej. [...] – 15/16 l. na 100 km, 2) [...] o numerze rej.[...] – 17/20 l. na 100 km, 3)[...] – 10 l. na 100 km. Mając powyższe dane od M. K. zasadnie organ przyjął, że maksymalne zużycie paliwa na 100 km wynosiło 20 l. Jest to wielkość najwyższa z podanych przez świadka, który zajmował się wykonywaniem usług transportowych. Wskaźnik przyjęty na tzw. pusty przebieg wyniósł 16,3 %, a zatem wbrew twierdzeniom strony organy uwzględniły także tę okoliczność przy ustalaniu możliwych do przejechania kilometrów. W tej sytuacji należy stwierdzić, że ilość zużytego paliwa będącego podstawowym towarem przy wykonywaniu usług transportowych świadczy jednoznacznie o niewykazaniu w ewidencji sprzedaży całej sprzedaży. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że ewidencja sprzedaży jest nierzetelna. W ewidencji powinny być zapisane wszystkie zdarzenia (mające istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego), które miały rzeczywiście miejsce. Nie powinno się zatem pomijać żadnych z nich, ani też dokonywać wpisów dotyczących zdarzeń, które nie zaszły, wpisy winny też odpowiadać rzeczywistym kwotom. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że z posiadanych przez podatnika dokumentów wynika, że ilość nabytego paliwa wielokrotnie przekraczała ilość potrzebną do przejechania kilometrów wykazaną w fakturach potwierdzających wykonanie świadczonych usług. Organ powołując się na dane z dokumentów (faktur) oraz na zużycie paliwa podane przez kierowcę pojazdów – M. K. i zarazem pełnomocnika skarżącej, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, wskazując na istniejące sprzeczności pomiędzy ilością nabytego paliwa a wykazaną wielkością wykonanych usług transportowych. Przede wszystkim należy jednoznacznie stwierdzić, że materiał dowodowy niewątpliwie wskazuje, że nie A. K., lecz jej syn – M. K. jest osobą najlepiej znającą sytuację związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej firmy. Podnieść się godzi, że to M. K. będąc kierowcą posiada profesjonalną i faktyczną wiedzę co do spalania paliwa. Zeznając, o tym jaka była wielkość zużycia paliwa, jednoznacznie dał podstawę organom by te, właśnie w takiej wysokości przyjęły tę wartość. W konsekwencji w sprawie zaistniały podstawy do oszacowania przychodu. Na postawie art. 23 § 1 O.p. organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli: 1) brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia, lub 2) dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, lub 3) podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. Stosownie do art. 23 § 2 O.p. organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 23 § 3 tej ustawy podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując następujące metody: 1) porównawczą wewnętrzną, 2) porównawczą zewnętrzną, 3) remanentową, 4) produkcyjną, 5) kosztową, 6) udziału dochodu w obrocie. W § 4 tego artykułu ustawodawca postanowił, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod, o których mowa w § 3, organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania. Ponadto w myśl art. 23 § 5 O.p. określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania. Organ odwoławczy wyjaśnił dlaczego wskazane w tym przepisie metody nie mogą znaleźć zastosowania. Oszacowania przychodu dokonano na podstawie art. 23 § 4 O.p. Mnożąc, średnią ceną netto jednego przejechanego kilometra ([...] zł/km) przez oszacowaną ilość kilometrów (119.196), ustalono wartość przychodu, przy zużyciu 28.826 litów paliwa, na kwotę [...] zł, co w porównaniu z wykazanym w ewidencji sprzedaży przychodem w wysokości [...] zł, świadczyło o niezaewidencjonowaniu przychodu w wysokości [...] zł. Wobec powyższego przychód niezaewidencjonowany podlegający opodatkowaniu według stawki stanowiącej pięciokrotność stawki ryczałtu w wysokości 5,5 %, czyli 27, 5 % wyniósł [...] zł, natomiast należny zryczałtowany podatek dochodowy od tej kwoty [...] zł, zaś przychód niezaewidencjonowany podlegający opodatkowaniu według stawki stanowiącej pięciokrotność stawki ryczałtu w wysokości 8,5 %, czyli 42,5 % wyniósł [...] zł, natomiast należny zryczałtowany podatek dochodowy od tej kwoty przychodu [...] zł. Odnosząc się do żądania strony powołania biegłego na okoliczność zużycia paliwa na wykazane trasy, należy stwierdzić, że wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 197 § 1 O.p. w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Jednocześnie, należy pamiętać, że stosownie do art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W ocenie Sądu, przyjmując wartość spalania w wysokości podanej przez M. K. do stwierdzenia nierzetelności ksiąg, organ wypełnił swoje obowiązku wynikające z procedury podatkowej. M. K. jako wykonujący usługi transportowe konkretnymi pojazdami niewątpliwie posiada wiedzę co do wielkości zużycia paliwa. Taką wiedzę posiada każdy kierowca samochodu ciężarowego i powoływanie na tę okoliczność biegłego jest zbędne, bowiem nie jest tu potrzebna wiedza specjalistyczna. Jeszcze raz podkreślić należy, że M. K. wskazał granice zużycia paliwa, a organ przyjął górną (maksymalną) wielkość tego zużycia. Nie ma również podstaw, aby tut. Sąd przeprowadzał dowód z opinii biegłego z zakresu inżynierii ruchu drogowego w przedmiocie ustalenia ilości rzeczywiście zużytego paliwa samochodowego przez cały zgłoszony tabor samochodowy, w stosunku do zafakturowanego przez podatnika. Podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, iż dopuszczalne jest jedynie przeprowadzenie dowodu z dokumentu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., a ponadto jest to uprawnienie, a nie obowiązek sądu (wyroki NSA: z dnia 27 stycznia 2012r., sygn. akt II FSK 1127/10, z dnia 28 lutego 2012r.. sygn. akt II OSK 2377/10, z dnia 29 lutego 2012r., sygn. akt II FSK 1980/10 publ.: http//:cbois.nsa.gov.pl). Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. pozwala na przeprowadzenie ograniczonego, uzupełniającego postępowania dowodowego, ale jedynie wówczas, gdy sąd uzna za konieczne wyjaśnienie istotnych wątpliwości, czy organy administracyjne ustaliły stan faktyczny zgodnie z regułami postępowania oraz czy prawidłowo zastosowały prawo materialne. Przepis ten nie służy natomiast do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza, celem uzupełniającego postępowania dowodowego nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji publicznej ustaliły ten stan zgodnie z regułami postępowania administracyjnego (por. np. wyroki NSA: z 20.02.2009 r., I FSK 1868/07, z 21.01.2009 r., I OSK 1869/07, z 20.08.2010 r. , II FSK 159/10; publ.: http//:cbois.nsa.gov.pl). Sąd w istocie nie może więc dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV, LEX). W świetle powyższego wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można też zgodzić się z zarzutem strony, że organ błędnie ustalił ładowność samochodu marki [...] o numerze rej. [...]. Strona dowodzi, że pojazd ten był dostosowany do przewozu 4 ton. Odnosząc się do tego zarzutu należy podkreślić, że z dowodu rejestracyjnego powyższego pojazdu jednoznacznie wynika, że dopuszczalna ładowność tego pojazdu wynosiła 1300 kg (t. I, k. 87 akt administracyjnych) i taką też ładowność przyjął organ podatkowy. Natomiast J. G. – pracownik działu marketingu w spółki z o.o. "P.", w oświadczeniu z dnia 15 listopada 2012r. stwierdził, że w okresie od czerwca 2006 r. do stycznia 2011 r. był zlecany firmie skarżącej przewóz produktów, których masa oscylowała między 3 Mg a 4,2 Mg. W/w wskazał numery samochodów przewożące towar (m.in. [...] o numerze rej. [...]). W tym miejscu podnieść należy, że osoby upoważnione do reprezentowania spółki "P." -prezes zarządu M. R. i wiceprezes zarządu J. R. M., w piśmie z dnia 5 kwietnia 2011r. wprawdzie potwierdziły transakcje z A. K,, ale wyjaśniły jednocześnie, że w firmie nie prowadzono rejestru pojazdów przewożących towary. Potwierdził to też J.G. podczas zeznania w dniu 9 stycznia 2013 r. Stwierdził również, że do momentu wypadku M. K. jeździł samochodem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] lub [...]. Po wypadku zmienił samochód. Był to [...] kontener. Wypadek miał miejsce wiosną 2011 r. Natomiast na pytanie, czy jak był ładowany żółty [...] z plandeką o numerze rejestracyjnym [...], to czy to było po 2006 r., czy przed 2006 r., powiedział, że nie pamięta. W świetle powyższego, wyjaśnienia i zeznania J. G. nie mogą mieć decydującego znaczenia dla określenia ładowności powyższego samochodu i nie podważają danych dotyczących ładowności pojazdu zawartych w mającym szczególną moc dowodową dokumencie urzędowym, jakim jest prawo jazdy. Dodatkowo wskazać należy, że w dniu 04 czerwca 2010r. samochód [...] przeszedł obowiązkowe badania techniczne. W trakcie tego badania diagnosta ma obowiązek identyfikacji pojazdu tj. sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie ( § 2 rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzory dokumentów stosowanych przy tych badaniach ). Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skoro przedmiotowy pojazd przeszedł pozytywnie badania techniczne to zeznania świadka Pana M. K. w zakresie przebudowy pojazdu [...] o nr rej. [...], są całkowicie niewiarygodne. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z umową użyczenia Skarżąca dysponowała przedmiotowym pojazdem od 17 kwietnia 2010 r., a zakupy paliwa do przedmiotowego pojazdu rozpoczęła w miesiącu maju 2010r. Dlatego też słusznie organ nie uznał za wiarygodne również podanej przez świadka M. K. przyczyny nie uwidocznienia tych zmian w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Strona podważa także przyjętą przez organ podatkowy ilość zużytego paliwa. Zgodnie z zeznaniami M. K. organ przyjął te zużycie na poziomie 20 litów na 100 km. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że organ nie przesłuchał skarżącej. Wskazać należy, że w dniu 15 lutego 2011 r. do protokołu przesłuchania strona odmówiła składania zeznań, wskazując, że w sprawach prowadzonej działalności gospodarczej udzieliła pełnomocnictwa synowi – M. K. Była także przesłuchiwana w dniu 8 marca 2011 r., stwierdzając, że syn nie chce zarejestrować działalności gospodarczej "na siebie", ma prawie [...] lat, jest schorowana i dużo rzeczy już nie pamięta. Zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organ podatkowy nie naruszył przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zgromadzony w niniejszej sprawie obszerny materiał dowodowy poddał wyczerpującej ocenie. Dokonana ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 210 § 4 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. Odniósł się do przedłożonych dowodów i wskazał na przyczynę odmiennej od podatnika oceny tych dowodów. W ocenie Sądu nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty podniesione w piśmie procesowym z dnia 04 listopada 2013 r. Nie ma racji strona skarżąca podnosząc, że uzasadnienie odmowy zastosowania metody szacowania porównawczej zewnętrznej pozostaje w sprzeczności z wyliczeniem zawartym na str. 3 zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że wyliczony przez organ wskaźnik procentowego zużycia paliwa do poszczególnych samochodów oparty został o dane wynikające tylko z tej części faktur , na których podany był numer rejestracyjny pojazdu. Wskaźnik ten następnie został zastosowany do faktur na zakup oleju napędowego, na których brak jest numeru rejestracyjnego samochodu. Wyliczony w ten sposób ogólny wskaźnik zużycia paliwa do poszczególnych pojazdów zawiera w sobie elementy szacowania. W tej sytuacji domaganie się przez skarżącą aby organ w celu zastosowania metody porównawczej zewnętrznej przyjął dla zobrazowania cech i warunków działania jej firmy dane uprzednio ustalone w drodze wyżej opisanego oszacowania, kłóci się z istotą tej metody szacowania. Dla zastosowania tej metody organ musiałby dysponować danymi odzwierciedlającymi stan rzeczywisty np. poprzez dane na wszystkich fakturach co do numerów rejestracyjnych pojazdów. Ponadto organ uzasadniając niezastosowanie metody porównawczej zewnętrznej wskazał, na inne okoliczności takie jak: na fakturach sprzedaży usług nie wpisywano, którym pojazdem usługi były świadczone, losowo i dowolnie wpisywano na fakturach zakupu paliwa numery rejestracyjne pojazdów, sporna była wysokość zużycia paliwa przez użytkowane pojazdy, uszkodzenia i dewastacja pojazdów, notoryczną awaryjność pojazdów , które czyniły niemożliwym znalezienie przedsiębiorcy działającego w takich samych warunkach. W świetle powyższego Sąd nie dopatrzył się sprzeczności które opisano w piśmie procesowym strony. Za całkowicie bezzasadny uznano zarzuty podniesione w pkt. 3 powyższego pisma procesowego, w świetle treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że fakt zużycia całego zakupionego paliwa na potrzeby działalności gospodarczej wynikał wprost z zeznań świadka M. K. (przesłuchanie z dnia 17 lutego 2011r.), a podnoszone w trakcie postępowania odmienne wyjaśnienia nie zostały przez stronę poparte żadnymi dowodami. Przeprowadzone przez organy postępowanie nie naruszało art. 187 § 1 O.p. Wszelkie kwestie dotyczące okoliczności mających wpływ na określenie wysokości zużytego paliwa zostały przez organy przeanalizowane, a przyjęta norma 20 l/km uwzględnia już margines wynikający, np. z przepałów paliwa spowodowanych różnymi przyczynami. Strona skarżąca po raz kolejny próbuje podważyć zeznania świadka M. K., wyjaśniając tym razem, że: "świadek nie był świadom jakiemu celowi podana przez niego wielkość ma służyć i podał wielkości standardowe, nie uwzględniające wielu czynników (...)". Pomijając już kwestię, że okoliczność zużycia paliwa powinna być wielkością obiektywną, bez względu "jaki celom ma służyć", to nawet jeśli świadek nie uwzględnił pewnych okoliczności to, jak już wyjaśniono wyżej, organ wziął je pod uwagę dokonując wyliczeń. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu. Zasądzona kwota obejmuje VAT. H.Adamczewska-Wasilewicz M.Łent U. Wiśniewska