I SA/Bd 66/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wójcik Asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi S. W. i B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 22 lutego 2018 r. nr SKO-4230/165/2017 w przedmiocie określenia należności z tytułu dotacji nienależnie pobranej oddala skargę Decyzją z [...] lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO") w pkt 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości, w pkt 2. określiło do zwrotu kwotę dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przez stronę w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych oraz w pkt 3. umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji w pozostałym zakresie. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu odwoławczym od decyzji z [...] listopada 2017 r., w której Prezydent [...] określił S. W. i B. D. (dalej: "skarżące", "strona") prowadzącym Przedszkole Niepubliczne "[...]" w B. wysokość dotacji do zwrotu do budżetu Miasta [...] w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, w tym: z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie [...]zł; z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie [...]zł; oraz z tytułu dotacji niewykorzystanej do końca roku budżetowego w kwocie [...]zł. Organ I instancji ustalił, że dotacja na jedno dziecko posiadające opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka za okres od października 2012 r. do grudnia 2012 r. została pobrana nienależnie. Strona nie wskazała bowiem we wniosku o udzielenie dotacji na 2012 r. planowanej liczby uczniów do objęcia wczesnym wspomaganiem rozwoju. Niespełnienie ustawowego wymogu skutkowało nienależnym pobraniem dotacji w kwocie [...]zł. W zakresie dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, organ I instancji podał, że strona sfinansowała z dotacji wydatki w kwocie [...]zł na usługi monitorowania sygnałów - lokalnego sytemu alarmowego oraz podejmowania interwencji. Wprawdzie ww. usługi związane były z bieżącym funkcjonowaniem Przedszkola, ale nie były związane z procesem kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Ponadto w 2012 r. strona sfinansowała z dotacji wydatki poniesione na zakup szkolenia z zakresu p.poż. oraz literatury fachowej w kwocie [...]zł. Zdaniem organu pierwszoinstancyjnego, zarówno tytuł "M. D. P.", jak i opis produktu przygotowany przez wydawcę wskazują, że nie jest on przeznaczony do pracy z dziećmi i zawiera głównie informacje oraz narzędzia ułatwiające wykonywanie zadań związanych z administrowaniem placówką. Z kolei tytuł "N. D. P. N.", zgodnie z opisem wydawcy służy zadaniom organizacyjno-administracyjnym organu prowadzącego Przedszkole nie związanym z procesem kształcenia, wychowania i opieki. Odnośnie dotacji niewykorzystanej do końca 2012 r. organ I instancji ustalił, że strona ze środków dotacji rozliczyła pochodne od wynagrodzeń zapłacone w następnym roku budżetowym w kwocie [...]zł. W ocenie organu, ponieważ pochodne od wynagrodzeń nie zostały poniesione w okresie, na który dotację przyznano, nie mogły być rozliczone z dotacji. Ponadto strona sfinansowała z dotacji dwie faktury wystawione przez S. w grudniu 2012 r. i zapłaciła je w roku następnym, tj. w styczniu 2013r. w kwocie [...]zł. Zdaniem organu, wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadanie, na które dotacja była udzielona. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w pierwszej kolejności odniosło się do kwestii przedawnienia. W tym zakresie podało, że pismem z dnia [...] sierpnia 2017r. Prezydent Miasta [...] zawiadomił skarżące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu dotacji oświatowej wykorzystanej w 2012r. niegodnie z przeznaczeniem oraz pobranej w nadmiernej wysokości ze względu na wystąpienie okoliczności, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2017 poz. 201 ze zm.; dalej: "O.p."). W załączeniu przesłano również stosowne zawiadomienie Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] informujące o wszczęciu w dniu [...] lipca 2017r. postępowań przygotowawczych o przestępstwa skarbowe z art. 82 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy, w zakresie narażenia finansów publicznych na uszczuplenie poprzez nienależne pobranie w części dotacji oświatowej oraz wykorzystanie dotacji niezgodne z przeznaczeniem za 2012r. Powyższe zawiadomienia Prezydenta Miasta [...] oraz Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] zostały prawidłowo doręczone stronom w dniu [...] sierpnia 2017r. (S. W.) i w dniu [...] sierpnia 2017r. (B. D.). Postępowania przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe prowadzone wobec stron nie zostały do dnia dzisiejszego zakończone. Wobec powyższego, SKO stwierdziło, że bieg terminu przedawnienia dla dotacji przypadającej do zwrotu za 2012 r., który rozpoczął swój bieg [...] grudnia 2012 r. został skutecznie zawieszony z dniem [...] lipca 2017 r. i zawieszenie to trwa nadal do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Ponieważ okres zawieszenia dodaje się do końca terminu przedawnienia, tak że ulega on wydłużeniu (w rozpoznawanej sprawie okres zawieszenia do dnia wydania niniejszej decyzji wyniósł 215 dni), co oznacza, że możliwe jest wydanie przez SKO decyzji określającej kwotę dotacji przypadającą do zwrotu za 2012r. tj. przed upływem terminu przedawnienia. Odnosząc się do przedmiotu sporu organ II instancji wskazał na treść art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym w roku udzielenia i wykorzystania dotacji. SKO stwierdziło, że w świetle brzmienia art. 90 ust. 3d u.s.o. podmiot prowadzący Przedszkole Niepubliczne "[...]" w B. nie mógł przeznaczyć przyznanych środków finansowych na pokrycie każdego rodzaju wydatków bieżących związanych z prowadzoną przez siebie placówką oświatową. Ustawodawca bowiem skonkretyzował, że jedyną kategorią wydatków bieżących, które będą mogły zostać sfinansowane ze środków dotacyjnych będą wydatki poniesione na realizację zadań placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. I to wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących przedszkola. Mając powyższe na uwadze, SKO określiło do zwrotu kwotę dotacji w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, którą wyliczono w następujący sposób: 1) dotacja pobrana w nadmiernej wysokości w kwocie [...]zł; 2) dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie [...]zł, w tym: z tytułu wydatków dotyczących monitorowania sygnałów lokalnego systemu alarmowego oraz podejmowania interwencji w obiekcie w B. ul. [...] oraz w obiekcie w B. ul. [...] - Basen w kwocie [...]zł oraz z tytułu wydatków dotyczących szkolenia nauczycieli z zakresu organizacji systemu ochrony p.poż. w kwocie [...]zł oraz z tytułu wydatków dotyczących zakupu literatury fachowej i wydawnictw multimedialnych dla dyrektora i nauczycieli przedszkola w kwocie [...]zł. Jednocześnie, mając na uwadze, że brak jest w ocenie SKO na gruncie niniejszego stanu faktycznego dotacji, która nie zostałaby przez strony wykorzystana do końca roku budżetowego 2012, postępowanie organu pierwszej instancji w zakresie określenia do zwrotu do budżetu Miasta [...] dotacji niewykorzystanej do końca roku budżetowego (w kwocie [...]zł) należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie określenia do zwrotu kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przez stronę w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych i umorzenie postępowania w tym zakresie. Skarżące zarzuciły decyzji SKO: "Naruszenie przepisów prawa materialnego 1) art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (uso) oraz przepisów art. 124 ust. 3, art. 131, art. 152 ust. 4, art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (ufp) (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż wydatki ponoszone przez organ prowadzący na rzecz przedszkola nie stanowią wydatku bieżącego, który może być pokryty z udzielonej dotacji, podczas gdy zgodnie z przepisami art. 90 ust. 3d stanowią tzw. wydatki kwalifikowane do pokrycia z dotacji, ponoszone przez organ prowadzący na rzecz przedszkola jako wydatek bieżący, który może być pokrywany z dotacji udzielanych na podstawie art. 90 u.s.o., realizujący cele należące do zadań szkół z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, o których mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. i dopuszczony przez ten przepis, 2) art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez zastosowanie tego przepisu w brzmieniu nieobowiązującym na dzień wydawania decyzji (pomimo ich formalnego uchylenia z dniem 1 stycznia 2018 r.) oraz brak jego zastosowania w brzmieniu ostatnio ustalonym na dzień jej wydania, pomimo norm interpretacyjnych nakazujących takie zastosowanie przepisu w brzmieniu na dzień wydania decyzji; 3) art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty oraz art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, poprzez brak ich zastosowania w zakresie określenia zadań i wydatków organu prowadzącego na zapewnienie warunków działania przedszkola, w szczególności bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki w przedszkolu oraz wyposażenia szkoły w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych; 4) art. 126, art. 131 i art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych w zw. z art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że dotacja oświatowa udzielona skarżącej została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem; 5) art. 252 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.f.p. w zw. z art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez przyjęcie, że dotacja oświatowa udzielona skarżącej została pobrana w nadmiernej wysokości na dziecko z orzeczeniem wczesnego wspomagania rozwoju; Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 6 kpa w zw. z art. 8 kpa polegającym na nie zastosowanie jako podstawy prawnej do rozstrzygnięcia stanu prawnego na dzień wydania decyzji, lecz poprzednio obowiązującego stanu prawnego, przez co organ nie uczynił zadość zasadzie legalizmu, wskutek czego prowadził postępowanie w sposób nie budzący zaufania; 2) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 i art. 8 § 1 i 2 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego, oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych, odstąpieniu bez uzasadnienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw tego samego rodzaju i w stosunku do tego samego podmiotu (strony), oraz niepodjęciu wszelkich czynności wymaganych od organu, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz na działaniu w sposób rażąco naruszający zaufanie do władzy publicznej: 3) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 6. 7, 8, 9 kpa poprzez brak dokonania własnych ustaleń w postępowaniu kontrolnym oraz postępowaniu administracyjnym przez organ wydający decyzję, brak przeprowadzenia postępowania kontrolnego, do którego jest uprawniony i zobowiązany organ dotujący zgodnie z przepisami art. 90 ust. 3e, 3f oraz na podstawie aktu prawa miejscowego wydanego zgodnie z art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty, a jedynie oparcie się na ustaleniach innego organu, który zgodnie z przepisami ustawy o systemie oświaty nie jest organem kontrolującym udzielanie i wydatkowanie dotacji oświatowej; 4) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 75, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 7 kpa polegającym na pominięciu przedstawianych dowodów, nieuwzględnienie jako dowodów dokumentów w sprawie, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy pomimo tego, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 5) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych; 6) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 107 § 1 kpa poprzez brak należytego i dokładnego wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych wydanej decyzji odnoszących się do nieuznania wydatków, a jedynie odwołanie się do błędnych i nieuzasadnionych opinii zawartych w protokole kontroli [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 26 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 309/18 oddalił skargę. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wniosły S. W. i B. D., zaskarżając wyrok w całości. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 października 2022 r., sygn. akt I GSK 3194/18, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy bowiem za trafny uznał zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie uzasadnienia wyroku i ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy. NSA podzielił stanowisko skarżących kasacyjnie, że Sąd I instancji nie dokonał analizy, co należy rozumieć, jako wydatki mające bezpośredni związek z procesem kształcenia w sytuacji, gdy jednocześnie uznał w ślad za organem, że zakwestionowane wydatki nie mają tego rodzaju związku z procesem nauki, wychowania, profilaktyki i opieki. Dalej, wzajemna sprzeczność pomiędzy stanowiskiem Sądu I instancji odnośnie do prawidłowości zastosowania przepisów ustawy w brzmieniu z 2012 r. a następnie przeprowadzona analiza zmian przepisów art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty prowadząca do wniosku, że nowe brzmienie przepisu stanowi jego doprecyzowanie uniemożliwia ocenę, czy Sąd dokonując analizy zasadności wydatków w świetle zmienionych przepisów dokonał jej na podstawie wyłącznie pierwotnego brzmienia przepisu, czy też wykładnia oparta została na doprecyzowaniu norm poprzez dokonane nowelizacje. W efekcie NSA podzielił konkluzję skarżących kasacyjnie, że nie zostały wyjaśnione podstawy prawne rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający jednoznaczne określenie, na jakim stanie prawnym zostało oparte zaskarżone orzeczenie. Z tego powodu NSA uchylił wyrok WSA w Bydgoszczy i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia bez rozważenia pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 66/23, rozpoznał sprawę ponownie i skargę wniesioną przez S. W. i B. D. oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Na wstępie zaznaczyć należy, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] lutego 2023 r. (k. 109 akt sądowych) poinformował strony o możliwości rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem wyroku. Informacja o zarządzeniu z [...] lutego 2023 r. została przesłana do stron [...] marca 2023 r. (k. 113-116 akt sądowych). Żadna ze stron nie złożyła wniosku o przeprowadzenie rozprawy. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] marca 2023 r. (k. 121 akt sądowych) skierował sprawę na posiedzenie niejawne. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej "p.p.s.a"). W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W sytuacji, gdy sąd uznaje, że skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie to w myśl art. 151 p.p.s.a. sąd oddala skargę. Przedmiotem skargi skierowanej do tut. Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2018 r., nr [...], którą organ odwoławczy: - uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości; - określił do zwrotu kwotę dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w łącznej wysokości [...] zł, w tym z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie [...]zł oraz z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie [...]zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od wskazanych w decyzji dni; - umorzył postępowanie organu I instancji w pozostałym zakresie. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego oraz mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa procesowego. Wobec oparcia skargi na zarzutach, dotyczących naruszenia prawa procesowego, jak i prawa materialnego, w pierwszej kolejności należało skontrolować zaskarżoną decyzję pod kątem spełnienia przez organy przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Powyższe było konieczne, ponieważ dopiero prawidłowo przeprowadzone postępowanie, prawidłowo ustalony stan faktyczny, pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania przepisu prawa materialnego. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo zgromadził i ocenił materiał dowodowy sprawy oraz dokonał oceny zakwestionowanych wydatków nie naruszając art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a."), a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. bowiem w sposób należyty wyjaśnia podstawy prawne i faktyczne nieuznania pewnych wydatków jako możliwych do sfinansowania z otrzymanej przez skarżące dotacji, jak również kwestię niewykorzystania dotacji do końca roku . Zdaniem Sądu nieuprawnione są zarzuty skargi dotyczące postępowania dowodowego, bowiem organ na str. 6 zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że korzystał przy rozpoznawaniu sprawy z wyników kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika [...] Celno – Skarbowego w [...] bowiem było to zgodne z zasadami ekonomiki procesowej, szybkości postępowania oraz ograniczonego formalizmu. Powyższe argumenty Sąd podziela i wskazuje, że art. 75 § 1 k.p.a. nakazuje dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Dokumenty kwestionowane przez skarżące a pochodzące z kontroli prowadzonej przez Naczelnika [...] Celno – Skarbowego w [...] zostały włączone do akt postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji określającej kwotę dotacji podlegającej zwrotowi (postanowienie o włączeniu dokumentów - k. 5-9 akt postępowania administracyjnego, wynik kontroli – k. 14-35 akt postępowania administracyjnego, analiza materiału dowodowego sporządzona przez Naczelnika [...] Celno – Skarbowego w [...] – k. 36 – 114 akt postępowania administracyjnego). W związku z powyższym – wbrew stanowisku skarżących - dokumenty te stanowią materiał dowodowy sprawy, zalegający w aktach sprawy i podlegający ocenie przez organ. Strona ma prawo z tym materiałem dowodowym zapoznać się stosownie do art. 73 § 1 k.p.a., jak również zająć odnośnie tychże dokumentów własne stanowisko. W ocenie Sądu w takim przypadku nie dochodzi do naruszenia uprawnienia strony do czynnego uczestniczenia przez stronę w postępowaniu, bowiem materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu jest dostępny dla strony na jej żądanie. W ocenie Sądu za niezasadny należy również uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez nie zastosowanie do rozstrzygnięcia stanu prawnego na dzień wydania decyzji lecz poprzednio obowiązującego. Zdaniem Sądu zgodne z prawem jest stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, iż w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym w dniu zdarzenia, które spowodowało powstanie obowiązku zwrotu dotacji a zatem w roku 2012. W związku z tym dla rozpoznania niniejszej sprawy znaczenie ma treść przepisów ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 r. obowiązujących w 2012 r. Sąd zauważa, że w sentencji zaskarżonej decyzji został przywołany art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty z podaniem następującego Dziennika Ustaw: "Dz.U z 2015 r. poz. 2156 ze zm." Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostało wskazane (k. 6 zaskarżonej decyzji), że organ oceniał stan faktyczny sprawy z uwzględnieniem art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256 poz. 257 ze zmianami w brzmieniu obowiązującym w roku udzielenia i wykorzystania dotacji). Sąd zauważa, że powołana w sentencji zaskarżonej decyzji podstawa prawna jest prawidłowa (tj. wskazanie przez organ na art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty). Nieprawidłowy jest jednak opis w sentencji decyzji miejsca publikacji zastosowanego aktu prawnego. W uzasadnieniu decyzji znajduje się natomiast prawidłowe oznaczenie miejsca publikacji przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie wraz z komentarzem organu doprecyzowującym, że organ oceniał stan faktyczny na podstawie przepisu w brzmieniu obowiązującym w roku udzielenia i wykorzystania dotacji. Powyższe kwestie są istotne dla sprawy, ponieważ zgodnie z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. decyzja zawiera m.in. powołanie podstawy prawnej (pkt 4) i uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6). Uzasadnienie prawne decyzji to wywód prawniczy odzwierciedlający proces myślowy ustalenia konsekwencji stosowanej normy prawa administracyjnego w związku z określoną sytuacją faktyczną i prawną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że brak wskazania, bądź błędne wskazanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnieniu, przepisu prawa, który nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania oznacza nie tylko istotne naruszenie przepisu art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., mające wpływ na wynik sprawy, lecz również naruszenie ogólnej zasady legalizmu, o której mowa w art. 6 k.p.a. (tak: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1411/17). W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie sytuacja taka jednak nie występuje. Wprawdzie w sentencji zaskarżonej decyzji organ błędnie wskazał miejsce publikacji aktu prawnego stanowiącego podstawę prawną decyzji, jednak z jej uzasadnienia jasno wynika, który przepis, z jakiego okresu i w jakim brzmieniu organ zastosował w sprawie. W związku z tym Sąd nie podziela zarzutu skargi zmierzającego do podważenia decyzji SKO ze względu na nie wyjaśnienie podstaw prawnych decyzji. Reasumując, oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zachowania przez organy reguł i zasad wynikających z przepisów regulujących postępowanie administracyjne, Sąd uważa, że organy obu instancji dochowały wymogów procesowych, pozwalających na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, a w dalszej kolejności jego ocenę. Kontrola Sądu w zakresie możliwego naruszenia przez organy przepisów postępowania została przeprowadzona nie tylko pod kątem sformułowanych w skardze zarzutów, jednak stosownie do art. 134 p.p.s.a. w granicach zakreślonych przedmiotem objętej skargą sprawy administracyjnej. W wyniku przeprowadzonej analizy Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Przechodząc do analizy prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu między skarżącymi a organami jest ocena, czy wydatki łącznie na kwotę [...]zł dotyczące monitorowania sygnałów lokalnego systemu alarmowego oraz podejmowania interwencji w obiektach przy ul. [...], dotyczące szkolenia nauczycieli z zakresu organizacji systemu ochrony p.poż., dotyczące zakupu literatury fachowej i wydawnictw multimedialnych dla dyrektora i nauczycieli przedszkola mogły być pokryte z uzyskanej przez skarżące dotacji w 2012 r. Ponadto przedmiotem sporu jest pobranie przez skarżące w 2012 r. dotacji w nadmiernej wysokości (tj. o kwotę [...]zł) na jedno dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju sfinansowane z dotacji oświatowej, mimo nie złożenia wniosku o dotację w powyższym zakresie przez skarżącą S. W. w terminie wskazanym w art. 90 ust. 1 ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2011 r. Nr 205 poz. 1206; dalej w rozważaniach Sądu stan prawny uregulowany wersją ustawy obowiązującą w okresie otrzymania i wykorzystania dotacji, tj. w 2012 r.: "ust.oświat."). Odnosząc się do pierwszej ze spornych kwestii Sąd wskazuje na to, że z art. 90 ust. 3d ust.oświat. wynika, że dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. W ocenie Sądu z treści art. 90 ust. 3d ust.oświat. w brzmieniu obowiązującym w okresie udzielenia i wykorzystania dotacji wynika, że dotacja przyznawana na podstawie art. 90 ust. 3d ust.oświat. ma charakter dotacji podmiotowo-celowej. Przysługuje ona na każdego ucznia i w tym zakresie ma charakter podmiotowy, jednakże przeznaczona jest na dofinansowanie realizacji konkretnych zadań przedszkola, takich jak kształcenie, wychowanie i opieka, w tym profilaktyka społeczna i w tym zakresie ma charakter celowy. Oznacza to, że w ramach dotacji dofinansowanie może obejmować jedynie zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, realizowane wobec uczniów, przez konkretne przedszkole (por. wyrok WSA w Gdańsku z 6 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 234/18). Pojęcie wydatków bieżących, o którym mowa w art. 90 ust. 3d ust.oświat. nie zostało zdefiniowane w ustawie o systemie oświaty, stąd też pomocnym w tym zakresie jest art. 124 ust. 3 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz.U.2011 Nr 201 poz.1183; dalej w rozważaniach Sądu: "u.f.p.") prezentujący katalog świadczeń, które zalicza do wydatków bieżących. Są to m.in. wynagrodzenia i uposażenia osób zatrudnionych w jednostce oraz składki naliczane od tych wynagrodzeń i uposażeń, zakupy towarów i usług, koszty utrzymania oraz inne wydatki związane z funkcjonowaniem placówki i realizacją jej statutowych celów. W przypadku dotacji oświatowej, wydatki te muszą być jeszcze przeznaczone na cel kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dodatkowo z brzmienia przepisu art. 5 ust. 7 pkt 3 ust.oświat. wynika, że w zakresie zadań obciążających organ założycielski i nie należących do zadań realizowanych przez szkołę (placówkę) mieszczą się zadania obejmujące zapewnienie obsługi administracyjnej, finansowej i organizacyjnej placówki. Ten ostatni przepis obliguje organ prowadzący placówkę do zapewnienia warunków działalności, w tym także poprzez zapewnienie odpowiednich środków finansowych. Zdaniem Sądu, z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że wydatki na monitorowanie sygnałów lokalnego systemu alarmowego oraz podejmowania interwencji w obiektach przy ul. [...], wydatki na szkolenia nauczycieli z zakresu organizacji systemu ochrony p.poż., a także wydatki dotyczące zakupu literatury fachowej i wydawnictw multimedialnych dla dyrektora i nauczycieli przedszkola nie można uznać za wydatki poniesione na realizację zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. P. celem dotacji jest dofinansowywanie zadań placówki jedynie w zakresie wyszczególnionym w art. 90 ust. 3d ust.oświat., wydatki na ww. usługi i towary nie mogą być finansowane z tej dotacji. W przeciwnym razie dotacje stanowiłyby w istocie dofinansowanie zadań organu prowadzącego, co byłoby sprzeczne z celem takich dotacji. Rola dotacji oświatowej nie polega na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez placówkę, bądź jednostkę prowadzącą, czy też pokrywania wszelkich ich wydatków (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 12 grudnia 2012 r., o sygn. akt I SA/Kr 1304/12, wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r., o sygn. akt II GSK 229/13 oraz z dnia 19 marca 2014 r., o sygn. akt II GSK 1858/12 oraz w M. P. K. do art. 80 i 90 ustawy o systemie oświaty, ABC Warszawa 2012 i powołane tam orzecznictwo). W konsekwencji to dzieci uczęszczające do placówki mają korzystać z dotacji, co w ocenie Sądu nie następuje w przypadku wydatku na monitorowanie sygnałów lokalnego systemu alarmowego oraz podejmowania interwencji w obiektach przy ul. [...], wydatku na szkolenia nauczycieli z zakresu organizacji systemu ochrony p.poż., a także wydatku dotyczące zakupu literatury fachowej i wydawnictw multimedialnych dla dyrektora i nauczycieli przedszkola. Ponadto zaznaczyć należy, że treść art. 5 ust. 7 ust.oświat. jest jasna i wynika z niej jednoznacznie, że to organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność, a do zadań tego organu należy m.in. zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki, a także wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczych, przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych. Zatem art. 5 ust. 7 ust.oświat. zobowiązuje organ prowadzący do zapewnienia szkole lub placówce warunków działalności, a na cele wymienione w przepisie organy są zobowiązane zapewnić odpowiednie środki finansowe. Gdyby intencją ustawodawcy było wsparcie całokształtu działalności szkoły czy placówki oświatowej z racji jej statusu podmiotowego - wówczas przepis nie zawierałby ograniczenia wskazującego na określone zadania, a to w sferze "kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej" oraz zbędne byłoby zdanie drugie tego przepisu - zastrzegające wykorzystanie dotacji jedynie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Na tym tle przyjąć należy, że zapłata ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja została udzielona, czyli na realizację innych celów niż cele wskazane w przepisach ustawy o systemie oświaty - niezwiązanych z procesem kształcenia, wychowania i opieki, profilaktyką społeczną, oraz zarazem nie stanowiących wydatków bieżących szkoły lub placówki - winna być kwalifikowana jako wydatkowanie tej części dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. W związku z powyższym, z uwagi na treść art. 90 ust. 3d ust.oświat., w brzmieniu obowiązującym do końca 2013 r., należy całkowicie wykluczyć możliwość sfinansowania z dotacji wszelkich wydatków związanych z prowadzeniem przedszkola nieprzeznaczonych wprost na cele wskazane w tym przepisie. W ocenie Sądu słusznie SKO uznało, że brak było podstaw do finansowania z dotacji w 2012 r. wydatków na monitorowanie sygnałów lokalnego systemu alarmowego oraz podejmowania interwencji w obiektach przy ul. [...], wydatki na szkolenia nauczycieli z zakresu organizacji systemu ochrony p.poż., a także wydatki dotyczące zakupu literatury fachowej i wydawnictw multimedialnych dla dyrektora i nauczycieli przedszkola. Wprawdzie niektóre z wymienionych wydatków pośrednio nawiązują do działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej przedszkola, jednak ich istotą jest bezpośrednia realizacja zadań organu prowadzącego (ochrona mienia placówki, przeszkolenie personelu w sprawie ochrony p.poż., literatura o tematyce dotyczącej sposobu prowadzenia przedszkola). Wydatki te wiążą się też z realizacją ustawowych obowiązków organu prowadzącego placówkę, w szczególności obowiązku zapewnienia warunków działania placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki oraz wyposażenia kadry w literaturę fachową i wydawnictwa multimedialne. Należy podkreślić, że ów pośredni związek z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą szkoły nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że tego rodzaju wydatki mogą zostać zaliczone do zadań szkoły w zakresie określonym w art. 90 ust. 3d ust.oświat. Dotacja ma służyć bowiem subwencjonowaniu przedszkola, realizującego cel, o którym mowa w art. 90 ust. 3d ust.oświat., nie zaś podmiotu to przedszkole prowadzącego. Skarżące prowadzące przedszkole, podejmując działalność z własnej inicjatywy, będąc jak w niniejszej sprawie podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, a więc nastawionym na osiągnięcie ekonomicznego zysku, musi się liczyć z kosztami prowadzonej działalności gospodarczej, jak każdy inny przedsiębiorca i jedynie na zasadzie przywileju korzysta z pomocy finansowej podmiotu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r., II GSK 2775/15). Sąd powyższy pogląd podziela. W związku z powyższym Sąd nie uznał za zasadne zarzutów skarżących dotyczących dokonania przez organy błędnej wykładni art. 90 ust. 3d ust.oświat. oraz innych wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu organy prawidłowo zidentyfikowały i zinterpretowały normy prawne mające zastosowanie w sprawie. Zaakcentować przy tym należy, że wbrew stanowisku skarżących w niniejszej sprawie organ słusznie zastosował art. 90 ust. 3d ust.oświat. w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. Przepis art. 90 ust.oświat. podlegał wielu nowelizacjom i zdaniem skarżących SKO wydając decyzję [...] lutego 2018 r. powinno zastosować w sprawie przepisy dotyczące dotacji o treści takiej jak na koniec ich obowiązywania (przed uchyleniem z dniem [...] stycznia 2018 r.). W praktyce zatem stanowisko skarżących sprowadza się do żądania zastosowania przez organ rozszerzającej wykładni przepisu art. 90 ust. 3d ust.oświat. poprzez pryzmat zmian jakie nastąpiły w ustawie o systemie oświaty z dniem 1 stycznia 2014 r. oraz z dniem 31 marca 2015 r. Strona podnosi bowiem, że dokonane w ustawie zmiany miały charakter doprecyzowujący, co oznacza, że również przed ich wprowadzeniem do tekstu ustawy możliwe było przeznaczanie pieniędzy z dotacji na takie cele i wydatki, jakie później ustawodawca wprost wprowadził do treści ustawy. W ocenie Sądu stanowisko skarżących w powyższej kwestii nie jest jednak prawidłowe. Sądowi znane jest orzecznictwo opowiadające się za doprecyzowującym charakterem przeprowadzonych nowelizacji, jednak Sąd stanowiska tego nie podziela. Zauważyć należy przede wszystkim, że w orzecznictwie sądów administracyjnych występują zarówno orzeczenia traktujące nowelizacje art. 90 ust. 3d ust.oświat. jako doprecyzowujące i usprawniające interpretacje ww. przepisu, jak i stanowiące o normatywnym charakterze zmian. Tutejszy Sąd przychyla się do stanowiska, w którym wskazano, że nowelizacje art. 90 ust. 3d ust.oświat. mają charakter normatywny i w żaden sposób nie można interpretować ich w sposób rozszerzający (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 maja 2017 r., I SA/Gd 264/17, wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., II GSK 2775/15, wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., II GSK 5746/17, wyrok NSA z 7 kwietnia 2017 r., II GSK 5232/16, wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r., II GSK 2737/15, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 sierpnia 2017 r., I SA/Gd 243/17, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19 grudnia 2016 rok, I SA/Rz 869/16). Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca dopiero od 31 marca 2015 r. do wydatków bieżących wprost zaliczył także wydatki "związane z realizacją zadań organu prowadzącego, o którym mowa w art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty (art. 90 ust. 3d pkt 1 lit. b w brzmieniu obowiązującym od 31 marca 2015 r.). Wcześniej (w 2012 r.) w ustawie takiego zastrzeżenia nie było. Nowe brzmienie art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty - od dnia [...] marca 2015 r. - zostało w znaczący sposób rozszerzone i jako takie może mieć zastosowanie wyłącznie do stanów faktycznych powstałych po wejściu w życie tych przepisów. Ponieważ mamy w tym wypadku bez wątpienia do czynienia z przepisami prawa materialnego, w sytuacji braku przepisów intertemporalnych, które zezwalałyby na ich zastosowanie wstecz, to w myśl zasady lex retro non agit, nie mogą one mieć zastosowania do wydatków sfinansowanych dotacjami oświatowymi w 2012 r. Bez znaczenia jest przy tym, że kontrola wydatkowania pieniędzy z dotacji miała miejsce w czasie, gdy przepis art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty przybrał inną treść. W orzecznictwie podkreśla się, że zgodnie z zasadą lex retro non agit, do zdarzeń prawnych zaistniałych w określonym czasie stosuje się przepisy prawa wówczas obowiązujące. Tym samym późniejsze przepisy nowelizujące określone regulacje prawne nie znajdują do nich zastosowania. Jednocześnie nowe prawo nie może prowadzić do formułowania odmiennych ocen prawnych tych zdarzeń, niż wynikające z treści przepisów prawa obowiązujących w czasie ich zajścia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt V CSK 557/13). W orzecznictwie podkreśla się jednocześnie, że wyjątki od zasady lex retro non agit są dopuszczalne tylko wtedy, gdy wynikają one wprost z brzmienia lub celu nowej ustawy. Zaznacza się przy tym, iż nie jest dopuszczalnym "wyinterpretowanie" możliwości obejścia zasady nieretroakcji jedynie w oparciu o przepisy prawa, jeśli taka możliwość nie wynika z przepisów w sposób jednoznaczny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt V CSK 93/13). Powyższe poglądy Sąd podziela i przyjmuje za własne. W związku z powyższym w ocenie Sądu zastosowanie w sprawie ma art. 90 ust. 3d ust.oświat. w brzmieniu obowiązującym w 2012 r. a w konsekwencji zasadnie organy obu instancji przyjęły, że w ramach dotacji dofinansowanie może obejmować jedynie zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, realizowane wobec dzieci uczęszczających do przedszkola. Odnosząc się do drugiej z kwestii spornych pomiędzy stronami, tj. określenia przez SKO, że skarżące pobrały w 2012 r. dotację w nadmiernej wysokości, Sąd wskazuje, że sporna kwota [...]zł dotyczy dotacji na jedno dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju. Podstawą żądania przez organ odwoławczy zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości jest art. 90 ust. 1a ust.oświat., którego treść organ przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten stanowi, że niepubliczne przedszkola (...), które, zgodnie z art. 71b ust. 2a, prowadzą wczesne wspomaganie rozwoju dziecka, otrzymują dotację z budżetu odpowiednio gminy lub powiatu (...), pod warunkiem że osoba prowadząca przedszkole (...) poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę dzieci, które mają być objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji. Tymczasem skarżące w części wniosku "Liczba uczniów objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, posiadających opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju, o której mowa w art. 71b ust. 3 i 3a ustawy o systemie oświaty" w wierszu przeznaczonym na wpisanie planowanej liczby uczniów objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju wpisano: "Nie dotyczy". W ocenie Sądu późniejsze wykazywanie od października do grudnia 2012 r. w informacjach o faktycznej liczbie uczniów według stanu na drugi dzień miesiąca jednego dziecka objętego wczesnym wspomaganiem rozwoju nie spowodowało, że dotacja za ten okres na podstawie art. 90 ust. 1a ust.oświat. przysługiwała skarżącym. Zdaniem skarżących "Art. 90 ust. 1a u.s.o. jest przepisem, który z jednej strony nakłada na placówkę obowiązek złożenia informacji o liczbie dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, ale z drugiej strony na organ dotujący obowiązek wypłacania dotacji na te dzieci, gdy wniosek zostanie złożony. (...) Analiza art. 90 ust 1a prowadzi także do wniosku, że nawet mimo braku informacji o planowanej licznie uczniów na rok następny, dotacja może być udzielona (...). Przepis ten jest zatem przepisem porządkowym, aby gmina mola zaplanować w budżecie dotacje dla niepublicznej oświaty, a dla samych szkół i placówek – przepisem sankcyjnym, którego niedochowanie pozbawiać może całkowicie dotacji." (k. 9-10 akt sądowych). W ocenie Sądu stanowiska zaprezentowanego przez skarżące nie da się pogodzić z literalnym brzmieniem przepisu oraz z celem, jakiemu ma służyć obowiązek składania wniosku o udzielenie dotacji. Wskazać należy, że w art. 90 ustawodawca odnośnie przedszkoli niepublicznych zastrzegł wymaganie, aby osoba prowadząca taką placówkę złożyła organowi właściwemu do udzielania dotacji, w terminie do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji, informację o planowanej liczbie osób, na które będzie pobierać dotację. Wprowadzając taki warunek prawny ustawodawca miał na celu umożliwienie jednostkom samorządu odpowiednie zaplanowanie środków w swoich budżetach. Sformułowanie "pod warunkiem że" brzmi w ocenie Sądu jednoznacznie i oznacza, że jeżeli organ prowadzący przedszkole nie poda w określonym terminie planowanej liczby uczniów w przyszłym roku budżetowym to jednostka samorządu jest uprawniona do odmowy udzielenia dotacji (por. Pilich Mateusz, Ustawa o systemie oświaty. Komentarz, wyd. VI, Opublikowano: LEX 2015; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 226/16, opublikowane w CBOSA). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował przepis art. 90 ust. 1a ust.oświat. i uznał, że skarżące pobrały dotację w nadmiernej wysokości w związku z niezgłoszeniem w odpowiednim terminie, iż będą realizowały nauczanie dla dziecka objętego wczesnym wspomaganiem rozwoju. Niezależnie od powyższego, Sąd rozważył pozostałe zarzuty skargi, w tym m.in. dotyczące naruszenia art. 252 ust. 1 i ust. 3, art. 126, art. 131 u.f.p. Odnośnie tych zarzutów Sąd ich nie uznaje i w tym zakresie podziela w całości wywody zaskarżonej decyzji. Nadto Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 i art. 80 oraz art. 107 §1 k.p.a., których naruszenie skarżące upatrywały m.in. w zarzucanych brakach postępowania dowodowego oraz przyjęciu w zaskarżonej decyzji ww. zakresu nieprawidłowości w wydatkowaniu środków z dotacji oświatowej. Zarzuty te są nieuzasadnione. Organy wyprowadziły prawidłowe ustalenia na podstawie dołączonych do akt sprawy dokumentów. Materiał dowodowy oceniono wnikliwie i wszechstronnie. Dlatego nie zachodziła potrzeba przeprowadzania dalszych dowodów. W związku z powyższym nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił ją na mocy art. 151 p.p.s.a. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. J. Ziołek J. Szulc T. Wójcik