I SA/Bd 810/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku M. F. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia 1. odmówić przywrócenia terminu 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę M. F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania z powodu nieziszczenia wpisu. Pismem z dnia 09 stycznia 2012r. skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jego pełnomocnik doradca podatkowy G. W. przebywał na zwolnieniu lekarskim w dniach od 13 października 2011r. do 5 stycznia 2012r. i w tym okresie był niezdolny do wykonywania swoich obowiązków, dlatego nieuiszczenie stosownego wpisu w przepisanym terminie nastąpiło bez jego winy. W chwili powrotu do pracy w dniu 9 stycznia 2012r. pełnomocnik powziął wiadomość o treści postanowienia Sądu z dnia 22 grudnia i w ogóle o nieziszczeniu wpisu. W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny, a termin do jego złożenia został zachowany. Do wniosku załączono kopie zaświadczeń lekarskich G. W. potwierdzających niezdolność ww. do pracy w daniach od 13 października 2011r. do 05 stycznia 2012r. oraz potwierdzenie uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu, jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 p.p.s.a.). Z pisma skarżącego wynika, iż o tym, że wpis od skargi nie został uiszczony, a skarga została odrzucona, ustanowiony przez niego w niniejszej sprawie pełnomocnik dowiedział się z postanowienia Sądu z dnia 22 grudnia 2011r., które zostało mu doręczone po powrocie ze zwolnienia lekarskiego do pracy w dniu 09 stycznia 2012r. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi zostało nadane w placówce pocztowej w tym samym dniu, czyli 09 stycznia 2012r. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do zakwestionowania powyższego oświadczenia. Mając na uwadze powyższe należało uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi został złożony w terminie. Dodać należy, że jednocześnie z wnioskiem strona dokonała zaległej czynności procesowej, a więc przyjąć trzeba, że wniosek spełnia wymogi formalne. Zastrzeżenia Sądu budzi natomiast okoliczność spełnienia przez wnioskodawcę merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu, o jakiej mowa w treści art. 87 § 2 u.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ustawowym warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę okoliczności wskazujących na brak zawinienia w uchybieniu terminu. Jakkolwiek "uprawdopodobnienie" nie jest pojęciem tożsamym z udowodnieniem braku winy, ma ono bowiem na celu jedynie uwiarygodnienie przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności, niemniej, nie powinien budzić wątpliwości warunek, iż uprawdopodobnienie winno być na tyle przekonujące, by uzasadniało przekonanie, że do uchybienia terminowi doszło wskutek zdarzeń, którym trudno było zapobiec nawet przy dołożeniu szczególnej staranności, uwzględniającej także pomoc osób trzecich. Tak rygorystyczna ocena okoliczności, w których doszło do uchybienia terminowi, jest powszechnie aprobowana w orzecznictwie i wynika z istoty procesowej instytucji przywrócenia terminu, która ma charakter wyjątkowy i z tych też powodów może mieć miejsce tylko wtedy, gdy do uchybienia terminowi doszło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1228/05). Powyższe prowadzi do wniosku, iż wnoszący o przywrócenie uchybionego terminu winien uwiarygodnić, stosowną argumentacją, swoją staranność w zachowaniu terminu oraz fakt, że przeszkoda była od niego niezależna. W przekonaniu Sądu, w stanie faktycznym sprawy, wnioskodawca wymogu tego nie dopełnił. Okoliczności przemawiającej za przywróceniem uchybionego terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie może w szczególności stanowić fakt przebywania pełnomocnika strony na zwolnieniu lekarskim. W orzecznictwie sądowym, wypracowanym na tle przesłanek zastosowania przepisu art. 87 u.p.s.a., za ugruntowany należy uznać pogląd, że zwolnienie lekarskie, samo w sobie, nie przemawia za uwzględnieniem prośby o przywrócenie terminu, albowiem argument ten nie uprawdopodabnia faktu, iż uchybienie terminowi miało niezawiniony charakter (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 19 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 217/09; 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OZ 216/10; 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 428/08; orzeczenia dostępne na stronie https://cbois.nsa.gov.pl). Brak winy w uchybieniu terminowi w powołaniu na tę właśnie przesłankę winien być zatem oceniany z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Choroba może stanowić przyczynę uprawdopodobniającą brak winy w uchybieniu terminowi, o ile jest chorobą nagłą i poważną, uniemożliwiającą dokonanie nawet nieskomplikowanej i nieczasochłonnej czynności procesowej, w tym, uniemożliwiającą wyręczenie się przy jej dokonaniu inną osobą (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II OZ 871/06 oraz 28 marca 2006 r., sygn. akt I FZ 18/06). Z przedłożonych przez pełnomocnika zwolnień lekarskich wynika, że dolegliwości zdrowotne nie uniemożliwiały mu chodzenia, co wynika wprost z ich treści, gdzie w polu nr 6 – "wskazania lekarskie" – wpisano cyfrę "2", oznaczającą, że "chory może chodzić." Powyższa okoliczność nie wykluczała, w ocenie Sądu, możliwości dostępu pełnomocnika do akt prowadzonych spraw, komputera i adresów klientów, nawet przy założeniu, że wszystko to znajdowało się w kancelarii pełnomocnika (przy ul. H. [...] w B.), a więc poza jego domem (przy ul. G. [...] w B.). Według Sądu, niezależnie od przeszkód istniejących po stronie samego pełnomocnika, wnioskodawca nie uprawdopodobnił również, że dokładając należytej staranności w dochowaniu terminu nie mógł skorzystać z pomocy innych osób. Uiścić wpis mógł – w analizowanych okolicznościach uchybienia – każdy, nie wyłączając domowników lub współpracowników z Kancelarii. Z treści wniosku nie wynika również, by pełnomocnik – w związku ze swoją chorobą – podjął starania w nawiązaniu kontaktu z mocodawcą informując go, że w związku z chorobą nie będzie w stanie prowadzić jego sprawy i dokonywać w jego imieniu czynności procesowych. Tym bardziej, że czynność ta nie była obarczona koniecznością działania przez profesjonalnego pełnomocnika i wpis mogła uiścić także sama strona, działając osobiście. Należy podkreślić, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich – w tym przypadku pełnomocnika – upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności (vide wyrok NSA z 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, poz. 148). Zatem, za działania i zaniechania pełnomocnika w zakresie powierzonych mu czynności procesowych odpowiedzialność ponosi strona. Okoliczności podnoszone przez skarżącego w niniejszej sprawie nie mogą zatem stanowić o braku winy strony, bowiem w tym przypadku za zaniechanie pełnomocnika w dopełnieniu konkretnej czynności procesowej odpowiedzialność ponosi skarżący. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a