I SA/Bd 972/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Ewa Kruppik - Świetlicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r. oddala skargę Pismem z dnia [...] maja 2017r. strona zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z wnioskiem o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usługa za I kwartał 2017r. w kwocie 55.916 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 245 zł. Strona zaproponowała uregulowanie przedmiotowej zaległości, wraz z odsetkami za zwłokę, w 24 równych ratach. Wnioskodawca podniósł, że za udzieleniem ulgi w spłacie przemawia ważny interes podatnika i interes publiczny. Zdaniem zobowiązanego, konieczność jednorazowej wpłaty tak dużej kwoty zagraża dalszemu funkcjonowaniu jego firmy, a wydatkowanie jej w chwili obecnej, utrwali brak płynności finansowej firmy. Rozłożenie przedmiotowej zaległości podatkowej na raty, w ocenie strony, pozwoli na przywrócenie firmie równowagi ekonomicznej oraz prawdopodobnie uchroni firmę przed likwidacją. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. nad N. odmówił rozłożenia na raty zapłaty przedmiotowej zaległości podatkowej. W złożonym odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, co do istoty sprawy, poprzez rozłożenie na 24 raty zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił naruszenie art. 67b § 1 pkt 2, art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p." Decyzją z dnia [...] września 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Analizując zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego organ odwoławczy podał, że w oświadczeniu o stanie majątkowym z dnia [...] maja 2017r. skarżący wskazał, że mieszka w domu jednorodzinnym, o powierzchni 135,20 m2 i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną E. K.. Pomiędzy małżonkami istnieje ustrój wspólności majątkowej. Źródła utrzymania stanowią dochody skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, w wysokości 19.800 zł miesięcznie oraz dochody żony z tytułu emerytury, wynoszące miesięcznie 1.500 zł. Skarżący jednocześnie przedstawił strukturę miesięcznych wydatków na utrzymanie, w tym związanych ze stałymi opłatami oraz zakupem wyżywienia, odzieży itd. Miesięczne wydatki wykazane przez stronę w oświadczeniu wynoszą łącznie około 9.080 zł. Zgodnie z oświadczeniem, skarżący posiada kredyty, których spłata miesięcznie obciąża budżet domowy kwotą 10.030 zł. Skarżący posiada następujący majątek nieruchomy: dom jednorodzinny położony w K. o wartości 790.000 zł, lokal mieszkalny położony w S. o wartości 220.000 zł. Skarżący posiada zobowiązania wobec budżetu państwa: VAT za I kwartał 2017r. w kwocie 57.000 zł, podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016r. (PIT-36L) w kwocie 13.000 zł, zobowiązania wobec banków: Bank Spółdzielczy S. - 75.000 zł - spłata jednorazowa sierpień 2017r.; Bank PEKAO S.A. - 22.300 zł - rata miesięczna 1.400 zł do października 2018r.; Deutsche Bank Polska S.A. - 47.480 zł - rata miesięczna 1.057 zł do sierpnia 2021r.; Deutsche Bank Polska S.A. - 77.450 zł - rata miesięczna 1.451 zł do czerwca 2022r.; Deutsche Bank Polska S.A. - 92.230 zł - rata miesięczna 1.613 zł do grudnia 2022r.; NEST BANK - 6.300 zł - spłata jednorazowa do grudnia 2017r. W deklaracjach VAT-7K złożonych za lata 2014-2016 oraz za I kwartał 2017r. podatnik wykazał obroty w łącznych kwotach 1.096.426 zł, 1.038.531 zł, 1.084.742 zł i 293.136 zł. Na podstawie zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L złożonych za lata 2014-2016 ustalono dochody z prowadzonej działalności w kwotach odpowiednio: 249.093,18 zł (przychód 1.102.708,48 zł), 215.727,85 zł (przychód 1.047.184,70 zł) i 293.958,79 zł (przychód 1.092.341,31 zł). Ponadto za ww. lata podatkowe skarżący złożył zeznania roczne PIT-37 wykazując dochody osiągane z tytułu działalności wykonywanej osobiście, w kwotach odpowiednio 9.292,43 zł, 3.912,90 zł i 3.819,42 zł. W przedłożonym formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis skarżący wskazał następujące dane o sytuacji ekonomicznej: działalność gospodarcza nie spełnia kryteriów kwalifikujących się do objęcia postępowaniem upadłościowym; skarżącego nie dotyczy informacja na temat czy podmiot będący przedsiębiorcą innym niż mikro, mały lub średni, znajduje się w sytuacji gorszej niż sytuacja kwalifikująca się do oceny kredytowej B. Skarżący poinformował, że w ostatnich 3 latach poprzedzających dzień złożenia wniosku w działalności: nie odnotowuje się rosnących strat, nie maleją obroty, zapasy lub niewykorzystany potencjał do świadczenia usług nie ulegają zwiększeniu, nie odnotowuje się nadwyżek produkcji, nie zmniejsza się przepływ środków finansowych, nie zwiększa się suma zadłużenia, nie rosną kwoty odsetek od zobowiązań, wartość aktywów netto nie zmniejsza się i nie jest zerowa, zaistniały natomiast inne okoliczności wskazujące na trudności w zakresie płynności finansowej. Dotyczą one opóźnienia w terminowym płaceniu podatków. Zdaniem organu odwoławczego analiza przedstawionych danych wskazuje, że w swojej działalności gospodarczej skarżący niezmiennie uzyskuje dochody i to dochody na tle innych podmiotów gospodarczych w znacznej wysokości. Zatem organ nie zgodził się z twierdzeniem, że firma była w złej kondycji finansowej, a konieczność zapłaty zaległości podatkowej grozi jej likwidacją. Tezie tej przeczy również wysokość dochodu osiągniętego w 2016r., który znacznie przekracza dochód osiągnięty w 2015r., mimo mniej dynamicznego wzrostu przychodu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że złożony w dniu [...] maja 2017r. wniosek o rozłożenie zaległości podatkowej na raty, jest kolejnym wnioskiem złożonym przez stronę w przedmiocie udzielenia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Podobne wnioski zobowiązany składał już sześciokrotnie. Organ zaznaczył, że podatnik nie może traktować ulgi w spłacie zaległości podatkowych jako sposobu rozwiązywania problemów finansowych, dając przede wszystkim prymat innym wierzycielom cywilnoprawnym. W tym zakresie, odnosząc się do spłacanych przez skarżącego jako przedsiębiorcę kredytów, prywatnych zobowiązań cywilnoprawnych oraz kredytów mieszkaniowych i bankowych kredytów konsumpcyjnych organ stwierdził, że samo posiadanie zobowiązań cywilnoprawnych nie może uzasadniać udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Skarb Państwa nie może być bowiem w żadnym wypadku traktowany gorzej, niż wierzyciele cywilnoprawni. Końcowo organ stwierdził, że analiza sytuacji finansowej zobowiązanego jednoznacznie wykazuje, iż strona uzyskuje znaczne dochody z działalności gospodarczej. Wobec skarżącego i jego rodziny nie wystąpiły także żadne nadzwyczajne okoliczności, choroby, klęski żywiołowe, wypadki, czy zdarzenia losowe. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że konieczność jednorazowej zapłaty zaległości podatkowej prowadziłaby do zagrożenia egzystencji podatnika lub osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym. Mając na uwadze powyższe, wobec braku zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego o odmowie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2017r. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędną (zawężającą) wykładnię przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", prowadzącą do wniosku, że w przypadku skarżącego ww. przesłanki nie zachodzą. W ocenie skarżącego, ważny interes podatnika w niniejszej sprawie przejawia się przede wszystkim w tym, iż w związku ze stałym spadkiem dochodów skarżącego w latach 2013-2015 oraz obowiązkiem spłaty wielu zobowiązań cywilnoprawnych, jednorazowa zapłata podatku w takiej wysokości spowoduje poważne zachwianie płynności finansowej skarżącego, co w konsekwencji może doprowadzić do zakończenia prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, braku spłaty zobowiązali publicznoprawnych, jak i prywatnoprawnych, a także do utraty zatrudnienia przez osiemnastu pracowników. Zdaniem skarżącego, organ nie ustalił także w sposób poprawny kwestii istnienia interesu publicznego. Organ podatkowy w tym przypadku powinien ustalić, czy korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego jest dochodzenie należności, czy też zastosowanie ulgi. W ocenie skarżącego, wnikliwa analiza jego sytuacji majątkowej uzasadnia rozłożenie zaległości podatkowej na wnioskowane 24 raty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r. w kwocie 55.916 zł oraz odsetek w wysokości 245 zł. W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący jest przedsiębiorcą, zaś będące przedmiotem wniosku o udzielenie ulgi zaległości podatkowe pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Swoje rozstrzygnięcie organ oparł na art. 67b § 1 pkt 2 w związku z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. Stosownie do art. 67a § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. Z kolei art. 67b § 1 O.p. stanowi, że organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielić ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w art. 67a: 1) które nie stanowią pomocy publicznej; 2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis 3) stanowiące pomoc publiczną, o której mowa w literach od a do m. Na tle art. 67b § 1 O.p. trzeba wyjaśnić relację zachodzącą między tym unormowaniem a regulacją zawartą w art. 67a § 1 O.p. Należy zauważyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki: z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2396/13; z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2395/13; z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2842/13; z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2624/13; z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1561/14; z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1975/14; z dnia 5 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 1108/15) przyjmuje się, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia problemu interpretacyjnego dotyczącego relacji pomiędzy art. 67a § 1 O.p. oraz art. 67b § 1 O.p. ma wyjaśnienie znaczenia użytego przez ustawodawcę w art. 67a § 1 O.p. zwrotu "z zastrzeżeniem art. 67b". W tym względzie należy zauważyć, że w uchwale z dnia 13 lipca 2009 r., sygn. akt I FPS 3/09 przyjęto, iż sformułowanie "z zastrzeżeniem" oznacza, że przepis tekstu prawnego interpretuje się uwzględniając treść innych przepisów, które mogą modyfikować zakres przepisu interpretowanego. To, czy w efekcie uwzględnienia przepisu modyfikującego powstanie sytuacja zawężenia, czy rozszerzenia zakresu danego przepisu zależy od treści tego przepisu, którego uwzględnienia owo zastrzeżenie wymaga. Za słuszną NSA uznał tezę, że regulacja, do której stosowania w określonym stanie faktycznym "odsyła" dany przepis, poprzez zawarte w nim określenie "z zastrzeżeniem", stanowi lex specialis, w stosunku do normy ogólnej (odsyłającej). W tej konkretnej sprawie taką normą ogólną jest art. 67a O.p. W konsekwencji norma uznana za lex specialis (art. 67b O.p.) wyłącza stosowanie normy ogólnej, w takim zakresie, w jakim w swojej treści nie odwołuje się do stosowania normy ogólnej. W literaturze zauważa się, że uchylenie nie oznacza, iż norma uchylana, a więc lex generalis, w ogóle traci moc obowiązującą, a oznacza tylko to, że nie znajduje ona zastosowania w zakresie regulowanym przez lex specialis w przypadku zbiegu tych norm (B. Wojciechowski (w:) R. L. Leszczyński, B. Wojciechowski, M. Zirk-Sadowski, System prawa administracyjnego. Wykładnia w prawie administracyjnym, t. 4, Warszawa 2012, s. 437). Taki sposób rozumienia art. 67b § 1 O.p. pozostaje w zgodzie z wykładnią językową tego przepisu. Przedsiębiorca zabiegając o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, na podstawie art. 67b § 1 O.p., może wskazać jedną z form tychże ulg, przewidzianą w art. 67a O.p., tj.: 1) odroczenie terminu płatności podatku lub rozłożenie zapłaty podatku na raty; 2) odroczenie lub rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzenie w całości lub w części zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej. W konsekwencji stwierdzić należy, że regulacja art. 67b § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. wyznacza dwie fazy postępowania podatkowego w zakresie badania wniosku skarżącej o udzielenie ulgi stanowiącej pomoc de minimis. Pierwszą z nich powinna być weryfikacja spełnienia kryteriów określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. U. UE.L.2013.352.1). W razie potwierdzenia, że skarżący spełnia kryteria wynikające z w/w aktu prawa unijnego organ w ramach uznania administracyjnego uprawniony jest do wyboru określonej alternatywy decyzyjnej (uwzględnienia wniosku albo odmowy zastosowania ulgi), badając wystąpienie uregulowanych w art. 67a O.p. przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Przepis art. 67b § 1 pkt 2 O.p. nie wyłącza bowiem konieczności poddania analizie przesłanek "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3249/16). Pojęcia "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" są pojęciami niedookreślonymi, których konkretyzacja jest dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy. O istnieniu ważnego interesu decydują kryteria zobiektywizowane, które mogłyby zachwiać podstawami bytu ekonomicznego podatnika, a nie jego subiektywne przekonanie o wystąpieniu tej przesłanki. Z kolei odwołanie się do interesu publicznego wymaga każdorazowo dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak, np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej (por. S .Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 255). Zamieszczone w przepisie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. określenie "może" oznacza, że organ na zasadzie uznania administracyjnego dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednakowoż nie świadczy, iż dysponuje on w tym zakresie zupełną dowolnością. Podjęcie decyzji w zakresie badania wystąpienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" wymaga uprzedniego zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też art. 191 O.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) . W rozpatrywanej sprawie skarżący ubiegał się o udzielenie ulgi w spłacie podatku w ramach pomocy de minimis, a więc o ulgę wskazaną w art. 67b § 1 pkt 2 O.p. W zakresie pomocy de minimis, od 1 stycznia 2014 r., obowiązuje wskazane wyżej rozporządzenie Komisji (WE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. W myśl art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Organ podatkowy zbadał, czy w odniesieniu do skarżącego limit ten nie został przekroczony i stwierdził, że w analizowanym okresie jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą skarżący nie był beneficjentem pomocy de minimis, zatem nie nastąpiło przekroczenie w/w limitu. W celu ustalenia, czy w sprawie zaistniał "ważny interesu podatnika" oraz "interes publiczny" organ poddał szczegółowej analizie sytuację majątkową skarżącego. Organ ustalił, że posiada on dom jednorodzinny położony w K. nr 18B, oraz lokal mieszkalny położony w S. ul. [...]. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną - E. K.. Źródłem utrzymania małżonków są dochody skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 19.800 zł miesięcznie oraz dochody E. K. z tytułu emerytury wynoszące 1.500 zł miesięcznie. Skarżący wskazał, że miesięczne wydatki wynoszą łącznie około 9.080 zł, w tym na wyżywienie - 3.000 zł, odzież - 2.000 zł, co na tle innych gospodarstw domowych znacznie odbiega od kosztów przeciętnych i nie wskazuje na trudną sytuację majątkową skarżącego. Budżet domowy jest obciążony spłatą kredytu mieszkaniowego oraz kredytu konsumpcyjnego w wysokości 10.030 zł miesięcznie. Z kolei spłata kredytów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowi miesięczny wydatek w wysokości 4.121 zł. Ponadto w 2017 r. skarżący jest zobowiązany do spłaty dwóch kredytów w sposób jednorazowy, tj. w sierpniu kwoty 75.000 zł oraz w grudniu kwoty 6.300 zł. Na podstawie zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L złożonych za lata 2014-2016 ustalono, że dochody zobowiązanego z prowadzonej działalności kształtowały się odpowiednio w wysokości: 249.093,18 zł (przychód 1.102.708,48 zł), 215.727,85 zł (przychód 1.047.184,70 zł) i 293.958,79 zł (przychód 1.092.341,31 zł). Z kolei do dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżący osiągnął dochód w kwocie 109.406 zł (przychód 396.983 zł). Natomiast w deklaracjach VAT-7K złożonych za lata 2014-2016 oraz za I kwartał 2017 r., podatnik wykazał obroty odpowiednio w kwotach: 1.096.426 zł, 1.038.531 zł, 1.084.742 zł i 293.136 zł. W skład majątku skarżącego związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą wchodzą m.in. rzeczowy majątek trwały o wartości 39.085 zł oraz majątek obrotowy (należności i roszczenia) o kwocie 80.000 zł. W przedłożonym formularzu informacji przedstawianym przy ubieganiu się o pomoc de minimis skarżący wskazał, że działalność gospodarcza nie spełnia kryteriów kwalifikujących się do objęcia postępowaniem upadłościowym. Poinformował również, że w ostatnich 3 latach poprzedzających dzień złożenia wniosku: nie odnotowuje się rosnących strat nie maleją obroty, zapasy lub niewykorzystany potencjał do świadczenia usług nie ulegają zwiększeniu, nie odnotowuje się nadwyżek produkcji, nie zmniejsza się przepływ środków finansowych, nie zwiększa się suma zadłużenia, nie rosną kwoty odsetek od zobowiązań, wartość aktywów netto nie zmniejsza się i nie jest zerowa. Zaistniały natomiast inne okoliczności wskazujące na trudności w zakresie płynności finansowej, które dotyczą opóźnienia w terminowym płaceniu podatków. W świetle powyższego należy zgodzić się z organem podatkowym, że w sprawie nie zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika" czy "interesu publicznego". Należy zauważyć, że z zebranych dowodów wynika jednoznacznie, że prowadzona przez podatnika działalność gospodarcza zasadniczo przynosi zyski. Wprawdzie, jak zauważył organ podatkowy, dochody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiągnięte w latach 2013, 2014 i 2015, były niższe od dochodów za 2012 rok, jednak nadal utrzymują się one na stosunkowo wysokim poziomie. Jednocześnie niekorzystny trend spadkowy został zatrzymany w 2016 r., w którym dochody skarżącego ponownie były wyższe od tych uzyskanych w latach ubiegłych. Należy też podkreślić, że złożony przez skarżącego wniosek o rozłożenie zaległości podatkowej na raty jest już kolejnym złożonym przez niego wnioskiem w przedmiocie udzielenia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Podobne wnioski składał on już w przedmiocie: odroczenie terminu płatności podatku VAT za I kwartał 2015 r., rozłożenia na raty zaległości podatkowej w w/w podatku za II kwartał 2015 r., rozłożenia na raty zaległości podatkowej w w/w podatku za III kwartał 2015 r., rozłożenia na raty zaległości podatkowej w w/w podatku za IV kwartał 2015 r., rozłożenie na raty zaległości podatkowej za I kwartał 2016 r., rozłożenie na raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. W tym kontekście stwierdzić należy, że podatnik nie może traktować ulgi w spłacie zaległości podatkowych jako sposobu rozwiązywania swoich problemów finansowych. Zadaniem organów podatkowych nie jest kredytowanie działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Każdy przedsiębiorca, a zatem również i skarżący, prowadzi działalność na własne ryzyko i powinien tak postępować, aby elementy ryzyka w największym stopniu eliminować lub ograniczać. Również konieczność spłaty przez skarżącego zobowiązań cywilnoprawnych nie może uzasadniać udzielenia ulgi w spłacie podatku. Nie może być bowiem tak, że wskutek zaciągniętych przez skarżącego kredytów (np. na cele konsumpcyjne w kwocie 141.000 zł) i konieczności ich spłaty, Skarb Państwa będzie traktowany gorzej, niż wierzyciele cywilnoprawni. Zdaniem Sądu, "ważny interes podatnika", o którym mowa w art. 67a O.p., winien być oceniany w sensie obiektywnym. W tym względzie należy zauważyć, że nie występują czynniki, które mogłyby zachwiać podstawami bytu ekonomicznego podatnika. Nie zwiększa się suma zadłużenia przedsiębiorstwa skarżącego, jak i nie zmniejsza się wartość aktywów netto jego firmy, nadto prowadzona działalność gospodarcza przynosi zyski. Podstawą tej oceny nie może być natomiast subiektywne przekonanie podatnika, opartego na poczuciu, iż nieprzyznanie przedmiotowej ulgi przyczyni się do pogorszenia jego sytuacji bytowej oraz prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Trzeba też zauważyć, że – jak wynika z odpowiedzi na skargę - zaległość w podatku od towarów i usług za I kwartał 2017 r. w kwocie 55.916 zł oraz odsetek w wysokości 245 zł została w całości uregulowana w drodze częściowych, dobrowolnych wpłat skarżącego, oraz w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2017 r. Ze skargi nie wynika, aby doprowadziło to do upadku firmy skarżącego i zwalniania pracowników. W odniesieniu do przesłanki interesu publicznego skarżący wskazał, że organ nie może abstrahować od takich wartości jak sprawiedliwość, zasady etyki czy zaufanie do organów państwa. Zdaniem Sądu, udzielenie wnioskowanej ulgi stanowiłoby, z uwagi na równość wszystkich podatników wobec prawa, uprzywilejowanie skarżącego wobec innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą i rzetelnie wywiązujących się z obowiązków podatkowych. Trudno zatem przyjąć, aby wzgląd na sprawiedliwość przemawiał za udzieleniem skarżącemu wskazanej ulgi. W odniesieniu do pozostałych wartości strona nie wyjaśniła w jaki sposób, poprzez odmowę rozłożenia na raty zaległości podatkowej, zostały one naruszone. Zgodzić się przy tym należy ze stroną, że interes publiczny to nie tylko potrzeba zapewnienia dochodów budżetu państwa, lecz także ograniczenie ewentualnych wydatków, np. zasiłków dla bezrobotnych, czy pomocy z opieki społecznej. Nie sposób jednak przyjąć, aby skarżący, osiągając dochód miesięczny w kwocie 19.800 zł i ponosząc ponadprzeciętne wydatki na utrzymanie, musiał korzystać z pomocy państwa dla zaspokojenia swoich egzystencjalnych potrzeb. W rezultacie, w sprawie nie zachodzi także przesłanka interesu publicznego. Reasumując stwierdzić należy, że organ w sposób prawidłowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie oraz dokonał wnikliwej i wyczerpującej analizy sytuacji ekonomicznej skarżącego. Wskazał przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję. Rozpatrzył podnoszone przez stronę wnioski i twierdzenia, zaś okoliczność, iż nie przychylił się do jej żądania, nie przesądza o uchybieniach organu. Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń organu. W ocenie Sądu nie został naruszony art. 67b § 1 pkt 2 w związku z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. Jednocześnie Sąd na celowe uznał rozpoznanie sprawy na rozprawie, co wyłączyło zastosowanie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości. L. Kleczkowski J. Szulc E. Kruppik – Świetlicka