II SA/Bd 1165/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. sp.k. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], Starosta B. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) oraz na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej powoływana jako kpa) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla V.B.-G. i P. G. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą G. s.c. (dalej określani jako Inwestorzy) budynku usługowego z wewnętrzną instalacją gazu i wentylacji mechanicznej w budynku, zewnętrzną instalację wodociągową, kanalizacją sanitarną, gazu, wewnętrzną elektroenergetyczną linią zasilającą WLZ oraz muru oporowego na działkach nr [...] i [...] położonych w O. W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania. Wskazano m.in., że wpłynęło pismo jednej ze stron, w którym podniesiono m.in. konieczność uzyskania pozwolenia wodnoprawnego oraz przeprowadzenia oceny wodnoprawnej w związku z ustaleniami zawartymi w przedłożonym przez Inwestora uzgodnieniem Wójta Gminy O. [...] .01.2019 r. oraz brzmieniem art. 389 pkt 2 i 8 w zw. z art. 34, art. 425 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310) oraz brak uprawnień projektanta instalacji sanitarnych i zakwestionowano przyjętą klasę pożarową budynku. Organ stwierdził, że Inwestor odniósł się do powyższego, wskazując, że zaprojektowany sposób odprowadzania wód opadowych bezpośrednio do gruntu oraz podniesienie poziomu terenu, z uwagi na różnice terenu na sąsiednich działkach, zgodnie z obowiązującymi przepisami nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego ani oceny wodnoprawnej. W odniesieniu do kwestionowanych uprawnień do sporządzania projektów projektanta branży sanitarnej oraz innych projektantów oraz przyjętej klasy pożarowej budynku po dokonaniu ponownej analizy należy zauważyć, że żadne z uprawnień, którymi legitymują się projektanci, nie posiadają ograniczeń kubaturowych, a dokumentacja projektowa, zgodnie z którą obiekt zakwalifikowano do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, tj. budynków użyteczności publicznej niezakwalifikowanych do ZLI i ZLII, została pozywanie zaopiniowana przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych. Organ wskazał, że następnie pismem z [...] .05.2020 r. jedna ze stron ponownie wniosła uwagi dotyczące przedstawionych w projekcie budowlanym rozwiązań. W piśmie tym wskazano m.in. na konieczność zapewnienia drogi pożarowej, braku zapewnienia wystarczającej liczby miejsc postojowych oraz brak wystarczających informacji dotyczących przeznaczenia części lokali. Pismem z [...].05.2020 r. Inwestor odniósł się do powyższego, wskazując, że zgodnie z rozwiązaniami zawartymi w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym przedmiotowy budynek jako budynek niski zawierający strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZLIII o powierzchni nie przekraczającej 1000 m2 nie wymaga drogi pożarowej, a zaprojektowana liczba miejsc postojowych, jak i funkcja lokali usługowych jest wystarczająca i spełnia wymagania ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Starosta wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w O. z dnia [...] września 1997 r. (opubl. w Dzienniku Urzędowym Województwa B. Nr [...], poz. [...]). Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Uzyskał niezbędne uzgodnienia i pozwolenia, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, aktualnie wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te dołączyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła G. sp. z o.o. sp.k. w O. (dalej określana jako Skarżąca), zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, niedokładane zbadanie stanu faktycznego sprawy, brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny dowodu w postaci uchwały Nr [...] Rady Gminy w O. z dnia [...] września 1997 r., a w konsekwencji uznanie, że uchwała ta pozwala na wybudowanie wjazdu na drodze oznaczonej symbolem KZ4, podczas gdy zapisy miejscowego planu uniemożliwiają lokalizację takiego wjazdu w tym miejscu; 2) art. 7 w zw. z art. 10 w zw. z art. 81 kpa poprzez pominięcie przy wydawanej decyzji stanowiska Skarżącej z [...] .06.2020 r.; 3) art. 35 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 12 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego sporządzonego przez osoby nieposiadające odpowiednich uprawnień; 4) § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 r. (Dz. U. Nr 124, poz. 1030) w zw. z § 18 oraz § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) poprzez brak zaprojektowania drogi pożarowej w sytuacji, gdy powstaną lokale świadczące usługi z klasyfikacji pożarowej ZLII; 5) art. 389 pkt 2 i 8 z art. 425 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez zaniechanie przez wnioskodawcę przeprowadzenia oceny wodno-prawnej inwestycji, a mianowicie pozwolenia wodno-prawnego; 6) art. 10 kpa przez uniemożliwienie zapoznania się z aktami postępowania pomimo istnienia, zgodnie z art. 10 kpa, nakazu zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym; 7) art. 7 i 77 § 1 kpa przez zaniechanie dokonania czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego; 8) art. 80 w zw. z art. 107 § 3 kpa polegające na tym, że w zaskarżonej decyzji organ nie wskazał faktów, które zostały uznane za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; równocześnie organ pominął w całości zgłaszane przez Skarżącą okoliczności i fakty; 9. art. 107 § 1 kpa przez brak w zaskarżonej decyzji wszystkich składników wymienionych w powyższym przepisie, co w konsekwencji powoduje, że decyzja ta jest wadliwa. Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała na naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które polegało na tym, że zaprojektowany wjazd z ul. J. (droga oznaczona symbolem KZ4) na działce nr [...] , [...] zdecydowanie pogorszy dojazd do Galerii O., a ponadto jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla projektu inwestycji znajdującej się na terenie oznaczonej symbolem A17 U/M obowiązuje cyt. "wjazd na działki z ulic oznaczonych KL5 i KL6, zakaz wjazdów z ulicy KZ4, wjazdy z ulicy KZ3 wyłącznie w przypadku braku możliwości innego rozwiązania komunikacji". Projekt przewiduje dwa wjazdy z drogi oznaczonej symbolem KL6 i jeden wjazd z drogi o znaczonej symbolem KZ4, co jest niezgodne z ustaleniami w planie zagospodarowania przestrzennego. Projekt zagospodarowania terenu został uzgodniony przez Zarząd Dróg Gminnych w Ż. Wskazano, że na drodze wewnętrznej należy zaprojektować ruch jednostronny oraz że maksymalna szerokość wjazdu powinna wynosić 5 m. Zaznaczono, że dodatkowe miejsca parkingowe należy zaprojektować na działce nr [...]. Powyższe nie zostało spełnione z uwagi na niezgodność z ustaleniami w mpzp. Ponadto, miejsca parkingowe są stanowczo niewystarczające przy projektowanej działalności usługowej (tj. oświatowej, usług medycznych, restauracji, itp.). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego obszaru został zatwierdzony w 1997 r. i nie przewidywał rozwoju motoryzacji i zmian, które nastąpiły obecnie. Zbyt mała ilość miejsc postojowych dla projektowanej inwestycji spowoduje dodatkowe problemy w związku z parkowaniem samochodów na przypadkowych wolnych miejscach na zewnątrz działki [...] i [...] . Nadto, zapewniona w projekcie liczba miejsc postojowych jest niezgodna z wymogami obowiązujących przepisów, w tym m.in. z zapisami § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Istnieje uzasadniona obawa, że zatrudnieni w lokalach usługowych pracownicy przyjadą własnym środkiem transportu, a w konsekwencji zapełnią cały parking i tym samym zabraknie miejsc dla konsumentów. Nadto, nie został spełniony parametr zieleni zgodny z powierzchnią biologicznie czynną (30% w mpzp). Skarżąca podniosła, że [...] .06.2020 r. bezpośrednio w biurze podawczym w Starostwa Powiatowego złożyła pismo z [...] .06.2020 r. Organ w dniu [...] .06.2020 r. wydał przedmiotową decyzję z pominięciem zarzutów złożonych w treści ww. pisma, a tym samym pozbawiono Skarżącą prawa do czynnego udziału w sprawie. Powyższe działanie organu naruszyło bezpośrednio art. 7 w zw. z art. 10 kpa. Ponadto Skarżąca podniosła, że projektant instalacji sanitarnych posiada jedynie uprawnienia budowlane do projektowania sieci oraz instalacji sanitarnych o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych. Decyzje o stwierdzeniu przygotowania zawodowego wydano 5.05.1987 r. oraz 12.01.1988 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zgodnie z interpretacją Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa - organu wydającego obecnie uprawnienia budowlane - używany w ówczesnych decyzjach zwrot zawarty w § 2 ust. 2 oraz § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia "o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych" oznacza uprawnienia odpowiadające obecnym uprawnieniom w ograniczonym zakresie. Obecnie uprawnienia budowlane do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności sanitarnej uprawniają do projektowania instalacji wraz z przyłączami i instalowaniem tych urządzeń dla obiektów budowlanych o kubaturze jedynie do 1000 m3. Zaprojektowany obiekt przekracza wskazaną kubaturę. Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że projektant instalacji sanitarnych posiada przygotowanie zawodowe upoważniające do sporządzania w budownictwie osób fizycznych, projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych: instalacji sanitarnych, sieci sanitarnych, wodociągowych, kanalizacyjnych i cieplnych. Uprawnienia wynikające z decyzji z 5.05.1987 r. Urzędu Wojewódzkiego - w specjalności budownictwo wodne nie upoważniały do opracowania rozwiązań konstrukcyjnych spornej inwestycji z uwagi na jej charakter, jak również uprawnienia wynikające z decyzji z 21.01.1988 r. nie upoważniały do przygotowania rozwiązań konstrukcyjnych. Jak wynika z treści ww. rozstrzygnięcia, uprawnienia przyznane zostały na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2, § 5 ust. 2, § 7 oraz § 13 ust. 1 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46). Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniono rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 69, poz. 299). Na mocy tego rozporządzenia - § 1 pkt 3 lit. a - zmianie uległa m.in. treść § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r., w którym skreślono pkt 4, zgodnie z którym do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót wymagane było świadectwo czeladnicze lub tytuł robotnika wykwalifikowanego w rzemiośle budowlanym oraz co najmniej dwuletnia praktyka po uzyskaniu świadectwa lub tytułu. Zmianie uległa także treść § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. poprzez zastąpienie wyrazów "w budownictwie osób fizycznych" wyrazami "w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3" (§ 1 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r.). W myśl § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, osoby, które uzyskały stwierdzenie posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osób fizycznych, mogą pełnić te funkcje w zakresie określonym rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. Wobec powyższego projektant instalacji sanitarnych posiada uprawnienia do sporządzania projektów sieci i instalacji sanitarnych w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3. Tymczasem, jak wynika z dokumentacji projektowej, kubatura projektowanego budynku wynosi ponad 1000 m3. W związku z tym przedmiotowa decyzja wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Dalej Skarżąca wskazała, że projekt budowlany jest niezgodny z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych oraz § 18 i § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W kwestii zakwalifikowania projektowanego budynku do kategorii ZLIII wskazać należy, że w sytuacji, gdy w lokalach o numerach 01, 02, 03, 04 powstanie np. gabinet lekarski, czyli usługa powiązana bezpośrednio ze służbą zdrowia - tzn. dla osób o ograniczonej zdolności poruszania się - to w tym momencie odrębny lokal zostanie zakwalifikowany do strefy pożarowej ZLII. Klasa ZLII przeznaczona jest przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych. Niestety, w takim przypadku budynek nie może spełnić wymagań wskazanych w mpzp w zakresie lokali usługowych oferujących usługi z zakresu służby zdrowia, bowiem nie będzie wymaganej drogi przeciwpożarowej. Żaden z lokali oferujących usługi służby zdrowia nie spełni wymagań wskazanych w § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Kwalifikacja całego budynku do klasy ZLIII jest ze strony Inwestora swoistym "obejściem prawa" - bez wzięcia pod uwagę lokali, które będą oferować usługi z zakresu służby zdrowia. Ponadto Skarżąca wskazała, że zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania terenu: "wody opadowe z dachu będą odprowadzane rurami spustowymi powierzchniowo do gruntu na teren własnej działki. (...) Z uwagi na różnice terenu na sąsiednich działkach oraz przylegających dróg publicznych względem terenu inwestycyjnego, projektuje się ukształtowanie terenu w nawiązaniu do poziomu gruntu na działkach sąsiednich i przyległych drogach publicznych. W związku z powyższym i koniecznością podniesienia poziomu terenu inwestycyjnego na granicy działek sąsiednich nr [...] . [...] i [...] projektuje sie mur z elementów prefabrykatów". Zgodnie z postanowieniem Wójta Gminy O. [...] lokalizacja przedmiotowej nieruchomości przypada w terenie wyposażonym w urządzenia melioracji wodnych szczególnych w postaci ceramicznych drenowań rurkowych w układzie systematycznym, wykonanych na zamówienie rolników do regulacji stosunków wodnych pod uprawy rolne stanowiące własność właściciela gruntu w przebiegu przez jego nieruchomość - trwale związane z gruntem. Nieruchomość pozostaje całościowo w oddziaływaniu tych urządzeń. W świetle tych okoliczności wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodno-prawnego, gdyż wskazany sposób odprowadzania wód z dachów jest sprzeczny z ww. postanowieniem, ponieważ nie ma możliwości spełnienia warunku braku odprowadzania do napotkanych przewodów drenarskich m.in. zjawisk opadowych. Nadto nastąpi zmiana ukształtowania terenu, co będzie miało wpływ na urządzenia melioracji wodnej w postaci ceramicznych drenowań rurkowych w układzie systematycznym. W związku z powyższym wskazać należy, że zgodnie z art. 389 pkt 2 i 8 Prawa wodnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodno-prawne jest wymagane na szczególne korzystanie z wód oraz zmianę ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, mającą wpływ na warunki przepływu wód. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że zgodnie z art. 425 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa wodnego, jeżeli inwestycja może wpłynąć na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych wymienionych w ustawie, między innymi w zakresie zmiany ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód mającej wpływ na warunki przepływu wód oraz robót i obiektów budowlanych mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, konieczne jest przeprowadzenie oceny wodno-prawnej inwestycji. W przedmiotowym postępowaniu nie została przeprowadzona ocena wodno- prawna inwestycji, co skutkuje brakiem możliwości wydania pozwolenia na tym etapie postępowania. Zgodnie z art. 75a pkt 2 Prawa wodnego, zakazuje się wprowadzania wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych do urządzeń wodnych, o ile wody te zawierają substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1, jeżeli byłoby to niezgodne z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 4. Nadto, katalog przypadków, które wymagają uzyskania pozwolenia wodno-prawnego, został określony w art. 389 Prawa wodnego. Skarżąca wskazała, że nastąpi zmiana ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód mająca wpływ na warunki przepływu wód. Pozwolenie wodno- prawne jest wymagane na tzw. "szczególne korzystanie z wód" i takie właśnie charakter będzie miało korzystanie z wód na skutek wydania zaskarżonej decyzji. Skarżąca upatrywała również naruszenia art. 10 kpa na skutek tego, że organ po złożonych przez nią zarzutach do wniosku zwracał się do Inwestora o zajęcie stanowiska. Inwestor złożył w tym zakresie swoje stanowisko, a mimo to organ nie zawiadomił Skarżącej o możliwości zapoznania się materiałami postępowania. Wcześniejsze zawiadomienie w trybie art. 10 kpa nie ma znaczenia, gdyż każdorazowo, gdy materiał zostaje poszerzony o nowe dokumenty, strona powinna mieć uprawnienie do skorzystania z zapoznania się z materiałami i zajęcia w tym zakresie stanowiska. Na koniec Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja zawiera praktycznie wszystkie typowe wady uzasadnienia, a mianowicie praktycznie brak jest uzasadnienia, a także brak powiązania uzasadnienia z rozstrzygnięciem decyzji. Decyzją z dnia [...] października 2020 r., znak [...] , Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej powoływana jako Pb) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy odwołał się do treści art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 35 ust. 1 i 4 Pb. Z przekazanego przez organ I instancji materiału dowodowego wynika, że wszystkie wymagania wymienione w ww. przepisach zostały w rozpatrywanej sprawie spełnione. Dokonana przez organ odwoławczy analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę. Został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Pb, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia, uzgodnienia i opinie. Planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda wskazał, że Skarżąca w swym odwołaniu wskazuje na zarzuty, które podnosiła już w postępowaniu przed organem I instancji w pismach z 20.03.2020 r. i 13.05.2020 r. W imieniu Inwestora na te zarzuty odpowiadała jego pełnomocnik. Podobnie również w postępowaniu odwoławczym, na odwołanie wpłynęła odpowiedź Inwestora z 26.07.2020 r. W ww. pismach wyjaśniono ponad wszelką wątpliwość, że przedmiotowa inwestycja, zgodnie z ustawą Prawo wodne, nie wymaga uzyskania pozwolenia wodno-prawnego ani oceny wodno-prawnej. Uzyskano również uzgodnienie Wójta Gminy O. z [...] .01.2019 r. w zakresie melioracji. Projektowany budynek usługowy będzie zasilany w wodę z gminnej sieci wodociągowej, ścieki bytowe będą odprowadzane do gminnej sieci kanalizacyjnej. Zachowano system odwadniający przewodów drenarskich zlokalizowany na terenie inwestycji poprzez zabezpieczenie w obiekcie studzienki melioracyjnej i zabezpieczenie przewodów rurociągu drenarskiego. Podobnie, pozytywnie uzgodniono projekt budowlany z rzeczoznawcą do spraw p.poż. i wskazano jednocześnie, że zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 5a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, projektowany budynek usługowy nie wymaga utworzenia drogi pożarowej. Zgodnie bowiem z ww. przepisami rozporządzenia, budynek niski zawierający strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZLIII o powierzchni nie przekraczającej 1000 m2 (powierzchnia zabudowy 684 m2) nie wymaga drogi pożarowej. Przewidziano również wymaganą ilość miejsc postojowych według obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W granicach samego terenu przedmiotowej inwestycji wydzielono niezbędną ilość miejsc parkingowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą - i tak, dla obsługi projektowanego budynku usługowego składającego się z 12 lokali usługowych zaprojektowano na terenie działek własnych - 13 miejsc postojowych, w tym 3 miejsca dla osób niepełnosprawnych. Natomiast dla obsługi dwunastu lokali usługowych dla potencjalnych klientów, czyli użytkowników przebywających okresowo, zaprojektowano 11 miejsc postojowych, w tym 3 miejsca dla osób niepełnosprawnych, przy racjonalnym założeniu, że tylko część klientów będzie przyjeżdżać pojazdami zmechanizowanymi, a pozostała przybędzie pieszo lub rowerem. Należy również pokreślić, że przeznaczenie lokali usługowych zaplanowano zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przewiduje się zatem możliwość lokalizacji obiektów przeznaczonych na cele mieszkalne oraz usług z zakresu: oświaty, nauki, służby zdrowia, opieki społecznej i socjalnej. Inwestycja nie przewiduje zaś funkcji mieszkalnej. Przeznaczenie poszczególnych pomieszczeń wskazano w opisie technicznym i części graficznej projektu budowlanego. Przy projektowaniu planowanego budynku zachowano nieprzekraczalne linie zabudowy zgodnie z miejscowym planem. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że zostały spełnione wymagania wynikające z art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 Pb. Inwestor złożył stosowny wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany ma wymaganą formę, jest kompletny i został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzania projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Pb, sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a projekt budowlany uzyskał niezbędne opinie, w tym m.in. rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami techniczno-budowlanymi. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zarzuty odwołania były nietrafne, Skargę na powyższą decyzję złożyła Skarżąca, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. naruszenie: 1) zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 2) zasady pogłębiania zaufania obywateli wyrażonej w art. 8 kpa poprzez legitymizację postępowania prowadzonego w sposób nierzetelny, co doprowadziło do utraty zaufania Skarżącej do organów administracyjnych; 3) zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa poprzez jej przekroczenie i błędne ustalenie, że okoliczności podnoszone przez Skarżącą w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie; 4) art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 11 kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, przemilczenie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji okoliczności sprawy, tj. kwestii pominięcia przez organ I instancji stanowiska Skarżącej z 2.06.2020 r. i niedołączenia go do akt sprawy, a w konsekwencji wydanie decyzji bez odniesienia się do ostatecznego stanowiska Skarżącej - co niewątpliwie stanowiło naruszenie prawa do udziału w przedmiotowym postępowaniu; 5) art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 6 kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji I instancji, przemilczenie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji istotnych okoliczności sprawy, tj.: - braku w projekcie przeznaczenia lokali w linii zabudowy o trójkątach częściowo pełnych; - braku posiadania odpowiednich uprawnień przez projektanta do sporządzania projektów sieci i instalacji sanitarnych w budownictwie jednorodzinnym; - braku spełnienia parametru zieleni, który jest niezgodny z powierzchnią biologicznie czynną i winien wynosić 30%; 6) art. 15 kpa poprzez zaniechanie ponownego merytorycznego rozpatrzenia całokształtu sprawy, a jedynie oparcie się na stanowisku organu I instancji, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; 7. art. 35 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 12 Pb poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego sporządzonego przez osoby nieposiadające odpowiednich uprawnień; 8. § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w zw. z § 18 oraz § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - brak zaprojektowania drogi pożarowej w sytuacji, gdy powstaną lokale świadczące usługi z klasyfikacji pożarowej ZL II; 9. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 15 kpa poprzez nieodniesienie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, co powoduje, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez przepisy prawa i na jej podstawie nie jest możliwe ustalenie, czy organ w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie odwoławcze; 10. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, mającego na celu wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, polegającego, w szczególności na oparciu się przez organ wyłącznie na twierdzeniach Inwestora poprzez nieuwzględnienie wniosków Skarżącej - nie zebrano w tym zakresie pełnego materiału dowodowego, a tym samym nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Przed przystąpieniem do kontroli zaskarżonej decyzji należy poczynić kilka uwag natury ogólnej dotyczących zagadnień proceduralnych. W myśl art. 107 § 1 kpa obligatoryjnym elementem decyzji administracyjnej jest między innymi jej uzasadnienie prawne. Zgodnie zaś z § 3 art. 107 kpa, uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi zatem integralny składnik decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z 12.05.2000 r., I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Tak więc uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest właśnie uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia stron postępowania lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. W szczególności obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Postawiona powyżej teza znajduje oparcie w utrwalonym w tym zakresie orzecznictwie (zob. wyroki WSA w Poznaniu z 13.02.2013 r., IV SA/Po 1039/12, LEX nr 1287174, WSA w Krakowie z 15.01.2015 r., II SA/Kr 1496/14, LEX nr 1643927, WSA w Gorzowie Wlkp. z 28.08.2014 r., II SA/Go 441/14, LEX nr 1519889, w Olsztynie z 6.05.2014 r., II SA/Ol 257/14, LEX nr 1465425). Jak zasadnie podkreśla NSA w wyroku z 7.01.2009 r., II SA/Wa 1245/08, LEX nr 475217: "Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy". Należy przy tym podkreślić, że istotą postępowania odwoławczego, zgodnie z zawartą w art. 15 kpa zasadą dwuinstancyjności, jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy w pełnym jej zakresie. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji, jak i ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy. W wyroku z 22.04.1998 r., I SA/Lu 21/98, LEX nr 34147, słusznie NSA przyjął, że na organie odwoławczym ciąży również obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 kpa, przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Natomiast w wyroku z 20.12.1999 r., IV SA 274/97, LEX nr 48234, NSA skonstatował, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest, poza przytoczeniem w tym względzie treści odwołania, również ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji. W analizowanej sprawie zaskarżona decyzja organu odwoławczego wymogów tych niewątpliwie nie spełnia, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. W wyroku z 10.02.1981 r., SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; OSP 1983, z. 2, poz. 21, s. 57, z glosami A. Zielińskiego i Z. Żukowskiego, NSA słusznie wskazał, że pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Brak zatem prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu i istotnych okoliczności, spornych w sprawie, stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu (wyrok WSA w Kielcach z 28.02.2013 r., II SA/Ke 56/13, LEX nr 1311189, wyrok WSA we Wrocławiu z 15.03.2012 r., III SA/Wr 693/11, LEX nr 1139507). Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić trzeba, że sąd administracyjny nie ma za zadanie wyręczania organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 kpa, a realizowanej na mocy art. 107 § 3 kpa. Oceniając w tym kontekście zaskarżoną decyzję, wskazać trzeba, że w toku całego postępowania, a w szczególności w odwołaniu, Skarżąca kwestionowała zasadność pozytywnego rozpatrzenia wniosku Inwestora o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżąca kwestionowała następujące okoliczności: 1. ustalenie, że mpzp pozwala na wybudowanie wjazdu na drodze KZ4, podczas gdy zapisy planu uniemożliwiają lokalizację takiego wjazdu w tym miejscu; 2. pominięcie przez organ I instancji pisma z 2.06.2020 r.; 3. brak uprawnień projektanta instalacji sanitarnych; 4. brak zaprojektowania drogi pożarowej w sytuacji, gdy powstaną lokale świadczące usługi z klasyfikacji pożarowej ZLII (przeznaczenie lokali na cele np. rehabilitacji czy też klub malucha wymaga klasyfikowania do strefy ZLII, co niesie za sobą konieczność oddzielenia tych lokali od pozostałych w strefie ZLIII, ponadto wymaga tego plan miejscowy); 5. zaniechanie przeprowadzenia oceny wodno-prawnej inwestycji; 6. uniemożliwienie zapoznania się z aktami postępowania; 7. zaniechanie dokonania czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego; 8. zbyt mała ilość miejsc parkingowych; 9. nie został spełniony parametr zieleni zgodny z powierzchnią biologicznie czynną - 30%; 10. wydanie decyzji przez organ I instancji z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 kpa, w szczególności z uwagi na jej nieprawidłowe uzasadnienie. Wskazać trzeba, że Wojewoda w pełnym zakresie nie odniósł się do żadnego z ww. zarzutów. Jedynie szczątkowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajdziemy nawiązanie do kwestii wymienionych wyżej pod nr 4, 5 i 8. Dokonując analizy związanej z zarzutem wskazanym pod nr 4, stwierdzić trzeba, że Wojewoda w żaden sposób nie wyjaśnił, do jakiej kategorii zagrożenia ludzi, w rozumieniu § 209 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należało zakwalifikować planowaną inwestycję, a w szczególności dlaczego nie można jej zaliczyć do kategorii ZLI lub ZLII. W tym miejscu wskazać trzeba, że rozmiar inwestycji może nasuwać wniosek, że nie można wykluczyć, iż nie będzie tam jednocześnie przebywać ponad 50 osób niebędących stałymi użytkownikami (§ 209 ust. 2 pkt 1 cyt. rozporządzenia). Kwestia ta nie została poddana jakiejkolwiek analizie i jako taka nie pozwala na jej ocenę przez Sąd. Podobnie organ nie wyjaśnił, czy rodzaj planowanej w budynku działalności, w szczególności w zakresie służby zdrowia, opieki społecznej i socjalnej, nie wypełnia określenia zawartego w § 209 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia (części budynków przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się (...)). Z kolei w zakresie kwestii związanych z uzyskaniem pozwolenia wodno-prawnego (pkt 5) organ jedynie arbitralnie stwierdził, że nie jest ono wymagane, nie ustosunkowując się do obszernych wywodów Skarżącej w tym zakresie. Zatem również ta kwestia wymyka się możliwości oceny przez Sąd (ale również tym samym przez strony postępowania). Jeżeli chodzi o ilość miejsc parkingowych (pkt 8), to Wojewoda uznał, że jest ich zapewniona wystarczająca ilość. Przy czym z uzasadnienia decyzji w tym zakresie wynika, że zostało zapewnione 13 miejsc dla osób pracujących w budynku oraz 11 miejsc dla klientów. Jest to w sposób oczywisty sprzeczne z projektem budowlanym, z którego wynika, że łącznie przewidziano 13 miejsc parkingowych (czyli zarówno dla pracowników jak i dla klientów). Już to samo dyskwalifikuje rozważania organu w tym zakresie, który ustalił, że łącznie zaplanowano 24 miejsca parkingowe. Ponadto, w ocenie Sądu ilość 13 miejsc parkingowych dla zapewnienia obsługi budynku, w którym znajduje się 12 lokali świadczących swoje usługi, budzi uzasadnione wątpliwości. W szczególności gołosłowne i nie poparte żadną logiczną argumentacją jest założenie, że dla pracowników wystarczą 2 miejsca parkingowe, ponieważ będą oni pochodzić z okolic inwestycji. Również założenie, że znaczna grupa klientów będzie docierała do budynku w inny sposób niż samochodem, jest, biorąc pod uwagę uwarunkowania jej lokalizacji, mało prawdopodobne. Budynek, co jest faktem powszechnie znanym, mieści się w centrum gminy O., w której de facto nie ma komunikacji lokalnej, poza autobusami obsługującymi linię podmiejską z B. W bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji brak jest gęstej zabudowy mieszkalnej, która ogranicza się w tym miejscu do rozproszonej, mało intensywnej zabudowy jednorodzinnej. Co najważniejsze jednak, okoliczności te nie wynikają w żaden sposób z analizy akt sprawy. W świetle powyższego istnieje wielce uzasadnione podejrzenie, że obawy Skarżącej co do korzystania przez klientów planowanego budynku usługowego z parkingu należącego do niej, który znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie, mogą być w pełni uzasadnione. Jeżeli chodzi o zarzut wymieniony wyżej w pkt 1, to podkreślić należy, że Wojewoda w ogóle nie poczynił w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń i rozważań, przy czym dotyczy to również decyzji organu I instancji. Podkreślenia wymaga, że w aktach brak jest załącznika do mpzp w postaci mapy, zatem nie można nawet ustalić tego, gdzie znajduje się droga KZ4. Wojewoda nie odniósł się w żaden sposób do okoliczności związanych z wniesieniem przez Skarżącą pisma z 2.06.2020 r. (pkt 2), w szczególności do tego, że nie zostało ono uwzględnione przez Starostę przy wydawaniu decyzji, pomimo że wpłynęło ono do organu przed jej wydaniem (zarzut nr 2). Również Wojewoda w żaden sposób nie uwzględnił, już na etapie postępowania odwoławczego, ww. pisma. Z zarzutem tym koresponduje zarzut związany z brakiem umożliwienia Skarżącej im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przewidzianego w art. 10 § 1 kpa pomimo pojawienia się po dokonaniu poprzedniego zawiadomienia w tym zakresie z 5.03.2020 r. nowych dokumentów, w szczególności pism Inwestora. Wojewoda, podobnie zresztą jak Starosta, poza sferą swego zainteresowania pozostawił weryfikację uprawnień projektanta w zakresie instalacji sanitarnych, pomimo szeroko uzasadnianych zarzutów Skarżącej w tej kwestii (pkt 3). Podobnie, nie znalazła żadnego odzwierciedlenia w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji kwestia spełnienia warunku, że powierzchnia biologicznie czynna winna wynosić 30% (pkt 9). Wojewoda nie rozważył w należyty sposób zarzutu związanego z naruszeniem przez Starostę przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 kpa oraz zaniechanie dokonania przez niego czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego (pkt 7 i 10). Decyzja organu I instancji w sposób oczywisty narusza przepisy postępowania. Organ nie uzasadnił jej w prawidłowy sposób wynikający z treści art. 107 § 3 kpa, a także, pomijając i nie ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych w toku postępowania przez Skarżącą, nie zebrał pełnego materiału dowodowego. Nie został też poddany analizie zarzut związany z uniemożliwieniem zapoznania się przez Skarżącą z aktami postępowania (pkt 6). Na koniec należy wskazać Wojewodzie, że niedopuszczalne jest zawieranie w uzasadnieniu decyzji sformułowań, iż zastrzeżenia zgłaszane przez Skarżącą zostały wyjaśnione przez Inwestora w jego pismach. To na organie spoczywa obowiązek poczynienia stosownych ustaleń i rozważań w tym zakresie i odwoływanie się do pism strony stanowi ewidentne naruszenie art. 107 § 3 kpa. Reasumując, w analizowanej sprawie organ II instancji praktycznie nie odniósł się do żadnego z zarzutów zawartych w odwołaniu. Uniemożliwił tym samym stronie poznanie swego toku rozumowania, utrudniając tym samym możliwość polemiki ze swoim stanowiskiem, a następnie możliwość zweryfikowania go przez sąd administracyjny. Biorąc pod uwagę powyższe, przedwczesne byłoby merytoryczne ustosunkowanie się przez Sąd do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze przed poznaniem motywów, jakimi kierował się organ II instancji, wydając zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 kpa, a w szczególności odniesie się do wszystkich zarzutów skargi oraz podnoszonych przez Skarżącą w toku całego postępowania w sposób umożliwiający poznanie Skarżącej, a następnie ewentualnie sądowi administracyjnemu, powodów nieuwzględnienia (lub też uwzględnienia) tychże zarzutów. Organ dokona również stosownego uzupełnienia materiału dowodowego w celu ustosunkowania się do zarzutów podnoszonych w toku całego postępowania przez Skarżącą. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzeczono jak w sentencji. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query. Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwzględnieniem uiszczonego przez Skarżącą wpisu w kwocie 500 zł (§ 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 535).