II SA/Bd 1226/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi M.B.-P. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. (dalej "PINB"), w trybie przepisów ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), decyzją z dnia [...].04.2016 r. znak: [...], na podstawie art. 42 ust. 3 ww. ustawy, udzielił pozwolenia na użytkowanie samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlową, usytuowanego na terenie działek o numerach ewidencyjnych nr [...] i częściowo [...] przy ul. [...] i Plac [...] w I., to jest części handlowej usytuowanej na terenie działek nr [...] i częściowo [...], o powierzchni użytkowej 39,34 m2 i kubaturze 118,1 m3. Jak wynika z akt sprawy, informację o decyzji M. B. (dalej "skarżąca") uzyskała w trybie przepisów ustawy z dnia 06.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058). O wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją wystąpiła skarżąca, pismem z dnia [...].06.2016 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, w związku z czym PINB, postanowieniem z dnia [...].10.2016 r. na podstawie art. 149 § 3 Kpa, odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na użytkowanie samowolnie rozbudowanej części handlowej, usytuowanej na terenie działek nr [...] i częściowo [...], wskazując, że nieruchomość stanowiącą własność skarżącej o nr [...] nie graniczy z terenem, na którym zrealizowana została inwestycja, dla której wydana została decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, zatem należało uznać, że wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną w postępowaniu. Powyższe postanowienie zostało uchylone, postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB") z dnia [...].12.2016 r. i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W związku z tym, organ I instancji, postanowieniem z dnia [...].12.2016 r. wznowił przedmiotowe postępowanie i decyzją z dnia [...].01.2017 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa, odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia [...].04.2016 r. WINB decyzją z dnia [...].03.2017 r. uchylił ww. decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że organ winien zbadać interes prawny wnioskodawcy w myśl art. 28 Kpa. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ I instancji, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa decyzją z dnia [...].06.2017 r. znak: [...] ponownie odmówił uchylenia swojej decyzji dotychczasowej z dnia [...].04.2016 r. nie stwierdzając istnienia podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania wskazała, iż jako właścicielka działki nr [...] powinna być stroną w postępowaniu zakończonym decyzją PINB z dnia [...].04.2016 r. Skarżąca podniosła, że objęta ww. postępowaniem samowola budowlana zasłania jej budynek pobudowany w 1896 r., blokuje dostęp do światła słonecznego, oraz pobudowana została na działce nr [...], która jest drogą i bardzo tę drogę zawężyła, co spowodowało, że droga pożarowa uzyskała niewłaściwe parametry. Ponadto wskazała, że samowola budowlana znajduje się w odległości niecałych 3 m od jej budynku z oknami, oraz że z kwestionowanej decyzji nie wynika, żeby była zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego ani uzgodniona z konserwatorem zabytków. WINB wskazał, że organ I instancji, w toku wznowionego postępowania, wskazał, iż za strony postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie rozbudowanej części handlowej usytuowanej na terenie działek nr [...] i częściowo [...] w I., zostali uznani: inwestor i G. I., która jest właścicielem działek nr [...] i nr [...] bezpośrednio graniczących z przedmiotową budową. Natomiast działka należąca do wnioskodawczyni nr [...] nie graniczy bezpośrednio z działką, na której znajduje się przedmiotowa rozbudowana część budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlową, której dotyczy kwestionowana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. WINB stwierdził, że PINB, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutom skarżącej podniesionym w odwołaniu, dokonał zbadania jej interesu prawnego, pod kątem przywołanych powyżej okoliczności wskazanych we wniosku, stanowiących jej zdaniem podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia ostatecznej decyzji. WINB zauważył, że wnioskodawczyni zagrożenie interesu prawnego wywodzi z oddziaływania obiektu objętego kwestionowaną decyzją. Zdaniem WINB zarzut odwołania nieprzeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego przez organ I instancji w analizowanej sprawie, jest niezasadny, gdyż w aktach sprawy znajdują się mapy z oznaczonymi działkami i wskazaną lokalizacją spornych obiektów (k. 1, 2, 49-52, 59-60,70, 75, 140, 200 akt. I inst.). Nadto, organ przeprowadził w dniu [...].06.2017 r. kontrolę, celem dokonania pomiarów niezbędnych do obliczenia stopnia zacienienia budynku zlokalizowanego na działce nr [...] należącego do wnioskodawczyni, przedmiotową częścią budynku handlowego na działkach nr [...] i częściowo [...]. W ocenie WINB powyższych obliczeń organ dokonał zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), stwierdzając, że różnica wysokości między najwyższym punktem budynku objętego kwestionowaną decyzją i wysokością parapetu budynku przeciwległego wynosi 317 cm (wysokość przesłaniania) - jest ona równa dopuszczalnej odległości w jakiej można zlokalizować tej wysokości obiekt od osi okna. Natomiast rozbudowana część budynku oddalona jest 333,85 cm od osi okna budynku przeciwległego wnioskodawczyni, z czego wynika, że zacienienie nie występuje. Wobec tego nie został naruszony § 13 ust. 1 pkt. 1 lit. a ww. rozporządzenia. Również § 60 ww. rozporządzenia dotyczący minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń nie dotyczy obiektów usługowych. Także dojście do obiektu wnioskodawczyni jest zgodne z § 16 ust. 1 omawianego rozporządzenia. Szerokość drogi - dz. nr [...] należącej do G. I. wynosi ok. 3 m. Lokalizacja rozbudowanej części handlowej usytuowanej na terenie działek nr [...] i częściowo [...], w granicy z ww. działką nr [...] (stanowiącą drogę) oraz równoległe usytuowanie budynku wnioskodawczyni w granicy z tą działką po przeciwnej stronie (brak wspólnej granicy przedmiotowych działek z działką należącą do wnioskodawczyni), powoduje, iż nie mają zastosowania warunki techniczne wynikające z § 12 dotyczącego dopuszczalnej odległości sytuowania budynków z otworami okiennymi lub drzwiowymi czy balkonami względem granicy działki sąsiedniej, którą w niniejszej sprawie jest działka [...] należąca do G. I.. WINB podał, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na dz. nr [...] i częściowo dz. nr [...], a nie na dz. nr [...] jak wskazała we wniosku skarżąca. W przedmiotowej rozbudowanej części budynku mieści się sklep odzieżowy natomiast dalej na działce nr [...] zlokalizowany jest budynek kawiarni, który został wybudowany na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...].02.2012 r. i uzyskał pozwolenie na użytkowanie. Według WINB nie stwierdzono w analizowanej sprawie oddziaływania spornej inwestycji w myśl ww. wskazanych przepisów prawa, tak aby można było uznać, że rozciąga się także na nieruchomości położone dalej, niegraniczące bezpośrednio z terenem inwestycyjnym. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie każdy związek między sferą subiektywnych praw i obowiązków podmiotu, a sprawą administracyjną oznacza, że podmiot ten posiada w danej sprawie interes prawny. Ważne jest, aby odróżnić interes faktyczny, czyli taki, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji, od interesu prawnego, którego w przedmiotowej sprawie skarżąca nie posiada. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zaskarżyła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie, jak i poprzedzającą ją decyzję PINB oraz zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: a. art. 145 § 1 pkt 4 Kpa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca jako strona postępowania nie brała w nim udziału bez swojej winy, a więc zasadnym było wznowienie przedmiotowego postępowania; b. art. 10 § 1 Kpa, art. 28 Kpa, art. 50 § 1 Kpa oraz art. 28 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie i nie uznanie skarżącej za stronę postępowania, podczas gdy pomiędzy nieruchomością położoną na terenie działek o numerach ewidencyjnych nr [...] i częściowo nr [...] przy ul. [...] i Plac [...] w I., to jest częścią handlową usytuowaną na terenie działek nr [...] i częściowo [...], a nieruchomością skarżącej występuje kilkumetrowa (od 1,6-3,0 metra) odległość, a nielegalnie rozbudowaną nieruchomością w części zasłania nieruchomość stanowiącą własność skarżącej; c. art. 7 Kpa i art. 8 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa i art. 85 § 1 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie w pełnym zakresie postępowania dowodowego, w tym między innymi brak analizy dokumentacji kartograficznej, map, a nawet brak przeprowadzenia oględzin, które wykazałyby, iż nieruchomość położona terenie działek o numerach ewidencyjnych nr [...] i częściowo nr [...] przy ul. [...] i Plac [...] w I., to jest częścią handlową usytuowaną na terenie działek nr [...] i częściowo nr [...] - jest położona w bezpośredniej odległości od nieruchomości skarżącej i wywiera na nią bezpośredni wpływ - poprzez między innymi jej zasłonięcie; d. art. 28 Kpa w zw. z art. 28 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędne zastosowanie i nie uznanie skarżącej za stronę postępowania podczas, gdy samowolne wybudowanie (a dalej pozwolenie na jej użytkowanie) nieruchomości w postaci lokalu użytkowego położonego na działkach nr [...] i częściowo [...] - narusza interes prawny skarżącej, gdyż położona nieruchomość ta jest położona w bezpośredniej odległości od nieruchomości skarżącej i wywiera na nią bezpośredni wpływ - poprzez między innymi jej zasłonięcie, czego organ nawet nie starał się ustalić, bądź zweryfikować w toku prowadzonego postępowania; e. art. 107 § 2-5 Kpa poprzez ich niezastosowanie i brak w skarżonej decyzji pełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego leżącego u jego podstaw, w tym brak wskazania, którym dowodom organ dał wiarę, a które uznał za niewiarygodne i z jakiej przyczyny; Ponadto skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegającym na tym, iż organ wskazał w uzasadnieniu, że nieruchomość położona na terenie działek o numerach ewidencyjnych nr [...] i częściowo [...] przy ul. [...] i Plac [...] w I., to jest część handlowa usytuowana na terenie działek nr [...] i częściowo nr [...] - nie jest położona w bezpośredniej odległości od nieruchomości skarżącej i nie wywiera na nią bezpośredniego wpływu -poprzez między innymi jej zasłonięcie - podczas, gdy ustalenie takie organ mógł poczynić chociażby poprzez analizę map, planów, oraz przeprowadzenie oględzin, z których wynika, iż nieruchomości są położone w odległości od 1,6 metra do 3 metrów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu [...] października 2017 r. do Sądu wpłynęło zawiadomienie zarządcy sądowego o otwarciu postępowania sanacyjnego skarżącej, do którego załączono postanowienie Sądu Rejonowego w B. XV Wydział Gospodarczy o otwarciu postępowania sanacyjnego. Uczestnicy postępowania w pismach z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz [...] kwietnia 2018 r. podzielili argumentację WINB wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "p.p.s.a"), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. PINB decyzją z dnia [...].04.2016 r. znak: [...], udzielił pozwolenia na użytkowanie samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlową, usytuowanego na terenie działek o numerach ewidencyjnych nr [...] i częściowo [...] przy ul. [...] i Plac [...] w I., to jest części handlowej usytuowanej na terenie działek nr [...] i częściowo [...], o powierzchni użytkowej 39,34 m2 i kubaturze 118,1 m3. Postępowanie zakończone ostateczną decyzją jest przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. Wznowienie postępowania to nadzwyczajny tryb postępowania służący weryfikacji decyzji ostatecznej, zapadłej w postępowaniu administracyjnym. Podkreślenia wymaga, że postępowanie wznowieniowe w istocie służy eliminacji kwalifikowanych wad tkwiących w postępowaniu administracyjnym lecz wcale nie musi to oznaczać wadliwości decyzji ostatecznej, wydanej w wyniku nawet wadliwie przeprowadzonego postępowania. Problematykę wznowienia postępowania regulują przepisy art. 145 - 152 Kpa. Na ich podstawie można wyróżnić dwie fazy tego postępowania - wstępną, zainicjowaną wnioskiem o wznowienie oraz fazę następującą po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (właściwą). Na każdym z tych etapów inny jest przedmiot i zakres rozstrzygania organu. W pierwszej fazie, następuje wstępne badanie dopuszczalności wznowienia, a więc ustalenie, czy występują formalne podstawy wznowienia. Badanie to obejmuje kwestie podmiotowe, zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie oraz powołania ustawowych przesłanek określonych w art. 145 § 1 Kpa. Negatywny wynik badania prowadzi do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 149 § 3 Kpa). Granice postępowania wznowieniowego wyznacza art. 149 § 2 Kpa, zgodnie z którym postanowienie (o wznowieniu postępowania) stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ w tym postępowaniu ma, więc obowiązek ustalić, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją jest dotknięte jedną z wad wyczerpująco wymienionych w przepisach, m. in. w art. 145 § 1 Kpa, a w razie pozytywnego wyniku, ma obowiązek przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (z uwzględnieniem stwierdzonej wady). Gdy organ ustali nieistnienie badanych podstaw formalnych, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 Kpa. Decyzja wydana w trybie wznowienia, stwierdzająca wydanie decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa, może zapaść wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania, co do podstawy wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dopiero, bowiem po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 Kpa, organ administracji publicznej wydaje jedną z decyzji wymienionych w art. 151 Kpa. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną) organ wydaje po ustaleniu przyczyny wznowienia i po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, o ile w końcowej fazie swych ustaleń nie stwierdzi, iż wystąpiły przeszkody wymienione w art. 146 Kpa. Na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, organ "uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 ,,a" lub "b" i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy". W przypadku stwierdzenia, że we wniosku strony przyczyna wznowienia faktycznie wystąpiła, organ zobligowany jest do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 albo na podstawie art. 151 § 2 Kpa. Decyzję wymienioną w art. 151 § 2 Kpa, orzekającą o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazaniu okoliczności, z powodu których organ nie uchylił tej decyzji, organ wydaje również po przeprowadzeniu postępowania co do podstawy wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy. W tym przypadku organ nie może jednak uchylić decyzji, gdy wstąpiły okoliczności o których mowa w art. 146 Kpa tj. upływ wskazanych terminów a także, gdy w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zaskarżona decyzja została wydana po uprzednim wydaniu na podstawie art. 149 § 1 Kpa postanowienia o wznowieniu postępowania. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ pierwszej instancji zbadał czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie przewidzianym w art. 148 Kpa oraz czy jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 Kpa. Na tym etapie organ administracji nie badał czy wniosek pochodzi od strony postępowania, bowiem uznał, że jeżeli wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w następnej fazie postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Stanowisko to znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. orzecznictwo w tym przedmiocie Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. wyroki z dnia 22 października 1998 r., sygn. akt IV SA116/98, LEX nr 43747, z dnia 14 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 2397/98, LEX nr 47857 oraz z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1747/07, LEX nr 484887). Między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lutego 1998 r., sygn. akt II OSK 1981/06 stwierdził, że ,,w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 Kpa". Natomiast rodzaje rozstrzygnięć jakie mogą zapaść we wznowionym postępowaniu wymienia art. 151 Kpa w powiązaniu z art. 146 Kpa (uchylenie decyzji dotychczasowej lub stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa lub też odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej). Skarżąca jako podstawę wznowienia powołała art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Podkreślić również należy, że ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, zgodnie z którym, naruszenie prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym stanowi podstawę do uchylenia decyzji, jeżeli naruszenie praw procesowych mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. II OSK 754/07; z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08; z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08). Stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, iż z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną, skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym opisaną na wstępie ostateczną decyzją w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlową. Działki, które dotyczą zakwestionowanego postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie samowolnie rozbudowanej części budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlową, nie stanowią własności skarżącej ani nie posiada ona do nich żadnego tytułu prawnego. Wymaga jednak ustalenia, czy pomimo tego faktu w związku z prowadzonym postępowaniem, skarżąca powinna być stroną ww. postępowania, jako skutek posiadania przez nią interesu prawnego do kwestionowania tej wady postępowania tj. brak udziału w postępowaniu. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania jest ustalenie, że miał on interes prawny do występowania w danej sprawie. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa (pozbawienie strony udziału w postępowaniu zwykłym) wymaga wykazania przez wnioskującego, że służył mu przymiot strony. W ocenie skarżącej, decyzja została wydana z naruszeniem ówcześnie jak i obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i budynek ten powinien podlegać rozbiórce ze względu na ochronę zabytkowego (wpisanego do rejestru zabytków) charakteru Placu [...]. Należy stwierdzić, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie nr [...] położonej przy Placu [...] w I.. Nie ma ona jednak żadnego tytułu prawnego do działek objętych przedmiotem inwestycji. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Inowrocławia obejmującego teren położony w rejonie ulic: Al. Mikołaja Kopernika, Roosevelta, Al. Niepodległości, Miechowickiej, Poznańskiej, Górniczej, Szymborskiej, Andrzeja, Św. Ducha, Średniej, Biskupa Laubitza, Dworcowej, zatwierdzonego uchwałą Nr VII/89/99 Rady Miejskiej Inowrocławia z dnia 25 marca 1999 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj. - Pom. z dnia 16 sierpnia 1999 r. Nr 51, poz. 447) działka skarżącej o nr ewid.[...] wchodzi w skład terenu oznaczonego symbolem 171-MW,U. Zgodnie z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie Placu Klasztornego zatwierdzonym uchwałą nr V/40/2011 Rady Miejskiej Inowrocławia z dnia 20 stycznia 2011 r. ww. działki znajdują się w terenie oznaczonym symbolem 1MW,U - zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami nieuciążliwymi wbudowanymi lub wydzielonymi. Jednakże zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie miała kwestia ustalenia kręgu stron postępowania, zakończonego decyzją z dnia [...].04.2016 r. Zgodnie z art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, przy czym przez interes prawny, należy rozumieć interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. O istnieniu zaś interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym strona wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. W przypadku postępowania o pozwolenie na budowę, przepisami regulującymi zagadnienie stron postępowania są przepisy ustawy prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawo budowlane stroną postępowania jest inwestor, właściciel, a także użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jest to przepis szczególny mający pierwszeństwo przed przepisem o charakterze ogólnym. Interesu prawnego nie można wyprowadzić ani z tytułu prawa własności czy użytkowania wieczystego sąsiednich działek, ani innych tytułów do nieruchomości, jeżeli nieruchomość objęta inwestycją nie oddziałuje na działkę zainteresowanego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 995/17). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że zarzuty skargi są bezpodstawne zaś argumentacja WINB jest poprawna i przekonywująca. Przede wszystkim należy zauważyć, że po pierwsze w aktach sprawy znajdują się mapy z oznaczonymi działkami i wskazaną lokalizacją spornych obiektów, po drugie organ przeprowadził w dniu [...].06.2017 r. kontrolę, celem dokonania pomiarów niezbędnych do obliczenia stopnia zacienienia budynku zlokalizowanego na działce nr [...] należącego do skarżącej, przedmiotową częścią budynku handlowego na działkach nr [...] i częściowo [...]. Sąd pragnie podzielić stanowisko WINB, który stwierdził, że powyższych obliczeń PINB dokonał zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stwierdzając, że różnica wysokości między najwyższym punktem budynku objętego kwestionowaną decyzją i wysokością parapetu budynku przeciwległego wynosi 317 cm (wysokość przesłaniania) - jest ona równa dopuszczalnej odległości w jakiej można zlokalizować tej wysokości obiekt od osi okna. Natomiast rozbudowana część budynku oddalona jest 333,85 cm od osi okna budynku przeciwległego wnioskodawczyni, z czego wynika, że zacienienie nie występuje. Wobec tego nie został naruszony § 13 ust. 1 pkt. 1 lit. a ww. rozporządzenia. Również § 60 ww. rozporządzenia dotyczący minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń nie dotyczy obiektów usługowych. Organ stwierdził także, że dojście do obiektu wnioskodawczyni jest zgodne z § 16 ust. 1 omawianego rozporządzenia. Szerokość drogi - dz. nr [...] należącej do G. I. wynosi ok. 3 m. Lokalizacja rozbudowanej części handlowej usytuowanej na terenie działek nr [...] i częściowo [...], w granicy z ww. działką nr [...] (stanowiącą drogę) oraz równoległe usytuowanie budynku wnioskodawczyni w granicy z tą działką po przeciwnej stronie (brak wspólnej granicy przedmiotowych działek z działką należącą do wnioskodawczyni), powoduje, iż nie mają zastosowania warunki techniczne wynikające z § 12 dotyczącego dopuszczalnej odległości sytuowania budynków z otworami okiennymi lub drzwiowymi czy balkonami względem granicy działki sąsiedniej, którą w niniejszej sprawie jest działka [...] należąca do G. I.. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całokształt okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł, jak w sentencji.