II SA/Bd 1301/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2016 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku D. S., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] 2014 r., znak [...] uchylającej w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2013 r. [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku chlewni w systemie chowu na rusztach wraz z obiektami towarzyszącymi: [...] silosów paszowych o poj. [...] ton (każdy); chlewnia dla obsady [...] DJP tuczników na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], na terenie Gminy [...] i w tym zakresie ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy D. S. zarzuciła naruszenie: - art. 156 § 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na ograniczeniu badania decyzji środowiskowej pod kątem przesłanek uzasadniających stwierdzenie jej nieważności do okoliczności wskazanych we wniosku skarżącej; - art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich błędną wykładnie polegającą na uznaniu wiążącego dla SKO charakteru postanowień RDOŚ w [...] z [...] 2011 oraz z [...] 2014 r.; - art. 66 ust. 1 pkt 5 oraz pkt 8 ww. ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że brak wymaganego w raporcie racjonalnego wariantu alternatywnego polega wyłącznie na niewskazaniu jakichkolwiek okoliczności jego dotyczących oraz że raport powinien uwzględniać oddziaływania skumulowane wyłącznie istniejących przedsięwzięć; - art. 66 ust. 1 pkt 7 i art. 81 ust. 1 ustawy w zw. z art. 107 § 3, 8 i 11 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu decyzji, że decyzja środowiskowa została zbadana w świetle wskazanych we wniosku okoliczności dotyczących braku analizy oddziaływania przedsięwzięcia na ludzi oraz braku analizy zasadności realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż wskazany w raporcie; - art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. poprzez niedokonanie oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie i opracowania decyzji w oparciu o powtórzenie treści decyzji środowiskowej. Decyzją z dnia [...] 2016 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] 2016 r., [...]. W uzasadnieniu wskazało, że nie znalazło wystarczających przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej z [...] 2014 r. Badana decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej, nie dotyczy też sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, ani nie została skierowana do osoby niebędącą stroną w sprawie i nie była niewykonalna w dniu wydania oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Kolegium nie dopatrzyło się również by doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu kwestionowanej decyzji środowiskowej. Odnosząc się do określonych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku przesłanek uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia, organ wskazał, że żadna z tych sytuacji nie zachodziła w analizowanej sprawie. W kwestionowanej decyzji środowiskowej dokonano oceny raportu pod względem formalnym i merytorycznym, jak również przeprowadzono postępowanie uzupełniające, w wyniku którego inwestorzy uzupełnili raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko o wariant alternatywny. Organ dokonał też oceny merytorycznej uzupełnienia raportu, szczegółowo odnosząc się do jego treści. Jak wskazało Kolegium, w treści decyzji środowiskowej odniesiono się również do jednoczesnej oceny raportu i kontrraportu, uznając, że realizacja przedsięwzięcia jest możliwa w świetle prawa, co potwierdziła opinia biegłego. W treści omawianej decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się strona, odniesiono się również do negatywnego stanowiska mieszkańców wsi [...] i [...] w sprawie realizacji planowanej inwestycji z powołanie stanowiska organów uzgadniających oraz w odniesieniu do raportu i kontrraportu. Szeroka analiza raportu pozwoliła również uznać, że raport spełnia wymogi zawarte w art. 67 ustawy środowiskowej. Kolegium dodało również, że ustalenia dokonane przez organ wydający kwestionowaną decyzję środowiskową znajdują swoje potwierdzenie w treści zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego a treść decyzji wskazuje na jej zgodność z przepisami ustawy środowiskowej. W ocenie Kolegium, przy wydawaniu decyzji środowiskowej nie doszło, do rażącego naruszenia art. 7, 77, 80 K.p.a., czy też innych przepisów prawa procesowego. Uwzględniony został bowiem cały uzupełniony o dodatkowe dokumenty materiał dowodowy w sprawie (m.in. uzupełniony raport w zakresie wariantowania, oświadczenie autora raportu o aktualności danych będących przedmiotem raportu, postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] 2014 r. znak:[...] pozytywnie uzgadniające planowane przedsięwzięcia wskazując jednocześnie uwarunkowania środowiskowe realizacji). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwsze w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy środowiskowej, poprzez wydanie decyzji SKO, pomimo niezawarcia w raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia informacji dotyczących przewidywanych wariantów przedsięwzięcia i określenia ich przewidywanego oddziaływania na środowisko, Kolegium wskazało, że przy wydaniu decyzji środowiskowej organ podjął działania mające na celu ustalenie czy wymagane prawem warianty przedsięwzięcia zostały ujęte w raporcie, a co więcej przeprowadził ich szczegółową analizę. W uzupełnionej w lipcu 2011 r. wersji raportu, zawarto warianty alternatywne ze względu na zastosowaną technologię i lokalizację. Określono warianty alternatywne ze względu na sposób realizacji inwestycji - chów trzody na głębokiej ściółce i chów trzody na pochyłej podłodze (tzw. samospławialny) oraz lokalizację inwestycji - zrealizowanie przedsięwzięcia na innej nieruchomości. Kolegium stwierdziło, że uzasadniając wybór inwestycji o danym sposobie i we wskazanym miejscu przedstawiono pozytywne przesłanki, które zdecydowały o ich wyborze. Podniesiono także, że raport zawiera wskazanie dwóch pozostałych wariantów, tj. wariant niepodejmowania przedsięwzięcia i wariant najkorzystniejszy dla środowiska w planowanym przedsięwzięciu (str. 73 raportu). Odnosząc się do kwestii opisu analizowanych wariantów w raporcie SKO stwierdziło, że w decyzji środowiskowej w sposób bardzo szczegółowy przeanalizowano zasadność lokalizacji przedsięwzięcia w wariancie zaproponowanym przez inwestorów. Powołując się na postanowienia RDOŚ z dnia [...] 2011 r. wskazano, że w toku oględzin stwierdzono właściwą lokalizację planowanego przedsięwzięcia pod względem infrastrukturalnym. Inwestycja zrealizowana zostanie od strony zawietrznej w stosunku do istniejących budynków mieszkalnych. W związku z tym, częstotliwość występowania zanieczyszczeń, generowanych z projektowanej tuczami, w pobliżu ww. obiektów mieszkalnych będzie stosunkowo mała. Ponadto, lokalizacja zamierzenia jest właściwa z uwagi na możliwości dyspersji zanieczyszczeń. Inwestycja zostanie usytuowana w otoczeniu lasów (bezpośrednie sąsiedztwo obszarów leśnych od strony południowej i wschodniej). Zwiększenie współczynnika szorstkości spowoduje co do zasady ograniczenie wpływu wiatru na planowany obiekt. W konsekwencji stężenia maksymalne zanieczyszczeń pojawią się bliżej działek inwestora (nawet w granicy tychże działek), natomiast na terenach dalszego sąsiedztwa rozprzestrzenianie się zostanie ograniczone. Wskazano też, że raport został pozytywnie zaopiniowany przez Regionalną Komisję do Spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko. Kolegium wywiodło, że przeprowadzona analiza przedsięwzięcia, oparta o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że do realizacji wybrany został wariant najkorzystniejszy. Stwierdziło w związku z tym, że wybór wariantu wskazanego w decyzji środowiskowej jako najkorzystniejszego, i brak opisu w raporcie wariantów alternatywnych przedsięwzięcia w zakresie powołanym przez wnioskodawcę nie może stanowić naruszenia prawa w stopniu rażącym. Dalej Kolegium podkreśliło, że przewidywane oddziaływanie wybranego przez wnioskodawcę wariantu na środowisko w wypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko, opisane zostało na str. 73 - 76 raportu, zaś oddziaływanie w warunkach normalnych (faza realizacji i eksploatacji) na str. 77 - 84 raportu. W punkcie 7.5 zawarto również analizę proponowanego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania odorów na zdrowie i warunki życia ludzi. Ponadto kwestia proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi analizowana była przez powołanego biegłego. Tym samym decyzja środowiskowa wydana została w oparciu rzetelne dane i przeprowadzone analizy. Przed wydaniem kwestionowanej decyzji ustalono środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku chlewni w systemie chowu na rusztach wraz z obiektami towarzyszącymi: [...] silosów paszowych o poj. [...] ton (każdy); chlewnia dla obsady [...] DJP tuczników na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości M., na terenie Gminy [...] na mocy decyzji z dnia [...] 2014 r., która była przedsięwzięciem planowanym a nie zrealizowanym i w związku z tym nie zachodziła konieczność uwzględnienia oddziaływań skumulowanych tego przedsięwzięcia z przedmiotowym przedsięwzięciem. Kolegium dodało przy tym, że kwestia oddziaływania skumulowanego z inwestycją planowaną na sąsiedniej działce nr [...] była przedmiotem rozważań w opinii biegłego, który stwierdził, że nawet przy oddziaływaniu skumulowanym przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczenia wartości normatywnych określonych w obowiązujących aktach prawa krajowego. SKO podkreśliło też, że w niniejszym, nadzwyczajnym, postępowaniu nie mogło dokonywać merytorycznej ocenę treści raportu, gdyż wykroczyłoby poza ramy kontroli nadzorczej wyznaczonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 80 K.p.a. Zdaniem Kolegium, nie został naruszony art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, poprzez niewskazanie w decyzji środowiskowej innego niż proponowany przez wnioskodawcę wariantu inwestycji jako wariantu dopuszczonego do realizacji, bowiem przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania, skoro z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynikała zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę. W dalszej kolejności odnosząc się do zarzutów strony organ wywiódł, że w decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności, nie była konieczna szersza i szczegółowa analiza każdej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., poza przesłanką rażącego naruszenia prawa i okolicznościami wskazanymi przez wnioskodawcę, z uwagi na to, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły, jak również nie zachodziło podejrzenie ich wystąpienia. Kolegium zakwestionowało trafność zarzutu strony, co do uznania za wiążące postanowień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] 2011 r. i [...] 2014 r., pozytywnie uzgadniających planowaną inwestycję. Wnioskodawczyni niezasadnie oczekuje od organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności przeprowadzenia analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie w jakim oceniany jest w postępowaniu zwykłym czy też przy wznowieniu postępowania, co w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. Kolegium podkreśliło, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można sprawy rozpatrywać "od nowa", tak jak w postępowaniu zwykłym, czy też tak jak po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. W tym nadzwyczajnym trybie postępowania ocenie podlega jedynie treść decyzji będąca przedmiotem tego postępowania, co uzasadnia odniesienie się do jej treści, którego nie można postrzegać jako naruszenie prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję D. S., reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła jej naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji SKO odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, wydanej pomimo niezawarcia w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko analizy prognozowanych oddziaływań skumulowanych; 2. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwszy i art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy środowiskowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, wydanej pomimo niezawarcia w raporcie informacji dotyczących wariantów przedsięwzięcia i określenia ich przewidywanego oddziaływania na środowisko. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji Kolegium wydanych w niniejszym postępowaniu, a także o rozszerzenie kontroli sądowoadministracyjnej na decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania i stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca wywiodła, że w niniejszej sprawie Kolegium miało obowiązek zastosować prouniją wykładnię przepisów środowiskowych, ponieważ wykładania językowa art. 66 ust. 1 pkt 8 tejże ustawy nie prowadzi do odpowiedzi w przedmiocie treści przepisów prawa polskiego dotyczących zakresu badania oddziaływań skumulowanych. W niniejszej sprawie wzorcami interpretacyjnym powinny być normy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.Urz. UE L 26/1 z dnia 28 stycznia 2012 r. Raport powinien więc, zdaniem skarżącej, uwzględniać również skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z przedsięwzięciami niezrealizowanymi ale zatwierdzonymi oraz przedsięwzięciami planowanymi. Skarżąca zwróciła uwagę w związku z tym, że Kolegium wydało trzy decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach dla położonych blisko siebie inwestycji (budowy chlewni), nie badając możliwego skumulowanego oddziaływania tych inwestycji na środowisko. Na marginesie skarżąca zauważyła również, że decyzja środowiskowa nie odnosi się do możliwości potencjalnej kumulacji oddziaływań z istniejącą w odległości ok 9 km od przedsięwzięcia, w miejscowości [...], gmina [...], tuczarni na [...] DJP, choć jej powstanie zostało odnotowane w innych decyzjach Kolegium. Skarżąca uznała też, że wpływu na prawidłowość wydanej decyzji środowiskowej nie ma fakt pozytywnego zaopiniowania raportu przez Regionalną Komisję do Spraw Oceny Oddziaływania na Środowisko. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego wariantowania, skarżąca wskazała, że racjonalny wariant alternatywny przedstawiony w raporcie nie został w istocie ani dokładnie opisany, ani poddany rzetelnej analizie. W tym zakresie raport nie spełnia wymagań określonych w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, co należy uznać za wadę rażącą w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowiła ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2016r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z [...] czerwca 2016 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] 2014r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni w systemie chowu na rusztach (dla obsady [...] DJP tuczników) wraz z obiektami towarzyszącymi tj. [...] silosów paszowych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. W pierwszej kolejności należy podkreślić, na co zasadnie zwracało uwagę Kolegium, że zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja z [...] 2016r. zostały wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, służącym wzruszeniu decyzji dotkniętych kwalifikowanymi, najcięższymi wadami. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych określonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn.zm. dalej jako: "K.p.a."). Zasadne jest tutaj również odwołanie się do teorii gradacji wad decyzji administracyjnej i odróżnienie wadliwości decyzji powodujących jej wzruszalność, od takich wad, które powodują przez samo istnienie nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego przez decyzję. Wskazać trzeba, że celem postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja dotknięta jest jedną w wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a., tj. czy decyzja: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Na wstępie dalszych rozważań stwierdzić przyjdzie, iż błędnie autor skargi kasacyjnej formułując zarzuty skargi odnosi się do utrzymania w mocy decyzji Kolegium: "odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej", ponieważ takiego rozstrzygnięcia w kontrolowanym postępowaniu organ nadzorczy nie wydał. Na podstawie analizy akt administracyjnych postępowania oraz treści zaskarżonej decyzji SKO z [...] 2016r. [...]. nie budzi wątpliwości, iż decyzja ta organ utrzymał w mocy decyzję własną odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej z [...] 2014r. Postępowanie nieważnościowe, zostało wszczęte przez Kolegium na wniosek skarżącej z [...] 2016r., o czym strony zostały zawiadomione pismem z [...] 2016r. W swym obszernym wniosku skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności reformatoryjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] 2014r. znak [...] o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni wraz z 6 silosami zbożowymi na działce nr [...] w [...] gm. [...], powołując się na przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., czyli wydanie tej decyzji z rażącym naruszeniem wskazanych przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej ustawa środowiskowa) oraz K.p.a. Należy podzielić ocenę Kolegium co do tego, że kwestionowana przez stronę w trybie nieważnościowym decyzja z [...] 2014r., została wydana przez właściwy organ (bowiem SKO we [...], jako organ wyższego rzędu wobec decyzji wydanych w pierwszej instancji przez Wójta Gminy [...], właściwe było rzeczowo, miejscowo i instancyjnie do rozpatrzenia sprawy), jak również nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 3 – 7 K.p.a. Bez wątpienia decyzja ta nie została wydana bez podstawy prawnej, która wynika wprost z przywołanych w niej przepisów (w szczególności art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy środowiskowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Kwestią sporną pomiędzy organem i skarżącą jest ocena, czy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd skłania się do poglądu prezentowanego w doktrynie i orzecznictwie NSA o czystej kasacyjnej formule rozumienia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a więc do uznawania konieczności eliminowania decyzji z obrotu prawnego (albo tylko stwierdzenia naruszenia prawa), z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. "Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy." (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 8, Warszawa 2006, s. 745-746). Istotne jest również, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa można zatem mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, tj. takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień (wyroki NSA z 12 września 2012 r., sygn. I OSK 1107/11, LEX 1228463; z 4 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 2565/10, LEX 1219119; 27 marca 2012 r., sygn. II OSK 2449/10, LEX 1219108; z 8 marca 2012 r., sygn. I OSK 363/11, z 14 marca 2012 r., sygn. II OSK 2525/10, LEX 1145613). Zdaniem skarżącej, Kolegium dopuściło się rażącego naruszenia prawa ustalając środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, mimo nie zawarcia w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko analizy prognozowanych oddziaływań skumulowanych, informacji dotyczących wariantów przedsięwzięcia i określenia ich przewidywanego oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 80 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone oraz po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchylony. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ (art. 82 ust. 1), określa (pkt 1): a) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, b) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, c) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, (...) W przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba: a) wykonania kompensacji przyrodniczej - stwierdza konieczność wykonania tej kompensacji, b) zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych działań (pkt 2). W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, stwierdza konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania (pkt 3). W określonych sytuacjach decyzja winna także zawierać dalsze ustalenia (pkt 4 -5). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 3). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, które niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinno zawierać: (art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy) a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: – ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, – uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, – wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4; Zasadnie skarżąca wywodzi, że art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie zawęża rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w tym przepisie, do uregulowań materialnoprawnych i nie wyklucza przypisania decyzji wady nieważności w przypadku ujawnienia rażącego naruszenia przepisów proceduralnych, jeżeli naruszenie to pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Ponieważ jednak dla stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. konieczne jest wykazanie, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, w tego typu postępowaniu nie wystarczy powołanie się na okoliczność naruszenia prawa, jak w zwykłym postępowaniu odwoławczym, a istnieje konieczność wskazania kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa. "Rażące naruszenie prawa" stanowi bowiem kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie zaś tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej i wywołanych przez nią skutków. W rozpatrywanej sprawie zarzuty podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej w istocie odnoszą się do procedury określonej w ustawie, a w zasadzie do wydania decyzji na podstawie błędnej oceny wadliwego raportu oddziaływania na środowisko (art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6, pkt 7a, pkt 8, art. 80 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 85 ust. 2 lit. b tiret pierwsze i art. 81), jak i w K.p.a. (art. 7 i art. 77 § 1, i art. 80). Sąd – analizując te zarzuty – doszedł do wniosku, że przy podejmowaniu decyzji środowiskowej nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Należy zauważyć, że zarzuty podważające prawidłowość sporządzonego w postępowaniu środowiskowym raportu mają charakter procesowy i w istocie zmierzają do podważenia wiarygodności jednego z dowodów, na którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze oparło swoje rozstrzygnięcie. Przeprowadzenie zaś w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ponownej oceny zebranych w postępowaniu "zwyczajnym" dowodów nie jest dopuszczalne. Podobnie rzecz ma się z merytoryczną oceną treści raportu. Na taką ocenę nie ma miejsca w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż przekracza ona ramy kontroli nadzorczej wyznaczonej w tym przypadku art. 156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 80 K.p.a. Wymagałoby ona bowiem przeprowadzenia postępowania dowodowego właściwego dla postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, co przeczyłoby zarówno funkcji stosowanego w postępowaniu nadzwyczajnym art. 156 K.p.a., jak i naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.). Tym bardziej niedopuszczalne byłoby oparcie ewentualnego rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność ostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania na kryteriach stricte ocennych stanowiących w istocie polemikę z ustaleniami raportu. Zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego (tak też NSA w wyrokach: z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1358/10, publ. Lex nr 746485 oraz z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 363/10, publ. Lex nr 745223). Należy mieć przy tym na uwadze, że przedmiotem wszczętego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyłącznie kwestia ustalenia wystąpienia w decyzji wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W żadnym razie organ w postępowaniu tym nie może merytorycznie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawy materialnej, uprzednio zakończonej wydaniem wadliwej decyzji. Tym samym żądanie skargi niewyjaśnienia przez Kolegium, jakie przyczyny spowodowały, że uznał za wiarygodne wyłącznie treści podane w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko, zaś z jakich przyczyn odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przedłożonych przez skarżących w tym organy ochrony środowiska argumentom, nie mogło zostać uwzględnione. Organ w postępowaniu nadzwyczajnym nie dokonuje bowiem oceny zebranego w postępowaniu "zwyczajnym" materiału dowodowego. Wobec powyższego nie mogą odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku zarzuty naruszenia w postępowaniu nieważnościowym art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwsze ustawy środowiskowej po pierwsze z tego powodu, iż przepisy ten z oczywistych względów nie określają wymogów decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, a nadto zasadnie w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ, odnosząc się szczegółowo do zarzutów strony wykazał, iż zarówno kwestionowany raport oddziaływania inwestycji na środowisko, jak i oparta na nim decyzja z [...] 2014r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania przedmiotowego zamierzenia, nawet jeżeli posiadają pewne mankamenty, czy też odnoszą się do spornych zagadnień w sposób nie tak szczegółowy jak oczekiwałaby tego strona skarżąca, odpowiadają przepisom prawa, z którymi wbrew zarzutom skarżącej, nie pozostają w rażącej sprzeczności. Wymóg zawarcia w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko informacji o skumulowanych oddziaływaniach przedsięwzięcia na środowisko wynika z art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym raport powinien zawierać opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia, b) wykorzystywania zasobów środowiska, c) emisji; We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] 2014 r., jak i na późniejszych etapach postępowania skarżąca, zarzucając brak w raporcie odniesienia się do problematyki skumulowanych oddziaływań, zwracała uwagę na fakt wydania przez organ decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla dwóch innych inwestycji położonych blisko przedmiotowego przedsięwzięcia tj. decyzji z dnia [...] 2014 r., sygn. akt [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni na sąsiedniej działce o nr ew. [...] w [...] oraz późniejszej decyzji z [...] 2014 r. środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku chlewni wraz z obiektami towarzyszącymi na działce o nr ew. [...] położonej w [...]. Podnosiła też, że przy analizie skumulowanych oddziaływań należało uwzględnić również istniejącą w odległości ok. 9 km. od lokalizacji planowanego przedsięwzięcia, w miejscowości P., gmina [...], tuczarnię na [...] DJP. W okolicznościach sprawy ewentualne uchybienie w zakresie uwzględnienia w raporcie wprost kumulacji oddziaływań przedmiotowego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, nie może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Kwestia kumulacji oddziaływań ma bowiem charakter ocenny, dowodowy i nie stanowi oczywistego przejawu pogwałcenia obowiązującego prawa. Zastosowanie sankcji nieważności nie może wynika na wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego. W niniejszej sprawie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazuje się, że planowane przedsięwzięcie na każdym z jego etapów nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko, a ocena ta nie została podważona także w postępowaniu nieważnościowym. Nie jest wystarczająca w tym zakresie wyłącznie polemika z ustaleniami raportu – środka dowodowego, który nadto został w toku postępowania zaakceptowany przez wyspecjalizowany organ czyli Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z [...] 2014r.). Jeśli chodzi o kwestie skumulowania oddziaływań zgodzić się też należy ze stanowiskiem Samorządowe Kolegium Odwoławczego wskazującym na braku podstaw do wymagania od inwestora przedstawienia w raporcie kumulacji oddziaływań w odniesieniu do przyszłych przedsięwzięć, co do których dopiero toczą się postępowania o wydanie decyzji o ustalenie środowiskowych, a takim przedsięwzięciem w chwili wydawania kwestionowanej decyzji była budowa budynku chlewni na działce o nr ew. [...] położonej w [...]. Nadto niesporne pozostaje, że przedsięwzięcie to położone jest w odległości około [...] km od przedmiotowej inwestycji, a strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie swych twierdzeń w zakresie kumulacji jego negatywnych oddziaływań na środowisko. W przypadku zaś drugiej z planowanych a niezrealizowanych, w chwili wydawania przedmiotowej decyzji środowiskowej, inwestycji, polegającej na budowie budynku inwentarskiego – chlewni na działce o nr ew. [...] w [...], w stosunku do której w chwili rozpoznawania przedmiotowej sprawy przez SKO, wydano już ostateczną decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania z [...] 2014 r., nr [...], należy mieć na uwadze, że wprawdzie Kolegium nie nakazało inwestorowi uzupełnienia raportu w tym zakresie, jednakże dysponowało ono opinią biegłego, z której jednoznacznie wynikało, że inwestycja nie będzie przedsięwzięciem mogącym spowodować przekroczenie wartości normatywnym określonych w obowiązujących aktach prawa krajowego, nawet przy oddziaływaniu skumulowanym na sąsiednich nieruchomościach. Zwrócić należy uwagę, iż także dokonując ponownego pozytywnego uzgodnienia realizacji przedmiotowego zamierzenia na działce nr [...] RDOŚ (postanowieniem z [...] 2014r. nr [...]), uwzględnił także wystąpienie oddziaływania skumulowanego z planowaną do realizacji chlewnią na [...] DJP na sąsiedniej działce nr [...] w [...], głównie w powietrzu i hałasie, uznając jednak, że przy założonych metodach opisanych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcie nie powinno powodować negatywnego wpływu na środowisko, a także naruszenia wymagań ochrony środowiska w żadnym z jego elementów. Mając powyższe na uwadze organ uzgadniający uznał jednocześnie, że realizacja jak i eksploatacja przedmiotowego zamierzenia wiąże się z powstaniem uciążliwości dla lokalnej społeczności, z uwagi na co inwestor zobowiązany będzie wykonać pomiary emisji zanieczyszczeń do powietrza (amoniak, siarkowodór, pył PM10),a także hałasu względem terenów chronionych akustycznie, w porze dni i nocy, po upływie 6 m-cy od dnia oddania obiektu do użytkowania, podczas trwania procesu produkcyjnego przy pełnej obsadzie zwierząt w obiektach inwentarskich. Zalecenia to zostało uwzględnione w decyzji środowiskowej z [...] 2014r. (pkt 5). W związku z powyższym nie można zasadnie wywodzić, iż decyzja środowiskowa w tej sprawie nie została oparta na ustaleniach raportu co do braku jakichkolwiek znaczących oddziaływań przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniając także kwestię kumulacji oddziaływania dwóch sąsiadujących ze sobą przedsięwzięć. Należy mieć również na uwadze, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydawania kwestionowanej przez skarżącą decyzji SKO ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, niejednolite było stanowisko sądów administracyjnych co do obowiązku uwzględniania w raporcie przedsięwzięć planowanych, w stosunku do których wydano już wprawdzie decyzję środowiskową, ale które jeszcze nie zostały zrealizowane (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 października 2016 r. sygn. IV SA/Wa 1252/16 i z dnia 2 czerwca 2016 IV SA/ Wa 310/16 publ. CBOSA). Rozbieżności w tym zakresie wynikały z różnej interpretacji przepisu art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy w zakresie, w jakim odnosił się skumulowania oddziaływań. Dopiero w nowelizacji przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, wprowadzonej ustawą z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 r., poz. 1936), która weszła w życie 1 stycznia 2017 r., w sposób jasny i precyzyjny ustawodawca wskazał, jakie przedsięwzięcia należy uwzględniać przy badaniu skumulowanych oddziaływań z inwestycją, której dotyczy postępowanie. W dodanym do art. 66 ust. 1 punkcie 3 b ustawy ustawodawca wprowadził obowiązek zamieszczenia w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko informacji na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Kolejny eksponowany w skardze wymóg raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko określony został w art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy środowiskowej, które w dacie wydania decyzji środowiskowej stanowiły, że raport powinien zawierać opis analizowanych wariantów, wraz z uzasadnieniem ich wyboru, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Winien zawierać określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w wypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko (...) Wskazać należy w związku z tym, że w przedmiotowym raporcie oddziaływania na środowisko, uzupełnionym w toku postępowania środowiskowego zawarto opis wariantu proponowany przez inwestora, wariantów alternatywnych ze względu na sposób realizacji inwestycji (wariant technologiczny) - chów trzody na głębokiej ściółce i chów trzody na pochyłej podłodze (tzw. samospławialny), polegający na niepodejmowaniu realizacji przedsięwzięcia oraz - zrealizowania przedsięwzięcia na innej nieruchomości – wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Wskazano także uzasadnienie wyboru proponowanego wariantu jako najkorzystniejszego dla środowiska, z uwzględnieniem ukształtowania terenu, położenia nieruchomości, kierunku wiatrów, oddalenia od zwartej zabudowy wiejskiej, realizacji przedsięwzięcia bezpośrednio przy drodze. W takich warunkach nie można przyjąć, że decyzja środowiskowa została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przy uwzględnieniu indywidualnych cech inwestycji i terenu, na którym ta inwestycja jest planowana. Nie może o tym stanowić wyłącznie lakoniczność opisu wariantowania. Poza tym raport zawiera wymagane przepisami prawa główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika w sposób jednoznaczny, by twierdzenia zawarte w raporcie co do możliwości alternatywnej lokalizacji działki w [...] były niezgodne z prawdą, z uwagi na brak posiadania przez inwestora tytuły prawnego do innej nieruchomości, na której można by zrealizować przedsięwzięcie. Uchybienie organu w zakresie oceny kompletności raportu, polegające na niewyjaśnieniu, o jakiej alternatywnej lokalizacji mowa w raporcie i nie wezwaniu inwestora do przedłożenia dokumentu potwierdzającego posiadania prawa własności do tej nieruchomości, mogłoby, co prawda, zostać uznane za mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, jednakże nie ma ono charakteru kwalifikowany tj. rażącego naruszenia prawa. Należy mieć bowiem na uwadze, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest rodzajem dowodu rozpatrywanego w toku postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Tak jak powyżej wskazano – w postępowaniu nieważnościowym nie jest dopuszczalne ponowne prowadzenie postępowania dowodowego, w tym ponowna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – a więc także obligatoryjnego dowodu w postaci ww. raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zarówno zatem organy administracji rozpatrujące wniosek o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji, jak i sąd administracyjny, nie są uprawnione do oceny, czy organ wydający decyzję środowiskową prawidłowo uznał, że dowód w sprawie, w postaci raportu jest kompletny, spójny i rzetelny. Zastosowana sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Z akt przedstawionej Sądowi sprawy wynika, iż kwestionowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2014 r. została poprzedzona niezbędnym postępowaniem dowodowym, został też sporządzony raport oddziaływania na środowisko, nie można było zatem uznać w postępowaniu zakończonym decyzją Kolegium, że doszło do rażącego naruszenia prawa w zarzucanym zakresie. Z tych względów, zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw z art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwsze oraz art. 66 ust. 1 pkt 5,6 i 8 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie są zasadne. Słusznie bowiem Kolegium odmówiło – podtrzymując stanowisko wyrażone w pierwszej instancji – stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej [...] 2014r. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała zatem oddaleniu.