II SA/Bd 17/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Korycka Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Dominika Matuszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2025 r. sprawy ze skargi E. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej E. N. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. na wniosek M. D. ustalił warunki zabudowy oraz wymagania dotyczące zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dziewięciu budynków gospodarczych przewidzianych do realizacji na działce nr ew. [...] położonej w obrębie L., gmina S.. 2. Na powyższą decyzję E. N. (dalej: skarżąca, strona) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca wskazała w pierwszej kolejności, że organ w ust. 3 pkt 1 lit. b i następnych swojej decyzji wskazał wymiary odpowiednie dla budynków gospodarczych zamiast mieszkalnych, co świadczy o całkowitej jej ułomności, gdyż decyzja ta w zamyśle dotyczyć powinna zabudowy budynków mieszkalnych. Dalej podniosła, że w ust. 3 pkt 1 lit. g decyzji organ ustalił na 900 m˛ powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, jednak nie wskazał jakiemu przekształceniu podlegać ma ten obszar. Ponadto w ocenie skarżącej 20% akceptowalnego odchylenia we wskazanych w decyzji wymiarach jest rażąco wygórowane, gdyż wpływałoby to na zagospodarowanie terenu i stałoby w sprzeczności ze stanowiskiem judykatury, że obszar analizowany może być poszerzony dopiero wówczas, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające taką zmianę. Końcowo skarżąca wskazała, że postanowienia zawarte w ust. 8 decyzji dotyczące infrastruktury technicznej powinny być skonsultowane z odpowiednimi służbami w związku z wpływem na środowisko oraz tereny sąsiednie. 3. Decyzją z dnia [...] października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze: - uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie w pkt. 3 podpunkcie 1 lit. b i w tym zakresie orzekło, że pkt 3 podpunkt 1 lit. b decyzji otrzymał brzmienie: "budowa dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych o wymiarach:", - uchyliło pkt 3 podpunkt 1 lit. h zaskarżonej decyzji; - w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że projekt zaskarżonej decyzji został sporządzony przez osobę spełniającą ustawowe wymagania, tj. posiadającą kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty. Następnie wyjaśnił, że przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w wyniku której stwierdzono, że zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm. – dalej "u.p.z.p."). Organ I instancji dokonał także uzgodnienia decyzji ze Starostą [...], Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarządem Zlewni w T. oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w L.. Organ odwoławczy podniósł jednak, iż organ I instancji omyłkowo wskazał w pkt 3 podpunkcie 1 lit. b decyzji, że jej ustalenia dotyczą zabudowy gospodarczej zamiast mieszkalne jednorodzinnej. Ponadto w ocenie organu przeprowadzona analiza nie uzasadnia podstaw dopuszczenia, aby do gabarytów i wielkości projektowanych obiektów podanych w wymiarach i wielkościach przybliżonych przyjąć tolerancję wymiarów i wielkości +/- 20%, o której mowa w pkt 3 podpunkt 1 lit. h decyzji. Zdaniem Kolegium w pozostałym zakresie decyzja odpowiada prawu. Wskazano, że wskaźnik z pkt 3 ppkt 1 lit. a decyzji według brzmienia § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm. – dalej "rozporządzenie") dotyczy zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, co wynika z zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto w pkt 3 ppkt 1 lit. g organ przyjął powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia na poziomie 900 m˛, co nie jest wartością wątpliwą, ponieważ wielkość tę deklarował inwestor jako wartość minimalną i jest to wartość realna przy uwzględnieniu powierzchni całej działki. Organ wskazał również, że obszar analizowany w odległości 200 m został wyznaczony prawidłowo, ponieważ szerokość frontu działki wynosi 32 m, co oznacza, że spełnia warunek odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki i nie mniejszej niż 50 metrów. W ocenie organu planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. 4. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu zaskarżając je w pkt 1 oraz pkt. 3 oraz wnosząc o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: - art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. – dalej "k.p.a.") poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy – które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że ustalone w treści osnowy decyzji wymiary przewidziane zostały dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych w związku z omyłką pisarską, podczas gdy powyższe nie wynika jednoznacznie z okoliczności sprawy; - art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy poprzez brak dokonania ustaleń w zakresie objętym odwołaniem od decyzji strony skarżącej z dnia 5 września 2023 r., m.in. w ramach kwestii dot. oddziaływania inwestycji na grunty sąsiednie, czy też zastrzeżeń dot. kwestii nieprecyzyjności w określeniu powierzchni przeznaczonej do przekształcenia, przy jednoczesnym pominięciu spostrzeżeń skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż poskutkowało błędnym przyjęciem przez organ II instancji, że organ I instancji prawidłowo ustalił kwestie, które wymagają znacznego doprecyzowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację wspierającą podniesione zarzuty. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 6. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W oparciu o powyższe kryteria Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji i mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. 7. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a postępowanie administracyjne, w którym wydano orzeczenie objęte kontrolą Sądu, dotyczyło legalnej możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie działki nr ew. [...] położonej w obrębie L., gmina S.. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu skarżącej w zakresie błędnego uznania przez organ, że ustalone w treści osnowy decyzji wymiary przewidziane zostały dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych w związku z omyłką pisarską, podczas gdy powyższe nie wynika jednoznacznie z okoliczności sprawy. Sąd nie zgadza się z oceną skarżącej. Z dokumentacji znajdującej się w akt administracyjnych, w szczególności z wniosku inwestora, analizy warunków, zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, a także treści decyzji organu I instancji, wynika jednoznacznie, że zapis "budowa dziewięciu budynków gospodarczych" stanowi jedynie omyłkę pisarską. Wskazane w decyzji parametry dotyczą zatem budynków mieszkalnych jednorodzinnych, co zgodne jest ze wskazaną powyżej dokumentacją. Słusznie zatem organ II instancji uchylił decyzję w zakresie omyłkowego zapisu i orzekł wskazując poprawnie, że wymiary podane w decyzji dotyczące zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. Po drugie wskazania wymaga, że w rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, że nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położona jest na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak natomiast wynika z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) 227 strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Z treści przywołanego przepisu jasno wynika, że dopiero łączne spełnienie ww. warunków uprawnia do ustalenia warunków zabudowy. Obowiązkiem orzekających w sprawach lokalizacyjnych organów jest zatem przeprowadzenie szczegółowego badania i dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uprawniające i jednocześnie zobowiązujące do ustalenia warunków zabudowy. Ponadto zaakcentowania w tym miejscu wymaga, że naczelną zasadą towarzyszącą regulacji ładu przestrzennego w przypadku braku planu miejscowego jest jego kontynuacja. Nowa zabudowa powinna stanowić kontynuację zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, zarówno jeżeli chodzi o funkcję, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy, jak i zagospodarowanie terenu. Kontynuacja powinna dotyczyć także gabarytów, formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. 8. W sprawie została przeprowadzona analiza, której prawidłowość budzi wątpliwości Sądu. Otóż organy ustaliły warunki zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem inwestora, a możliwość wydania takiego rozstrzygnięcia uzasadniono wynikami przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Tej dokonuje się zaś na tzw. obszarze analizowanym. Wyznacza się go w oparciu o art. 61 ust. 5a u.p.z.p. zgodnie z którym, w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia wniosku, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. W rozpatrywanej sprawie szerokość działki od strony wjazdu wynosi 32 m, zatem trzykrotność szerokości działki wynosi 96 m. Jednak organ I instancji poszerzył granice obszaru analizowanego do 200 m argumentując ten zabieg dużą powierzchnią działki. Należy podkreślić, że zasadą jest wyznaczanie obszaru analizowanego w podstawowych jego wymiarach. Obszar ten może być poszerzony dopiero wówczas, gdy pojawią się okoliczności uzasadniające taką zmianę. Powiększenie obszaru analizowanego zawsze musi jednak służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Celem samym w sobie takiego powiększenia nie może być jedynie umożliwienie realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora (por. np. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1389/19; wyrok NSA z 15 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 1952/21; wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2184/21; wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2321/21). Innymi słowy, poszerzenie obszaru analizowanego ponad minimalne wymiary jest możliwe, ale musi być uzasadnione wymogami ładu przestrzennego, a ponadto uzasadnienie dla takiego poszerzenia powinno być szczegółowo umotywowane w analizie oraz w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy (por. np. wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2650/15, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy brak jest takich szczególnych okoliczności, związanych z potrzebą zachowania ładu przestrzennego, które uzasadniałaby rozszerzenie granic obszaru analizowanego (por. np. wyrok NSA z 14 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 375/20; wyrok NSA z 22 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 777/20; wyrok NSA z 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1167/20; wyrok NSA z 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1296/20 oraz wyrok NSA z 9 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1330/20, CBOSA). Ponadto w zaskarżonej decyzji organu I instancji brak jest takiego szczegółowego uzasadnienia poszerzenia przez organ minimalnych granic obszaru analizowanego, natomiast w analizie wskazano jedynie zdawkowo, że poszerzenie granic nastąpiło z uwagi na dużą powierzchnię działki. W ocenie Sądu uzasadnienie takie nie jest wystarczające – organ nie umotywował dostatecznie odstąpienia od wyznaczenia obszaru analizowanego w minimalnych granicach wskazanych ustawą. Ponadto wskazania wymaga, że w sprawie została sporządzona jedynie analiza urbanistyczna, przy czym zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy to wyniki analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Przepis § 9 ust. 2 nakłada obowiązek załączenia do decyzji wyników analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., zawierających część tekstową i graficzną, nie zaś analizę sensu stricto. Powyższe oznacza, że załącznikiem do decyzji są tylko wyniki analizy, a nie analiza jako taka (por. wyrok WSA w Poznaniu z 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 782/18). Zaakcentowania również wymaga, że stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Z analiza przeprowadzonej w przedmiotowej sprawie wynika, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na analizowanym terenie wynosi 3,7 %, natomiast organ ustalił w zaskarżonej decyzji dla wnioskowanej inwestycji wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki na poziomie 8,70 %. W analizie uzasadniono taki zabieg tym, że na obszarze analizowanym występuje działka o wskaźniku 9,20 %, zatem wskaźnik na poziomie 8,70% uzupełnia istniejące w obszarze analizowanym funkcje. Co prawda na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza się ustalenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu jeżeli wynika z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy, jednakże nie można się zgodzić, aby taka potrzeba zachodziła w niniejszym stanie faktycznym. Wskazać należy, że wskaźnik 9,20% dotyczący działki nr 9/1 i jest wskaźnikiem znacząco odbiegającym od wskaźników powierzchni zabudowy na innych analizowanych działkach, na których wskaźnik ten waha się między 0,80 a 3,70 %, wobec czego nie można zgodzić się z tezą, że powierzchnia zabudowy na poziomie 8,70 % będzie stanowiła uzupełnienie istniejących w obszarze analizowanym funkcji, które w zakresie powierzchni zabudowy, poza jednym wyjątkiem, są znacząco mniejsze. Zabieg polegający na określaniu parametrów inwestycji przez nawiązywanie do wartości najwyższych w obszarze analizowanym, bez jednoczesnego wykazania, że taki zabieg jest w realiach sprawy usprawiedliwiony okolicznościami odnoszącymi się do zachowania ładu przestrzennego nie jest uznawany za wystarczająco zgodny z wymaganiami ładu przestrzennego (por. wyroki NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., II OSK 1515/17; 30 maja 2019 r., II OSK 1330/18 i 13 grudnia 2019 r., II OSK 336/18). 9. Ponadto nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi, że planowana inwestycja będzie w sposób szkodliwy oddziaływała na nieruchomość skarżącej, albowiem kwestia ta nie jest przedmiotem postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jak wskazano decyzję o warunkach zabudowy można wydać w przypadku łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W przypadku spełnienia powyższych wymogów organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy związany jest nimi w tym znaczeniu, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. W tym zakresie wskazania bowiem wymaga, że zgodnie z art. 56 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli planowana inwestycja spełnia uwarunkowania określone w tych przepisach i nie sprzeciwiają się jej przepisy odrębne. Dla podjęcia decyzji w przedmiocie warunków zabudowy na określonym terenie nie jest wymagana zgoda właścicieli sąsiednich nieruchomości. Ponadto poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie może w istocie dojść do naruszenia praw innych osób. Decyzja ta stosownie do art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. musi zawierać wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Ochrona taka może zatem dotyczyć jedynie tej problematyki, która jest przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie organ I instancji ustalił warunki ochrony interesów osób trzecich w punkcie 9 decyzji. 10. Reasumując poczynione wyżej wywody prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uchybień tych nie dostrzegł organ II instancji, utrzymując w mocy obarczoną wadami decyzję organu I instancji, czym naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Jednocześnie należy zauważyć, że prawidłowe sporządzenie analizy urbanistycznej, sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz dokonanie stosownych uzgodnień tej decyzji z innymi organami, wykracza znacząco poza ramy unormowanego w art. 136 k.p.a. uzupełniającego postępowania dowodowego (zob. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2903/18). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu, które organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz.U. 2023 r., poz. 1964). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 500 zł, opłata kancelaryjna 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł.