II SA/Bd 225/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Kujawsko - P. na rzecz T. T. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] (skarżąca spółka), reprezentowana przez T. R., [...] września 2017r. dokonała zgłoszenia do Starosty [...] zamiaru wykonania "budowy tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie nie późniejszym niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy" na działce nr [...] w miejscowości K., gmina K., jako niewymagającej pozwolenia na budowę. Spółka opisała, iż zakres wykonywanych robót obejmuje montaż tymczasowej instalacji radiokomunikacyjnej w postaci mobilnego masztu telekomunikacyjnego o wysokości h=27m niepołączonego trwale z gruntem, usztywnionego odciągami i obciążonego balastem w postaci bloczków betonowych. Na maszcie zaplanowano montaż 3 szt. anten sektorowych skierowanych na azymuty: 100, 1200, 2800 i jednej anteny radioliniowej skierowanej na azymut 1920. Postanowieniem z dnia [...] września 2017r., nr [...], Starosta [...] zobowiązał skarżącą spółkę do uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym terminie poprzez oznaczenie załączników do wniosku, określenie zasięgu występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy wyższych od dopuszczalnych 0/1 w/m2, stosownych aprobat technicznych i certyfikatów dla planowanego obiektu, oraz do wglądu zgody właściciela działki nr [...] w miejscowości K. na realizację przedmiotowej inwestycji. W dniu [...] października 2017r. pełnomocnik skarżącej ponownie złożył zgłoszenie wraz ze wskazanymi dokumentami, w tym analizą środowiskową dla stacji telefonii komórkowej kod stacji [...] na działce nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 i art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017r. poz. 1332 ze zm., dalej "p.b."), wniósł sprzeciw do zgłoszenia wykonania robót budowlanych związanych z wykonaniem tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem (montaż tymczasowej instalacji radiokomunikacyjnej) w postaci mobilnego masztu telekomunikacyjnego [...]) na okres do 180 dni na działce nr [...] w miejscowości K. oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na objęte zgłoszeniem roboty budowlane. W uzasadnieniu organ podniósł, że analiza przedłożonej przez inwestora dokumentacji z uwzględnieniem zasięgu występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy wyższych od dopuszczalnego 0,1 W/m˛, wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003r., nr 192, poz. 1883 ze zm. – dalej "rozporządzenie z 30 października 2003r."), doprowadziła do wniosku, iż montaż planowanej przez inwestora tymczasowej instalacji radiokomunikacyjnej w postaci mobilnego masztu telekomunikacyjnego o wysokości 27 m wraz z antenami sektorowymi może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia na terenie działki nr [...], w tym zabudowań znajdujących się na terenie tej działki pod obszarem pół elektromagnetycznych. Organ wskazał, że niezaliczenie przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r., nr 213, poz. 1397 ze zm.), nie pozbawia właścicieli, użytkowników wieczystych oraz zarządców nieruchomości znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu, prawa do bycia stroną w takim postępowaniu. Za stronę powinni być bowiem uznani ci, których nieruchomości znajdują się pod przewidywanymi obszarami pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych. Starosta wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego może nałożyć, w drodze decyzji o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W odwołaniu od powyższej decyzji [...], reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 7 pkt 1 p.b. w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska (błędnie "Ministra Zdrowia") z dnia 20 października 2003r. poprzez uznanie, że brak występowania gęstości mocy większej lub równej 0,1 W/m˛ w miejscach dostępnych dla ludności może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz naruszenie art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego wobec braku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Strona uzasadniła, że organ I instancji nie wyjaśnił na czym będzie polegać stwierdzone zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz nie ustalił, czy gęstość mocy w miejscach dostępnych dla ludności zostanie przekroczona, uznając, że wystarczające jest, aby gęstość ta występowała, niezależnie od tego, czy miejsca poddane temu oddziaływaniu są dostępne dla ludności, czy też nie. Strona zakwestionowała, by status strony w postępowaniu przysługiwał tym, których nieruchomości znajdują się pod przewidywanymi obszarami pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, albowiem sam fakt występowania tych pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych byłby istotny jedynie gdyby ich występowanie wprowadzało ograniczenia w zagospodarowaniu terenów, a czego dokumentacja techniczna inwestora nie potwierdza. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję. Przytoczywszy stan faktyczny w sprawie organ odwoławczy podkreślił, że przypadki niewymagające pozwolenia na budowę, wymienione w art. 29 p.b. są wyjątkami od zasady wyrażonej w art. 28 p.b. i nie mogą być one interpretowane rozszerzająco. Inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na posadowieniu tymczasowej instalacji radiokomunikacyjnej w postaci mobilnego masztu telekomunikacyjnego o wysokości 27m, na okres do 180 dni, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, który zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jedynie budowę tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Organ odwoławczy stwierdził, że zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczą obiektów zaliczonych w definicji art. 3 pkt 5 p.b. pod warunkiem, że okres ich użytkowania nie przekracza 180 dni. Organ przywołał treść art. 3 pkt 7, art. 3 pkt 6, art. 3 pkt 3 p.b. oraz § 3 pkt 9 i pkt 2 rozporządzenia z Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005r., nr 219, poz. 1864 – dalej "rozporządzenie z 26 października 2005r.") i wyjaśnił, że o tym, czy dany obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem ani też technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia stacji bazowej w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Organ II instancji przytoczył technologiczne założenia posadowienia zamierzonego obiektu, wynikające z dokumentacji inwestora, oraz stwierdził, że wskazują one na to, iż maszt jest obiektem budowlanym solidnym, trwale związanym z gruntem w sposób zapewniający mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy swobodne przemieszczenie w inne miejsce. O tym, że planowana inwestycja jest tymczasowym obiektem budowlanym, w ocenie organu nie świadczy też fakt, iż jest to konstrukcja rozbieralna, składająca się z typowych montowanych elementów składowych, oraz że usytuowana ma być na fundamencie płytkim, nieznacznie, albo wcale nie zagłębionym w ziemi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego również dominuje pogląd, że ustawione na gruncie urządzenia budowlane, ze względu na swoje rozmiary oraz sposób połączenia z gruntem, wynikający z obciążenia działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ zauważył, że planowana inwestycja jest obiektem wysokim, wymagającym ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, co wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz.U. z 2001r., nr 138, poz. 1554 – dalej "rozporządzenie z dnia 19 listopada 2001r.") i co jest możliwe wyłącznie w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaznaczył także, że realizacja planowanej inwestycji wiązać się będzie z pracami na wysokości ponad 5 m, a więc w związku z § 6 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz.U. z 2003r., nr 120, poz. 1126 – dalej "rozporządzenie z 23 czerwca 2003r.) oraz art. 21a ust. 1 i ust. 1a pkt 1 p.b. inwestycja wiązać się będzie z robotami, przy których wykonywaniu występuje szczególnie wysokie ryzyko zagrożenia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a to uzasadnia nadzorowanie inwestycji przez kierownika budowy ustanawianego jedynie w związku z robotami realizowanymi w oparciu o pozwolenie na budowę. Organ stwierdził końcowo, że wskazane ustalenia uzasadniają zaliczenie zamierzonej inwestycji jako wolnostojącego masztu antenowego, o którym mowa w art. 3 pkt 3 p.b., trwale związanego z gruntem, i dla realizacji tej inwestycji wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. [...]., reprezentowana przez R. K., zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając jej naruszenie: - art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe uznanie, że posadowienie tymczasowej stacji bazowej na gruncie w sposób stabilny stanowi "trwałe połączenie z gruntem" uniemożliwiające wykonanie planowanej inwestycji jedynie na podstawie zgłoszenia robót budowlanych, - art. 30 ust. 7 pkt 1 p.b. w zw. z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów poprzez uznanie przez Starostę, że brak występowania gęstości mocy większej lub równej 0,1 W/m˛ w miejscach dostępnych dla ludności może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, - art. 6, 7 i 11 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się Wojewody do zarzutów odwołania i przedstawienie odmiennych powodów, dla których niemożliwym jest wzniesienie tymczasowej instalacji radiokomunikacyjnej na podstawie zgłoszenia. Na tej podstawie skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm ustawowo przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom organu, również tymczasowe obiekty budowlane muszą spełniać warunek stabilności i odporności na czynniki zewnętrzne, a co wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. oraz aktów, do których ten przepis się odwołuje. W ocenie skarżącej obiekt trwale związany z gruntem wymaga dla jego realizacji przeprowadzenia specjalistycznych badań geotechnicznych dotyczących warunków budowy obiektu, wykorzystania specjalistycznego sprzętu przy budowie fundamentów, zaś ewentualny demontaż wiąże się z użyciem ciężkiego sprzętu budowlanego i zazwyczaj ze zniszczeniem elementów konstrukcyjnych podczas demontażu – obiekty nietrwale związane z gruntem cech takich nie mają. Skarżąca podniosła, że trwałość połączenia z gruntem nie jest tożsama ze stabilnością posadowienia, każde połączenie z gruntem, w przeciwieństwie do położenia czy posadowienia, zmierza do uniemożliwienia łatwego przesunięcia lub przeniesienia. Powołując się na cywilistyczne rozumienie pojęcia trwałego związania z gruntem, jako fizycznego połączenia przy braku możliwości odłączenia obiektu bez jego uszkodzenia i braku wzniesienia obiektu do przemijającego użytku, skarżąca wskazała, że odłączenie zamierzonego obiektu możliwe jest bez jego uszkodzenia, a nadto będzie to obiekt wzniesiony do przemijającego użytku. Skarżąca podniosła, że maszt antenowy nie ma kondygnacji, a więc nie odnosi się do niego wymóg zawarty w § 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 19 listopada 2001r. o ustanowieniu inspektora nadzoru inwestorskiego, a także nie odnosi się do tego obiektu wymóg nadzorowania inwestycji przez kierownika budowy, albowiem analogicznie obiekt w postaci kontenera, który składa się z elementów prefabrykowanych o ciężarze powyżej 1 tony, jest według ustawodawcy tymczasowym obiektem budowlanym, mimo iż odnosi się do takiego obiektu obowiązek co do nadzoru kierownika budowy i sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Skarżąca powtórzyła zarzut odwołania względem stanowiska organu I instancji zgłoszenia, związanego z występowaniem gęstości mocy większej lub równej 0,1 W/m˛ miejscach dostępnych dla ludności. Podniosła końcowo, że organ odwoławczy nie działał na podstawie przepisów prawa, nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego oraz naruszył zasadę wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, jednak z innych przyczyn niż te, które zostały w niej podniesione. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania. Na wstępie podnieść należy, że zdaniem Sądu organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo ustaliły, że zgłoszona w niniejszej sprawie budowa stalowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego o wysokości H=27 m, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazać bowiem należy, że z opisu inwestycji wynika jednoznacznie, co potwierdza strona skarżąca, że maszt ten będzie pełnił funkcję stacji bazowej telefonii komórkowej, na którym będą zainstalowane anteny, kable i urządzenia teletechniczne, natomiast na rysunku o nazwie "Konfiguracja antenowa", widoczne są również anteny radiowe i sektorowe, które są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Maszt posadowiony będzie w prefabrykowanym fundamencie (bloczkach betonowych) zapewniającym bezpieczeństwo ustawionej na nim konstrukcji oraz uniemożliwiającym jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, wielkość konstrukcji, sposób osadzenia oraz konieczność zapewnienia stabilności posadowienia na gruncie i odporności na działanie czynników atmosferycznych wskazuje na to, że sposób powiązania konstrukcji stalowej masztu z gruntem należy ocenić jako trwały, co przesądza o zaliczeniu jej do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017r., poz. 1332 ze zm.). Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażany wielokrotnie w orzecznictwie, że o tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje sposób i metoda tego związania, jak również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, masa, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla przyjęcia zatem, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest to, czy posadowiony jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z 4 lutego 2014r. sygn. II OSK 2989/12, z 20 maja 2011r., sygn. akt II OSK 882/10, z 4 stycznia 2010r., sygn. akt II OSK 10/09, z 25 sierpnia 2015r., sygn. akt II OSK 2758/15, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych powodów Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, zgodnie z którym za trwale związane z gruntem należałoby uznać tylko te obiekty budowlane, dla których w toku projektowania i budowy taki trwały związek został zapewniony poprzez wykonanie badań gruntu, obliczeń geotechnicznych warunków posadowienia oraz takie ukształtowanie konstrukcji obiektu (fundamentów), aby takowe założenia geotechniczne spełniały, posadowionych za pomocą fundamentu przekazującego obciążenia od konstrukcji obiektu na nośne warstwy gruntu, realizowanych z użyciem specjalistycznego sprzętu budowlanego i wykonaniem prac ziemnych, a którego demontaż wiąże się z użyciem ciężkiego sprzętu budowlanego i zazwyczaj zniszczeniem elementów konstrukcji. W realiach badanej sprawy zasadnie Wojewoda uznał, że konstrukcja projektowanego masztu antenowego o wysokości 27m wyklucza możliwość zakwalifikowania jej jako obiektu tymczasowego, opisanego w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, ze względu na fakt trwałego połączenia z gruntem. Z załączonego do zgłoszenia opisu "Projektu wykonawczego" wynika bowiem, że "Tymczasowy maszt antenowy posadowiony jest na ruszcie stalowym, ułożonym na poziomie terenu. Ruszt stalowy oparty jest na 4 słupach głównych i 2 słupach pośrednich, dodatkowo obciążonych balastami. Słupy i podpory masztu oparte na podłożu średnio zagęszczonym. Jako balast należy zastosować typowe bloczki betonowe M6 (...) Bloczki należy układać na 4 głównych podporach narożnych, po ułożeniu bloczków całość należy zabezpieczyć koszem osłonowym. Dodatkowo dla prawidłowego stabilizowania masztu oraz właściwej pracy podpór (ograniczenie osiadania) zastosowane będą płyty drogowe o wymiarach 300x150x15cm układane symetryczne pod każdą narożną stopą (płyty układać również na podsypce piaskowej Is=0,95 gr 10cm. Stopę kotwić w płycie za pomocą 4 kotew wklejanych (w sumie 16 kotew). Mobilny maszt antenowy składa się z 5 segmentów kratowych o przekroju trójkąta. Rozstaw krawężników na całej długości masztu wynosi 30cm. Długość każdego z segmentów wynosi 6m. Dolny segment zamocowany jest do rusztu za pomocą dodatkowego segmentu podporowego o wysokości 3,0 m. W miejscach gdzie montuje się odciągi maszt usztywniony jest dodatkowymi przeponami wykonanymi z blach spawanych do krawężników. Krawężniki masztu wykonane są z rur okrągłych bez szwu, natomiast skratowanie wykonane jest w sposób ciągły za pomocą prętów pełnych. Poszczególne segmenty są łączone ze sobą za pomocą połączeń kołnierzowych skręcanych ze sobą za pomocą śrub. Maszt usztywniony jest odciągami linowymi. Zaprojektowano trzy poziomy odciągów po 4 odciągi". Skoro zatem w powyższym opisie przyjęto, że konstrukcja będzie ustawiona na fundamentach z bloczków betonowych, opasanych koszem osłonowym, jak również inwestor wskazał na konieczność wykonania prac zagęszczeniowych podłoża i na ułożenie płyt drogowych o wymiarach 300x150x15 pod podpory, co niewątpliwie pełnić będzie funkcję fundamentu stabilizującego maszt i trwale łączyć go z gruntem, to trudno w realiach badanej sprawy zaakceptować, że mamy do czynienia z inwestycją, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Tym samym zasadnie organ II instancji po przeanalizowaniu konstrukcji, rozmiaru i sposobu posadowienia przedmiotowej stacji bazowej, stwierdził, że jej wykonanie wymagało pozwolenia na budowę. Nie ulega bowiem wątpliwości, że jest to obiekt budowlany trwale związany z gruntem, a zatem jego budowa – zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego – wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Przechodząc do uzasadnienia przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji wskazać należy, że rozpoznając będące przedmiotem niniejszego postępowania zgłoszenie określone przez skarżącą jako "budowa tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego w sposób trwały z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie nie późniejszym niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu", organ I instancji nie przeprowadził dostatecznie wnikliwej analizy okoliczności sprawy i analizy dołączonych do zgłoszenia i jego uzupełnienia dokumentów. W konsekwencji Starosta, na skutek błędnej wykładni art. 30 ustawy Prawo budowlane, zaniechał samodzielnej oceny, czy objęte zgłoszeniem roboty budowlane, stanowią roboty budowlane wymagające zgodnie zgłoszenia, jak twierdzi inwestor, czy zgodnie z obowiązującymi przepisami wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Organ I instancji nie odniósł się w jakikolwiek sposób do tego, czy objęte zgłoszeniem roboty budowlane, które opisał za inwestorem jako "związane z wykonaniem tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem (montaż tymczasowej instalacji radiokomunikacyjnej w postaci mobilnego masztu telekomunikacyjnego na okres do 180 dni na działce [...] w miejscowości K." – wymagają pozwolenia na budowę, czy też należą do kategorii robót zwolnionych przez ustawodawcę z tego obowiązku, wskazanych w art. 29 p.b. W szczególności organ nie dokonał oceny i nie wyjaśnił, czy objęte zgłoszeniem roboty budowlane można uznać, jak zdawał się twierdzić inwestor, za budowę tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. Organ I instancji ocenił jednakże dokumentację techniczną kwalifikacji przedsięwzięcia uznając, że planowany montaż tymczasowej instalacji radiokomunikacyjnej w postaci mobilnego masztu telekomunikacyjnego o wysokości 27 m wraz z antenami sektorowymi może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia na terenie działki nr [...] w tym zabudowań znajdujących się na tej działce pod obszarem pól elektromagnetycznych. Zdaniem organu, nie zaliczenie przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie pozbawia właścicieli, użytkowników wieczystych oraz zarządców nieruchomości gruntowych znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu, do bycia stroną w postępowaniu. Z tego powodu Starosta uznał, że wnioskowane zamierzenie może spowodować zagrożenie bezpieczeństwo ludzi lub mienia i na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na ww. roboty budowlane. Wojewoda nie wypowiedział się w powyższym zakresie, ani pozytywnie ani negatywnie. Uznał natomiast, że wolnostojący maszt antenowy jest telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, którego budowę należy zakwalifikować jako realizację budowli (art. 3 pkt 3 p.b.). Planowane zamierzenie mając na uwadze jego cechy konstrukcyjne, wysokość, geotechniczne warunki posadowienia i stabilizacji w gruncie, jest trwale związany z gruntem. Organ odwoławczy stwierdził, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy tylko tymczasowego obiektu budowlanego, gdy nie jest on trwale połączony z gruntem. Tymczasem planowany telekomunikacyjny kratowy maszt mobilny o wysokości 27m z racji jego konstrukcji – nie jest obiektem niepołączonym trwale z gruntem. Nie jest zatem zwolniony z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał jednak w mocy decyzję organu I instancji. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na specyfikę postępowania zgłoszeniowego, a także istotną różnicę pomiędzy normami art. 30 ust. 6 i ust. 7 Prawa budowlanego. W ust. 1 art. 30 ustawodawca określił jakie roboty budowlane wymagają zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, w dalszych przepisach określił tryb szczególnego uproszczonego postępowania inicjowanego zgłoszeniem budowy. Zgodnie z ust. 6 art. 30 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Powyższy przepis nakłada zatem na właściwy organ obowiązek wniesienia sprzeciwu, w sytuacji gdy zachodzi którakolwiek z opisanych w nim przesłanek. Podkreślenia nadto wymaga, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej, niezależnie od nazwania przedsięwzięcia przez podmiot zgłaszający i wskazanej przez ten podmiot kwalifikacji planowanej budowy lub robót budowlanych, jako wymagających jedynie zgłoszenia jest zobowiązany ustalić i ocenić w pierwszej kolejności, czy nie zachodzą przesłanki wniesienia sprzeciwu określone w art. 30 ust. 6, w tym czy zgłoszenie w istocie nie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (pkt 1), dalej także czy nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, innych aktów prawa miejscowego lub innych przepisów (pkt 2). Oczywistym jest również, że w takiej sytuacji organ nie nakłada na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Z kolei w myśl ust. 7 art. 30 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5 (czyli decyzji o wniesieniu sprzeciwu), obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Z powyższego przepisu zatem wynika, że organ może na jego podstawie wnieść sprzeciw i nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, ale tylko co do takich obiektów lub robót budowlanych, które są objęte obowiązkiem zgłoszenia. Natomiast w trybie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego organ nie może nałożyć obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla tych inwestycji, na których realizację wymagane jest – na podstawie uregulowań ustawowych - pozwolenie na budowę (zob. wyrok WSA w Krakowie z 10 maja 2017r., sygn. akt II SA/Kr 278/17, WSA w Kielcach z dnia 11 kwietnia 2018r. sygn. II SA/Ke 24/18). Mając to wszystko na uwadze podkreślić należy, że jeżeli w niniejszej sprawie inwestor miał zamiar realizować roboty budowlane na podstawie zgłoszenia, a organ odwoławczy stanął na stanowisku, że zgłoszenie dotyczy budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a nie tymczasowego obiektu budowlanego i w konsekwencji potrzebne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, to materialnoprawną podstawę wniesienia sprzeciwu winien stanowić art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, a nie art. 30 ust. 7 pkt 1 zastosowany przez organ pierwszej instancji. Jak już wskazano użycie przez ustawodawcę w ust. 6 sformułowania "wnosi sprzeciw" oznacza, że decyzja w tym zakresie nie jest pozostawiona uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Zwrócić należy uwagę, iż obowiązkiem organu odwoławczego w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym (art. 15 k.p.a.) jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy administracyjnej w jej całokształcie. W sytuacji zatem gdy organ odwoławczy odmiennie ocenił okoliczności faktyczne i stwierdził potrzebę subsumcji stanu faktycznego sprawy pod dyspozycję innej normy prawa materialnego, niż uczynił to organ pierwszej instancji, co skutkować winno częściowo odmiennym rozstrzygnięciem, zobowiązany był usunąć uchybienie organu I instancji stosując odpowiednio przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie dostrzegł jednak różnicy pomiędzy decyzją o wniesieniu sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 p.b., a opartą na uznaniu administracyjnym decyzją o wniesieniu sprzeciwu wobec robót budowlanych objętych zgłoszeniem z możliwością nałożenia w drodze administracyjnej obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższe uchybienie powoduje, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ organ II instancji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy sprzeciw powiązany z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy istniały przewidziane w art. 30 ust. 6 okoliczności uzasadniające wniesienie obligatoryjnego sprzeciwu, wobec budowy obiektu budowlanego niewymienionego w art. 29 ust. 1 i 2. Realizacja tego obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b., a nie zgłoszenia. W konsekwencji zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., gdyż naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) miało istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku zastosowania właściwego przepisu Prawa budowlanego, organ odwoławczy winien był bowiem podjąć decyzję o innej treści, uwzględniającą fakt, że podstawą wniesienia sprzeciwu w stanie sprawy jest art. 30 ust. 6 pkt 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie Sądu nie narusza zasady wynikającej art. 134 § 2 p.p.s.a., gdyż w jego wyniku sytuacja strony skarżącej nie ulegnie zmianie, a jedynie istniejący obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę będzie się opierał na innej podstawie prawnej. Wyjaśnić należy, iż przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji były inne aniżeli te, podniesione w treści skargi, a argumentacja strony skarżącej jedynie częściowo może zostać uznana za trafną. Uwzględnienie skargi nastąpiło zasadniczo wskutek dostrzeżonego przez Sąd z urzędu naruszenia przepisów prawa materialnego. W szczególności Sąd nie podzielił głównego zarzutu skargi, kwestionującego stanowisko organu II instancji, że maszt będący przedmiotem postępowania wymagał pozwolenia na budowę oraz, że planowana przez skarżącego budowla jest trwale związana z gruntem. Zasadnie w skardze zarzucono jednak, że organ odwoławczy nie odniósł się do kwestionowanego w odwołaniu stanowiska organu I instancji. Zwrócić należy uwagę, iż obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu prowadzonym w wyniku zgłoszenia była ocena nie tylko w aspekcie kwestii regulowanych przepisami prawa budowlanego, lecz także przepisów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, aktów prawa miejscowego oraz innych przepisów. Mając na uwadze szczególny charakter telekomunikacyjnych obiektów budowlanych m.in. stacji bazowych telefonii komórkowej zasadne jest dokonanie oceny planowanej inwestycji, w aspekcie przepisów z zakresu ochrony środowiska, w tym oddziaływania przedsięwzięcia. Nie dokonując na tym etapie oceny prawidłowości wnioskowania organu I instancji w kontekście okoliczności faktycznej rozpoznawanej sprawy, należy zwrócić jednak uwagę, iż zarówno w zgłoszeniu, jak i uzupełniających je dokumentach pominięto okoliczności istotne dla rzetelnej charakterystyki i oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Przedłożona dokumentacja, w ocenie Sądu nie umożliwia dokonania prawidłowej oceny, czy inwestycja objęta przedmiotowym zgłoszeniem na działce nr [...] w miejscowości K., gmina K., może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko konieczne było skonkretyzowanie elementów tego przedsięwzięcia emitujących promieniowanie (w tym anten) ich cech i warunków technicznych, a przede wszystkim w celu ustalenia zasięgu pola elektromagnetycznego - wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach tego przedsięwzięcia kumuluje się i gdzie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 - wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: rodzaj anteny (instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne, radiolokacyjne); liczba anten; moc promieniowania poszczególnych anten; emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi; występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej innej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji pozwala na dokonanie jej kwalifikacji i charakteru (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13; z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13 - CBOSA). Jednym z podstawowych parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej (tj. m.in. stacji bazowej telefonii komórkowej) jest ilość i moc anten. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń, w jaki sposób dana inwestycja wpłynie na środowisko niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, tiltów, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ich ewentualne nakładanie bądź nachodzenie się spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wartości dopuszczalne. Z powyższych względów niezbędne jest – dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia (por. wyroki NSA: z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13; z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14 - CBOSA) - czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Podkreślić należy, iż wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie może mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Stosownie bowiem do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Przepis ten jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne. Przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie należy mylić z § 3 ust. 1 pkt 8 tegoż rozporządzenia, gdzie jest mowa o wyznaczaniu równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia (sumowanie parametrów planowanego przedsięwzięcia i parametrów realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju) wchodzi w grę, gdy planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie osiąga progów określonych w ustępie 1 § 3 rozporządzenia. Materiał dowodowy sprawy winien dawać odpowiedź na pytanie, czy w danej sprawie może znaleźć zastosowanie przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Przed wydaniem decyzji organ winien zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną dokumentację. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów nie sposób rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji, tj. nie można stwierdzić, czy planowana inwestycja należy, czy też nie należy, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu odpowiednio § 2 ust. 1 pkt 7 bądź § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego wyżej rozporządzenia. Jest to istotne, gdyż od kwalifikacji zamierzonego przedsięwzięcia zależy tryb postępowania, jaki organ winien przyjąć w związku ze złożonym przez inwestora zgłoszeniem. Zaznaczyć należy, iż składana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu; jest dowodem, który jak każdy inny dowód podlega ocenie organu. Organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego winien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona – art. 80 k.p.a. To zaś oznacza, że także dokument złożony przez stronę - kwalifikacja przedsięwzięcia podlega ocenie organu. Ocena wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, gdyż to organ administracji rozstrzyga sprawę. W zakresie zatem spornym pomiędzy organem I instancji i skarżąca to te okoliczności powinny zostać ustalone. Organ I instancji powołał się na analizę złożonych przez inwestora dokumentów, ale nie dokonał oceny ich kompletności, logiczności i odniesienia do okoliczności tej sprawy. Tymczasem nawet pobieżna analiza treści zgłoszenia, i jego uzupełnienia/zmiany wraz z załączoną dokumentacja wywołuje istotne wątpliwości co do wykazania przez inwestora nawet tego, że jak twierdzi nie zostaną przekroczone określone przepisami oddziaływania pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi. W szczególności poddać należy ocenie, że inwestor posługuje się wyłącznie ogólnikowym określeniem rodzaju anten, ich mocy, brak dokumentacji technicznej wskazującej jakie konkretnie anteny i o jakich możliwych tintach zostaną zamontowane w przedmiotowym przedsięwzięciu. Brak dostatecznego udokumentowania także nawet wskazanego zasięgu oddziaływania pól elektromagnetycznych co do obszaru, przy czym nie chodzi tu tylko o zasięg przekroczenia. Nie została oceniona oraz zgromadzona dokumentacja w jaki sposób w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji uregulowany jest zasięg "miejsc dostępnych dla ludności" w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. W dalszej kolejności wskazać należy, w zgłoszeniu nie wskazano lokalizacji geograficznej anteny, która wskazana jest "w analizie środowiskowej" dla stacji [...] K. ul. [...] dz. [...]. W analizie tej wskazano w pkt 4, że w najbliższym otoczeniu lokalizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] [...] nie występują inne anteny emitujące PEM mające wpływ na oddziaływanie na środowisko niniejszej inwestycji. Może to budzić wątpliwości uwzględniając treść umów przedłożonych przez skwarzącą dla wykazania jej prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. I tak z umowy dzierżawy z dnia [...].09.2008r. zawartej pomiędzy K. G. (wydzierżawiającym) a [...] (dzierżawcą) wynika, iż jej przedmiot stanowiło oddanie w dzierżawę nieruchomości gruntowej o powierzchni 510 m2, stanowiącej część niezabudowanej działki nr [...] obręb ewidencyjny K. o pow. 03.445 ha położonej w K. przy ul. [...] (plan sytuacyjny stanowić miał załącznik nr 3 umowy). W § 2 umowy określono, że grunt będzie wykorzystywany przez dzierżawcę do budowy wieży (masztu) dla instalacji urządzeń telekomunikacyjnych wraz z infrastrukturą przeznaczonych do pracy w systemie telefonii cyfrowej. W ramach umowy wydzierżawiając wyraził zgodę na dokonanie inwestycji w postaci budowy ww. obiektów wraz z doprowadzeniem energii elektrycznej i światłowodów oraz nieodpłatne wykorzystanie dróg dojazdowych, a także na poddzierżawienie przedmiotu umowy innym podmiotom prowadzącym działalność telekomunikacyjną w celu instalacji swoich urządzeń na gruncie i anten na wieży. Z kolei zgodnie treścią dokumentu nazwanego ANEKS nr 2 do umowy dzierżawy z dnia [...].09.2008 zawartego w dniu [...].08.2017r, pomiędzy K. G., a [...] w § 1 "Przedmiot Umowy" otrzymał nowe brzmienie i stanowi go oddanie w dzierżawę nieruchomości gruntowej o powierzchni 510 m2, stanowiącej część niezabudowanej działki nr [...] przeznaczonej pod budowę stacji wieżowej [...] (stacja docelowa nowy nr [...] stary nr [...]) oraz oddanie w dzierżawę nieruchomości gruntowej o powierzchni ok. 100 m2 działki nr [...] przeznaczona pod posadowienie mobilnej stacji telekomunikacyjnej BTS 33155 (tymczasowej). Działki zlokalizowane są obręb M. K., [...]. W § 1 w ust. 4 zaktualizowano załącznik nr [...] (Sąd stwierdza brak tego załącznika w aktach sprawy). W § 2 umowy dzierżawy dodano ust. 1a zgodnie z którym wydzierżawiający wyraził zgodę na rozstawienie i eksploatację mobilnej stacji telekomunikacyjnej składającej się z przyczepy wraz z niezbędnymi urządzeniami elektronicznymi, masztu teleskopowego o wys. do 30m z zainstalowanymi antenami oraz na doprowadzenie do mobilnej stacji telekomunikacyjnej wszelkich potrzebnych instalacji niezbędnych do funkcjonowania zainstalowanych urządzeń. 1b Dzierżawca po wybudowaniu i uzyskaniu prawomocnej decyzji pozwolenia na użytkowanie stacji wieżowej (stacja docelowa 32427) zdemontuje mobilną stację telekomunikacyjną (stacja tymczasowa 33155). Sąd zważył, iż z treści księgi wieczystej [...] wynika, że działki ewidencyjne nr [...] stanowią jedną nieruchomość gruntową o powierzchni 9,2885 ha położoną w K. przy ul. [...]. Wobec powyższego bez wątpienia należało ustalić, czy na działce nr [...] funkcjonują anteny lub inne urządzenia emitujące fale elektromagnetyczne, czy są planowane czy wydano już decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego i w jaki sposób wpłynie to na oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko. Zauważyć przy tym należy, że skoro, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1, 3 i ust. 1a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem (m.in.) decyzji o pozwoleniu na budowę, o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, to organ wydający takie decyzje (lub odpowiednio przyjmujący zgłoszenie) ma obowiązek sprawdzić, czy przed wydaniem decyzji inwestor nie powinien uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w przypadku wątpliwości w tym zakresie wskazać na potrzebę wyjaśnienia tej kwestii przez właściwy organ. Organ właściwy do dokonania zgłoszenia budowy lub robót budowlanych nie jest bowiem właściwy do rozstrzygnięcia kwestii unormowanych w Dziale V – "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000" ustawy z dnia 3 października 2008 r. i nie może wkraczać w kompetencje przysługujące organom właściwym w tych sprawach. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie m.in. następujące uwarunkowania: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości (art. 63 ust. 1 pkt 1 tej ustawy ). Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Powyższe wskazania Sadu odnoszące się do zasadnie powziętych, aczkolwiek niewyjaśnionych w pełni przez organ I instancji, wątpliwości w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko nie mają jednak wpływu dla oceny, że istniała obligatoryjna podstawa do wniesienia sprzeciwu, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. Nie budzi jednak wątpliwości, iż winny zostać wyjaśnione w toku dalszej procedury inwestycyjnej, w tym przed wydaniem ewentualnego pozwolenia na budowę. Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji wyda stosowną decyzję mając na uwadze wyrażone wyżej stanowisko prawne. Organ z uwzględnieniem zasady dwuinstancyjności postępowania kompleksowo rozważy okoliczności sprawy istotne dla rozstrzygnięcia, w tym sporne dotyczące kwestii oczywistego oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej - jako przedsięwzięcia, na środowisko, w tym zdrowie ludzi. Podkreślenia wymaga, iż organ odwoławczy, odmiennie od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie jest powołany do dokonania kontroli zgodności z prawem decyzji organu I instancji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę administracyjną. Stanowisko organu administracji II instancji wobec istoty sprawy, w tym również zarzutów odwołania, winno zostać wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, zgodnym z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot niezbędnych kosztów postępowania sądowego (wpis sądowy od skargi 500 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł obliczone na podstawie § 15 ust. 3 pkt 3 i 4 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018r. poz. 265) oraz 17 zł opłata skarbowa od złożonego w sprawie dokumentu pełnomocnictwa).