II SA/Bd 317/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 03 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A. K. na czynność Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców oddala skargę. A. K. (tj. Skarżący) pismem z [...] listopada 2022 r. zwrócił się do Komendanta Policji o zmianę naliczonych punktów karnych wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego poprzez ich zmniejszenie do 15 punktów. Wnioskodawca podniósł, że [...] września 2022 r. popełnił wykroczenie z art. 86 § 2 Kodeksu wykroczeń (w skrócie "k.w.") w zw. z art. 87 § 1 k.w., za które wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Ś. z [...] października 2022 r. wymierzono mu grzywnę. Jednocześnie Sąd odstąpił od wymierzenia środka karnego w postaci zakazu kierowania pojazdami z uwagi na trudną sytuację osobistą Skarżącego, w tym trudną sytuację zdrowotną jej niepełnosprawnej córki. Tymczasem Skarżący w Komendzie Powiatowej w Ś. uzyskał informację, że w związku z wykroczeniem popełnionym [...] września 2022 r. naliczono mu łącznie 25 punktów karnych tj. 15 punktów za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. oraz 10 punktów za wykroczenie z art. 86 § 2 k.w. Zdaniem Skarżącego jest to niezgodne z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 622 z późn. zm., zwanej w skrócie "u.k.p.") zgodnie z którym w przypadku jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń przez osobę, o której mowa w ust. 1, punkty im odpowiadające sumuje się. Jeżeli suma punktów odpowiadających naruszeniom przekracza 15, osoba ta otrzymuje 15 punktów. Ponadto zdaniem Skarżącego decyzja o naliczeniu punktów karnych jest niezgodna z § 3 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 września 2022 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 1951 z późn. zm., zwanego dalej "rozporządzeniem"). Zgodnie z tym przepisem jeżeli kierujący spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, do ewidencji wpisuje się naruszenie oznaczone w załączniku nr 1 do rozporządzenia kodem A 02 albo A 06 oraz zawarte w załączniku nr 1 do rozporządzenia naruszenie będące przyczyną spowodowania zagrożenia. Punkty przypisuje się wyłącznie za naruszenie, któremu odpowiada większa ich liczba, a jeżeli jest ona równa - za naruszenie oznaczone kodem A 02 albo A 06. Wskazując na powyższe przepisy Skarżący podniósł, że skoro popełnił wykroczenie polegające na spowodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym (§ 86 § 2 k.w.), a jego przyczyną było kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu (art. 87 § 1 k.w.), to powinno mu być przypisane maksymalnie 15 punktów (punkty za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w.) a nie 25 punktów. W odpowiedzi Komendant Policji (dalej "Organ’) w piśmie [...].[...].49.2022.DK uznał, że brak jest podstaw do zmniejszenia liczby punktów wpisanych do ewidencji. Organ wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego Skarżący został uznany winny wykroczeń: - art. 86 § 2 k.w. – naruszenie powodujące zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w którym nie doszło do naruszenia czynności narządu ciała oraz rozstroju zdrowia (10 punktów), - art. 87 § 1 k.w. – kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu lub środka podobnie działającego do alkoholu (15 punktów). Wskazując z kolei na brzmienie § 3 ust. 1, 2 i 6 rozporządzenia Organ podniósł, że kierowanie w stanie po użyciu alkoholu (art. 87 § 1 k.w.) nie stanowi przyczyny zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym (art. 86 § 2 k.w.). Jak bowiem wskazał Sąd Rejonowy w wyroku Skarżący "nie zachował należytej ostrożności powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował bezpiecznej odległości od pojazdu poprzedzającego marki O. S. (...) wskutek czego uderzył w tył pojazdu marki O. S. doprowadzając do zdarzenia drogowego". Zdaniem Organu z cytowanego orzeczenia wynika, że przyczyną zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym było niezachowanie bezpiecznej odległości od pojazdu poprzedzającego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. K. wniósł o uchylenie ww. czynności Komendanta Wojewódzkiego P. z [...] stycznia 2023 r. nr [...].DK. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.: 1) Art. 98 ust. 3 u.k.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i naliczenie zamiast 15 punktów – 25 punktów karnych za wykroczenie z art. 86 § 2 k.w. w zw. z art. 87 § 1 k.w., za które został ukarany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. z [...] października 2022 r. sygn. II W 521/22, 2) § 3 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 września 2022 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego poprzez jego niezastosowanie w sprawie i naliczenie zamiast 15 punktów – 25 punktów karnych za wykroczenie z art. 86 § 2 k.w. w zw. z art. 87 § 1 k.w., za które został ukarany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. z [...] października 2022 r. sygn. II W 521/22. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że skoro popełnił wykroczenie polegające na spowodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym (art. 86 § 2 k.w.), a jego przyczyną było kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu (art. 87 § 1 k.w.), to powinno być mu przypisane maksymalnie 15 punktów (punkty za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w.) a nie 25 punktów. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego P., że przyczyną spowodowania zagrożenia w ruchu drogowym było niezachowanie bezpiecznej odległości od pojazdu poprzedzającego. Zdaniem Skarżącego Organ niewłaściwie zrozumiał opis czynu, który został zarzucony we wniosku o ukaranie. Z opisu tego wynika, że przyczyną spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym było niezachowanie należytej ostrożności, a to z kolei było spowodowane kierowaniem przez Skarżącego pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu, które stanowi naruszenie zawarte w załączniku nr [...] do rozporządzenia (kod A 03). Po drugie wskazane przez Komendanta Wojewódzkiego P. "niezachowanie bezpiecznej odległości od pojazdu poprzedzającego" nie stanowi naruszenia zawartego w załączniku nr [...] do rozporządzenia, a w myśl § 3 ust. 6 rozporządzenia tylko naruszenia zawarte w tym załączniku mogą stanowić przyczynę spowodowania zagrożenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki P. wniósł o jej oddalenie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 98 ust. 3 u.k.p. Organ podniósł, że przepis ten zgodnie z art. 139 pkt 3 u.k.p. wszedł w życie 4 czerwca 2018 r. Jednakże, jak wynika z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957 z późn. zm.) – do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów m.in. art. 98 u.k.p. nie stosuje się. Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu ogłasza w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw informatyzacji komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie (ust. 2). Ponieważ ww. minister nadal nie ogłosił komunikatu określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2018 r., nie można uznać, że takie rozwiązania techniczne zostały wdrożone, a to oznacza, że nie ma podstaw do przyjęcia, że art. 98 ust. 3 u.k.p. miał zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Odnośnie zarzutu naruszenia § 3 ust. 6 rozporządzenia Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia w ewidencji został dokonany wpis ostateczny za naruszenie stwierdzone prawomocnym rozstrzygnięciem Sądu. Organ podniósł, że zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Jeżeli kierujący dopuścił się jednym czynem dwóch lub większej liczby naruszeń, do ewidencji wpisuje się wszystkie naruszenia popełnione przez tego kierującego, przypisując każdemu z tych naruszeń odpowiadającą mu liczbę punktów. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z treścią wyroku Sądu Rejonowego Skarżący dopuścił się jednym czynem dwóch naruszeń. Pierwsze polegało na kierowaniu pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu tj. art. 87 § 1 k.w., oznaczone w załączniku nr 1 do rozporządzenia kodem A 03, za które przypisano Skarżącemu 15 punktów. Natomiast drugie naruszenie spowodowane było niezachowaniem należytej ostrożności powodujące zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w którym nie doszło do naruszenia czynności narządu ciała oraz rozstroju zdrowia tj. art. 86 § 2 k.w. na skutek niezachowania bezpiecznej odległości od pojazdu poprzedzającego, oznaczone w załączniku nr 1 do rozporządzenia kodem A 06. Organ podniósł, że w myśl § 3 ust. 6 rozporządzenia jeżeli kierujący spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, do ewidencji wpisuje się naruszenie oznaczone w załączniku nr 1 do rozporządzenia kodem A 02 albo A 06 oraz zawarte w załączniku nr 1 do rozporządzenia naruszenie będące przyczyną spowodowania zagrożenia. Punkty przypisuje się wyłącznie za naruszenie, któremu odpowiada większa ich liczba, a jeżeli jest ona równa - za naruszenie oznaczone kodem A 02 albo A 06. W świetle tego przepisu zatem należy dojść do wniosku, że punkty przypisuje się wyłącznie za naruszenie, któremu odpowiada większa ich liczba, a jeżeli jest ona równa – za naruszenie oznaczone kodem A 02 albo A 06 pod warunkiem, że naruszenia te są przyczyną spowodowania zagrożenia. W niniejszej sprawie przyczyną spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego przez Skarżącego było niezachowanie przez niego należytej ostrożności polegające na niezachowaniu bezpiecznej odległości od pojazdu poprzedzającego (A 06), a nie jak twierdzi Skarżący – na kierowaniu pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu (A 03). Niezachowanie bezpiecznej odległości od pojazdu poprzedzającego stanowi naruszenie art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm.) w myśl którego kierujący pojazdem zobowiązany jest utrzymać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania się poprzedzającego pojazdu, przy czym naruszenie tego przepisu nie zostało oznaczone w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Zdaniem Organu analiza kwalifikacji prawnej w sprawie będącej przedmiotem wyroku Sądu Rejonowego jednoznacznie wskazuje, że poza prowadzeniem pojazdu w stanie po użyciu alkoholu zostały ujawnione inne naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym będące przyczyną spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Oznacza to, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy stanem po użyciu alkoholu a spowodowaniem zdarzenia drogowego w postaci kolizji. Organ zwrócił także uwagę, że jak wskazuje piśmiennictwo, znamieniem kwalifikującym odpowiedzialność sprawcy za wykroczenie stypizowane w art. 86 § 2 k.w. jest spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym na skutek niezachowania należytej ostrożności przez sprawcę znajdującego się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka. Realizacja znamion typu kwalifikowanego nastąpi także, gdy stan po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka nie będzie pozostawać w związku przyczynowym ze spowodowaniem zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. I.Kosierb [w:] Kodeks wykroczeń. Komentarz, red. J. Lachowski, Warszawa 2021, art. 86). Potwierdza to także orzecznictwo. W wyroku Sądu Najwyższego z 26 listopada 1997r. sygn. V KKN 64/97 wskazano, że jeżeli sprawca, prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości dopuszcza się umyślnie lub nieumyślnie naruszenia zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naruszenie to jest przyczyną wypadku drogowego, to ponosi on na podstawie art. 145 § 3 k.k. surowszą odpowiedzialność karną niezależnie od wpływu tego stanu na spowodowanie wypadku i jego skutków. Wpływ ten i jego stopień mają znaczenie jedynie dla ustalenia rozmiarów naruszenia zasad bezpieczeństwa, a w konsekwencji także na wymiar kary. Natomiast potrzeba ustalenia związku przyczynowego między stanem nietrzeźwości a zaistnieniem wypadku drogowego może zachodzić wtedy jedynie, kiedy zebrane dowody nie ujawniają innego – poza prowadzeniem pojazdu w tym stanie - naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jednocześnie samo stwierdzenie stanu nietrzeźwości kierowcy nie jest wystarczające do uznania jego winy za spowodowanie wypadku komunikacyjnego (zob. wyrok SN z 8 grudnia 1998 r. sygn. II KKN 94/97). Stan nietrzeźwości kierowcy nie może automatycznie przesądzać o jego winie za spowodowanie wypadku (zob. wyrok SN z 11 marca 1998 r. sygn. II KKN 310/96). Organ zaznaczył ponadto, że brzmienie przepisów rozporządzenia nie przyznaje organowi właściwemu do prowadzenia ewidencji, o którym mowa w § 2 ust. 3 rozporządzenia, uprawnień do modyfikacji, na wniosek osoby zainteresowanej, liczby punktów wpisanych do ewidencji przez ich zmniejszenie. Wpis ma charakter techniczny i jest konsekwencją naruszenia przez kierowcę przepisów ruchu drogowego. Naruszenia stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu są równoznaczne z wpisem do ewidencji liczby punktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie się przyjmuje, że pismo właściwego komendanta wojewódzkiego P., będące odpowiedzią na wniosek o skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), podlegającą kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 30 sierpnia 2011r. sygn. akt I OSK 1413/11, wyrok NSA z 17 grudnia 2013r., sygn. akt I OSK 2114/13, postanowienie NSA z 3 września 2014r. I OSK 1968/14, wyrok WSA w Poznaniu z 13 września 2017 r., sygn. IV SA/Po 538/17, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zatem zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 98 ust. 3 u.k.p., słusznie bowiem podnosi Organ, że przepis ten w momencie podjęcia zaskarżonej czynności nie miał zastosowania. Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw – do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy Prawo o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów m.in. art. 98 u.k.p. nie stosuje się. Termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ww. ustawy określa art. 14 ust. 2 ustawy, który stanowi, że minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu ogłasza w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw informatyzacji komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. W momencie podjęcia zaskarżonej czynności taki komunikat nadal nie został ogłoszony. Słuszne jest zatem stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie art. 98 ust. 3 u.k.p. nie ma zastosowania. Niezasadny jest także zarzut naruszenia § 3 ust. 6 rozporządzenia. Słusznie Organ wskazuje na wyrok Sądu Rejonowego, który uznał obwinionego za winnego popełnienia wykroczenia z art. 86 § 2 k.w. w związku z art. 87 § 2 k.w. Skarżący nie zauważa jednakże, że w wyroku tym wymierzył mu karę na podstawie art. 87 § 1 k.w. w związku z art. 9 § 1 k.w. Zgodnie z art. 9 § 1 k.w. jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. Inny słowy – Sąd Rejonowy uznał Skarżącego za winnego popełnienia zarówno wykroczenia opisanego w art. 86 § 2 k.w. jak też wykroczenia opisanego w art. 87 § 1 k.w. – a nie wyłącznie wykroczenia opisanego w art. 86 § 2 k.w., którego "przyczyną" było znajdowanie się w stanie opisanym w art. 87 § 1 k.w., jak wskazuje Skarżący. Należy zauważyć, że "stan po użyciu alkoholu" jest zarówno cechą (znamieniem) stanu opisanego w art. 86 § 2 k.w. jak też w art. 87 § 1 k.w. Przepis art. 87 § 1 k.w. przewiduje karalność za sam fakt prowadzenia pojazdu w stanie po użyciu alkoholu, nawet jeżeli to nie skutkowało powstaniem żadnych zagrożeń bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przepis art. 86 § 1 k.w. przewiduje zaś karalność każdego, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, wskutek niezachowania należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, przy czym na podstawie art. 86 § 2 k.w. odpowiedzialność ta jest zaostrzona jeżeli tak opisanego czynu dopuszcza się osoba znajdująca się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka. Tak jak wskazuje organ – karalność z art. 86 § 2 k.w. następuje już wówczas, kiedy osoba która spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym "znajduje się" w stanie po użyciu alkoholu. A więc sam stan "znajdowania się" w stanie po użyciu alkoholu powoduje zaostrzoną karalność na podstawie art. 86 § 2 k.w., nie jest w tym przypadku konieczne, aby zagrożenie w ruchu drogowym nastąpiło "wskutek" pozostawania w stanie po użyciu alkoholu. Z przedmiotowego wyroku Sądu Rejonowego wynika kwalifikacja czynu Skarżącego z dwóch zbiegających się przepisów tj. z art. 86 § 2 k.w. i 87 § 1 k.w.; z wyroku tego wynika także, ze popełniając czyn Skarżący był w stanie po użyciu alkoholu (bez czego niemożliwa byłaby kwalifikacja czynu zarówno na podstawie art. 86 § 2 k.w. jak też art. 87 § 1 k.w.). Natomiast z wyroku tego nie wynika, ze spowodowane przez Skarżącego zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym wydarzyło się dlatego, że Skarżący spożył alkohol, co wpłynęło na sposób jego zachowania jako kierowcy do tego stopnia, że nie był w stanie zachować bezpiecznego odległości od poprzedzającego go pojazdu. Sąd nie stwierdził, że Skarżący "wskutek" spożycia alkoholu spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a jedynie że spowodował to zagrożenie "będąc w stanie" po użyciu alkoholu. W załączniku nr 1 do rozporządzenia naruszenie opisane jako "kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka" ze wskazaniem kwalifikacji prawnej art. 87 § 1 k.w. zostało oznaczone kodem A 03 i liczbą punktów 10. Stwierdzone jednocześnie przez Sąd Rejonowy naruszenie polegające zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w którym nie doszło do naruszenia czynności narządu ciała oraz rozstroju zdrowia – kwalifikacja prawna art. 86 § 2 k.w., zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia stanowi odrębne naruszenie o kodzie A 06 z liczbą punktów 15. Skoro zatem, jak wyżej wskazano, stan po użyciu alkoholu nie był przyczyną spowodowania zagrożenia w ruchu drogowym, a jedynie okolicznością towarzyszącą temu naruszeniu to słusznie jest stanowisko Organu, że nie było podstaw do zastosowania § 3 ust. 6 rozporządzenia. Zastosowanie miała w takim przypadku reguła z § 3 ust. 2 rozporządzenia zgodnie z którą jeżeli kierujący dopuścił się jednym czynem dwóch lub większej liczby naruszeń, do ewidencji wpisuje się wszystkie naruszenia popełnione przez tego kierującego, przypisując każdemu z tych naruszeń odpowiadającą mu liczbę punktów. Ze względu na powyższe Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.