II SA/Bd 321/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 08 października 2024 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Kujawsko-Pomorskiego [...] w [...] z dnia [..] nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę M. T. (dalej: "Skarżąca"), pismem z [...] lipca 2023 r. (data wpływu do organu) na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 t.j.; dalej: "u.d.i.p."), zwróciła się do Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. o udostępnienie informacji publicznej, w postaci: 1. sprawozdania dla szefa służby cywilnej za 2022r. sporządzonego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w R., 2. wyników kontroli finansowej i administracyjnej przeprowadzonych przez jednostki zewnętrzne (NIK, Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, Urząd Wojewódzki) w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w latach 2020-2022, 3. informacji o środkach otrzymanych w 2022r. na wynagrodzenia (bez składek społecznych) na nowe etaty oraz o środkach rzeczywiście wydatkowanych na nowe etaty w 2022r. W odpowiedzi na powyższy wniosek Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. (dalej: "organ I instancji" lub "PLW") udostępnił Skarżącej informacje zawarte w punktach 1 i 2 wniosku, w odniesieniu zaś do punktu 3 organ wskazał, że uznaje je za informacje przetworzone i pismem z [...] lipca 2023r. wezwał Skarżącą do wykazania w terminie 7 dni od otrzymania pisma, że za udostępnieniem wnioskowanych informacji przemawia szczególnie uzasadniony interes publiczny. Wobec braku odpowiedzi ze strony Skarżącej organ decyzją z [...] września 2023r. odmówił udostępnienia informacji zawartej w punkcie 3 wniosku z [...] lipca 2023r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej: "organ odwoławczy" lub "WLW") uchylił tę decyzję, przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji z [...] października 2023r. nakazał szczegółowsze wykazanie przez PLW na czym miałoby polegać przetwarzanie informacji. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji podtrzymał stanowisko co do charakteru informacji żądanej w punkcie 3 wniosku Skarżącej i decyzją z [...] października 2023r. odmówił jej udostępnienia z uwagi na niewykazanie przez Skarżącą celu domagania się udostępnienia informacji - tym samym wykazania szczególności interesu publicznego. Decyzją z [...] listopada 2023r. WLW ponownie uchylił decyzję odmowną organu I instancji (i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania), nakazując wykazanie zaistnienia przypadku informacji przetworzonej. Powiatowy Lekarz Weterynarii w R. decyzją nr [...] z [...] grudnia 2023r. odmówił Skarżącej udostępnienia informacji publicznej zawartej w punkcie 3 wniosku. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że nie posiada informacji o otrzymanych środkach na wynagrodzenia na nowe etaty i sposobu ich wydatkowania w postaci gotowego do przekazania dokumentu i dopiero musi ją wytworzyć. Podkreślono, że rekrutacja nowych pracowników w 2022r. nie odbyła się jednorazowo, a była rozciągnięta w czasie. Nowe etaty były przydzielane przez jednostkę nadrzędną w różnych miesiącach (w marcu i w październiku 2022r.), a tym samym także środki otrzymane na wynagrodzenia przychodziły w różnych miesiącach w postaci decyzji finansowych, przekazywanych za pośrednictwem systemu informatycznego ([...]"). Udostępnienie Skarżącej żądanej informacji wymagałoby przeglądu dokumentów źródłowych, obejmujących dokumenty finansowo-księgowe, ich wyselekcjonowanie, analizę i sporządzenie zestawienia. W pierwszej kolejności należałoby przeanalizować decyzje finansowe jednostek nadrzędnych celem ustalenia, które zawierają informacje o wynagrodzeniach na nowe etaty, a następnie - dokumentację finansowo-księgową celem jej przeanalizowania pod kątem wyselekcjonowania informacji o sposobie wydatkowania otrzymanych środków na nowe etaty (przejrzenie, zebranie i zsumowanie wydatkowanych środków za 2022r. z podziałem na poszczególne miesiące i poszczególnych pracowników ). Przygotowanie informacji, jak wyjaśnił dalej organ, wymagałoby podjęcia określonych działań, wiążących się z zakłóceniem realizacji przypisanych organowi zadań i kompetencji. Organ podkreślił specyfikę pracy inspekcji weterynaryjnej, zwracając uwagę, że jest ona znana Skarżącej z uwagi na jej długoletnią pracę w organie. Organ wyjaśnił też, że Skarżąca nie wykazała aby udostępnione informacje miałyby zostać wykorzystane dla dobra ogółu i aby przyczyniło się do poprawy funkcjonowania organu państwowego. Rozpoznając odwołanie wniesione od powyższej decyzji [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wydał decyzję [...] lutego 2024r. nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że poddana jego kontroli decyzja wypełnia zalecenia sformułowane we wcześniejszych decyzjach kuratoryjnych. W jego ocenie w sposób wystarczający PLW opisał czynności faktycznych i prawnych, które należałoby wykonać celem uczynienia zadość żądaniu Skarżącej. W ocenie organu odwoławczego pozwala to na zakwalifikowanie żądanej informacji za przetworzoną. Tym samym, jak stwierdził organ odwoławczy udostępnienie takiej informacji wymaga wykazania interesu publicznego, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie (Skarżąca konsekwentnie negowała konieczność wykazania tej przesłanki). Skarżąca pismem z [...] marca 2024r. zaskarżyła decyzję organu II instancji skargą wniesioną do tutejszego Sądu wskazując na naruszenie: - art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania i otrzymywania wszelkich informacji i poglądów – poprzez jego niezastosowanie; - art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieprawidłowe zastosowanie; - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej – poprzez błędne zastosowanie oraz błędne uznanie, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona (zarzut alternatywny – do rozpoznania w przypadku uznania przez Sąd, że żądana przez nią informacja posiada charakter przetworzony); - art. 7 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że na wnioskodawczyni ciąży obowiązek wykazania istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji organów obu instancji i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267, t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.2024.935, t.j.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wyżej powołanych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga - zgodnie z art. 151 p.p.s.a. - podlega oddaleniu odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddano decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, którą utrzymano w mocy decyzję PLW odmawiającą Skarżącej udostępnienia informacji publicznej (informacji o środkach otrzymanych przez organ w 2022r. na wynagrodzenia - bez składek społecznych - na nowe etaty i o środkach rzeczywiście wydatkowanych na nowe etaty), przy czym zasadniczą oś sporu między stronami stanowiła kwalifikacja prawna żądanych informacji – czy jest to informacja prosta czy też przetworzona i w konsekwencji spełnienie przez Skarżąca warunku wykazania szczególnego interesu społecznego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie (art. 1 ustawy). Rozważania merytoryczne w sprawie należy rozpocząć od wskazania, że stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Powiatowy Lekarz Weterynarii (organ I instancji) niewątpliwie jest jednym z podmiotów wyszczególnionych w ww. przepisie. Nie budzi także wątpliwości, w ocenie Sądu, że informacje, których udostępnienia domaga się Skarżąca są informacją publiczną, której definicja legalna zawarta jest w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Z kolei w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazano przykładowy, otwarty katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika natomiast, że każda informacja, która dotyczy gospodarowania funduszami publicznymi, jest informacją publiczną, a tym samym podlega rygorowi udostępnienia w myśl przepisów tej ustawy. Z kolei, w pojęciu gospodarowania funduszami publicznymi mieści się wynagradzanie i premiowanie pracowników, także i tych którzy, nie pełnią funkcji publicznych (por. np. wyroki: WSA w Poznaniu z 15 stycznia 2020 r., IV SAB/Po 227/19, WSA w Krakowie z 22 sierpnia 2019 r., II SAB/Kr 221/19 – dostępne na stronie internetowej:www.orzeczenia.nsa.gov.pl – baza CBOSA). Do kategorii informacji publicznych zaliczają się zatem dane dotyczące wydatków podmiotu publicznego związane z wynagrodzeniem pracowników. W tym zakresie można żądać szczegółowych informacji dotyczących przeznaczania środków publicznych na wynagrodzenie pracowników. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w skład majątku publicznego wchodzą m.in. należności za pracę wypłacane pracownikom zatrudnionym w sektorze administracji publicznej. Reasumując, przytoczone powyżej orzecznictwo, które Sąd podziela, prowadzi do jednoznacznego wniosku, że informacje, których udostępnienia od PLW żąda Skarżąca są informacją publiczną. Nie ulega zatem wątpliwości, że PLW był zobowiązany był do rozpoznania wniosku z [...] lipca 2023r. w trybie omawianej ustawy. Odnosząc się do kwestii spornej zarysowanej w rozpoznawanej sprawie to rozważania w tym zakresie rozpocząć należy od wskazania, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej, a tylko w art. 3 ust. 1 pk1 przewiduje, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dokonując wykładni pojęcia "informacji przetworzonej" należy odwołać się do ugruntowanych już poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo w uzasadnieniu wyroku z 2 września 2022 r., sygn. akt III OSK 1534/21 (dostępny jw.) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która: - w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. też wyrok NSA z 30 września 2015 r., I OSK 1746/14); - jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. np. wyroki NSA z: 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, 21 lipca 2022 r., III OSK 1988/21) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. np. wyroki NSA z: 12 grudnia 2012 r., I OSK 2149/12; 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, 3 października 2014 r., I OSK 747/14); - jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu - ograniczenie wprowadzone przez art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (zob. wyroki NSA z 5 września 2013 r., I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13); - "proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (por. wyrok NSA z 9 października 2010 r., I OSK 1737/12); - może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyroki NSA z: 28 kwietnia 2016 r., I OSK 2658/14, 5 stycznia 2016 r., I OSK 33/15). Ten rodzaj informacji publicznej stanowi jakościowo nowy typ informacji, przygotowany specjalnie dla wnioskodawcy, a zatem to taka informacja, której organ wprost nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych już informacjach. Nie jest ona jedynie innym technicznie zestawieniem danych, innym sposobem ich uszeregowania, ale stanowi jakościowo nową informację, prowadzącą zazwyczaj do określonej oceny, czy interpretacji danego zjawiska (zob. wyroki NSA: z 30 października 2008 r., I OSK 951/08; z 27 czerwca 2013 r., I OSK 529/13). Przetworzenie informacji wymaga więc dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku (zob. wyrok NSA z 5 marca 2013 r., I OSK 3097/12). Podnosi się, że często przygotowanie takiej informacji wiąże się z poniesieniem określonych środków finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa (zob. wyrok NSA z 5 września 2013 r., I OSK 865/13). Powstanie tego rodzaju informacji powoduje, że dla jej wytworzenia koniecznym jest zaangażowanie ponadprzeciętnych zasobów zobowiązanego, niezwiązanych z jego zwykłą, codzienną działalnością; - nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją, gdyż informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyroki NSA z: 5 marca 2015 r., I OSK 863/14, z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14, z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 977/11); - której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów - informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji; w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki NSA z: 2 października 2014 r., I OSK 140/14, 21 września 2012 r., I OSK 1477/12, 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, 8 czerwca 2011 r., I OSK 426/11, 17 października 2006 r., I OSK 1347/05). Wyrażany jest również pogląd, według którego mimo że anonimizacja dokumentów stanowi jedynie przekształcenie informacji, to prowadzi do uzyskania informacji przetworzonej, jeżeli polega na utworzeniu całego zbioru tak opracowanych dokumentów, wcześniej wybranych z wszystkich posiadanych materiałów, i przez to wymaga nakładu środków i zaangażowania pracowników z uszczerbkiem dla prawidłowego toku funkcjonowania organu (zob. wyrok NSA z 14 stycznia 2022 r., III OSK 914/21). Warto też zwrócić uwagę na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt SK 27/14 wskazał, że proces powstawania informacji przetworzonej skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji na podstawie posiadanych dokumentów obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić w pierwszym rzędzie, że organy obu instancji wykazały, że realizacja wniosku Skarżącej rzeczywiście wymaga ponadstandardowego nakładu pracy w postaci dokonania analiz, obliczeń, zestawień i stworzenia nowych danych, co wymagałoby zaangażowania dodatkowych sił i środków, jak to stwierdził organ pierwszej instancji. W sprawie tej nie ma też podstaw do podważania stanowiska PLW, że wnioskowana informacja nie istnieje w dniu rozpatrywania przez organ wniosku. Zdaniem Sądu wyszukanie dokumentów źródłowych (decyzji finansowych, dokumentów księgowo-finansowych) nawet z jednego roku, konieczność fizycznego przeglądu każdego kontraktu pod kątem weryfikacji czy nie obejmuje go zakres wniosku Skarżącej, wydobycie z tych dokumentów wszystkich informacji ujętych w punkcie 3 wniosku, zestawienie ich następnie według wskazanych we wniosku parametrów (np. kwot wynagrodzeń bez składek na ubezpieczenie społeczne, z pominięciem np., składek na ubezpieczenie zdrowotne), zeskanowanie ich, poprzedzone właściwą obróbką pod kątem ochrony informacji niepublicznych (ochrony danych osobowych), wymagające z pewnością znacznego nakładu pracy, wykraczającego, jak podał organ, poza normalny tryb pracy inspekcji weterynaryjnej, pozwala przyjąć, że żądana we wniosku w punkcie 3 informacja stanowi informację publiczną przetworzoną. Z tego względu prawidłowo podmiot zobowiązany wezwał Skarżącą do wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, o czym jest mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Informacja publiczna przetworzona podlega bowiem udostępnieniu w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W sprawie niniejszej Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie, w pismach stanowiących odwołania od decyzji organu I instancji kwestionowała zakwalifikowanie informacji jako informacji przetworzonej, a w skardze wyraziła pogląd, że to na organie ciążył obowiązek wykazania szczególności interesu publicznego przy odmowie udostępnienia informacji publicznej. Odnosząc się do powyższego wskazania wymaga, że ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. powiązał prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej z istnieniem po stronie wnioskodawcy przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego – co wbrew przekonaniu Skarżącej, uprawniało organ do wezwania strony do wykazania tej przesłanki. Należy przy tym podkreślić, że co prawda regułą obowiązującą w procedurze administracyjnej, różną od obowiązującej w sprawach cywilnych (art. 6 k.c.), jest to, że ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie spoczywa na organie administracyjnym, to jednak reguła ta nie może obowiązywać bez ograniczenia. Obowiązek organu wyjaśnienia okoliczności sprawy (art. 7 k.p.a.) nie jest sprzeczny z zasadą, że ciężar dowodu ostatecznie spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. W sytuacji zaniechania przedstawienia przez stronę dowodów, czy wyjaśnień pomimo wezwania przez organ (jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie), wyłączona zostaje możliwość skutecznego podnoszenia zarzutu, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem wskutek naruszenia obowiązku organu wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a. Na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie dowodowe oparte jest bowiem na zasadzie oficjalności, a rola organu jest ograniczona tylko do oceny faktów, które przedstawiła strona. Sąd zauważa także, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem szerokim i nieostrym. Niewątpliwie jednak obejmuje ono interes ogółu (określonej wspólnoty), nie zaś interes indywidualny. Każde działanie w interesie ogółu jako określonej wspólnoty publicznoprawnej jest działaniem w interesie publicznym, zatem działanie "szczególnie istotne" musi charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia interesu ogółu. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem Państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości. W art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. chodzi m.in. o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego społeczności (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. 2016 r., str. 81) Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1068/16 (dostępny jw.) wskazał, że zasadniczo obowiązek realizowania interesu publicznego charakteryzuje kompetencje szeroko rozumianych organów państwa. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika jednak, że kategoria "szczególnej istotności" dla interesu publicznego kształtuje prawo indywidualnego podmiotu stojącego na zewnątrz wobec podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej. Należy w konsekwencji przyjąć, że zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Pogląd ten w pełni podziela Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę. Uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej nie służy wszystkim podmiotom zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe realizowanie interesu publicznego. W art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. mowa jest zaś o kwalifikowanym interesie publicznym. Istotne jest zatem nie tylko wykazanie, że informacja jest ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale przede wszystkim, że informacja ta stwarza konkretną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania Państwa. Nie ma podstaw do udostępnienia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że realnie informację tę wykorzysta w celu usprawnienia funkcjonowania organów, czy instytucji Państwa, a z taką sytuacją miał do czynienia podmiot zobowiązany. Ograniczenie w dostępie do informacji publicznej przetworzonej, ustanowione przez ustawodawcę w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez konieczność wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie narusza art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ograniczenie prawa do uzyskania informacji publicznej przetworzonej odpowiada regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji (vide: wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1068/15 – dostępny jw.). Za niezasadny zatem Sąd uznał zarzut naruszenia norm konstytucyjnych i zawartych w międzynarodowych umowach ratyfikowanych przez Polskę. Należy dodatkowo wyjaśnić, że powołane w skardze normy – w tym art. 61 ustawy zasadniczej (stanowiący o obywatelskim prawie do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne) - nie są bezpośrednio stosowane w sprawie z zakresu dostępu do informacji publicznej (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Bezzasadnie zatem Skarżąca zarzuciła organom błędne zastosowanie norm Konstytucji RP i Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazuje nadto, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. i nie pozostawia wątpliwości, co do przyczyn, z powodu których podmiot zobowiązany odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji. Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 ust. 2 p.p.s.a. z uwagi na wniosek Skarżącej zgłoszony w skardze.