II SA/Bd 411/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi K. B. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. W dniu [...] stycznia 2018 r. Komendant Powiatowy Policji w C. (dalej "Komendant Powiatowy") wydał rozkaz personalny nr [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067) w przedmiocie zwolnienia K. B. (zwanego dalej "skarżącym") ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2018 r. W uzasadnieniu rozkazu podano, że w dniu [...] listopada 2017 r. Komendant Powiatowy wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Komendant Powiatowy wskazał, że podjęcie przedmiotowej decyzji podyktowane było przedstawieniem w postanowieniu z dnia [...] lipca 2017 r. ww. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 231 § 1 kk i art. 271 § 1 kk w zw. z art 11 § 2 kk. przez Prokuraturę Rejonową w G.. W dniu [...] września 2017 r. Komendant Powiatowy został poinformowany o skierowaniu przez Prokuraturę Rejonową w G. w dniu [...] września 2017 r. do Sądu Rejonowego w C. wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec skarżącego. W uzasadnieniu odwołania od ww. rozkazu skarżący stwierdził, iż wydalenie z Policji jest karą zbyt surową w odniesieniu do popełnionego czynu. Ze swojej strony zapewnił, że nigdy więcej nie popełni czynu o takim charakterze, a swoim postępowaniem będzie chciał udowodnić, że zasługuje, aby pełnić dalej funkcję sierżanta Polskiej Policji podczas ewentualnego pozostawienia go w służbie. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Komendant Policji (dalej "Komendant Wojewódzki" albo "organ") rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] wydanym na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i tę datę ustalił na dzień [...] lutego 2018 r. oraz w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Komendant Wojewódzki wskazał, że realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia [...] listopada 2017 r. zwrócono się w przedmiotowej sprawie o opinię do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Uchwałą nr [...] Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nie wyraziło zgody na zwolnienie skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W uzasadnieniu rozkazu Komendant Wojewódzki przytoczył treść postanowienia z dnia [...] lipca 2017 r. Prokuratury Rejonowej w G. o przedstawieniu zarzutów skarżącemu o to, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. w miejscowości S., będąc funkcjonariuszem KPP w C. i pełniąc służbę w patrolu drogowym, podczas akcji "Trzeźwy Kierujący", chcąc aby funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w C. Z. N. oraz M. S. nie dopełnili swoich obowiązków służbowych i odstąpili od czynności zmierzających do ukarania Z. K. za wykroczenie polegające na prowadzeniu roweru w stanie nietrzeźwości na drodze publicznej oraz poświadczyli nieprawdę w rejestrze urządzenia kontrolno-pomiarowego typu Alko-Sensor nr [...], a także notatniku służbowym nr [...] w ten sposób, że dokonali w nich wpisu dotyczącego kontroli stanu trzeźwości Z. K. podając, że odbyło się ono na jego żądanie, podczas gdy badania to odbyło się z urzędu, nakłonił ich do tego, tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 kkw zw. z art. 231 § 1 kk i art. 271 § 1 kk w zw. z art. 11 §2kk. Komendant Wojewódzki podał, że w dniu [...] lipca 2017 r. skarżący został przesłuchany w charakterze podejrzanego, gdzie wyjaśnił, że "(...) przedstawiony w dniu dzisiejszym zarzut zrozumiałem i przyznaję się do popełnienia zarzucanego mi czynu (...)". Komendant Wojewódzki zauważył, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie definiuje pojęcia ,,oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". Należy w związku z tym mieć na uwadze, że słowo ,,oczywistość" to coś pewnego i niebudzącego wątpliwości. W judykaturze przyjmuje się, że oczywistość popełnienia czynu ustala się na podstawie analizy okoliczności konkretnego przypadku. Ocena taka jest możliwa między innymi wówczas, gdy sprawca został złapany na gorącym uczynku lub przyznał się do popełnienia przestępstwa, a także gdy inne okoliczności nie nasuwają wątpliwości, że dany czyn został popełniony przez konkretną osobę. Oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa może ponadto wynikać z orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest, bowiem możliwe tylko wówczas, gdy wina i okoliczności popełnienia przez sprawcę zarzucanego mu czynu nie budzą wątpliwości i są oczywiste. Komendant Wojewódzki uznał, że bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że w dacie wydania zaskarżonego rozkazu przesłanki zawarte w art. 41 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy zostały spełnione. Po pierwsze oczywistym jest - co wykazano wyżej - że skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa. W dniu [...] kwietnia 2017 r., w miejscowości S. nakłonił funkcjonariuszy publicznych do niedopełnienia obowiązków służbowych i poświadczenia nieprawdy w dokumentach, co do okoliczności mającej znaczenie prawne, co wprost wskazuje na popełnienie przez niego czynu o znamionach czynu zabronionego. Jednocześnie przestępstwo to jest przestępstwem umyślnym, ściganym z oskarżenia publicznego. Po drugie organ wskazał, że dla sprawnego i efektywnego realizowania ustawowych zadań i obowiązków, Policja - jako instytucja zaufania publicznego - musi legitymować się autorytetem i wiarygodnością. Policja to formacja, którą ma służyć społeczeństwu. Jest przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej zadań w szczególności należy inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Dopuszczenie skarżącego do służby w tych okolicznościach podważałoby wyżej wskazane wartości i zasady. Oznacza to, że narażone na uszczerbek byłoby zaufanie publiczne Policji jako formacji, które jest niezmiernie istotne z punktu widzenia jej skuteczności, a skuteczność Policji leży w interesie społecznym. Stąd też, ważąc interes społeczny i słuszny interes obywateli, o czym stanowi art. 7 Kpa organ stwierdził, że w tej konkretnej sprawie wskazany wyżej interes społeczny przeważa nad słusznym interesem strony. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego w świetle tych okoliczności waga popełnionego czynu w znaczeniu, w jakim jest on określony w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jest znaczna. Tolerowanie w tych okolicznościach takiego zachowania, którego sprawcą jest funkcjonariusz Policji, czyniłoby Policję formacją niewiarygodną, a popełnienie tego czynu uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. W chwili obecnej skarżący nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy, pozwolił na wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, które bezsprzecznie wskazują na popełnienie przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 18 § 2 kk w zw. z art. 231 § 1 kk i art. 271 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, którego oczywistość w aspekcie ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości. Organ wskazał, iż charakter popełnionego czynu przez skarżącego zasługuje na szczególne potępienie, albowiem policjanta powinna cechować nieskazitelność i postępowanie zgodne z prawem. Z jego wewnętrznego przekonania powinien wyrastać cel nadrzędny, w postaci niesienia pomocy potrzebującym przez dążenie do osiągnięcia spokoju i bezpieczeństwa. Powinny wyróżniać go takie cechy jak: sumienność, punktualność, systematyczność, a przede wszystkim uczciwość postępowania, zarówno w służbie, jak i poza nią. Powinien kierować się szeroko rozumianym dobrem społecznym, zarówno w relacjach służbowych, jak i poza nimi. W każdej sytuacji policjant powinien stanowić wzór postępowania godnego naśladowania, w konsekwencji wyrażać postawę sprzyjającą obdarzeniu zaufaniem. Wreszcie, nie może być wątpliwości, co do tego, że policjant nie może popełniać przestępstw. Organ zaznaczył również, że przedmiotowa sprawa zasadniczo różni się od sprawy karnej, która na etapie postępowania przygotowawczego, a następnie sądowego ma na celu wykrycie sprawcy przestępstwa i pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej. Celem natomiast postępowania w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest ustalenie, w oparciu o niewątpliwe fakty, oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa oraz niemożności pozostawienia z tego powodu policjanta w służbie. Różnice w zakresie podmiotowym i przedmiotowym omawianych postępowań powodują, że okoliczności istotne w jednej z tych spraw nie są automatycznie istotne w drugiej sprawie. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie, należało ustalić, czy funkcjonariusz popełnił czyn o znamionach przestępstwa, czy fakt popełnienia tego czynu można uznać za "oczywisty", a ponadto, jaki jest rodzaj, przesłanki oraz okoliczności przypisywanych policjantowi działań i czy charakter popełnionego czynu zabronionego wyklucza - w ocenie jego przełożonych - możliwość pozostawienia funkcjonariusza w służbie. Organ zauważył, że ustalenie powyższych okoliczności możliwe było na podstawie znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji. Organ nadmienił, że uchylenie rozkazu w części dotyczącej daty zwolnienia wynika z tego, że w określonej w zaskarżonym rozkazie dacie [...] stycznia 2018 r. odwołanie nie mogło być rozpatrzone. W tym, bowiem czasie odwołanie to - zgodnie z art. 132 § 1 Kpa - było jeszcze weryfikowane przez organ I instancji. Stąd też datę zwolnienia organ odwoławczy ustala na dzień wydania decyzji w II instancji. W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie orzeczeń organów obu instancji zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa poprzez nieuwzględnienie okoliczności faktycznych, które dawały podstawę do niezwolnienia skarżącego ze służby w Policji, zwłaszcza okoliczności dotyczących popełnienia czynu zabronionego przez skarżącego; 2) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób dowolny i niekompletny, a także pominięcie uchwały Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] niewyrażającego zgody na zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, pominięcie dowodu w postaci wniosku złożonego przez Prokuraturę Rejonową w G. o warunkowe umorzenie postępowania, a także brak oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy; 3) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 Kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynny udział w postępowaniu i uniemożliwienie wypowiedzenie się do dowodów zebranych w sprawie; 4) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 22 i §19 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby Policjantów w zw. z art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 8 § 1 Kpa i art. 11 Kpa poprzez wydanie decyzji bez wnikliwego i wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego, czym naruszono zasadę pogłębiania zaufania oraz nie ustosunkowanie się do wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów; 5) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 pkt 4 Kpa poprzez niepodanie prawidłowego publikatora aktu normatywnego; 6) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt.8 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w przypadku popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa brak jest możliwości pozostawienia go w służbie, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że przed wydaniem decyzji konieczne jest ustalenie czy rodzaj, charakter i okoliczności popełnienia czynu oraz przebieg dotychczasowej służby są tego rodzaju, że uniemożliwiają pozostawienie policjanta w służbie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżony rozkaz personalny naruszał przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, z którego wynika, że zwolnienie policjanta na tej podstawie może nastąpić w przypadku łącznego zaistnienia dwóch przesłanek: oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, czyn ten uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Z powyższego wynika jednoznacznie, że zwolnienie funkcjonariusza policji ze służby możliwe jest jedynie w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy ma kwalifikowany charakter, to jest wskazuje na określone fakty w sposób ,,oczywisty". W sensie procesowym oznacza to, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ musi w sposób ,,oczywisty" wskazywać na fakt popełnienia przez funkcjonariusza przestępstwa. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ,,oczywistość" popełnienia przestępstwa musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych indywidualnej sprawy i można o niej mówić jedynie wówczas, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń wynika z ustalonych okoliczności w sposób tak ewidentny, że wykluczone jest rozważanie innych wariantów (por. np. wyroki NSA: z 16 V 2007 r., sygn. akt I OSK 1077/06; z 13 XII 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12 - publ. CBOSA). Uznaje się, że z ,,oczywistością" popełnienia czynu mamy do czynienia, gdy sprawca zostanie złapany na gorącym uczynku, gdy w sprawie zebrano takie dowody, które bezpośrednio potwierdzają dokonanie przez niego czynu, albo też gdy w okolicznościach nienasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa, jednakże samo przyznanie się do winy nie może być utożsamiane z oczywistością popełnienia czynu (wyroki NSA m.in.: z 20 IV 2011 r., sygn. akt I OSK 1994/10; z 13 XII 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12; z 15 XI 2013 r., sygn. akt I OSK 3084/12; z 9 I 2015 r., sygn. akt I OSK 2756/13; z 8 I 2016 r., sygn. akt I OSK 2036/14; z 22 XII 2016 r., sygn. akt I OSK 2673/15; z 28 III 2017 r., sygn. akt I OSK 624/16 - publ. CBOSA). Okoliczności niniejszej sprawy spełniają opisane wyżej warunki. Abstrahując nawet od faktu przyznania się skarżącego do zarzucanego mu w postępowaniu karnym czynu, zauważyć wypada, że materiał dowodowy sprawy nie zawiera żadnego dowodu, który chociaż pośrednio sugerowałby, że skarżący nie dopuścił się zarzucanego mu czynu. Podkreślić, bowiem należy, że z dniem [...] lipca 2017 r. skarżący prawomocnym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego został z tym dniem zawieszony w czynnościach służbowych - na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji - na okres 3 miesięcy. Podstawą jego wydania było wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Jak wynika z treści uzasadnienia ww. rozkazu, w dniu [...] lipca 2017 r. prokurator z Prokuratury Rejonowej w G., w prowadzonym śledztwie przedstawiła skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa o to, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. w miejscowości S., będąc funkcjonariuszem KPP w C. i pełniąc służbę w patrolu drogowym, podczas akcji ,,Trzeźwy Kierujący" chcąc, aby funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w C. nie dopełnili swoich obowiązków służbowych i odstąpili od czynności zmierzających do ukarania Z. K. za wykroczenie polegające na prowadzeniu roweru w stanie nietrzeźwości na drodze publicznej oraz poświadczyli nieprawdę w rejestrze urządzenia kontrolno-pomiarowego typu Alko-Sensor nr [...], a także notatniku służbowym nr [...] w ten sposób, że dokonali w nich wpisu dotyczącego kontroli stanu trzeźwości Z. K. podając, że odbyło się ono na jego żądanie, podczas gdy badania to odbyło się z urzędu, nakłonił ich do tego, tj. o przestępstwo z art. 18 § 2 kkw zw. z art. 231 § 1 kk i art. 271 § 1 kk w zw. z art. 11 §2kk. Następnie prawomocnym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego z dnia [...] października 2017 r. zawieszenie w czynnościach służbowych zostało przedłużone - na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji - na okres do czasu ukończenia postępowania karnego w związku z faktem, iż w dniu [...] września 2017 r. Prokuratura Rejonowa w G. skierowała wniosek do Sądu Rejonowego w C. o warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwko skarżącemu. Z dołączonej do skargi kserokopii wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] stycznia 2018 r., sygn. akt II [...] wynika, że Sąd warunkowo umorzył postępowanie karne na okres dwóch lat próby uznając, że wina skarżącego oraz społeczna szkodliwość popełnionego czynu nie była znaczna. Zatem okoliczność ta potwierdza prawidłowość stanowiska organów. W ocenie Sądu, zasadne są także rozważania organu w części dotyczącej charakteru zarzucanego skarżącemu przestępstwa. Przestępstwo to bezdyskusyjnie koliduje z podstawowymi zadaniami Policji i obowiązkami policjanta. Celem regulacji z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy nie jest skazanie skarżącego, tak więc nie można w tym zakresie powoływać się na karnoprocesową zasadę domniemania niewinności. W świetle art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy organ ma kompetencję do zwolnienia policjanta ze służby, o ile popełnieni on czyn o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu uzna za oczywiste, zaś czyn ten uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Jest przy tym jasne, że norma ta może mieć zastosowanie wyłącznie przed prawomocnym skazaniem policjanta. Jeśli bowiem nastąpi już prawomocne skazanie, organ będzie zobligowany do zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy. Stosowany w zaskarżonej decyzji przepis pozwala zaś, by zwolnienia dokonać wcześniej, o ile stwierdzona zostanie oczywistość przestępstwa, a jego charakter uniemożliwia dalsze pozostawanie policjanta w służbie. Ustawodawca przewidział przy tym sytuację, w której organ zastosowałby dyspozycję z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, zaś następnie zwolniony policjant zostałby w procesie karnym uniewinniony. Zgodnie z art. 42 ust. 1 i 6 ustawy, organ zobowiązany jest w takim przypadku przywrócić zwolnionego do służby na stanowisko równorzędne. Co do zarzutu nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji przebiegu służby skarżącego, to w świetle stosowanego przez organ przepisu z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, dotychczasowy przebieg służby skarżącego jest bez znaczenia. Organ zwalnia policjanta ze służby, o ile fakt popełnienia przez niego przestępstwa można w okolicznościach sprawy uznać za oczywisty, zaś charakter tego przestępstwa uniemożliwia dalsze pozostawanie policjanta w służbie. Jedną i drugą przesłankę organ w niniejszej sprawie wykazał, tak więc był uprawniony orzec o zwolnieniu skarżącego ze służby niezależnie od tego, jaki był jej dotychczasowy przebieg. Nie były zasadne zarzuty naruszenia § 22 i § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644). Zgodnie z nimi, rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać: 1) oznaczenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych; 2) datę wydania rozkazu personalnego; 3) podstawę prawną i datę zwolnienia ze służby; 4) stopień policyjny, nazwisko i imię policjanta, imię ojca oraz numer identyfikacyjny; 5) nazwę stanowiska służbowego oraz jednostki organizacyjnej Policji; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne zwolnienia ze służby; 7) pouczenie o przysługujących policjantowi środkach odwoławczych; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby uprawnionej do wydania rozkazu personalnego. Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżony rozkaz zawiera wszystkie ww. elementy, a organ w prawidłowy sposób stosował w trakcie postępowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie był również zasadny zarzut braku wskazania przez organ prawidłowego publikatora. W pełni wystarczające jest, bowiem wskazanie publikatora, w którym znajduje się tekst jednolity ustawy, a ponadto skarżący w żaden sposób nie wskazał, w jaki sposób takie ewentualne naruszenie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy (stosownie do art. 145 § 1 pkt lit. c p.p.s.a.). Poza tym należy zauważyć, że zwolnienie ze służby następuje w drodze decyzji administracyjnej (w niniejszej sprawie rozkazu personalnego). Decyzja ta ma charakter konstytutywny, co oznacza, że zwolnienie następuje z datą jej wydania. W związku z tym data zwolnienia powinna być precyzyjnie określona w decyzji. Jeżeli funkcjonariusz złożył odwołanie od decyzji o zwolnieniu, to jej wniesienie wstrzymuje wykonanie decyzji, chyba że nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 Kpa (art. 130 § 2 Kpa). Decyzja o zwolnieniu ze służby staje się prawomocna od dnia wydania decyzji na skutek odwołania lub innego sposobu zakończenia postępowania odwoławczego. Termin orzeczonego ostatecznie zwolnienia ze służby nie może być wcześniejszy od wydania ostatecznej decyzji. Zatem jeśli toczy się postępowanie w przedmiocie odwołania, organ drugiej instancji powinien na nowo określić termin zwolnienia ze służby (P. Szustakiewicz, Stosunki służbowe funkcjonariuszy służb mundurowych i żołnierzy zawodowych jako sprawa administracyjna, Warszawa 2012, s. 275, 276). Mając powyższe na względzie, jak również fakt zasięgnięcia opinii organizacji związkowej zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy, Sąd orzekł na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Na marginesie należy zaznaczyć, że wcześniejsze wydanie wyroku przez sąd powszechny skutkowałoby zmianą podstawy prawnej wydanego rozkazu personalnego na art. 41. ust. 1 pkt 4 ustawy, który stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Wówczas organ nie pozostaje w sferze uznaniowości, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie lecz musi obligatoryjnie takiego policjanta zwolnić ze służby. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, a potwierdza to powyższy wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] stycznia 2018 r., sygn. akt II [...].