II SA/Bd 462/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...], nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Bd 462/11 Uzasadnienie Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy C. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [..] Nr [...] we wsi K. wraz z zasilającą kablową linią elektroenergetyczną na części działki geodezyjnej nr [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 148 § 1 i 2 i art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako: "kpa". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że skarżąca A. S. wnioskiem z dnia 20 stycznia 2010 r. uzupełnionym pismem z dnia 16 lutego 2010 r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego - stacji bazowej telefonii komórkowej na części działki o nr geodezyjnym [...], wskazując jako podstawę wznowieniową art. 145 § 1 pkt 1,4 i 5 kpa i podkreślając jednocześnie, że o decyzji z dnia [...] dowiedziała się w dniu 24 grudnia 2009 r., a więc wniosek o wznowienie postępowania założony jest z zachowaniem jednomiesięcznego terminu. Odnosząc się do podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa organ wyjaśnił, przywołując treść tego przepisu, że skarżąca w postępowaniu o wydanie decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego nie była uznana za stronę, ponieważ jest właścicielką działek o numerze [...] nie przylegających do działki na której jest planowana inwestycja i na które inwestycja ta w żaden sposób nie wpływa. Ponadto organ wskazał, że skarżąca dowiedziała się o decyzji z dnia [...] już w dniu 5 listopada 2009 r., kiedy to jako jeden z autorów protestu otrzymała pismo Starosty T. informujące o wydaniu w dniu [...] pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w K. Wiedziała o niej już także w dniu 14 grudnia 2009 r., kiedy to podpisała wniosek o wydanie dokumentacji, na podstawie której została wydana decyzja nr [...] z [..]. W związku z powyższym organ nie dając wiary twierdzeniom skarżącej o tym, że o decyzji nr [...] dowiedziała się dopiero w dniu 24 grudnia 2009 r., uznał że wniosek o wznowienie postępowania złożyła z przekroczeniem jednomiesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 2 kpa, co skutkuje odmową wznowienia postępowania. Co do podstaw wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa to organ, stwierdził, że ustalił iż wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 kpa, zgodnie z którym podanie o wznowienie wnosi strona w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto organ stwierdził, że skarżąca nie posiada statusu strony w postępowaniu w rozumieniu art. 28 kpa, zgodnie z którym stroną postępowanie administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowania albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub owiązek. Organ podkreślił, że istnienie interesu prawnego należy wywodzić wprost z przepisów prawa oraz, że ze znajdującej się w aktach sprawy analizy środowiskowej oraz z wniosku wynika, że przedsięwzięcie będzie oddziaływać znikomo na środowisko i że działki których właścicielem jest skarżąca nie graniczą z miejscem na którym zaprojektowano posadowienie stacji bazowej. Nad żadną z działek nie będzie przebiegała oś główna wiązki promieniowania emitowanego przez trzy anteny sektorowe, a w obszarze oddziaływania anten sektorowych, nie występują miejsca dostępne dla ludzi. Wobec tego nieruchomości, których skarżąca jest właścicielką wraz z mężem nie będą znajdowały się w strefie oddziaływania stacji bazowej, a w konsekwencji nie będzie naruszała ona interesu prawnego, zatem skarżącej nie przysługuje przymiot strony. W kwestii przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 kpa organ stwierdził, że dołączona opinia ekspercka nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa i że nie przedstawiono dowodów na okoliczność sfałszowania dowodów, popełnienia przestępstwa, oraz że SKO w decyzji z dnia [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] oraz utrzymującą ją w mocy decyzją z dnia [...] uznało, że nie zostały przedstawione dowody na okoliczność z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. W kwestii przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa organ wskazał, że wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o podstawę opartą na zarzucie, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, może nastąpić wyłączenie na wniosek strony, złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 kpa). Po przeprowadzeniu badania wstępnego w sprawie organ stwierdził, że skarżąca wiedziała o decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] co najmniej w dniu 14 grudnia 2009 r., którą to datą jest oznaczony wniosek przez nią podpisany o wydanie dokumentacji, na podstawie której została wydana decyzja z dnia [...]. Wobec tego zdaniem organu należało odmówić wznowienia postępowania. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca zarzuciła, organowi rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego i w związku z tym wniosła o niezwłoczne uchylenie i wycofanie z obiegu prawnego zaskarżonej decyzji. Wskazała, że jest całkowitą nieprawdą jakoby według kpa decyzje ostateczne były na mocy prawa nie wzruszalne, a że tak nie jest mówią o tym art. 56 i 58 kodeksu cywilnego, a także á contario art. 156 § 2 kpa, których treść przytoczyła. Skarżąca stwierdziła, że z zasad logicznego prawniczego wnioskowania metodą á contario wynika, że z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2, 5,6 i 7 kpa decyzje ostateczne zawsze, nawet mimo upływu więcej niż 10 lat mogą być w każdej chwili unieważnione, a dokładnie taki sam charakter jak wymienione 4 punkty art. 156 kpa mają pkt 1 i 2 art. 145 § 1 kpa. Dlatego, a także z uwagi na treść art. 145 § 2 i 147 kpa nie są, zdaniem skarżącej prawdzie i zgodnie z zapisami kpa twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca podkreśliła, że o ostateczności i prawomocności zaskarżonej decyzji (należy domniemać, że chodzi o decyzję z dnia [...] ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego) w żadnym wypadku nie może być mowy, czego dowodem jest fakt, że cały czas w tej sprawie toczy się postępowanie odwoławcze oraz że mimo posiadania pozwolenia na budowę i poniesienia kosztów przyłączy elektrycznych, inwestor nie przystępuje do budowy masztu. Skarżąca zarzuciła także, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego zawartych w art. 6 do 13 kpa, a także niezgodnie z treścią art. 77 kpa, w celu dalszej gry na zwłokę, koniunkturalnie, gdyż z jej wydaniem Wójt czekał do dnia wiadomego z wstępnego szacunku głosów wyników wyborów samorządowych z dnia 21 listopada 2010 r. Skarżąca wniosła ponadto o zasądzenie od Wójta Gminy C. na jej rzecz kosztów opłacenia wykonanej na jej zlecenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego masztu telefonii komórkowej w wysokości 10 000 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (SKO) decyzją z dnia [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO uznało za prawidłowe ustalenia organu I instancji co do tego, kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji z dnia [...], nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie SKO słusznie organ I instancji przyjął, że o decyzji tej skarżąca dowiedziała się z pisma Starosty T. z dnia 5 listopada 2009 r. informującego o wydaniu w dniu [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w K. i ponownie w dniu [...], kiedy to sporządzono wniosek o wydanie dokumentacji, na podstawie której wydana została decyzja nr [...], pod którym skarżąca się podpisała. SKO podkreśliło, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" zawarty w art. 148 § 2 kpa należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania i że chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest przy tym konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeżeli posiadała informację, czego dana decyzja dotyczy. Na poparcie tego stanowiska przywołano orzeczenia sądów administracyjnych. SKO skonstatowało, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca, a zatem biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz treść art. 57 § 3 kpa, termin do złożenia stosownego podania upłynął dnia [...]. Tymczasem żądanie wznowienia postępowania w niniejszej sprawie zawarte zostało w piśmie skarżącej z dnia 20 stycznia 2010 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 kpa. Wobec tego organ I instancji był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. SKO stwierdziło także, że ustalenia organu I instancji co do tego czy skarżąca ma przymiot strony nie uzasadniają wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowo - administracyjnym, w wypadku gdy wznowienie postępowania ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to organ rozpoznając dopuszczalność wznowienia nie bada czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwesta ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa. Na poparcie tej tezy SKO przytoczyło orzeczenia sądów administracyjnych. W skardze na decyzję SKO skarżąca wniosła o jej uchylenie i podniosła, że błędnie organy przyjęły, iż powzięła wiadomość o wydaniu decyzji nr [...] o ustaleniu lokalizacji masztu już w dniu 14 grudnia 2009 r. Skarżąca stwierdziła, że mogła dowiedzieć się o tej decyzji dopiero po zapoznaniu się z udostępnioną na jej wniosek dokumentacją dotyczącą spornej inwestycji, co miało miejsce dopiero w dniu 24 grudnia 2009 r. W tym dniu zapoznała się z pełną treścią decyzji nr [...] oraz z dokumentacją stanowiącą podstawę jej wydania i dopiero po pozyskaniu tej wiedzy złożyła wniosek o wznowienie postępowania. Zdaniem skarżącej przyjęcie przez organy, że dowiedziała się od decyzji nr [...] w dniu 5 listopada 2009 r. i w dniu 14 grudnia 2009 r. wskazuje jedynie na to, że nie zbadano dokładnie sprawy, a ustalenia organów są dowolne. Skarżąca podtrzymała też swoje dotychczasowe stanowisko w przedmiocie uznania jej za stronę postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Wskazać także należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną [art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a"]. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że wniesiona skarga podlega uwzględnieniu głównie z powodu dostrzeżenia przez sąd, z urzędu naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie przyjmuje się, że przed wydaniem postanowienia o wznowienie postępowania, a po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ podejmuje określone czynności proceduralne mające na celu rozpoznanie złożonego wniosku niemniej jednak nie są one podejmowane w ramach postępowania administracyjnego i mają charakter wewnętrzny (vide: wyrok NSA z dnia 5 października 2007 r., II OSK 1390/06, ONSA i WSA 2008 r., nr 6, poz. 91). W trakcie tych czynności wstępnych organ powinien zbadać czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu, czy osoba wnosząca podanie posiada zdolność procesową oraz czy w podaniu została wskazana ustawowa przyczyna wznowienia postępowania. Na tym etapie organ może również uznać, że żądanie pochodzi od osoby niebędącą stroną postępowania, jeżeli brak legitymacji procesowej po stronie tej osoby nie budzi żadnych wątpliwości. W takiej sytuacji organ może wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa [przed zmianą art. 149 § 3 kpa ustawę z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18) - decyzję o odmowie wznowienia postępowania]. Jeżeli natomiast istnieją wątpliwości co do tego czy wnioskodawca ma przymiot strony danego postępowania, organ powinien rozstrzygając je we wznowieniowym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 kpa. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 kpa postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Orzekanie o interesie prawnym wnioskodawcy ma w tym wypadku charakter merytoryczny i powinno następować w postępowaniu co do przyczyn wznowienia. W związku z tym, że przed formalnym wszczęciem postępowania wznowieniowego nie obowiązują reguły procesowe ustanowione przepisami kpa w celu ochrony praw jednostki, organ nie ma prawnych możliwości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego kwestię posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony postępowania, ani zapewnienia mu w tym postępowaniu czynnego udziału (tak NSA w wyroku z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1556/09, Lex nr 746637). W tym miejscu warto także wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, iż jako zasadę należy traktować to, że w sytuacji gdy wniosek o wznowienie postępowania opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Nie oznacza to jednak, iż w każdym przypadku koniecznym jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i przeprowadzenie postępowania w tym zakresie. Jeżeli bowiem w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebądący stroną, organ wydaje na podstawie art. 149 § 3 kpa decyzję (aktualne postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania (vide: wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2010 r., II OSK 1332/09, Lex 737704; z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, Lex nr 47857). Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ I instancji nie powinien na wstępnym etapie postępowania rozważać, czy skarżąca wnosząca o wznowienie postępowania między innymi z powołaniem się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, ma przymiot strony w postępowaniu o lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej "[...], a następnie rozważania te uczynić jednym z argumentów uzasadniających wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Słusznie zatem organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał na tą nieprawidłowość. Prawidłowo natomiast, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, organy rozważały zachowanie przez skarżącą terminu z art. 148 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winny nie brała udziału w postępowaniu) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd co do tego, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, powizieła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (vide: wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 listopada 2010 r., II SA/Ke 601/10 Lex nr 753307 i wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2008 r., II OSK 931/07, Lex nr 516817). Istotnym jest, aby do strony dotarła wiadomość o wydanej decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja (vide: wyrok NSA z dnia 10 marca 2006 r., II OSK 622/05, ONSA i WSA 2006 r., nr 5, poz. 133). Organy administracji przeprowadzając postępowanie wstępne ustaliły, że w dniu 5 listopada 2009 r. skarżąca otrzymała pismo Starosty T. informujące o wydaniu w dniu [..] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w K., a datą 14 grudnia 2009 r. oznaczony został wniosek podpisany przez skarżącą, o wydanie dokumentacji na podstawie której wydana została decyzja nr [...] o ustaleniu lokalizacji masztu telefonii komórkowej [...] w K. (vide: wniosek w aktach administracyjnych jako załącznik wniosku z dnia 15 grudnia 2009 r. k-2). Zgodzić należy się z organami administracji obu instancji, że skarżąca podpisując się pod wnioskiem z dnia 14 grudnia 2009 r. potwierdziła, że najpóźniej tego dnia dowiedziała się o istnieniu decyzji lokalizacyjnej maszt w K. Wobec tego prawidłowe jest także ustalenie organów, że skarżąca przekroczyła termin z art. 148 § 2 kpa. Zgodnie bowiem z treścią art. 57 § 3 kpa terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Tak więc termin do złożenia podania liczony od dnia 14 grudnia 2009 r., upłynął dla skarżącej z dniem 14 stycznia 2010 r. Poza sporem natomiast w niniejszej sprawie jest, że żądanie wznowienia postępowania skarżąca zawarła w sowim piśmie skierowanym do Wójta Gminy C. z dnia 20 stycznia 2010 r., a więc po upływie jednomiesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 2 kpa. To skutkować powinno odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa. W przypadku jednak gdy, tak jak w niniejszej sprawie, jako podstawy wznowienia postępowania wskazane zostały przesłanki nie tylko z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, ale także z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa tj. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, organy administracji powinny odnieść się także do tych podstaw wznowieniowych. Zwróciło na to zresztą uwagę SKO w swojej decyzji z dnia [...], którą to decyzję właśnie z tego powodu uchyliło wcześniejszą decyzję organu I instancji w tej sprawie (z dnia [...]) i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Nie można jednak uznać, że organ I instancji w decyzji z dnia [...] zrobił to należycie. Pomimo bowiem wyraźnych wskazań SKO, że termin przedawnienia z art. 148 § 1 kpa należy liczyć, od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, czyli w tym przypadku o "opinii eksperckiej", na którą się powołuje, organ I instancji w uzasadnieniu swoje decyzji (z dnia [...]) rozważał kiedy strona dowiedziała się o decyzji lokalizacyjnej nr [...], czyli przesłankę z art. 148 § 2 kpa. SKO w zaskarżonej decyzji z dnia [...] do tej nieprawidłowości się jednak nie odniosło i zaakceptowało rozstrzygnięcie organu I instancji, co w ocenie sądu należy uznać za naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 148 § 1 kpa w zw. z art. 107 § 3, 8 i 9 kpa. Wskazać należy, że zestawienie treści uzasadnienia decyzji organ I i II instancji prowadzi do wniosku, że organ II instancji uznał, iż niedochowanie przez skarżącą terminu z art. 148 § 2 kpa powoduje konieczność odmowy wznowienia postępowania zawsze, nawet w sytuacji, gdy w podaniu o wznowienie postępowania wskazano także na inne podstawy wznowienione niż z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, czyli np., tak jak w niniejszej sprawie także z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Stanowiska takiego nie można zaakceptować, nie znajduje ono bowiem potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa. Organ rozpatrując podanie skarżącej o wznowienie postępowania powinien rozważyć także spełnienie wymogów formalnych tego podania w związku ze wskazaniem podstaw wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Organ powinien więc w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia odnieść się do kwestii, wskazania przez skarżącą ustawowych podstaw wznowienia, zachowania terminu z art. 148 § 1 kpa i przymiotu strony. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ powinien zdaniem sądu ponadto rozważyć czy zasadnym jest wznowienie postępowania z urzędu i dać wyraz tym rozważaniom w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i 11 kpa (por. wyrok WSA w W-wie z dnia 10 sierpnia 2011 r., VIII SA/Wa 392/11, dostępny na stronach internetowych nsa.gov.pl i przywołany tam wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2010 r., II OSK 1324/09 Lex nr 737703). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie za trafne uznaje stanowisko, że regulacja przewidująca miesięczny termin dla złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego powinna odnosić się wyłącznie do tych przypadków, w których podstawą jej wniosku jest okoliczność, z powodu której organ nie może wznowić postępowania z urzędu - tylko w takich przypadkach niezachowanie przez stronę terminu może być samoistną przesłanką rezygnacji ze wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach, jeżeli żądanie strony jest uzasadnione istnieniem jednej z okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 kpa, to bez względu na to, czy strona zachowała termin czy nie, organ będzie zmuszony wznowić postępowanie (przywołany tamże Z. R. Kunieck, Uruchomienie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego ze względów prawnych, "Samorząd Terytorialny" nr 7-8/2009 s. 128). Ponadto wskazać należy, że teoretycznie możliwa jest także taka sytuacja, gdy osoba która nie była uznana za stronę postępowania, którego wznowienia się domaga, wnosząc podanie o wznowienie tego postępowania, uchybiła terminowi z art. 148 § 2 kpa, więc nie zweryfikowano tego, czy służy jej przymiot strony, ale wskazuje na podstawy wznowienia inne niż z art. 145 § 1 pkt 4 i z art. 145a § 1 kpa, które w okolicznościach faktycznych danej sprawy wydają się zasadne. Wtedy organ powinien również rozważyć możliwości wznowienia postępowania z urzędu i dać temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą wynikającą z art. 200 tej ustawy, jak w pkt 3 sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi postępowanie według wskazań wynikających wprost z treści uzasadnienia wyroku.