II SA/Bd 519/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta M. T. z dnia [...] września 2020r. nr [...] [...], 2. zasądza od Wojewody Kujawsko – P. na rzecz P. B. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2021r. nr [...] Wojewoda Kujawsko-Pomorski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 1333 ze zm. – dalej "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania P. B. (dalej zwanego "Skarżącym") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta M. T. z [...] września 2020r. nr [...] odmawiającą - po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego - uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta M. T. z [...] października 2018r. Zaskarżona decyzja Wojewody zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] października 2018r. Prezydent M. T. orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi – [...] - pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. [...] w T. na działce o nr ewid.[...] obręb [...]. Powyższa decyzja stała się ostateczna i prawomocna z dniem [...] listopada 2018r. W dniu [...] lutego 2019 r. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazaną powyżej decyzją Prezydenta M., powołując jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 1,4 -6 k.p.a. i podając, że o budowie stacji bazowej telefonii komórkowej dowiedział się w dniu [...] lutego 2019r. podczas rozpoczęcia robót budowlanych i wywieszenia tablicy informacyjnej. Prezydent Miasta postanowieniem z [...] marca 2019r. orzekł o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej wskazaną na wstępie ostateczną decyzją Prezydenta Miasta o pozwoleniu na budowę. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego Prezydent Miasta decyzją z [...] września 2019r. odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej. Decyzja ta została uchylona w całości przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego dnia [...] lutego 2020r. – z uwagi na naruszenie przez organ I instancji przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent M. T. decyzją z [...] września 2020r., działając na podstawie art. 151 § 1 k.p.a., ponownie odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] października 2018r. W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w otoczeniu stacji w miejscach dostępnych dla ludności nie występują przekroczenia wartości dopuszczalnej promieniowania elektromagnetycznego, planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a przedstawiony przez inwestora wniosek o pozwolenie na budowę oraz projekt były kompletne. Organ uznał tym samym, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i wniósł od niej odwołanie. Odwołanie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez Skarżącego rezultatu, gdyż wskazaną na wstępie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda, nawiązując do art. 28 p.b oraz art. 3 pkt 20 p.b (definicji obszaru oddziaływania obiektu) uznał, że nieruchomość należąca do Skarżącego leży poza obszarem oddziaływania inwestycji, a zatem nie przysługiwał jemu status strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że analiza dokumentów zgromadzonych w aktach potwierdza kwalifikację inwestycji przedstawioną przez inwestora a wskazującą na to, że inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. W pismach z dnia [...] marca 2021r. oraz [...] kwietnia 2021r. P. B. wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie, domagając się uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta M. T.. Decyzji organu odwoławczego zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., a decyzjom organów obu instancji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 77, art. 8 § 2, art. 145 § 1 k.p.a.) oraz przepisów prawa materialnego – w tym art. 28 p.b., art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b. i art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a nadto § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko-Pomorski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska wobec wniesionej skargi. Wojewódzki Administracyjny Sąd zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu, choć nie z powodów w niej wskazanych. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie Bydgoszczy będącego siedzibą tutejszego Sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 9 września 2021 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Podkreślić też należy, że zgoda stron na rozpoznanie sprawy ww. trybie nie jest konieczna. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy o COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. W następnej kolejności wyjaśnić należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona w ramach tak określonej kognicji kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli legalności poddano w niniejszej sprawie decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta M. T. odmawiającą uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzje te podjęto w trybie postępowania nadzwyczajnego zainicjowanego wnioskiem Skarżącego z dnia [...] lutego 2019r., w którym wskazał on na datę [...] lutego 2019r. – jako dzień, w którym dowiedział się o decyzji pozwalającej na budowę stacji bazowej. Skarżący we wniosku oraz jego uzupełnieniu wskazał na podstawę wznowienia postępowania – a mianowicie na: pozbawienie go udziału w tym postępowaniu bez jego winy, co wypełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a także wydanie decyzji bez przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, co wypełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Tryb wznowienia postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Może się ono toczyć dopiero po wydaniu przez właściwy organ (art. 150 § 1 k.p.a.) postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), który to akt stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Wznowienie postępowania stwarza możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Postępowanie można wznowić bądź z urzędu bądź też na wniosek strony, z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Należy podkreślić, że złożenie podania o wznowienie postępowania nie powoduje automatycznie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Po wpłynięciu do organu podania o wznowienie postępowania organ ten dokonuje jego analizy pod kątem tego, czy wniosek opiera się na ustawowej przesłance, czy został złożony przez stronę postępowania i czy zachowano ustawowy termin do jego wniesienia. Brak pozytywnych ustaleń w tym zakresie skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w toku którego organ sprawdza: czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom k.p.a., dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję bądź postanowienie, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie (art. 148 k.p.a.) liczony od daty powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania bądź w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Dopiero wystąpienie powyższych przesłanek łącznie, obliguje właściwy organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Natomiast w przypadku gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., bądź nie zostały zachowane terminy do jego złożenia przewidziane w art. 148 k.p.a., jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. Zasadą ustaloną w art. 148 § 1 k.p.a. jest to, że strona wnosi podanie w terminie miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Wyjątek stanowi sytuacja, w której podanie o wznowienie postępowania jako przyczynę wznowienia podaje przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W świetle bowiem art. 148 § 2 k.p.a. podanie wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Podstawowe znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia podania ma zatem ustalenie daty powzięcia przez stronę wiadomości o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia oraz daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji, a następnie daty wystąpienia przez nią z podaniem. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wprawdzie to strona winna wykazać, że termin ten zachowała, jednakże nie może to jednocześnie zwalniać organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie (vide: wyrok NSA z 21 marca 2012 r. I OSK 463/11 – dostępny w bazie LEX nr 1145113). Organ dokonuje bowiem weryfikacji terminowości podania o wznowienie z urzędu. W tej sytuacji wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi o rażącym naruszeniu przez organ prawa, godzącym we wspomnianą wyżej zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. (vide: wyroki NSA z dnia 25 października 2018 r., I OSK 2816, LEX nr 2582224, z dnia 18 grudnia 2019 r., II OSK 376/18 – dostępny w bazie LEX nr 2774288). W niniejszej sprawie Skarżący wystąpił do organu z podaniem o wznowienie postępowania wskazując, że początkowym dniem biegu terminu jednego miesiąca na wniesienie podania był dzień [...] lutego 2019r., w którym to dniu zapoznał się on z informacjami umieszczonymi na tablicy informacyjnej posadowionej na terenie inwestycyjnym. Z uzasadnienia postanowienia Prezydenta M. T. z [...] marca 2019 r. o wznowieniu postępowania, ani z decyzji tego organu z [...] września 2020 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, ani z zaskarżonej decyzji Wojewody nie wynika, aby którykolwiek z tych organów w jakikolwiek sposób zweryfikował okoliczności wskazane przez Skarżącego, a uzasadniające – jego zdaniem – zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. W ocenie Sądu, w świetle argumentacji sformułowanej na tą okoliczność w podaniu o wznowienie, istniała zasadnicza potrzeba zweryfikowania we właściwym postępowaniu wyjaśniającym, kiedy dokładnie Skarżący dowiedział się o samym fakcie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na realizację inwestycji budowlanej - co nie jest równoznaczne z zapoznaniem się z jej treścią. W podaniu bowiem Skarżący wyjaśnił, że o decyzji dowiedział się w związku z rozpoczęciem robót budowlanych zmierzających już do realizacji inwestycji. Z art. 148 § 2 k.p.a. wynika, że bieg terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest zatem to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji (vide: wyroki NSA z 10 marca 2006 r., II OSK 622/05, z 15 maja 2008 r. II OSK 547/07, dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotne jest bowiem, aby strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o samym fakcie istnienia decyzji, a nie o jej szczegółowej treści, albowiem już sam fakt pominięcia w postępowaniu podmiotu mającego interes prawny uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania, tj. przede wszystkim odnośnie nazwy organu, który wydał decyzję oraz sposobu rozstrzygnięcia sprawy (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 lipca 2020 r., III SA/Kr 1354/19, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 listopada 2015 r., II SA/Gd 149/15, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykazanie zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., powinno, zdaniem Sądu, sprowadzać się do przedstawienia takich dowodów, z których będzie niezbicie wynikało, z jednej strony, w jakim konkretnie dniu rozpoczął bieg termin do wniesienia podania o wznowienia postępowania, a z drugiej, że wskazana w podaniu data nie jest dowolna. Pomimo tego, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie, to jednak organ ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie dochowania terminu, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (vide: wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2018 r., I OSK 502/18, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący takich dowodów nie przedstawił, ale też podkreślić należy, że organy nie dążyły do sprawdzenia, czy faktycznie Skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia [...] października 2018 r. we wskazanym w podaniu terminie, tj. [...] lutego 2019r. i w okolicznościach przez niego wskazanych. Organ nie ustalił chociażby daty rozpoczęcia robót budowlanych na działce inwestycyjnej i daty umieszczenia tablicy informacyjnej. W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do niebudzącej wątpliwości weryfikacji twierdzeń wnioskodawcy co do terminu pozyskania wiedzy na temat ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany - co stanowi o naruszeniu przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem merytoryczne rozpoznanie sprawy administracyjnej we wznowionym postępowaniu bez rzetelnej weryfikacji przesłanki zachowania terminu do wznowienia postępowania, godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, rażąco naruszając prawo. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu, podjęcie takiego rozstrzygnięcia jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Trzeba też podkreślić, że treść podjętego rozstrzygnięcia nie przesądza o wyniku ponownego rozpoznania sprawy, a zadośćuczynienie zasadzie praworządności jest nadrzędnym wymogiem. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych ustosunkowanie się do zarzutów skargi dotyczących ustaleń organów co do istoty sprawy byłoby przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę, organ będzie miał na uwadze powyższe rozważania, w szczególności mając na uwadze treść wniosku z dnia [...] września 2020 r., ustali w pierwszej kolejności, czy został on złożony z zachowaniem terminu przewidzianym w art. 148 k.p.a. oraz czy pochodzi od strony postępowania, a następnie organ podejmie stosowne rozstrzygnięcie w sprawie - tj. umorzy wszczęte postępowanie nadzwyczajne bądź wyda decyzję przewidzianą w art. 151 § 1 k.p.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od Wojewody na rzecz Skarżącego kwotę [...]złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa.