II SA/Bd 565/11

Dnia 10 sierpnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant: Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2011 roku sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę Uzasadnienie: Decyzją z dnia [...].2010 r., o nr [...], Starosta [...], orzekł na podstawie art. 47 ust.2, art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U., tj. 2006 r., nr 156, poz. 1118) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 Nr 98 poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako: kpa, o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości (działka nr ew. [...]) położonej przy ul. [...] w [...], należącej do K. P. celem wykonania robót budowlanych - zewnętrznych elewacyjnych na ścianie tylnej budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w [...] przy ul. [...]; jednocześnie: - określił warunki i zalecenia korzystania z sąsiedniej nieruchomości w granicach niezbędnych potrzeb, - wyznaczył pas ziemi wzdłuż budynku o szerokości [...] m i długości [...] m z dostępem do ul. [...], - określił dokładny zakres prac inwestora, - zobowiązał inwestora do zakończenia prac w możliwie najkrótszym terminie nie przekraczającym dwóch tygodni, - zobowiązał inwestora do wykonywania prac w sposób nieuciążliwy dla sąsiada zgodnie z art. 5 ustawy Prawo budowlane, - zobowiązał inwestora do naprawy ewentualnej szkody powstałej w wyniku korzystanie z sąsiedniej nieruchomości na zasadach określonych w Kodeksie Cywilnym. Powyższe rozstrzygnięcie oparto o następujące ustalenia i rozważania: Pismem z dnia [...].2010 r. inwestor – K. F., działając poprzez pełnomocnika A. F., zwrócił się do Starosty [...] stosownie do art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane o wydanie decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, tj. położonej przy ul. [...] w [...], stanowiącej działkę oznaczoną nr ewidencyjnym [...], celem przeprowadzenia robót zewnętrznych ocieplenia elewacji tylnej ściany budynku usytuowanego na działce nr [...]. w granicy z działką nr [...], wynikających z wydanej przez Starostę [...] w dniu [...].2009 r. decyzji o nr [...] o pozwoleniu na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego w [...] przy ul. [...], działka nr [...]. Do wniosku inwestor dołączył m.in. projekt zagospodarowania działki, oświadczenie sąsiadów z dnia [...].2008. wyrażające zgodę K. F. na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] oraz pismo z dnia [...].2010 r. skierowane do właścicielki sąsiedniej nieruchomości o wyrażeniu zgody na wejście na teren jej działki celem wykonania robót budowlanych, o których mowa w decyzji z dnia [...].2009 r., o nr [...]. W dniu [...].2010 r. wpłynęło pismo skarżącej z [...].2010 r. (właścicielki nieruchomości sąsiedniej, położonej przy ul. [...] w [...] ozn. nr. ew. [...]) wystosowane do Starosty [...], odmawiające inwestorowi zgody na korzystanie z jej nieruchomości w zakresie niezbędnym do wykonania przezeń robót budowlanych w którym podniosła, że: - przed Sądem Rejonowym w [...]. prowadzono jest postępowanie z wniosku skarżącej z udziałem K. F. o zasiedzenie własności części działki położonej w Ciechocinku przy ul. [...] ozn. nr ewid. gruntów jako działki [...]; K. F. kwestionuje zasadność wniosku, Sąd zlecił biegłemu sądowemu przygotowanie projektu podziału geodezyjnego rozgraniczającego sporną nieruchomość; - w analogicznej sprawie sąd administracyjny wyraził pogląd, że art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego nie może stanowić podstawy do wejścia na grunt lub do budynku w celu ograniczenia prawa właściciela nieruchomości sąsiedniej, - żąda zawieszenia postępowania do czasu uzyskania prawomocnego postępowania sądowego prowadzonego przed Sądem Rejonowym w [...]. Postanowieniem z dnia [...].2010 r. odmówiono zawieszenia postępowania administracyjnego. Decyzją Starosty [...] z dnia [...].2009 r. Nr [...] został zatwierdzony projekt budowlany i udzielono inwestorowi K. F. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego w [...] przy ul. [...] na działce nr [...]. Obszar oddziaływania obiektu o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane obejmował działkę nr [...] i działkę nr [...]. W trakcie prowadzonego postępowania, skarżąca oraz I. D., jako współwłaściciele działki nr [...], czynnie uczestniczyły w postępowaniu jako strony nie korzystając z uprawnienia w zakresie prawa odwołania od tej decyzji. W aktach sprawy znajduje się zgoda w/w osób z dnia [...].2009 r. na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w granicy z ich działką. Powyższa decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna z dniem [...].2009 r. Budowa jest w stanie wykończeniowym. Docieplenie i wykonanie elewacji ściany szczytowej w/w budynku wg zatwierdzonego projektu budowlanego obejmuje wyłącznie działkę nr [...]. Roboty budowlane, dla których niezbędne jest wejście na działkę sąsiednią polegać będą na ustawieniu na tej nieruchomości - na określony czas - rusztowania umożliwiającego wykonanie tych robót. Organ stwierdził ponadto, że decyzję wydano wobec nieuzgodnienia warunków korzystania z sąsiedniej nieruchomości. W złożonym przez skarżącą odwołaniu od powyższej decyzji, podniesiono, że nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych będąca następstwem sprawy sądowej odbywającej się przed Sądem Rejonowym w Aleksandrowie Kujawskim o zasiedzenie części nieruchomości. Skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w piśmie do Starosty [...] z dnia [...].2010 r., dodając, że sąd powszechny zlecił biegłemu sądowemu przygotowanie podziału geodezyjnego rozgraniczającego dwie sporne nieruchomości, co ma doniosłe znaczenie dla sprawy. Skarżąca wyjaśniła, że biegły dokonuje dwóch podziałów geodezyjnych, uwzględniając w jednym projekcie podziału geodezyjnego ocieplenie ścian, a w drugim pomija te prace, z czego skarżąca wysnuła wniosek, iż wykonanie prac budowlanych implikuje rozstrzygniecie przed sądem cywilnym, ograniczając możliwość zasiedzenia tej nieruchomości, na której położone zostaje docieplenie. W ocenie skarżącej mając na względzie powyższy stan faktyczny zachodzi sytuacja, która była przedmiotem rozpoznania analogicznej sprawy, w której zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dn. 20.02.1008 r., II SA/Kr 1157/07, w którym wyrażono pogląd, że przepis art. 47 ust. 2 prawa budowlanego nie może stanowić podstawy wejścia na grunt w celu trwałego ograniczenia prawa właściciela nieruchomości sąsiedniej. Zdaniem skarżącej ewentualne wejście wnioskodawcy na jej nieruchomość ma na celu poza przeprowadzeniem robót budowlanych, przerwanie stanu samoistnego posiadania, a nawet wprowadzenie zmian ograniczających możliwość korzystania z jej nieruchomości. Decyzją z dnia [...].2011r. znak : [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił dyspozycję art.47 ust.2 ustawy Prawo budowlane, dysponując ostateczną decyzją na budowę i rozbudowę budynku mieszkalnego oraz podejmując starania o uzyskanie zgody na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości od jej właściciela, a starania te okazały się bezskuteczne, o czym świadczą pisma stron z dnia [...].2010 r. oraz [...].2010 r. Nadto, w uzasadnieniu decyzji, wskazano, że bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje podnoszona kwestia toczącego się postępowania cywilnego o zasiedzenie części nieruchomości objętej inwestycją, tj. o nr [...] oraz, że powołany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20.02.2008. (sygn. II SA/Kr 1157/07), wbrew twierdzeniom odwołującej, nie został wydany w analogicznej sprawie, gdyż mowa w nim o przyłączach kanalizacyjnych, które miałyby na stałe pozostać na nieruchomości sąsiedniej, a owy stan faktyczny w danej sprawie nie występuje. Zdaniem Wojewody organ I instancji prawidłowo określił granice niezbędnej potrzeby i warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości celem wykonania wskazanych robót ,w tym wyznaczając pas graniczny, który może zająć inwestor oraz termin korzystania z nieruchomości sąsiedniej. W skardze złożonej do Sądu, skarżąca ponowiła argumentację zawartą w odwołaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane podnosząc, że inwestor nie podjął żadnych starań w celu uzyskania zgody na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości przy zachowaniu minimalnych standardów współdziałania dobrosąsiedzkiego. Poza tym znaczne wątpliwości budzi określenie w decyzji zakresu granic niezbędnej potrzeby i warunków korzystania z sąsiedniej nieruchomości gdyż zostały określone bez znajomości topografii terenu i z pominięciem robót już wykonanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko-Pomorski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu swej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy stwierdzić, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji nie był kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Należy zwrócić uwagę, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja R.P., stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje m.in. przepis art. 140 k.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Jednym z przepisów ustaw szczególnych, który wprowadza właśnie takie ograniczenie prawa własności jest art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118; ze zm.), pozostający w związku z art. 47 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 47 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. Przepis art. 47 ust. 2 ustawy stanowi natomiast, iż w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2005 r. (sygn. akt II OSK 15/05, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 194720) w celu wydania decyzji w przedmiocie określonym w art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego organ zobowiązany jest zbadać, czy zachodzą trzy przesłanki wymienione w art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, do którego odsyła ustęp 2, tj. winien zbadać czy istnieje: - potrzeba wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, - niezbędność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, - brak dobrowolnej zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej. W przedmiotowej sprawie powyższe przesłanki zaistniały, co zasadnie wykazano w zaskarżonej decyzji. Poza sporem jest istnienie potrzeby wykonania robót budowlanych, określonych w decyzji Starosty [...] z dnia [...]2009 r. o nr [...]. Ponadto nie budzi zastrzeżeń że wykonanie robót budowlanych w postaci wykonania zewnętrznych elewacji ściany budynku znajdującego się na granicy z sąsiednią działką nr [...], polegających m.in. na ustawieniu rusztowania czy zamocowaniu styropianu grubości 10 cm do ściany zewnętrznej na kołki rozporowe, jest niemożliwym bez wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Najdalej idący zarzut skarżącej dotyczył wadliwości zaskarżonej decyzji, wynikającej z faktu niespełnienia trzeciej z ww. przesłanek w nawiązaniu do art. 47 ust.1 ustawy Prawo budowlane, co dotyczyło niepodjęcia żadnych starań przez inwestora aby uzyskał zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości na wejście na jej teren. Zarzut ten jednak nie jest zasadny, albowiem jest sprzeczny z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym sprawy. Jak zasadnie ustalono to w zaskarżonej decyzji, inwestor podjął starania o uzyskanie zgody na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości . Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że K. F. takie próby podejmował (o czym świadczy znajdujące się w aktach administracyjnych pismo uczestnika z dnia [...].1010 r. wraz z załączoną kserokopią koperty, w której znajdował się list adresowany do skarżącej), lecz okazały się one bezskuteczne. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, wysłanie listu do właściciela nieruchomości sąsiedniej z prośbą o wyrażenie zgody na czynności w ramach art. 47 prawa budowlanego, spełnia warunek podjęcia przez inwestora starań warunkujących wydanie przez organ pozytywnej decyzji w zakresie wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej na podst. art. 47 § 2 prawa budowlanego (vide: - wyrok NSA z 26.11.2010 r., sygn. akt II OSK 1819/09; - wyrok WSA w Warszawie z 6.04.2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 110/09). Jak wskazuje się też w orzecznictwie w przypadku dwukrotnego awizowania i niepodjęcia przez adresata pisma w przedmiocie wyrażenia zgody na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych, brak odpowiedzi na nie, traktować należy jako brak zgody na wykonanie tychże robót budowlanych (vide: wyrok WSA w Warszawie z 23.05.2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1292/05). Wystarczająca jest więc sama próba uzyskania takiej zgody (vide: wyrok WSA w Opolu z 11.10.2007 r., syn. akt II SA/Op 201/07). W świetle powyższego, należało uznać, że niesłusznie przypisywany inwestorowi przez skarżącą zarzut braku podjęcia próby porozumienia się z nią w zakresie wejścia na jej teren, nie może stanowić o wadliwości zaskarżonej decyzji. Ubocznie należy jednak zauważyć, że literalna wykładnia przepisu art. 47 § 2 prawa budowlanego nie daje podstaw do żądania przez organy szczegółowego wykazania się przez inwestora podejmowaniem prób dokonania uzgodnień z właścicielem nieruchomości sąsiedniej, o których mowa w art. 47 § 1 tej ustawy. Przepis art. 47 § 1 prawa budowlanego stanowi, że właściwy organ rozstrzyga o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości - w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1. Użyte sformułowanie: "nieuzgodnienie warunków", to nic innego, jak brak ich uzgodnienia i nic ponadto. Ustawodawca nie wyjaśnił, czy owo nieuzgodnienie warunków musi wynikać z fiaska negocjacji, czy też może wynikać z ich niepodejmowania. Odwoływanie się do przepisu art. 47 § 1 w/w ustawy nie może stanowić jakiejkolwiek wskazówki w interpretacji § 2 omawianego artykułu, albowiem przepis art. 47 § 1 w/w ustawy, stawia wymóg uzyskania zgody na wejście na teren nieruchomości sąsiedniej nie w tym celu aby złożyć wniosek o wydanie decyzji, lecz aby fizycznie wkroczyć na teren nieruchomości sąsiedniej celem prowadzenia prac. Z literalnej wykładni art. 47 § 2 prawa budowlanego wynika więc, że wystarczającą przesłanką na wydanie decyzji o niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej jest brak zgody jej właściciela, na którą rzecz jasna strona winna się powołać, co z reguły wiąże się z fiaskiem prośby o jej udzielenie, choć nie zawsze. Zgody tej nie można uzyskać również w sytuacjach, kiedy strona nie może zwrócić się o nią z przyczyn obiektywnych (np. śmierć dotychczasowego właściciela przy braku postępowania spadkowego, długotrwala nieobecność właściciela, którego miejsce pobytu jest nieznane itp.). Nie można więc obarczać strony obowiązkiem (wykazania fiaska negocjacji), który nie wynika z omawianego przepisu, przy którego interpretacji wystarczające jest posłużenie się wykładnią językową. W sprawie nie było konieczne sięgnięcie do wykładni funkcjonalnej i systemowej, albowiem rezultat językowy nie burzy podstawowych założeń o racjonalności prawodawcy, który przecież nie może nie uwzględnić podanych przykładowo sytuacji, kiedy zwracanie się z prośbą o zgodę nie jest możliwe z różnych przyczyn, a istnieje pilna potrzeba wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej. Nawet zakreślenie przez ustawodawcę 14 dniowego terminu załatwienia wniosku, świadczy o tym, że trudno jest założyć by przedmiotem postępowania dowodowego, mogło być – jak chce skarżąca – szczegółowe roztrząsanie zagadnienia zwracania się o zgodę na wejście na teren nieruchomości, na której mają być przeprowadzone pilne prace, tym bardziej, że właściciel tej nieruchomości jako strona takiego postępowania może w toku procesu określić jasno swe merytoryczne stanowisko, w tym może udzielić wymaganej zgody, co jednak w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, albowiem skarżąca w sposób wyraźny zgody takiej nie wyraziła, co jak wynika z materiału dowodowego jest następstwem istnienia od dłuższego czasu pomiędzy stronami silnego konfliktu, którego częścią jest trwające postępowanie cywilne w sprawie o zasiedzenie części nieruchomości nr [...] znajdującej się przy ul. [...] w [...], który to proces w wadliwej ocenie skarżącej, stoi na przeszkodzie wyrażeniu zgody, o której mowa w art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego. Nietrafny jest także, sformułowany w sposób bardzo ogólny, zarzut skarżącej dotyczący określenia w decyzji organu I instancji warunków i zaleceń korzystania z sąsiedniej nieruchomości w granicach niezbędnych potrzeb bez znajomości topografii terenu i z pominięciem robót już wykonanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2006r. Nr 38, poz.268 ze zm.) - dokonując kontroli sądowej sprawowanej pod względem legalności nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości czy słuszności. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać jedynie zgodność z prawem rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W świetle powyższego oraz w związku z tym, iż skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych przepisów postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone ani konkretnych okoliczności faktycznych, które jej zdaniem zostały błędnie ustalone przez organy administracji, nie jest możliwym stwierdzenie przez Sąd naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, tym bardziej zresztą, że zarzut dotyczący szczegółowych warunków korzystania z nieruchomości nie został postawiony w toku postępowania administracyjnego, lecz dopiero w skardze i to w sposób bardzo ogólny. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje za trafne przyjęcie przez organ II instancji, iż wbrew zarzutom skarżącej, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dn. 20 lutego 2008r. (sygn. II SA/Kr 1157/07) nie został wydany w analogicznej sprawie. Jak słusznie podnosi Wojewoda [...], wyrok ten dotyczy zainstalowania przyłącza kanalizacyjnego, które w przyszłości może trwale ograniczyć wykonywanie prawa własności np. poprzez uniemożliwienie zabudowy w tym zakresie nieruchomości, oraz które na stale pozostaje na terenie sąsiedniej nieruchomości. W rozpatrywanej przez Sąd sprawie o jakimkolwiek trwałym ograniczeniu wykonywania prawa własności skarżącej, poprzez wykonanie zewnętrznych, elewacyjnych robót budowlanych na budynku, nie znajdującym się na terenie nieruchomości skarżącej, nie może być mowy. Dla wyniku rozpatrywanej sprawy nie ma znaczenia podnoszona w skardze okoliczność prowadzonego postępowania przed Sądem Rejonowym w [...] (sygn. I Ns 430/09) o zasiedzenie części nieruchomości, której stronami są K. F. oraz skarżąca. Należy zatem stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisu art. 47 ust. 1 i ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego. Przepis ten został prawidłowo zastosowany a jego wykładnia była poprawna. Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.