II SA/Bd 621/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Mariusz Pawełczak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie pokrycia części kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z dochodów własnych niepochodzących z pobranej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz M. M. kwotę [...](trzysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W dniu [...] grudnia 2024 r. Rada Miasta działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm. – dalej: "u.s.g.") w związku z art. 6r ust. 2da ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 399 ze zm. – dalej: "u.c.p.g.") podjęła uchwałę nr [...] w sprawie pokrycia części kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z dochodów własnych niepochodzących z pobranej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wynikających z różnicy powstałej pomiędzy dochodami z pobranej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi a kosztami funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi w [...] r. M. M. (dalej: "skarżąca") zaskarżyła powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. Wywodząc interes prawny w zaskarżeniu powyższej uchwały skarżąca wskazała, że jest osobą objętą systemem gospodarowania odpadami komunalnymi w gminie [...] z racji posiadania nieruchomości w miejscowości [...] i w związku z tym zaskarżona uchwała bezpośrednio oddziałuje na sferę jej praw i obowiązków majątkowych, co wyraża się w obowiązku partycypacji w kosztach utrzymania tego systemu. Skarżąca w dalszej części uzasadnienia skargi zarzuciła organowi naruszenie art. 6r ust. 2da u.c.p.g. podnosząc w szczególności, że Rada Miejska nie określiła w treści uchwały kwoty dofinansowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi z budżetu gminy, co w ocenie skarżącej skutkuje niekontrolowanym powiększeniem deficytu budżetowego gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności z zachowaniem właściwych wymogów formalnych i materialnych. W ocenie organu w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały, gdyż treść aktu jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nie narusza norm konstytucyjnych ani ustawowych. Ponadto uchwała mieści się w zakresie kompetencji Rady Miejskiej, a jej postanowienia nie naruszają interesu prawnego skarżącej w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem m.in. uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego, stanowiących przepisy prawa miejscowego (pkt 5) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Warunkiem rozpoznania skargi na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy p.p.s.a. jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy p.p.s.a. nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a ustawy p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatem podmiot, który zaskarża uchwałę do sądu i domaga się stwierdzenia jej nieważności musi wykazać interes prawny, który został naruszony określoną uchwałą, co wynika z powołanego wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g. Interes prawny osoby, która wnosi skargę w tym trybie wynikać niewątpliwie musi z przepisu prawa materialnego kształtującego sytuację prawną osoby skarżącej. Interes prawny takiej osoby uwidacznia się w tym, że osoba ta działa bezpośrednio we własnym imieniu i posiada roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Naruszenie to musi więc wpływać negatywnie na sytuację prawną strony. Przy czym, na co także zwraca uwagę orzecznictwo, ów interes musi być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego winno być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia bezpośredniego związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem. Kryterium "interesu prawnego" posiada więc charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia, czy zachodzi związek między strefą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji (por.: wyroki NSA: z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1209/13; z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14; z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1183/11; z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2400/12; z dnia17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 208/12). W oparciu o powyższy przepis skarżąca złożyła skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie pokrycia części kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z dochodów własnych niepochodzących z pobranej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynikających z różnicy powstałej pomiędzy dochodami z pobranej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi a kosztami funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi w [...] r. Tymczasem zaskarżona uchwała stanowi o uzupełnieniu finansowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi z budżetu gminy. Jest to zatem uchwała zawierająca plan wydatków gminy w ramach polityki finansowej jednostki samorządu terytorialnego w zakresie finansowania gospodarowania odpadami komunalnymi. Pokrycie części kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z dochodów własnych niepochodzących z pobranej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie wpływa samo w sobie na wysokość opłat za gospodarowanie odpadami, gdyż w tym celu organ podejmuje odrębną uchwałę w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazane przez skarżącą okoliczności, które według niej stanowią o interesie prawnym dotyczą kwestii takich jak uiszczanie opłaty za gospodarowanie odpadami, uiszczanie podatku od nieruchomości i podatku rolnego, czy partycypowanie w kosztach utrzymania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi na terenie gminy. Należy podkreślić, że okoliczności te mogą być przedmiotem odrębnych uchwał bądź postępowań prowadzonych przez organy jednostki samorządu terytorialnego. Zaskarżona uchwała nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, nie pozbawia ją żadnych uprawnień, nie zmienia jej sytuacji prawnej (np. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami), czy też nie uniemożliwia ani nie utrudnia ich realizacji. Brak jest zatem związku przyczynowego pomiędzy zaskarżoną uchwałą a sytuacją prawną skarżącej, bowiem zaskarżona uchwała nie kreuje bezpośrednio żadnych uprawnień czy zobowiązań osób trzecich. Błędne jest więc przekonanie skarżącej jakoby zaskarżona uchwała naruszała jej interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 22 lipca 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 415/24). Tym samym w ocenie sądu skarżąca nie wykazała konkretnego przysługującego jej uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa materialnego i że jej uprawnienia lub obowiązki zostały naruszone zaskarżonym aktem organu gminy. Zdaniem Sądu nie istnieje jakikolwiek związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a indywidualną sytuacją prawną (interesem prawnym) strony skarżącej. Uzasadnienie skargi i argumentacja w niej zawarta do interesu prawnego się nie odnosi. Nie można zatem przyjąć, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sytuację prawną skarżącej pozbawiając jej np. uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 września 2008 r., sygn. akt SK 76/06 należy odróżnić interes faktyczny od interesu prawnego, który wymaga wskazania konkretnej normy prawnej, określającej ów interes i stwarzającej prawną podstawę jego ochrony. Na powyższe wielokrotnie wskazywało też orzecznictwo NSA w wyrokach z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 952/09 oraz z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II GSK 577/17. Uwzględniając wskazane powyżej uwarunkowania prawne oraz okoliczności faktyczne, sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Ponieważ naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia stanowi przesłankę dopuszczalności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uzasadniającą jej merytoryczne rozpoznanie, a skarga w niniejszej sprawie nie spełnia tych warunków, Sąd nie był uprawniony do dokonania kontroli legalności zaskarżonego aktu, w tym badania merytorycznych zarzutów skargi. Z przyczyn powyższych orzeczono jak w sentencji. Konsekwencją odrzucenia skargi było orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]zł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.