II SA/Bd 903/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. na działanie pracownika [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w przedmiocie pomocy finansowej postanawia odrzucić skargę. G. S. w dniu [...] sierpnia 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], skargę na działanie pracownika [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w przedmiocie udzielenia pomocy finansowej w zbyt niskiej wysokości, bez uwzględnienia sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej oraz rzeczywistych potrzeb skarżącej i jej córki. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi na decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego za okres od [...] lipca do [...] sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a"). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika ze skargi wszczynającej niniejsze postępowanie, G. S. skarży głównie działanie pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] M. Z., polegające na nieudzielaniu jej wsparcia i pomocy finansowej na leczenie w związku z jej trudną sytuacją materialną oraz zdrowotną. N a podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie aktu, czynności bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, których skarga dotyczy, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca ponownie wskazała, że przedmiot skargi stanowi działanie pracownika ośrodka pomocy społecznej, który przyznał jednorazowo pomoc w zbyt małej wysokości. Sąd stwierdził, że G. S. nie uczyniła przedmiotem skargi wskazanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji w sprawie przyznania jej zasiłku okresowego, lecz nieprawidłowe działanie (a właściwie zaniechanie) pracownika organu pomocy społecznej, który w ocenie skarżącej nie przyznaje jej niezbędnych dla utrzymania środków z pomocy społecznej w oczekiwanej wysokości. Wobec tego wskazać należy, iż skarga tego rodzaju znajduje oparcie w przepisach działu VIII rozdziału 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm.), Zgodnie z treścią art. 227 K.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Przy czym skargę tego typu składa się do organu administracji publicznej właściwego do jej rozpoznania, którym wobec działania pracownika gminnej jednostki organizacyjnej będzie kierownik tej jednostki, a wobec tego kierownika – rada gminy (art. 228 i art. 229 pkt 3) Zgodnie z utrwalonym przez orzecznictwo sądów administracyjnych stanowiskiem, sprawy rozpoznawane przez organy administracji publicznej w trybie Działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącego skarg i wniosków, nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienie NSA z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09; postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn . akt II OSK 241/09; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 26/07). Zgodnie z wyrażonym w tej materii poglądem sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.) (...), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Wskazać należy ponadto, że również w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu (zob. postanowienie NSA z dnia 14 października 2010r., sygn. akr II OSK 2019/10, LEX nr 743368). Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzi niedopuszczalność skargi z uwagi na to, że dotyczy ona czynności nieobjętej zakresem właściwości sądu administracyjnego. Wbrew oczekiwaniu skarżącej, sąd administracyjny nie posiada kompetencji do zmiany decyzji organów administracji publicznej, tym bardziej nie może nakazać im przyznania skarżącej świadczeń finansowych z pomocy społecznej w oczekiwanej przez nią wysokości. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.