II SA/Bd 940/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2011 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] ,,[...]" sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 17 maja 2011 r., nr [...], znak: [...], Burmistrz K., na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.; zwanej w skrócie "p.z.p."), po rozpatrzeniu wniosku A. M. z dnia 7 lutego 2011 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie na cele mieszkalne jednej kondygnacji oraz dobudowie klatki schodowej do istniejącego budynku handlowego na działce nr ew. [...] położonej w m. K. przy ul. [...] w granicach [...] określonych na załączniku graficznym w skali 1:500. Określając we w/w decyzji warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego organ I instancji wskazał w pkt 2.1.b), że sposób zagospodarowania działki winien być zgodny z obowiązującymi przepisami w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z możliwością sytuowania projektowanej dobudowy w odległości do 1,0 m od działki sąsiedniej nr ew. [...]. Natomiast w pkt 2.3.a) wskazano, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości objętej wnioskiem będzie miała miejsce poprzez wjazd z drogi krajowej nr [...], a także poprzez działkę nr ew. [...] na zasadzie służebności. Odwołanie od w/w decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniosło Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w I., właściciel sąsiedniej działki nr [...], zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. W treści odwołania zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: ▪ art. 61 ust. 1 pkt 5, a także art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p. poprzez określenie w pkt 2. 1. b) decyzji możliwości sytuowania projektowanej dobudowy w odległości do 1,0 m od działki sąsiedniej o numerze ew. [...]; ▪ art. 61 ust. 1 pkt 2 p.z.p. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej; a także naruszenie przepisów postępowania, tj.: ▪ art. 6, art. 7 oraz art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") poprzez błędne określenie w pkt 2. 1. b) decyzji, że projektowana dobudowa może być usytuowana w odległości do 1,0 m od działki sąsiedniej; ▪ art. 10 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem przez organ skarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że Burmistrz K., określając możliwość sytuowania projektowanej dobudowy w odległości do 1,0 m od działki należącej do odwołującej się, wkroczył w kompetencje organu architektoniczno-budowlanego, do którego należy wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Przepisy p.z.p. nie udzielają organowi wydającemu decyzję o warunkach zabudowy kompetencji do określania szczegółowych warunków techniczno-budowlanych projektowanego obiektu budowlanego. Warunki te określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdzie m.in. wskazano, w jakiej odległości od granicy sąsiedniej działki mogą zostać usytuowane budowle planowanej inwestycji, w tym obiekty budowlane powstałe na skutek nadbudowy. Ocena zgodności inwestycji z warunkami techniczno-budowlanymi, w tym w zakresie dopuszczalnej odległości usytuowania dobudowy od granicy działki sąsiedniej, jest natomiast dokonywana w toku postępowania budowlanego, zgodnie z art. 28 i n. Prawa budowlanego. Zarzucono, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana pomimo faktu, że objęta inwestycją działa nr [...] nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów p.z.p. Przedmiotowa działka co prawda sąsiaduje z działką nr [...], stanowiącą drogę publiczną (ul. [...]), jednak nie istnieje zjazd z ulicy [...] na nieruchomość obejmującą działkę nr [...]. Prawdą jest również, że działka objęta wnioskiem inwestora ma dostęp do parkingu i placu zlokalizowanych na działce nr [...], jednakże skarżąca spółka, będąca właścicielem tej nieruchomości, nie wydała zgody na korzystanie z parkingu i placu dla celów dostępu działki nr [...] do drogi publicznej, a tym bardziej nie ustanowiła służebności drogi koniecznej na rzecz inwestorki. Ponadto zarzucono, że wykroczenie poza kompetencje organu uprawnionego do wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz nierzetelne określenie dopuszczalnego usytuowania projektowanej dobudowy, niezgodne z przepisami zawierającymi warunki techniczno-budowlane dla budynków i ich sytuowania, stanowi rażące naruszenie zasady rzetelnego informowania stron w toku postępowania o okolicznościach prawnych dotyczących ich praw i obowiązków, a także naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej w toku postępowania administracyjnego. Podniesiono również, że organ I instancji nie zapewnił stronom czynnego udziału w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, w szczególności nie zawiadomił ani nie pouczył odwołującej się o możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia. Decyzją z dnia 27 czerwca 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b, art. 61 ust. 1 p.z.p. oraz § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), po rozpatrzeniu odwołania w/w spółki orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu ostatecznej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w rozpatrywanym przypadku ustalenie warunków zabudowy nastąpiło bez przeprowadzenia wymaganej przepisami prawa analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Akta sprawy nie zawierają wymaganej analizy, zaś na załączniku nr 1 do decyzji zaznaczono jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji bez wyznaczenia obszaru analizy. Organ I instancji ograniczył się więc do podania parametrów nowej zabudowy, bez wskazania sposobu ich wyznaczenia, podczas gdy jego obowiązkiem było zbadanie zgodności nowej zabudowy z zabudową istniejącą. W ocenie Kolegium oznacza to, że w toku prowadzonego postępowania nie podjęto wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym dopuszczono się naruszenia przepisów procesowych, zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe zdaniem Kolegium przemawiało za koniecznością uchylenia rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji. Organ II instancji nie podzielił natomiast zarzutu skarżącej spółki odnośnie usytuowania projektowanej dobudowy w odległości 1 m od działki sąsiedniej, wskazując, że takiego zapisu w zaskarżonej decyzji nie ma. Wyjaśniono, że inwestor otrzymując decyzję o warunkach zabudowy może uzyskać jedynie ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na jego działce. Usytuowanie obiektów budowlanych należy zaś do przedmiotu regulacji Prawa budowlanego i jest rozstrzygane na etapie pozwolenia budowlanego. Na etapie ustalania warunków zabudowy organ nie ma kompetencji do przesądzenia, jaka precyzyjnie ma być odległość budynku od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu, dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. Ustosunkowując się zaś do zarzutu dotyczącego niezapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i uniemożliwienia jej wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, iż nie można się z nim zgodzić, ponieważ w aktach sprawy znajduje się stosowne zawiadomienie, którego odbiór skarżąca spółka potwierdziła. Na ostateczną decyzję organu odwoławczego w/w spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia w części obejmującej uzasadnienie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a., a także art. 12 § 1 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia zarzutu skarżącej odnośnie braku podstawy prawnej do wydania decyzji o warunkach zabudowy przez organ I instancji z powodu braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, podniesionego w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w przypadku uchylenia przez organ odwoławczy decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy kieruje się uzasadnieniem decyzji organu odwoławczego, dlatego celowym z punktu widzenia zasady szybkości postępowania jest wyczerpujące wyjaśnienie przez organ odwoławczy, które zarzuty podnoszone przez stronę zasługują na uwzględnienie. Tylko przy kompletnym uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy, organ I instancji ma podstawy do wydania zgodnej z prawem decyzji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tymczasem w odwołaniu od decyzji o warunkach zabudowy i w piśmie procesowym z 22 czerwca 2011 r. szczegółowo wyjaśniono, że teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej, a zawarte w przedmiotowej decyzji informacje o dostępie terenu do drogi publicznej przez nieruchomość należącą do skarżącej są błędne. Zarzut ten ma zaś fundamentalne znaczenie dla możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy, albowiem zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko, jeśli teren ma dostęp do drogi publicznej. W opinii skarżącej spółki nie ustosunkowanie się do tego zarzutu przez Kolegium oznacza nie tylko naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., ale także może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia nieefektywnego i sprzecznego z zasadą szybkości postępowania, skoro w przypadku ponownego wydania decyzji o warunkach zabudowy przez organ I instancji bez uwzględnienia zarzutu dostępu do drogi publicznej, decyzja taka podlegałaby uchyleniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.), sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu prawnego, to jest jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Stosownie zaś do treści przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2004 r. sygn. akt I SA 2027/02, publ. Lex 146756 i z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA 2819/02, publ. Lex 146750). W przedmiotowej sprawie na pierwszy plan wysuwają się kwestie proceduralne, co w zasadzie czyni bezprzedmiotową merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji. Ta, bowiem narusza przepisy prawa procesowego w sposób, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem oceny Sądu jest rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 K.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji. W wyroku z dnia 23 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95 (publ. ONSA 1997, Nr 1, poz. 35) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Organ odwoławczy zobligowany jest zatem do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nadto organ odwoławczy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) winien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed I instancją i w zależności od wyników tej oceny dokonać jego ewentualnego uzupełnienia i wydać stosowne orzeczenie. Zauważyć wreszcie należy, iż przesłanki formalne, jakie powinna spełniać każda decyzja administracyjna określa przepis art. 107 k.p.a., który to przepis na podstawie art. 140 k.p.a. znajduje zastosowanie również w stosunku do decyzji organów II instancji. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej kompletne przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w tym w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych bądź prawnych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy, względnie ograniczają jak w niniejszej sprawie prawa strony. Innymi słowy, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś decyzji w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 k.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: 25 listopada 2009 r., sygn. I OSK 558/09 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, z dnia 16 marca 1998 r., II SA 96/98, publ. Lex nr 41681, z dnia 28 października 1998 r., I SA/Gd 1651/96; z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 497/88, publ. ONSA 1989, nr 2, poz. 68, Lex nr 10079; z dnia 8 maja 1998 r., I SA/Lu 380/97 – nie publikowane). Tymczasem w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej i zbadania decyzji organu I instancji z punktu widzenia słuszności podjętego rozstrzygnięcia, jak również organ II instancji nie odniósł się do wszystkich podnoszonych przez stronę w odwołaniu zarzutów. Nie sposób bowiem uznać za prawidłową realizację przywołanych przepisów k.p.a. stwierdzenia organu II instancji, iż analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz zabudowa usługowa, a organ I instancji prawidłowo określił obszar analizowany zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokonał prawidłowych ustaleń. Podstawę materialnoprawną wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc i zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p., stanowiący, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżąca w złożonym odwołaniu i pismach procesowych składanych w toku postępowania drugoinstancyjnego kwestionowała przyjętą przez organ I instancji ocenę dostępności terenu inwestycji do drogi publicznej. Podniosła zarzut błędnych ustaleń faktycznych co do dostępu nieruchomości do drogi publicznej. Mimo sformułowania przez skarżącą określonych zarzutów i wniosków dowodowych organ II instancji w praktyce się do nich nie odniósł, jak również nie dokonał własnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nie poczynił własnych ustaleń faktycznych i prawnych. Wskazane uchybienia w postępowaniu jakich dopuścił się organ II instancji, uniemożliwiły Sądowi dokonanie merytorycznej oceny zarzutów skargi dotyczących naruszeń prawa materialnego, albowiem ocena taka byłaby równoznaczna z zastąpieniem przez sąd jurysdykcji zastrzeżonej organom administracyjnym, których działanie sąd administracyjny jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. I OSK 558/09, z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 12/06 i z dnia 20 grudnia 2006r. sygn. akt I FSK 259/06 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd, nie może przeprowadzać samodzielnie oceny trafności, bądź nietrafności zarzutów podnoszonych w odwołaniu przez stronę, jak też zasadności rezygnacji z wnioskowanego przez stronę dowodu, albowiem sądy administracyjne nie dokonują własnych ustaleń, a ich rolą jest jedynie kontrola organów administracji publicznej, polegająca - między innymi - na stwierdzeniu, czy wydawane przez te organy decyzje lub inne akty są zgodne z prawem. Warunkiem umożliwiającym taką kontrolę jest prawidłowe uzasadnienie decyzji, gdyż tylko ono wskazuje na przesłanki, jakimi kierował się organ przy jej wydaniu. W świetle powyższego, pomimo iż rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji z uwagi na stwierdzone prawidłowo w niej uchybienia jest prawidłowe, gdyż wyczerpuje przesłanki art. 130 § 2 k.p.a., to należało ją uchylić z uwagi na zasadność zarzutów skargi, co zostało powyżej wykazane. Wobec stwierdzonego naruszenia wyżej wymienionych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy winien w wyczerpujący sposób zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy sprawy, w tym w szczególności w sposób jednoznaczny ustalić stan faktyczny sprawy, rozważyć potrzebę przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego o dowody wnioskowane przez stronę, a następnie wydać rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 k.p.a., przy czym wyniki poczynionych ustaleń winien uzewnętrznić w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej, w którym winien nadto szczegółowo odnieść się do zarzutów podnoszonych przez stronę zarówno w odwołaniu, jak i kolejnych pismach procesowych. Szczególną uwagę zwróci organ na postępowanie objęte postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 14 lipca 2011 r., które zostało wydane po zaskarżonej decyzji a dotyczy wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 23 marca 2011 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy Burmistrza K. dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na okoliczności uzasadniające przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.