II SAB/Bd 147/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku A. P. z dnia [...] września 2024r. o udostępnienie informacji publicznej, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta do rozpoznania wniosku A. P. z dnia [...] września 2024r. o udostępnienie informacji publicznej, 4. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz A. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. z dnia [...] listopada 2024 r. A. P., działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Organowi administracji publicznej zarzucono naruszenie: 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji Wobec powyższego skarżąca wniosła o: . stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, . zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, . zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż w dniu [...] września 2024 r. złożyła w Biurze Obsługi Klienta w Urzędzie Miejskim w S. wniosek o udostępnienie informacji na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia [...] września 2001r. (Dz.U. nr 112, poz. 1198), w postaci przesłania kopii wniosków do Planu ogólnego gminy S., złożonych przez firmy, które chciałyby na terenie gminy stawiać elektrownie wiatrowe, biogazownie, farmy fotowoltaiczne, chlewnie, instalacje do produkcji wodoru, magazyny energii, itp. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji skarżąca wskazała pliki komputerowe przekazane na adres e-mail: [...], które podała we wniosku o udostępnienie informacji. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji, zdaniem skarżącej upłynął [...] listopada 2024 r. (zgodnie z art. 13 ust. 2 UDIP), a po 2 miesiącach od złożenia wniosku (pismem PP.1431.12.2024 z dnia [...].09.2024 r. wydłużono termin na udzielenie ww. informacji publicznej). Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta podniósł, iż mając na uwadze zasady ogólne prowadzenia postępowania administracyjnego, w szczególności te zawarte w ustawie z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...].09.2024 r. niezwłocznie przystąpił do jego rozpatrzenia. Jednakże z uwagi na fakt, że informacja publiczna, o którą wnioskowała strona dotyczyła wniosków złożonych do planu ogólnego gminy S., które w ustawowym terminie wpłynęły w ilości 932 szt., wyznaczono nowy termin na załatwienie powyższej sprawy do dnia [...].11.2024 r. Wnioskodawca o tym fakcie został poinformowany pismem [...]. z dnia [...].09.2024 r. Następnie w wyznaczonym terminie trwały prace administracyjne w celu przygotowania i przekazania wniosków złożonych do planu ogólnego. Procedura administracyjna polegała na wyodrębnieniu spośród [...] złożonych do planu ogólnego wniosków, tych które tematycznie interesowały wnioskodawcę, a następnie przygotowaniu ich skanów i anonimizacji. Z uwagi na dużą ilość dokumentów, którą organ prowadzący musiał przeanalizować, termin na przekazanie informacji publicznej nie został zachowany. W konsekwencji, w dniu [...].11.2024 do Urzędu wpłynęła skarga A. P. na bezczynność organu. Prace przygotowawcze nad przekazaniem informacji publicznej trwały nadal i zakończyły się w dniu [...].11.2024 r. Organ zgodnie z żądaniem przekazał informację publiczną na wskazanego e-maila: [...] załączając pismo przewodnie oraz przegotowane pliki w wersji elektronicznej. Pierwsza próba przekazania wniosków w wersji elektronicznej podjęta w dniu [...].11.2021 r. o godzinie 14.38 nie powiodła się z uwagi na zbyt duży rozmiar plików elektronicznych (wydruk braku możliwości przesłania informacji załączony do sprawy). Po podjęciu prób zmniejszenia rozmiarów plików elektronicznych ponowiono próbę wysłania wiadomości mailowej w dniu [...].11.2024 w godzinie 15.19, która również nie powiodła się (wydruk braku możliwości przesłania informacji załączony do sprawy). W konsekwencji braku możliwości nadesłania informacji publicznej organ mailowo powiadomił wnioskodawcę o zaistniałym problemie i poprosił o umożliwienie jej przesłania i odebrania. Ponadto [...].11.2024 r. organ podjął próbę podzielenia informacji publicznej na pliki o mniejszej pojemności, jednakże ta próba również nie została odebrana przez wnioskodawcę (wydruk braku możliwości przesłania informacji załączony do sprawy). W celu szybkiego przekazania informacji publicznej Burmistrz Miasta zwrócił się pismem z dnia [...].11.2024 o nadesłanie innego maila mającego możliwość przyjęcia pliku o pojemności 300 MB lub przygotowanie płyty CD, na którą zostaną wgrane przedmiotowe pliki. Ponadto poinformował o możliwości odbioru wydruków przygotowanych skanów wniosków złożonych do planu ogólnego po dokonaniu opłaty na konto urzędu w kwocie [...]zł. A. P. w dniu [...].11.2024 r. nadesłała maila o przesłanie informacji w kilku wiadomościach lub jeśli to nadal będzie niemożliwe to dostarczy płytę CD. Wnioskodawca otrzymał odpowiedź zwrotną, że próba podzielenia wniosków na kilka maili nie przyniosła rezultatu. Organ prowadzący postępowanie dostrzegł fakt niedotrzymania terminów wskazanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, jednak od momentu otrzymania wniosku o udostępnienie informacji publicznej starał się ją niezwłocznie przygotować i przekazać Wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). W myśl przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z [...] września 2024 r., skierowanego do Burmistrza Miasta o udostępnienie informacji publicznej poprzez "przesłanie kopii wniosków do Planu ogólnego gminy S., złożonych przez firmy, które chciałyby na terenie gminy stawiać elektrownie wiatrowe, biogazownie, farmy fotowoltaiczne, chlewnie, instalacje do produkcji wodoru, magazyny energii, itp.". Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji skarżąca wskazała pliki komputerowe przekazane na podany adres e-mail. Wskazania w tym miejscu wymaga, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zatem miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, iż na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Poza wyżej wskazaną formą pisemną wniosku, elementami determinującymi jego skuteczne wniesienie są jasne sformułowanie, z którego wynika co jest przedmiotem żądanej informacji, w celu wykazania, że informacja ta ma charakter informacji publicznej oraz dokładne określenie adresata wniosku (por. wyroki NSA z 7 czerwca 2019 r., I OSK 2788/17; z 16 października 2018 r., I OSK 2621/16; 14 listopada 2019 r., I OSK 692/18; 19 czerwca 2020 r., I OSK 1777/19; wyroki WSA we Wrocławiu z 16 marca 2021 r., IV SAB/Wr 450/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 kwietnia 2021 r., II SAB/Bd 4/20; wyrok WSA w Krakowie z 26 lutego 2021 r., II SAB/Kr 15/21; wyrok WSA w Opolu z 21 czerwca 2018 r., II SAB/Op 49/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Z treści przepisów u.d.i.p. wynika zatem, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że informacje na temat złożonych wniosków do planu ogólnego gminy S., po uwzględnieniu anonimizacji, objęte wnioskiem skarżącej, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 ust. 1 pkt 4. Informacja ta dotyczy spraw publicznych związanych z wykonywaniem przez Burmistrza zadań publicznych w zakresie planowania przestrzennego. Informacja tego rodzaju jest nieodłącznym elementem życia publicznego, rzutującym na życie każdego zainteresowanego zmianami w gospodarce przestrzennej określonej jednostki urbanistycznej. Oczywistym jest również, że Burmistrzowi Miasta przysługuje status zobowiązanego w rozumieniu u.d.i.p., jako organowi władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p.), który dysponuje informacją objętą wnioskiem, będąc obowiązanym do przygotowania i sporządzenia planu ogólnego. Zatem wobec spełnienia w niniejszej sprawie podmiotowych i przedmiotowych przesłanek zastosowania u.d.i.p. nie ulega wątpliwości, że organ był obowiązany do rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2024 r. zgodnie z przepisami u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie organ nie kwestionuje treści wniosku, ani daty jego wpływu. Z wyjaśnień organu wynika, że po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...].09.2024 r. niezwłocznie przystąpił do jego rozpatrzenia. Jednakże z uwagi na fakt, że informacja publiczna, o którą wnioskowała strona dotyczyła wniosków złożonych do planu ogólnego gminy S., które w ustawowym terminie wpłynęły w ilości 932 szt., wyznaczono nowy termin na załatwienie powyższej sprawy do dnia [...].11.2024r. Wnioskodawczyni o tym fakcie została poinformowana pismem [...]. z dnia [...].09.2024 r. W dniu [...].11.2024 do Urzędu wpłynęła skarga A. P. na bezczynność organu, podczas gdy prace przygotowawcze nad przekazaniem informacji publicznej trwały nadal i zakończyły się w dniu [...].11.2024 r. Organ zgodnie z żądaniem przekazał informację publiczną na wskazanego e-maila: [...], załączając pismo przewodnie oraz przygotowane pliki w wersji elektronicznej. Pierwsza próba przekazania wniosków w wersji elektronicznej podjęta w dniu [...].11.2021 r. o godzinie 14.38 nie powiodła się z uwagi na zbyt duży rozmiar plików elektronicznych (wydruk braku możliwości przesłania informacji załączony do sprawy). Po podjęciu prób zmniejszenia rozmiarów plików elektronicznych ponowiono próbę wysłania wiadomości mailowej w dniu [...].11.2024 w godzinie 15.19, która również nie powiodła się (wydruk braku możliwości przesłania informacji załączony do sprawy). W konsekwencji braku możliwości nadesłania informacji publicznej organ mailowo powiadomił wnioskodawczynię o zaistniałym problemie i poprosił o umożliwienie jej przesłania i odebrania. Ponadto [...].11.2024 r. organ podjął próbę podzielenia informacji publicznej na pliki o mniejszej pojemności, jednakże ta próba również nie powiodła się. W celu szybkiego przekazania informacji publicznej Burmistrz Miasta zwrócił się pismem z dnia [...].11.2024 o nadesłanie innego maila mającego możliwość przyjęcia pliku o pojemności 300 MB lub przygotowanie płyty CD, na którą zostaną wgrane przedmiotowe pliki. Ponadto poinformował o możliwości odbioru wydruków przygotowanych skanów wniosków złożonych do planu ogólnego, po dokonaniu opłaty na konto urzędu w kwocie [...]zł. A. P. w dniu [...].11.2024 r. nadesłała maila o przesłanie informacji w kilku wiadomościach lub jeśli to nadal będzie niemożliwe to dostarczy płytę CD. Wnioskodawczyni otrzymała odpowiedź zwrotną, że próba podzielenia wniosków na kilka maili nie przyniosła rezultatu. W związku z powyższym nie budzi wątpliwości, że mimo upływu ustawowego terminu załatwienia sprawy, organ nie udzielił wnioskowanej informacji, zaś udostępnienie żądanych informacji nastąpiło już po upływie 14-dniowego terminu wynikającego z ustawy. W dacie zatem wniesienia skargi, organ pozostawał bezczynny – o czym Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku. W okolicznościach niniejszej sprawy, z uwagi na konieczność przygotowania i przeanalizowania tak wielu dokumentów, organ miał możliwość potraktowania złożonego wniosku jako wniosku o informację przetworzoną. Jak wskazał organ, wniesiono ok. 1000 wniosków do planu. Taki zaś wniosek wymagałby wykazania przez skarżącą, że uzyskanie dostępu do informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 ustawy). Organ potraktował jednak wniosek jako wniosek o udostępnienie informacji prostej, co przy zakresie żądania i konieczności poniesienia ogromnego nakładu czasu pracy i zaangażowania doprowadziło do opóźnienia w załatwieniu wniosku. Stwierdzić należy, że z momentem udostępnienia skarżącej wnioskowanej informacji, bezczynność organu ustała, co miało miejsce [...] listopada 2024 r. W sytuacji zaś załatwienia sprawy po wniesieniu skargi na bezczynność organu sąd umarza postępowanie, jednak wyłącznie w zakresie przewidzianego art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. środka w postaci zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Dlatego też Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł w pkt 3 sentencji wyroku o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania przedmiotowego wniosku skarżącej. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność jakiej dopuścił się organ nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (por. wyrok WSA w Gdańsku z 3 lutego 2021 r., II SAB/Gd 107/20 – dostępny jw.). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez organ. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15). W niniejszej sprawie organ nie pozostawił jednak wniosku skarżącej bez reakcji, lecz z powodów organizacyjnych dopuścił się przekroczenia ustawowego terminu załatwienia sprawy. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., na które składa się zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego w kwocie 100 zł.