II SAB/Bd 9/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego J. K. o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2019 roku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałej części, 4. zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Podaniem z [...] stycznia 2019r. J. K. wniósł do Miasta C., w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie – przekazanie w wersji elektronicznej (skanu) wszystkich decyzji administracyjnych dotyczących działki nr [...] w obrębie 1 w C., które miały wpływ na jej powierzchnię (rozgraniczenie, podział, łączenie) i są w posiadaniu UM C.. W odpowiedzi na wniosek w piśmie z [...] stycznia 2019r. z upoważnienia Burmistrza Miasta Sekretarz Gminy poinformował wnioskodawcę, iż żądanie nie kwalifikuje się jako informacja publiczna. Organ wywiódł, że decyzja administracyjna nie stanowi informacji publicznej, podobnie fakt, że informacja została zawarta w treści decyzji administracyjnej nie jest wystarczający do uznania jej za informację publiczną, w rozumieniu ustawy z dnia [...] września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Burmistrza Miasta C. (w treści skargi omyłkowo wskazując także Starostę [...]) w udostępnieniu informacji publicznej określonej w jego wniosku z dnia [...] stycznia 2019r., domagając się: zobowiązania Burmistrza Miasta C. do udzielenia informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia akt organowi, orzeczenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny i zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, przez nieudzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta C., reprezentowany przez adwokata, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Zdaniem organu, że określona informacja została zawarta w treści decyzji administracyjnej nie jest wystarczający do uznania jej za informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Prawo udostępniania dokumentów dotyczy wyłącznie dokumentów urzędowych zawierających informacje publiczną, zaś decyzje administracyjne rozstrzygają sprawy indywidualne, które w większości wypadków nie dotyczą spraw o takim charakterze. Dostęp do akt administracyjnych regulowany jest przepisem art. 73 k.p.a. Powołano się na stanowisko NSA, zgodnie z którym poszczególne dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych mogą podlegać udostępnieniu jeżeli będą się odnosiły do sfery życia publicznego. W konsekwencji, skoro wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, nie stosuje się przepisów u.d.i.p. i nie ma możliwości wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem organ administracji dopuścił się zarzucanej bezczynności. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm. dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym wyjaśnić należy, że sąd ocenia zasadność skargi na bezczynność na dzień jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2018r., poz. 1330 ze zm., dalej "u.d.i.p."), polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia takiej informacji nie podejmuje tej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Jedynie w przypadkach, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź nie znajduje się w posiadaniu organu, czy też jej udostępnienie regulują przepisy szczególne, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Jak wynika z przepisów u.d.i.p. realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1, po drugie adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 tej ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3). Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej, stanowiąc realizację zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa do informacji. W niniejszej sprawie skarżący zwalcza bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku zawartego w piśmie z dnia [...] stycznia 2019r. o udostępnienie w trybie dostępu do informacji publicznej wersji elektronicznej (skanów) wszystkich decyzji administracyjnych dotyczących działki nr [...] obręb 1 w C., które miały wpływ na jej powierzchnię (rozgraniczenie, podział, łączenie) i są w posiadaniu UM w C.. W ocenie Sądu żądana przez stronę skarżącą informacja jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskiwania informacji publicznej, w tym uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, wglądu do dokumentów urzędowych oraz dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.). W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wskazano informacje publiczne podlegające udostępnieniu, wśród których możemy wyróżnić informacje dotyczące danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p.). Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że decyzje administracyjne wydawane przez organy administracji publicznej, jako stanowiące treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, należą niewątpliwie do informacji o danych publicznych i stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy (por. wyroki NSA: z 11 listopada 2013r., I OSK 1558/13; z 5 września 2013r., I OSK 894/13; z dnia 9 stycznia 2013r., I OSK 2157/12; z 14 czerwca 2012r., I OSK 609/12; wyroki WSA: w Krakowie z 4 czerwca 2014r., II SAB/Kr 127/14; w Gdańsku z 8 maja 2014 r., II SAB/Gd 11/14; w Lublinie z 9 stycznia 2014r., II SAB/Lu 698/13; w Opolu z 5 grudnia 2013r., II SAB/Op 72/13; w Łodzi z dnia 27 listopada 2014 r., II SAB/Łd 149/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. organem władzy publicznej wykonującym zadania publiczne jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, zatem jest on obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, która znajduje się w jego posiadaniu, co w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ zobowiązany był do udostępnienia żądanej we wniosku informacji publicznej, obejmującej skany będących w jego posiadaniu decyzji administracyjnych dotyczących rozgraniczenia, podziału łączenia działki ewidencyjnej o nr [...] w obrębie 1 w C.. Podkreślić przy tym należy, że dostęp do dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym do decyzji administracyjnych, wbrew stanowisku organu, służy właśnie podmiotom, które nie są lub nie były stronami postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2009r., I OSK 485/09, LEX nr 571038). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje natomiast bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Podobnie jeśli podmiot zobowiązany nie posiada żądanej przez obywatela informacji publicznej, winien o tym wnioskodawcę niezwłocznie poinformować we właściwej formie. Należy nadto zwrócić uwagę, iż przedmiotowy szczególny tryb udostępniania informacji publicznej będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego służy wyłącznie realizacji celu jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej i to w zakresie określonym we wniosku o udostępnienie tak rozumianej informacji publicznej. Brak jest podstaw do dokonywania przez organ interpretacji treści żądania i "odgadywania" rzeczywistych intencji wnioskodawcy lub prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Organ jest zobowiązany treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w którym to wnioskodawca winien skonkretyzować konkretnie udostępnienia jakiej informacji publicznej i w jakiej formie (np. dokumentów urzędowych) się domaga. Określenie to winno umożliwić adresatowi wniosku ocenę treści żądania, czy dotyczy ono udostępnienia informacji publicznej, czy jest w posiadaniu przedmiotowej informacji czy też nie oraz czy nie zachodzą dalsze ustawowe przeszkody lub ograniczenia we wnioskowanym udostępnieniu informacji publicznej. Jak wynika z akt niniejszej sprawy [...] stycznia 2019r. skarżący zwrócił się do Urzędu Miasta C., w trybie ustawy o dostępie do informacji publiczne, o udostępnienie wersji elektronicznej (skanu) wszystkich decyzji administracyjnych dotyczących działki nr [...] w obrębie 1 w C., które miały wpływ na jej powierzchnię (rozgraniczenie, podział, łączenie) i są w posiadaniu UM C.. Organ nie wskazał czy posiada objęte wnioskiem decyzje administracyjne dotyczące działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] w C., a nawet czy taka działka istnieje w tym obrębie ewidencyjnym lub istniała historycznie, ograniczając się do zajęcia błędnego stanowiska, iż treść decyzji administracyjnych nie stanowi informacji publicznej. Podobnie w odpowiedzi na skargę. W ocenie Sądu, pisemnej odpowiedzi Wójta nie sposób zakwalifikować jako decyzji o odmowie udzielenia informacji, stosownie do art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Ustalenie, że organ nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji, ani też tej informacji nie udzielił w ustawowym terminie, ani nie poinformował wnioskodawcy o przyczynach opóźnienia w realizacji wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), uzasadnia ocenę, że organ w dacie wniesienia skargi pozostawał w bezczynności. W świetle powyższego, skoro do dnia wydania przedmiotowego wyroku wniosek strony skarżącej nie został załatwiony w sposób przewidziany przepisami u.d.i.p., a skierowane do strony pismo z dnia [...] stycznia 2019r. r. nie odpowiada prawu oznacza to, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie ustała także po wniesieniu skargi. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Burmistrza Miasta C. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2019r. o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie z przepisami ww. ustawy. Przy tym podkreślić należy, że zobowiązanie do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p.- co zasady - nie oznacza bezwzględnego nakazu uwzględnienia zgłoszonego żądania. Przyjęcie, że dane informacje stanowią informację publiczną nie wyklucza, że w treści poszczególnych, wnioskowanych dokumentów znajdą się informacje, których ujawnienie na podstawie u.d.i.p. podlegać będzie wyłączeniu. W zależności od wyników przeprowadzonego postępowania adresat wniosku może załatwić wniosek pozytywnie (udostępniając informację publiczną) albo negatywnie, odmawiając udostępnienia informacji ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 u.d.i.p. lub umorzyć postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Należy przy tym mieć jednak na uwadze, że nie wszystkie informacje publiczne z uwagi na ich charakter mogą podlegać utajnieniu. Do tego rodzaju informacji zalicza się między innymi treść decyzji administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2013r., I OSK 1988/13, i z dnia 27 sierpnia 2014r., I OSK 169/14, dostępne na stronie https:orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać przyjdzie, że skarżący sformułował w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej żądanie w sposób nie budzący wątpliwości co do zakresu przedmiotowego informacji publicznej - o przekazanie skanów wszystkich decyzji dotyczących działki nr [...] w obrębie 1 w C., które miały wpływ na jej powierzchnię (rozgraniczenie, podział, łączenie) i są w posiadaniu UM C.. Jak wyżej wskazano wnioskodawca może oczekiwać zatem na podstawie tego wniosku i w tym konkretnym trybie jedynie udostępnienia mu określonych we wniosku dokumentów urzędowych, jako nośników informacji publicznej czyli informacji o działalności organów publicznych. Każda z takich decyzji będzie nośnikiem informacji publicznej. We wniosku z [...] stycznia 2019r. skarżący zindywidualizował żądaną informację publiczną wprost poprzez wskazanie konkretnego numeru działki ewidencyjnej (nr [...]) w obrębie ewidencyjnym nr [...] w C. a nadto wskazał ocenne i wieloznaczne określenie "które miały wpływ na jej powierzchnię" wskazując wprost (rozgraniczenie, podział, łączenie). Tak określonego żądania w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej nie należy interpretować wieloznacznie i rozszerzająco, lecz rozpoznać wniosek zgodnie z jego treścią jako obejmujący jedynie wskazane decyzje administracyjne dotyczące: rozgraniczenia, podziału, łączenia konkretnie wskazanej działki ewidencyjnej. Nie jest bowiem rolą organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej prowadzenie analiz, w tym historycznych w zakresie ewentualnego wpływu nieokreślonych przez wnioskodawcę decyzji administracyjnych na powierzchnię wskazanej działki ewidencyjnej. Z pewnością takie ustalenia nie pozostawałyby zgodne z istota i celem instytucji dostępu obywatela do informacji publicznej. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność (akta sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Starosty [...] w udostępnieniu informacji publicznej z analogicznego wniosku – sygn. II SAB/Bd 7/19), iż Starosta T. poinformował skarżącego, że w obrębie ewidencyjnym nr [...] w C. nie ma działki o nr ewidencyjnym [...]. Pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu [...] lipca 2019r. nie zakwestionował tego stwierdzenia, wywodząc jednak, że wniosek należało interpretować w ten sposób, że dotyczył wszelkich decyzji mających wpływ na powierzchnię wskazanej działki co do której skarżący posiada dokumenty, że istniała co najmniej w latach 70-tych ubiegłego wieku a potem "zniknęła". W tym zakresie w ocenie Sądu, stanowisko to nie zasługuje na aprobatę ze wskazanych wyżej względów, bowiem prawo dostępu obywateli do informacji publicznej nie służy poszukiwaniu w tym trybie bliżej niesprecyzowanych informacji i przerzucaniu na organy ciężaru w ustaleniu pewnych istotnych dla indywidualnego interesu skarżącego faktów. Z treści przedmiotowego wniosku nie wynika bowiem jednoznacznie, w ocenie Sądu, że dotyczy on jakiejś historycznej a nieistniejącej obecnie działki o nr ewidencyjnym [...]. W sytuacji gdyby obecnie działka taka nie istniała, lecz Miasto C. jest w posiadaniu wskazanych decyzji dotyczących tak określonej działki ewidencyjnej (nr [...] w obrębie nr [...] w C.), winno je udostępnić zgodnie z wnioskiem. W odniesieniu do poszukiwania informacji i dokumentów archiwalnych należy zwrócić skarżącemu uwagę, iż nie podlegają one udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej lecz ustawy Dodatkowo wskazać przyjdzie, iż prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej, realizowane może być w takim zakresie w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Jak wskazał Naczelny Sąd administracyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2019r. sygn. I OSK 1920/18, proces powstawania informacji publicznej skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji na podstawie posiadanych dokumentów obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przy czym NSA wskazał, że w istocie zatem przetworzenie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. polega na stworzeniu nowej informacji z już istniejących. Powstaje zatem zupełnie nowa jakość co dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, co z kolei powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami nie istniejącymi w chwili złożenia wniosku. Oceniając bezczynność organu Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnił bowiem, iż wprawdzie organ nie rozpoznał prawidłowo wniosku dotyczącego informacji publicznej, jednocześnie jednak nie zignorował wniosku strony, na piśmie przedstawiając swoje stanowisko w sprawie. Wobec powyższego na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 2 sentencji. Powyższa ocena skutkowała także oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą obowiązków. W niniejszej sprawie sposób działania organu nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny. Okoliczności sprawy nie wskazywały także na konieczność dyscyplinowania organu w celu zapewnienia podjęcia przez niego dalszych czynności. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 zł, o czym orzekł w pkt 4 sentencji.