I SA/Gd 100/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2009 roku i od kwietnia do czerwca 2013 roku oddala skargę. Zaskarżona decyzją z dnia [...] 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako: "Dyrektor IAS") działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 § 1 oraz art. 240 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) zwanej dalej O.p. po rozpatrzeniu odwołania K. Ś. (dalej jako "Skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora IAS z dnia [...] 2020 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora IAS z dnia [...] 2018 r. w części uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2009 r. oraz od kwietnia do czerwca 2013 r. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Skarżącej w podatku od towarów i usług kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego za grudzień 2009 r., kwotę podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące kwiecień i maj 2013 r., kwotę zwrotu za miesiąc czerwiec 2013 r. oraz obowiązek zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. Z 2021 r., poz. 685 ze zm.) za miesiące od kwietnia do czerwca 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor IAS decyzją z dnia [...] 2018 r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w części określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące maj i czerwiec 2013 r. i za ten okres określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Na zmianę decyzji miało wpływ uwzględnienie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktury wystawionej przez kontrahenta Skarżącej. Decyzja stała się ostateczna. Pismem z dnia 8 stycznia 2019 r. Skarżąca, nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora IAS złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora IAS z dnia [...] 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 czerwca 2019 r. oddalił skargę. Pismem nadanym dnia 23 grudnia 2019 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzją z dnia [...] 2018 r. uchylającą w części decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. Jako przesłankę wznowienia wskazano art. 240 § 1 pkt 11 O.p. i powołano się na wydanie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 Glencore Agriculture Hungary Kft. przeciwko Nemzeti Adóes Vamhivatal Fellebviteli Igzazgatósaga, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C-423/2019 w dniu 16 grudnia 2019 r. W ocenie skarżącej orzeczenie to ma wpływ na treść wydanej decyzji ostatecznej. Postanowieniem z dnia [...] 2020 r. Dyrektor IAS wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] 2018 r. Po przeprowadzeniu postępowania w zakresie wystąpienia przesłanek wznowienia, Dyrektor IAS decyzją z dnia [...] 2020 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]2018 r. - wobec braku stwierdzenia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż powołany wyrok TSUE nie ma wpływu na odmienne niż dokonane decyzją ostateczną rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, gdyż w sprawie nie zaszły okoliczności, o których mowa w tym wyroku, na które wskazuje Skarżąca w złożonym wniosku. Stan faktyczny i realia sprawy, które były podstawą rozważań TSUE w sprawie C-189/18 odbiegają znacznie od stanu faktycznego w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Specyfika postępowania i uregulowania prawa węgierskiego dopuszczały bowiem możliwość gromadzenia materiału dowodowego i oparcia ustaleń faktycznych w sposób ograniczający znacznie prawo strony do rzetelnego procesu i obrony, co nie ma miejsca na gruncie O.p. Strona nie zgodziła się z ww. rozstrzygnięciem i wniosła odwołanie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2020 r. Dyrektor IAS po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w okolicznościach sprawy nie miała miejsca sytuacja rozważana w ww. wyroku tj. praktyka organu podatkowego polegająca na dowodach wybranych według przyjętych przez siebie kryteriów i braku udzielenia do nich dostępu. Ponowna analiza akt w postępowaniu wznowionym nie potwierdziła sytuacji, w której organy podatkowe zapoznałyby Stronę z materiałem dowodowym w sposób pośredni, lub poprzez przedstawienie dowodów w formie streszczenia. Na każdym etapie postępowania Strona miała możliwość zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie całości materiału dowodowego. W ocenie Dyrektora IAS, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] 2018 r., przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie, w żaden sposób nie narusza przywołanej powyżej tezy z orzeczenia TSUE. Dokumenty pochodzące z innych postępowań nie stanowiły jedynego materiału dowodowego, na którym oparły się organy podatkowe. Organy te dokonały również własnych ustaleń. W przedmiotowej sprawie Strona miała dostęp do wszystkich dowodów, które znajdują się w aktach sprawy i na których oparto ustalenia. Nie była to tylko część dowodów i to w formie streszczenia, lecz wyciągi lub zanonimizowane wersje dokumentów. Z dokumentów tych usunięto tylko te informacje przekazane organom podatkowym, których ochronę z uwagi na interes publiczny gwarantuje art. 178 O.p. Dyrektor IAS podkreślił, iż zgodnie z art. 129 O.p. nie można udostępnić akt sprawy oraz dopuścić do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego innych osób poza stroną lub jej pełnomocnikiem. Skarżąca nie była stroną w postępowaniu podatkowym dotyczącym jej kontrahentów. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie decyzji organów I i II instancji wydanych w postępowaniu wznowionym oraz uchylenie decyzji organów I i II instancji w sprawie określenia w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2009 r. oraz od kwietnia do czerwca 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: 1) art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. poprzez - nieprawidłowe i przedwczesne przyjęcie, że orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 października 2019 r. - wyroku w sprawie C-189/18 Glencore Agriculture Hungary Kft. przeciwko Nemzeti Adóes Vamhivatal Fellebviteli Igzazgatósaga, którego sentencja została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 16 grudnia 2019 r. pod nr 2019/C 423/9 nie ma wpływu na odmienne niż dokonane ww. decyzją ostateczną rozstrzygnięcie sprawy choć ww. wyrok TSUE, w oparciu o który dokonano wznowienia postępowania, sam nie wywiera wprawdzie jeszcze bezpośredniego wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, ale nakazuje uzupełnić materiał dowodowy i dokonać jego ponownej, kompleksowej i samodzielnej oceny, które to działania mogą dopiero spowodować odmienne rozstrzygnięcie sprawy" - błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do uchylenia ww. decyzji ostatecznej, gdyż ww. orzeczenie TSUE nie ma rzekomo zdaniem ww. organu wpływu na treść decyzji. 2) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez: - utrzymanie w mocy zaskarżonej niniejszą Skargą decyzji Dyrektora IAS pomimo tego, iż organ ten wydając ww. decyzję z pewnością naruszył obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zapewniający stronie ochronę prawną, - naruszenie zasad postępowania podatkowego określonych w tych przepisach mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, 3) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie wskazanych powyżej przepisów prawa, w sytuacji gdy organy władzy publicznej winny działać na podstawie i w granicach prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają praw. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej w skrócie p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Stwierdzenie przez sąd, że zaskarżony akt wydano z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, musi skutkować jego uchyleniem - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli jest decyzja odmawiająca Skarżącej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji Dyrektora IAS z dnia [...] 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2009 r. oraz od kwietnia do czerwca 2013 r., wobec stwierdzenia braku przesłanki, określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Z treści art. 128 zdanie drugie O.p. wynika, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Wznowienie postępowania podatkowego uregulowane w art. 240 – 246 O.p. jest zatem wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Wzruszenie ostatecznej decyzji jest możliwe jedynie w ściśle wymienionych w art 240 § 1 O.p. przypadkach. W przedmiotowej sprawie wznowienie postępowania nastąpiło na wniosek Skarżącej, który został oparty na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Zgodnie z tym przepisem wznawia się postępowanie w sytuacji gdy orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji. Przesłanka z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. służyć ma zapewnieniu efektywności prawa unijnego w krajowym porządku prawnym i zachodzi nie tylko w sprawie, w której sąd wystąpił z pytaniem prejudycjalnym, ale także, gdy orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej) zapadło w innej sprawie, ale ma wpływ na treść decyzji, a więc dotyczy tożsamej podstawy prawa wspólnotowego (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2008 r., I FSK 1655/07, LEX nr 575426, Wyrok NSA z 9.09.2015 r., I FSK 380/14, LEX nr 1918482). Z treści art. 241 § 1 pkt 2 wynika, że wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skarżąca twierdzi, iż orzeczeniem mającym wpływ na treść wydanej decyzji jest wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt C-189/18 (Dz.U.UE.C.2019/423/8). Publikacja sentencji przedmiotowego orzeczenia nastąpiła w dniu 16 grudnia 2019 r., zatem Skarżąca złożyła wniosek w terminie. Wyjaśnienia wymaga więc to, czy wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r., C-189/18 ma wpływ na treść decyzji ostatecznej w stopniu uzasadniającym żądanie Skarżącej zawarte we wniosku o wznowienie postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wykształciły się określone kryteria i wskazania prawne co do oceny wpływu orzeczenia TSUE na treść decyzji ostatecznej. Pierwszym z tych kryteriów jest, by uwzględnienie wykładni prawa unijnego przedstawionej w danym wyroku wymuszało wydanie odmiennego rozstrzygnięcia sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt I FSK 513/17, LEX 2378150). Z drugiej zaś strony akcentuje się w orzecznictwie, że dane orzeczenie TSUE, które stanowi podstawę wznowienia postępowania zgodnie z art. 240 § 1 pkt 11 O.p., winno mieć walor orzeczenia precedensowego. Przykładowo w wyroku z dnia 7 czerwca 2019 r. sygn. akt I FSK 477/17 (LEX nr 269176) Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując oceny innego orzeczenia TSUE jako przesłanki wznowienia, wskazał, że orzeczenie to stanowi jedynie kontynuację wytoczonej wcześniej linii orzeczniczej, w związku z czym nie mogło ono mieć wpływu na wynik sprawy. W przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym należało zatem poddać ocenie wykładnię zaprezentowaną w przedmiotowym wyroku TSUE oraz precedensowy charakter tego orzeczenia. TSUE w omawianym orzeczeniu przedmiotem wykładni uczynił m. in. zasadę poszanowania prawa do obrony. Należy jednak stwierdzić, iż zaprezentowana w przedmiotowym wyroku TSUE wykładnia poszanowania prawa do obrony nie wykazuje precedensowego charakteru. W zakresie wykładni tej zasady TSUE kontynuuje wykładnię przedstawioną w wyroku TSUE z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt C 298/16 (LEX nr 2390647), w którym wskazano, że jednostka powinna mieć umożliwiony, na swój wniosek, dostęp do informacji i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej i podlegających uwzględnieniu przez organ publiczny w celu wydania decyzji chyba, że względy interesu ogólnego uzasadniają ograniczenie dostępu do tych informacji i dokumentów. W wyroku stanowiącym podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie TSUE w sposób tożsamy interpretuje tę zasadę w kontekście dostępu strony do akt sprawy, zatem orzeczenie to nie wykazuje waloru precedensowego w tej kwestii. Jednocześnie TSUE podkreślił w omawianym wyroku, że orzecznictwo w tym zakresie jest ugruntowane. Sąd nie podzielił zdania Skarżącej jakoby wykładnia przedstawiona w wyroku TSUE w sprawie C-189/18 miała wpływ na decyzję ostateczną, która wymuszałaby odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2019 r., art 240 §1 pkt 11 O.p. może znaleźć zastosowanie, jeżeli przeprowadzona przez organ wykładnia przepisów prawa krajowego stanowiących implementację norm prawa unijnego w świetle wykładni TSUE okaże się wadliwa w takim stopniu, że wymusza wydanie odmiennej decyzji w sprawie (wyrok Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 514/17,LEX nr 2625158). W realiach niniejszej sprawy chodzi o wykładnię przepisów prawa krajowego, które gwarantują stronie poszanowanie prawa do obrony w postępowaniu podatkowym. W polskim ustawodawstwie przepisami takimi są m. in. art. 123 O.p., tj. zasada czynnego udziału stron oraz art. 178 O.p., dający stronie prawo wglądu do akt sprawy podatkowej. Wyrok TSUE w sprawie C-189/18 w swej wykładni przewiduje jednak odstępstwa od zasady poszanowania prawa do obrony ze względu na interes ogólny. W polskiej Ordynacji podatkowej ograniczenie tej zasady wyraża się m. in. w treści art. 179 O.p., który uniemożliwia stronie zapoznanie się z aktami w zakresie dokumentów zawierających informacje niejawne oraz wyłączonych z akt przez organ ze względu na interes publiczny. W przypadku prawidłowego zastosowania tego przepisu nie może być mowy o naruszeniu zasady poszanowania prawa do obrony w jej kształcie przedstawionym przez TSUE. Co prawda nie można z góry wykluczyć wpływu wyroku TSUE w sprawie C-189/18 wyłącznie ze względu na fakt jego wydania na gruncie przepisów węgierskiej ordynacji podatkowej, należy jednak podkreślić, iż polska Ordynacja podatkowa w odmienny sposób normuje sytuację procesową strony w postępowaniu podatkowym. Jeżeli organy podatkowe w prawidłowy sposób zastosują przepisy dotyczące gwarancji procesowych strony w postępowaniu podatkowym to nie dojdzie do naruszenia zasady poszanowania prawa do obrony zarysowanej w orzecznictwie TSUE. W niniejszej sprawie organy podatkowe włączyły do akt sprawy postępowania podatkowego prowadzonego wobec Skarżącej część dokumentów pochodzących z postępowań podatkowych prowadzonych wobec jej kontrahentów. Dokumenty te zostały poddane anonimizacji danych "wrażliwych" jak i niedotyczących sprawy Skarżącej, a następnie zostały one włączone do akt i udostępnione stronie. Należy podkreślić, iż Skarżąca miała nieograniczony dostęp do akt sprawy. Przed wydaniem decyzji z dnia [...] 2017 r., postanowieniem z dnia [...] 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomił Skarżącą o przysługującym jej prawie do zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego z czego Skarżąca nie skorzystała. Również Dyrektor IAS przed wydaniem decyzji z dnia [...] 2018 r., pismem z dnia 4 października 2018 r. powiadomił Skarżącą o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wyznaczając przy tym siedmiodniowy termin z czego Skarżąca także nie skorzystała. W tym miejscu należy stwierdzić, iż nieskorzystanie przez Skarżącą z możliwości zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym nie może być odbierane jako ograniczenie jej prawa. Również w sprawie niniejszej postanowieniem z dnia [...] 2020 r. Dyrektor IAS umożliwił Skarżącej zapoznanie się z całością materiału dowodowego stanowiącego podstawę do wydania decyzji w jej sprawie. Wskazać należy także, że w sprawie objętej skargą wszystkie dowody na jakich oparły się organy podatkowe wydając decyzję zostały włączone do akt sprawy, a Skarżąca miała możliwość zapoznania się z ich treścią na każdym etapie postępowania. Strona była zawiadamiana o czynnościach mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że Skarżąca nie była podmiotem uprawnionym do przeglądania akt postępowań podatkowych prowadzonych wobec jej kontrahentów. Do postępowania podatkowego prowadzonego wobec Skarżącej włączono jednakże materiały dowodowe z tych postępowań podatkowych w takim zakresie, w jakim materiały te stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2017 r. oraz Dyrektora IAS z dnia [...] 2018 r. dotyczącej Skarżącej. W związku z tym należy uznać, iż Skarżąca miała możliwość zapoznania się z tymi materiałami. Wbrew twierdzeniom Skarżącej dowody pochodzące z innych postępowań podatkowych na podstawie których organy podatkowe dokonały rozstrzygnięcia nie korzystały ze zwiększonej mocy dowodowej określonej w art. 194 § 1 O.p., nie stanowiły one jedynego materiału dowodowego na podstawie którego podjęto zaskarżoną decyzję. Wszystkie dokumenty zgromadzone w sprawie, w tym także te włączone z postępowań dotyczących kontrahentów Skarżącej, zostały poddane ocenie same w sobie jak i w łączności z innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Organy obu instancji dokonały własnych ustaleń, co wynika z akt sprawy, jak i treści decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie dokonane zostało z uwzględnieniem zasady określonej w art. 191 O.p., tj. na podstawie wszechstronnej swobodnej oceny i analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego zgodnie z wytycznymi art. 187 tej ustawy. Materiał dowodowy był kompletny, na co wskazuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 415/19, którym oddalono skargę Skarżącej, nie stwierdzając podnoszonych w niej zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Skarżąca miała dostęp do wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Podkreślić należy, że nie była to tylko część dowodów i to w formie streszczenia, lecz wyciągi lub zanonimizowane wersje dokumentów. Z dokumentów zostały jedynie usunięte informacje przekazane organom podatkowym, których ochronę z uwagi na interes publiczny gwarantuje art. 179 O.p., a więc informacje ograniczone zasadą jawności postępowania wobec strony oraz informacje objęte tajemnicą skarbową, co nie spowodowało utraty wartości dowodowej przez te dokumenty. Należy przy tym podkreślić, że postępowanie wznowieniowe nie służy ponownemu merytorycznemu rozpatrzeniu sprawy podatkowej, gdyż stałoby to w sprzeczności z zasadą trwałości decyzji wynikającą z art. 128 O.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. Akt I FSK 393/17, LEX nr 2619029). Skarżąca wskazała, iż organy podatkowe w prowadzonym wobec niej postępowaniu podatkowym nie przeprowadziły wnioskowanych przez nią dowodów. Jak jednak wskazano wcześniej, Sąd rozpatrując skargę na decyzję zapadłą w postępowaniu wznowionym nie rozpatruje merytorycznie sprawy podatkowej lecz bada czy zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania. Wobec powyższego sąd nie podzielił zarzutu skarżącej naruszenia art. 240 § 1 pkt 11 O.p. oraz art. 245 § 1 pkt 1 O.p., gdyż orzeczenie TSUE z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt C-189/18 nie miało wpływu na treść decyzji ostatecznej z dnia [...] 2020 r. który wymuszałby jej uchylenie. Ponadto możliwość zastosowania tych przepisów wyklucza brak precedensowego charakteru orzeczenia TSUE. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stan faktyczny został należycie wyjaśniony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, zaś postępowanie wznowieniowe nie służy ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy przez organ. Za chybiony należy także uznać zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wykazano w niniejszej sprawie, organ wydał decyzję w przedmiotowej sprawie na podstawie i w granicach prawa. Analiza akt sprawy wskazuje, że organ prowadził postępowanie z zachowaniem reguł wynikających z przepisów prawa a wydana decyzja odpowiada obowiązującemu prawu. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził także innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.