I SA/Gd 1009/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi E.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie prowadzonego postępowanie egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia E.S., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 maja 2016r. w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji administracyjnej prawa majątkowego. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego E.S. na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z dnia 12.12.2006 r., [...] z dnia 12.11.2007 r., [...],[...],[...] z dnia 02.10.2008 r., [...] z dnia 20.03.2009 r., [...] z dnia 12.12.2014 r. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego, organ egzekucyjny wystawił m.in. zawiadomienie z dnia 26.01.2016r. nr [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę w "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. Pismem z dnia 12.04.2016r., dłużnik zajętej wierzytelności - "A" Sp. z o.o. zobowiązał się do przekazywania zajętej wierzytelności i poinformował, że potrącenie z wynagrodzenia za miesiąc styczeń 2016 r. (1.696,51 zł brutto) oraz za luty 2016 r. (577,07 zł brutto) nie zostało zrealizowane, ponieważ wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia było niższe od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Pismem z dnia 09.02.2016r. E.S. złożył podanie zatytułowane "skarga na zajęcie egzekucyjne" dokonane w/w zawiadomieniem nr [...] z dnia 26.01.2016 r. Wnosząc o uchylenie zajęcia, zobowiązany wskazał na uciążliwość egzekucji oraz na fakt, iż wynagrodzenie jest jedynym źródłem jego utrzymania. Zobowiązany podał, iż nie ma majątku, jest zadłużony i spłaca kredyt, a pojazd, którego jest współwłaścicielem został zajęty kilka lat wcześniej i jest składowany na strzeżonym parkingu, co pomnaża tylko koszty, a wartość pojazdu spada. Zobowiązany zwrócił uwagę na fakt, że dochodzona należność główna wynosi 52.467,80 zł, a odsetki - 81.030,47 zł i stale rosną, co oznacza według zobowiązanego, że spłata zaległości nie będzie możliwa. Zobowiązany wskazał, że tytuły wykonawcze wystawione zostały w latach 2001-2005 i późniejszych. Niektóre obowiązki nie istnieją, w konsekwencji, zasadnym byłoby w ocenie strony, umorzyć przedmiotową należność. Zobowiązany wskazał, iż w jego wieku, przy jego stanie zdrowia, nie widzi możliwości poprawienia swojej sytuacji materialnej. Strona jest zdania, iż sytuacja ta będzie się tylko pogarszać. Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 07.03.2016 r. wezwał zobowiązanego do sprecyzowania treści żądania oraz uzupełnienia o stosowne dokumenty. W odpowiedzi na powyższe, zobowiązany w piśmie z dnia 14.03.2016 r. wyjaśnił, że podanie z dnia 09.02.2016r. stanowi wniosek o zwolnienie spod egzekucji w całości wynagrodzenia wypłacanego przez "A" sp. z o.o. z siedzibą w G., zajętego zawiadomieniem nr [...] z dnia 26.01.2016 r. Zobowiązany wskazał, że jego wydatki miesięczne wynoszą: - koszty utrzymania mieszkania (czynsz, świadczenia) w wysokości 520,00 zł; - raty z tytułu zaciągniętego kredytu na zakup mieszkania w wysokości 1.920,00 zł oraz dodatkowo odsetki. Do pisma strona dołączyła kopię umowy kredytu hipotecznego nr [...] z dnia 22.02.2005r., kopię aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 28.02.2005r. - umowy sprzedaży mieszkania, kopię umowy zlecenia /na wykonywaną pracę/ z dnia 01.06.2015r. Postanowieniem z dnia 09.05.2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił zwolnienia z egzekucji prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu wynagrodzenia za pracę przysługującego zobowiązanemu od "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. zajętego przez organ egzekucyjny zawiadomieniem o zajęciu nr [...] z dnia 26.01.2016r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu wniesionego zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne toczy się na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 12.12.2006 r., [...] z dnia 12.11.2007 r., [...],[...],[...] z dnia 02.10.2008 r., [...] z dnia 20.03.2009 r., [...] z dnia 12.12.2014 r. Zgodnie z art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1289), do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed dniem 21.11.2013 r.), mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2-6. Na mocy wyjątku przewidzianego w art. 123 ust. 2 cytowanej ustawy, organ egzekucyjny może, na podstawie art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu dotychczasowym, zwolnić określony składnik majątkowy zobowiązanego bez zgody wierzyciela. W konsekwencji, w przypadku wszczęcia egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] -zastosowanie znajdzie art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 20.11.2013 r., zgodnie z którym, organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela. Natomiast w przypadku tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 12.12.2014 r., zastosowanie znajdzie art. 13 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu nadanym w/w ustawą o wzajemnej pomocy, zgodnie z którym, organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego. Biorąc pod uwagę treść obu przepisów, organ odwoławczy zauważył, że organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić na czas oznaczony lub nieoznaczony z egzekucji w całości lub w części określone składniki majątkowe zobowiązanego. Powyższa regulacja prawna opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym, czyli w przypadku spełnienia wymienionych w § 1 ww. ustawy przesłanek, organ egzekucyjny "może" (nie musi) zwolnić określony składnik majątkowy spod egzekucji. Jeżeli jednak jedna z przesłanek nie jest spełniona, organ egzekucyjny nie ma prawa zwolnić spod egzekucji składników majątkowych zobowiązanego. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że organ egzekucyjny trafnie rozstrzygnął orzekając o odmowie zwolnienia spod egzekucji administracyjnej przedmiotowego składnika majątkowego z egzekucji. Z akt sprawy wynika bowiem, że ze względu na wysokość osiąganych przez zobowiązanego przychodów, które nie przekraczały kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego w przepisach Kodeks pracy, zajęte wynagrodzenie wypłacane było zobowiązanemu w całości (art. 9 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 871 § 1 Kodeksu pracy). Z tych przyczyn, organ egzekucyjny nie uwzględnił argumentacji skarżącego dotyczącej uciążliwości zajęcia. Pomimo bowiem, że osiągane z tytułu w/w umowy z "A" Sp. z o.o. wynagrodzenie jest - jak wskazuje skarżący - jego jedynym źródłem utrzymania, to organ egzekucyjny nie uzyskał żadnej kwoty tytułem realizacji przedmiotowego zajęcia. Ponadto, organ egzekucyjny dokonał analizy możliwości zaspokojenia zaległości podatkowych ze składników majątku w postaci: - zajętego samochodu osobowego marki Volkswagen Passat nr rejestracyjny [...] rok produkcji 2003, którego E.S. jest współwłaścicielem oraz - lokalu mieszkalnego położonego przy ul. N., którego zobowiązany jest właścicielem. W odniesieniu do przedmiotowych składników majątku stwierdzono albo brak możliwości prowadzenia egzekucji, albo też niemożność skorzystania z pierwszeństwa zaspokojenia. Z treści wniosku zobowiązanego z dnia 09.02.2016r., doprecyzowanego pismem dnia 14.03.2016r. wynika, że strona wniosła o zwolnienie z egzekucji w całości prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu wynagrodzenia za pracę przysługującemu zobowiązanemu od "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. z uwagi na trudności w utrzymaniu mieszkania i towarzyszących kosztów za media oraz spłaty zaciągniętego na mieszkanie kredytu. Organ odwoławczy podkreślił także, że Naczelnik Urzędu Skarbowego występując do zobowiązanego o doprecyzowanie żądania strony zawartego w podaniu z dnia 09.02.2016r. i informując m.in. o prawie złożenia wniosku o zwolnienie spod egzekucji wskazał, że w tym zakresie strona zobowiązana jest do przedłożenia dokumentów potwierdzających jej ważny interes, w tym: - przedłożenia dokumentów bądź złożenia oświadczenia na piśmie, z treści których wynikają miesięczne zobowiązania (opłaty), w tym za mieszkanie, media, z tytułu spłaty kredytów i innych zadłużeń; - wyciągu z rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące, potwierdzających dochody zobowiązanego, bądź zaświadczenia od pracodawcy potwierdzającego wysokość zarobków za ostatnie trzy miesiące; - oświadczenie w zakresie posiadanego majątku, w tym ruchomości, nieruchomości, prawa majątkowe, lokaty, papiery wartościowe i inne dokumenty mogące mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej E.S. nie wykazał ważnego interesu zobowiązanego, uzasadniającego przychylenie się do przedmiotowego wniosku. Zobowiązany, upatrując powyższej przesłanki w okolicznościach ponoszenia wydatków mieszkaniowych oraz na spłatę kredytu, nie przedstawił wystarczających dowodów na poparcie niniejszej tezy. Na powyższą okoliczność zobowiązany przedstawił jedynie akt notarialny dotyczący umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w G. przy ul. N. (Repertorium A nr [...]), kopię umowy kredytu hipotecznego nr [...] z dnia 22.02.2005r. oraz kopię umowy zlecenia z dnia 01.06.2015r. pomiędzy zobowiązanym a "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. Przedmiotowe dokumenty nie potwierdzają podniesionych przez stronę okoliczności o ciążących na zobowiązanym wydatkach. Nie obrazują nawet rzeczywistej sytuacji zobowiązanego jako kredytobiorcy. Nie jest bowiem znana obecna wysokość zobowiązania względem banku, który udzielił kredytu, ile rat kredytu pozostało do spłaty i w jakiej są one wysokości. Zobowiązany nie przedłożył aktualnego harmonogramu spłat, ani innego dokumentu, z którego wynikałaby powyższa kwestia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E.S. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 czerwca 2016 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie: 1. przepisu art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia całości zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie, że nie zachodzą podstawy do zwolnienia spod egzekucji wynagrodzenia za pracę; 2. przepisu art. 17 § 1 pkt 18 w zw. z art. 13 § 2 u.p.e.a. poprzez uznanie, ze nie zachodzą warunki uzasadniające przyjęcie interesu skarżącego jako dłużnika; 3. przepisu art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie rozważenia słusznego interesu skarżącego jako strony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 23- dalej u.p.e.a.) w art. 13 § 1, zarówno w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 listopada 2013 r., jak i po tym dniu przewiduje prawo żądania przez zobowiązanego dłużnika zwolnienia z egzekucji określonych składników majątkowych ze względu na jego ważny interes. Regulacja zawarta we wskazanym przepisie prawnym stanowi dodatkowy środek ochrony na wypadek, gdyby zaistniały nadzwyczajne okoliczności, a przewidziane w wymienionej ustawie gwarancje w postaci przepisów przewidujących wyłączenia i ograniczenia egzekucji z poszczególnych składników majątkowych zobowiązanego, okazały się niewystarczające w danej sytuacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2013r., sygn. akt I SA/Po 103/13). Przy czym zwolnienie spod egzekucji - w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - oznacza niepodejmowanie lub odstąpienie od egzekucji z całości lub z części składników majątkowych zobowiązanego (stosownie do art. la pkt 20 tej ustawy). Wniosek w tym przedmiocie może zatem dotyczyć składnika majątkowego niezajętego przez organ egzekucyjny, jak i będącego już przedmiotem zajęcia. Ustawodawca wskazał w przywołanym wyżej art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, że rozstrzygnięcie w kwestii zwolnienia spod egzekucji określonego składnika majątku podejmowane jest w granicach uznania administracyjnego, stąd zwolnienie przez organ egzekucyjny składnika majątku nie ma charakteru obligatoryjnego. Oznacza to, że nawet stwierdzenie, iż w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przesłanek, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Niniejsze postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem zobowiązanego, którego przedmiotem było żądanie zwolnienia spod egzekucji składnika majątkowego, co oznacza, że wniosek ten podlegał rozpatrzeniu na podstawie art. 13 u.p.e.a., jak to prawidłowo uczynił organ egzekucyjny. Badaniu zatem podlegają przesłanki zwolnienia spod egzekucji wynikające z tego przepisu, tj. kwestia istnienia ważnego interesu zobowiązanego w zwolnieniu danego składnika majątkowego z egzekucji. Podkreślić należy, że chodzi tu o ważny interes zobowiązanego, a nie innej osoby. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły, że skarżący nie wykazał istnienia "ważnego interesu zobowiązanego", dającego podstawę do zastosowania zwolnienia z egzekucji, o którym mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a. Skarżący składając wniosek o zwolnienie spod egzekucji składnika majątkowego, wskazał na uciążliwość egzekucji oraz na fakt, że wynagrodzenie jest jego jedynym źródłem utrzymania. Podał także, że nie ma majątku, jest zadłużony i spłaca kredyt, a pojazd, którego jest współwłaścicielem został zajęty kilka lat wcześniej i jest składowany na strzeżonym parkingu, co pomnaża tylko koszty, a wartość pojazdu spada. Zobowiązany zwrócił uwagę na fakt, że dochodzona należność główna wynosi kwotę 52.467,80 zł, a odsetki - 81.030,47 zł i stale rosną, co oznacza według zobowiązanego, że spłata zaległości nie będzie możliwa. Zobowiązany wskazał także, że tytuły wykonawcze wystawione zostały w latach 2001-2005 i późniejszych. Niektóre obowiązki nie istnieją, w konsekwencji, zasadnym w jego ocenie byłoby umorzyć przedmiotową należność. Zobowiązany wskazał, iż w jego wieku, przy jego stanie zdrowia, nie widzi możliwości poprawienia swojej sytuacji materialnej. Zdaniem zobowiązanego sytuacja ta będzie się tylko pogarszać. Z przedłożonych akt sprawy wynika, że ze względu na wysokość osiąganych przez zobowiązanego przychodów, które nie przekraczały kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego w przepisach Kodeks pracy, zajęte wynagrodzenie wypłacane było zobowiązanemu w całości (art. 9 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 871 § 1 Kodeksu pracy). Z tych przyczyn, organ egzekucyjny prawidłowo nie uwzględnił argumentacji skarżącego dotyczącej uciążliwości zajęcia. Pomimo bowiem, że osiągane z tytułu umowy z "A" Sp. z o.o. wynagrodzenie jest - jak wskazuje skarżący - jego jedynym źródłem utrzymania, to organ egzekucyjny nie uzyskał żadnej kwoty tytułem realizacji przedmiotowego zajęcia. Ponadto, organ egzekucyjny dokonał analizy możliwości zaspokojenia zaległości podatkowych ze składników majątku w postaci: - zajętego samochodu osobowego marki Volkswagen Passat nr rejestracyjny [...] rok produkcji 2003, którego E.S. jest współwłaścicielem oraz - lokalu mieszkalnego położonego przy ul. N., którego zobowiązany jest właścicielem. W odniesieniu do przedmiotowych składników majątku stwierdzono albo brak możliwości prowadzenia egzekucji, albo też niemożność skorzystania z pierwszeństwa zaspokojenia. Z treści wniosku zobowiązanego z dnia 09.02.2016r., doprecyzowanego pismem dnia 14.03.2016r. wynika, że strona wniosła o zwolnienie z egzekucji w całości prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu wynagrodzenia za pracę przysługującemu zobowiązanemu od "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. z uwagi na trudności w utrzymaniu mieszkania i towarzyszących kosztów za media oraz spłaty zaciągniętego na mieszkanie kredytu. Pomimo wezwania do przedłożenia dokumentów potwierdzających istnienie przesłanki ważnego interesu uzasadniającego zwolnienie spod egzekucji, w tym: - przedłożenia dokumentów bądź złożenia oświadczenia na piśmie, z treści których wynikają miesięczne zobowiązania (opłaty), w tym za mieszkanie, media, z tytułu spłaty kredytów i innych zadłużeń; - wyciągu z rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące, potwierdzających dochody zobowiązanego, bądź zaświadczenia od pracodawcy potwierdzającego wysokość zarobków za ostatnie trzy miesiące; - oświadczenie w zakresie posiadanego majątku, w tym ruchomości, nieruchomości, prawa majątkowe, lokaty, papiery wartościowe i inne dokumenty mogące mieć wpływ na wynik sprawy, skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów na poparcie tej tezy. Na powyższą okoliczność zobowiązany przedstawił jedynie akt notarialny dotyczący umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w G. przy ul. N. (Repertorium A nr [...]), kopię umowy kredytu hipotecznego nr [...] z dnia 22.02.2005r. oraz kopię umowy zlecenia z dnia 01.06.2015r. pomiędzy zobowiązanym a "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. Przedmiotowe dokumenty, jak trafnie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, nie potwierdzają podniesionych przez skarżącego okoliczności o ciążących na nim wydatkach. Nie obrazują nawet rzeczywistej sytuacji skarżącego jako kredytobiorcy. Nie jest bowiem znana obecna wysokość zobowiązania względem banku, który udzielił kredytu, ile rat kredytu pozostało do spłaty i w jakiej są one wysokości. Zobowiązany nie przedłożył aktualnego harmonogramu spłat, ani innego dokumentu, z którego wynikałaby powyższa kwestia. Ponadto skarżący nie wskazał żadnego innego składnika majątkowego, z którego możliwe byłoby prowadzenie egzekucji. W orzecznictwie zaś funkcjonuje pogląd, że zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych (czego w tej sprawie zabrakło), ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych (por. wyroki: WSA z Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2010 r., I SA/Bd 442/10, Lex nr 673058; WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2008 r., I SA/Łd 997/07, Lex nr 863819; WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., III SA/Kr 395/12, Lex nr 1274767; WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2013 r., I SA/Gd 189/13, Lex nr 1368407). Wiąże się to z tym, że art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów tak zobowiązanego jak i wierzyciela, dlatego też uregulowana tam instytucja nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna (wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2010 r., I SA/Lu 583/10, Lex nr 749474). Poza tym, "ważnego interesu zobowiązanego" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o potrzebie zwolnienia określonych składników majątkowych z egzekucji (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., II FSK 789/08, Lex nr 863802). Wobec poczynionych ustaleń zwolnienie z egzekucji tego składnika majątkowego równałoby się niemożności wyegzekwowania ciążących na skarżącym zaległości podatkowych, co oznaczałoby zgodę na bezskuteczność egzekucji. Takie postępowanie należałoby uznać za sprzeczne z ustawowymi obowiązkami organu egzekucyjnego, który na mocy art. 7 § 2 (w związku z art. 6 § 1) u.p.e.a. jest zobligowany, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania ciążącego na nim obowiązku, podejmować czynności prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązków wynikających z tytułów wykonawczych poddanych egzekucji administracyjnej. Wynikający z art. 7 § 2 u.p.e.a. wymóg stosowania w takim wypadku najłagodniejszego środka egzekucyjnego dotyczy jednak wyłącznie takiej sytuacji, gdy istnieje możliwość wyboru pomiędzy kilkoma środkami egzekucyjnymi, zapewniającymi realizację celu postępowania egzekucyjnego. Także w orzecznictwie dotyczącym art. 13 § 1 u.p.e.a. podkreśla się, iż przepis ten ma na celu ochronę zobowiązanego, jednakże nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 442/10, wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 489/10, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że nawet w sytuacji gdyby zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 13 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny miał prawo odmówić przedmiotowego zwolnienia, albowiem decyzja o zwolnieniu z egzekucji określonego składnika majątkowego ma charakter "fakultatywny", co oznacza, iż organ egzekucyjny orzeka w ramach uznania administracyjnego, które przejawia się m.in. w możliwości negatywnego dla zobowiązanego rozstrzygnięcia jego wniosku. Podkreślenia wymaga, że stanowisko Sądu w niniejszej sprawie koresponduje z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r. III SA/Kr 395/12, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2011 r., sygn.akt I SA/Ol 448/11 , wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2010 r. , sygn. akt I Sa/Lu 583/10, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Wbrew zarzutom skargi, organy podjęły niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz dokonały wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnej okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, wobec czego zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. należy ocenić jako bezzasadny. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Uznając, że zaskarżone postanowienie w przedstawionych warunkach faktycznych i prawnych nie naruszało prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wobec braku podstaw do usunięcia zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.