I SA/Gd 1133/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Marek Kraus (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi "L" Sp. z o.o. z siedzibą w G na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr 2201-IOV-1.4103.81.2022/11/07 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ"), działając na podstawie art. 216 § 1 w zw. z art. 162 i 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej jako "O.p."), odmówił L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka") przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 3 marca 2022 r. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: 2.1. Decyzją z dnia 3 marca 2022 r. Naczelnik US określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za trzeci kwartał 2017 r. w wysokości 4.256,00 zł oraz ustalił w podatku od towarów i usług za trzeci kwartał 2017 r. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.380.000,00 zł. Ww. decyzja została skierowana do Skarżącej przesyłką pocztową i odebrana w dniu 7 marca 2022r. 2.2. Pismem z dnia 5 maja 2022 r. Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że kierowana do Spółki korespondencja – decyzja Naczelnika US nie została prawidłowo doręczona, tj. została omyłkowo odebrana przez pracownika innej spółki, która ma siedzibę pod tożsamym adresem co Skarżąca. Skarżąca wskazała przy tym, że ww. decyzja nigdy nie została jej przekazana oraz że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi. Do ww. wniosku Skarżąca załączyła oświadczenie A. Sp. z o.o., wynajmującej Spółce lokal usługowy. 2.3. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2022 r. Dyrektor IAS odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ powołał poczynione w toku postępowania ustalenia, powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy. Stwierdził w szczególności, że z umowy podnajmu biura zawartej między Skarżącą a A. Sp. z o.o. w dniu 19 lutego 2020 r. wynika, że w ramach usługi Wynajmujący zobowiązuje się m.in. do odbioru korespondencji listowej, zwykłej, poleconej, za potwierdzeniem odbioru w imieniu Najemcy. Natomiast na podstawie zeznań świadka – prezesa zarządu A. Sp. z o.o. organ ustalił, że pod adresem, pod którym mieści się siedziba Spółki, mają swoją siedzibę również inne podmioty – jest to forma biura wirtualnego. W sekretariacie, gdzie przyjmowana jest korespondencja, siedzą najczęściej dwie osoby, przy czym jedna obsługuje A. Sp. z o.o., a druga Kancelarię Radców Prawnych, działającą pod tą samą nazwą i adresem. Sporna korespondencja została omyłkowo odebrana i błędnie odłożona w nieprawidłowe miejsce przez osobę pracującą na stażu w ww. Kancelarii. Odnalazła się ona dopiero po interwencji prezesa zarządu Skarżącej, który dowiedział się o wydaniu ww. decyzji podczas wizyty w urzędzie. Dyrektor IAS powołał wybrane orzecznictwo, z którego wynika w szczególności, że obowiązkiem osoby prawnej jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, by w jej siedzibie dokonywała tego osoba upoważniona, i stwierdził, że decyzja Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. została poprawnie wysłana na adres siedziby Spółki oraz skutecznie doręczona stronie w dniu 7 marca 2022 r., zatem termin do złożenia odwołania od tej decyzji upłynął z dniem 21 marca 2022 r. Oceniając ziszczenie się przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ uznał, że Spółka pozyskała wiedzę o wydaniu i doręczeniu decyzji najpóźniej w dniu 26 kwietnia 2022 r., w którym prezes zarządu Skarżącej zapoznał się z aktami sprawy i w którym wydano mu kopię ww. decyzji Naczelnika US. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął zatem z dniem 4 maja 2022 r. Wniosek o przywrócenie terminu został tymczasem nadany w UP w dniu 5 maja 2022 r., a więc z przekroczeniem terminu wynikającego z art. 162 § 2 O.p. Ponadto, w ocenie Dyrektora IAS strona nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu. Poza podważaniem prawidłowości doręczenia decyzji z dnia 3 marca 2022 r. Skarżąca nie podała żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że napotkała trudne do przezwyciężenia przeszkody, uniemożliwiające jej złożenie odwołania w terminie. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, zaskarżyła ww. postanowienie, zarzucając naruszenie art. 162, art. 163 § 2 w zw. z art. 151 § 1, art. 212 oraz art. 223 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie, iż dokonano w dniu 7 marca 2022 r. skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika US oraz rozpoczął bieg termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że decyzja Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. nie została doręczona w dniu 7 marca 2022 r., ponieważ zawierająca ją przesyłka została odebrana przez osobę, która nie była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do Skarżącej – na mocy umowy podnajmu biura upoważnienie do odbioru korespondencji posiadali pracownicy A. Sp. z o.o. a nie pracownicy (w szerokim ujęciu) "A. Kancelaria Radców Prawnych Sp. kom.". Wniosek Skarżącej z dnia 5 maja 2022 r. był zatem wnioskiem przedwczesnym, gdyż w sytuacji braku skutecznego doręczenia w dniu 7 marca 2022 r. decyzji nie rozpoczął swojego biegu termin do wniesienia odwołania. Przedmiotowy wniosek z dnia 5 maja 2022 r winien być w ocenie Skarżącej rozpoznany przez organy podatkowe jako pismo inicjujące proces wniesienia odwołania. Ponadto Skarżąca wskazała, że prezesowi zarządu Spółki doręczono kopię ww. decyzji Naczelnika US, jednakże nigdy nie doręczono jej samej decyzji, a wydanie kserokopii nie jest równoznaczne z doręczeniem decyzji w świetle przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Jednocześnie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") Spółka wniosła o przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi. 4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS. 5.3. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości odmowy przywrócenia Skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 3 marca 2022 r. w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za trzeci kwartał 2017 r. Dyrektor IAS stwierdził, że skarżąca Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z przekroczeniem terminu określonego w art. 162 § 2 O.p., ponadto poza podważeniem prawidłowości doręczenia decyzji Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r., nie wskazała żadnych okoliczności, które wskazywałyby na trudne do przezwyciężenia przeszkody, uniemożliwiające złożenie odwołania w terminie. Natomiast zdaniem strony skarżącej przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika US została odebrana pod adresem siedziby skarżącej Spółki, jednakże przez osobę, która nie była upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki. Zatem w sytuacji braku skutecznego doręczenia decyzji z dnia 3 marca 2022 r. nie rozpoczął swój bieg termin do wniesienia odwołania, a w konsekwencji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania był wnioskiem przedwczesnym. W ocenie Sądu mając na uwadze tak zaistniałą kwestię sporną, rację należy przyznać organowi, który prawidłowo odmówił Spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. 5.4. Na wstępie, mając na uwadze podniesione w skardze zarzuty i argumentację w niej zawartą, należy podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie). Z przepisu tego wynika, że sąd pierwszej instancji jest związany "granicami sprawy", a niezwiązany jest wyłącznie "granicami skargi". Termin "granice sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Takie stanowisko jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie. Dla przykładu przywołać można uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 1997 r., OPS 12/96 (ONSA 1997/3, poz. 104), w której stwierdzono, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność (tak też w wyrokach NSA z dnia z 28 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1698/17; z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt II FSK 1819/18; z dnia 27 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 263/21, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zaznaczyć również należy, że Dyrektor IAS odrębnym postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2022 r. nr 2201-IOV-1.4103.166.2022/10/07 stwierdził, że odwołanie Skarżącej od decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 3 marca 2022 r. w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za trzeci kwartał 2017 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 233 § 2 pkt 1 O.p. Jeżeli stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, na mocy postanowienia wydanego w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., to nieprawidłowości w doręczaniu decyzji powinny być podnoszone w ramach skargi na to postanowienie (zob. P. Pietrasz w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany pod red. L. Etela, LEX/el. 2020; R. Hauser w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz i in., wyd. IX, WKP 2019; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 27 lutego 2020 r., sygn. akt I FSK 2241/19; 12 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1653/17; 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 776/17; 28 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 475/17; 10 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1310/16 i powołane tam orzecznictwo). Zatem Skarżąca uprawniona była kwestionować stanowisko organu w zakresie skuteczności doręczenia decyzji zaskarżając do Sądu wskazane postanowienie w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, co też będąc reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika uczyniła, wnosząc skargę na ww. postanowienie Dyrektora IAS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie orzekającym również w niniejszej sprawie, wyrokiem z dnia 3 stycznia 2023 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1132/22 oddalił skargę skarżącej Spółki na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 19 sierpnia 2022 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku podzielając prezentowany w orzecznictwie pogląd, że przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie w tym zakresie, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2016 r. o sygn. akt II FSK 685/14, CBOSA), uznał prawidłowe stanowisko Dyrektora IAS, że w świetle dokonanych ustaleń i na podstawie dowodów zebranych w aktach sprawy, przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r., została doręczona zgodnie z art. 151 § 1 O.p. tj. w dniu 7 marca 2022 r., pod adresem Spółki tj. G., ul. [...], której odbiór potwierdziła osoba upoważniona do odbioru korespondencji. Powyższe potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji, zawarte w aktach sprawy. Zatem czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. upływał z dniem 21 marca 2022 r. W konsekwencji Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Dyrektora IAS, że odwołanie z dnia 10 sierpnia 2022 r. złożone w uzupełnieniu wniosku z dnia 5 maja 2022 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zostało złożone z uchybieniem czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. 5.5. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wyjaśnić, że instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w toku postępowania podatkowego została uregulowana w art. 162 O.p. Zgodnie z tym przepisem, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Przywołany przepis art. 162 § 1 i § 2 O.p. ustanawia zatem cztery przesłanki przywrócenia terminu: złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin oraz uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. Należy przy tym wyjaśnić, że ustawodawca nie wymaga od strony udowodnienia braku winy, nałożył natomiast na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za brakiem winy. W sprawach o przywrócenie terminu wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie, nie zaś przedstawienie niepodważalnych dowodów, świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 178/12, CBOSA ). Nie zmienia to jednak faktu, że obowiązek wykazania okoliczności w tym zakresie spoczywa na stronie. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma wątpliwości co do tego, że organ podatkowy nie ma obowiązku poszukiwania dowodów wskazujących na możliwość braku winy strony w uchybieniu terminu. Wskazać także należy, że uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu nie może ograniczać się do samych twierdzeń strony, a fakt wykazania okoliczności faktycznych stanowiących podstawę przywrócenia terminu podlega ocenie organu. Przesłankę braku winy należy oceniać, zgodnie z poglądem utrwalonym tak w judykaturze jak i w doktrynie, w świetle kryterium należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych przez podatnika, od którego należy wymagać dbałości o swoje interesy. Przyjmuje się, że o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, takiej jak np. nagły atak zimy, przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar itp. Jednocześnie przyjmuje się, że od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Sąd podkreśla przy tym, że przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wskazać także należy, że nie można przyjąć, by uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową, jeżeli przyczyną tego była działalność lub brak działania osób, którymi podmiot ten się posługuje. Za brak działania pełnomocnika strony odpowiedzialność ponosi bowiem sama strona (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., sygn. II FSK 791/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1677/16, CBOSA). 5.6. Natomiast jak wynika z akt sprawy Prezes Zarządu Spółki pismem z dnia 26 kwietnia 2022 r., złożył wniosek do organu podatkowego o wydanie kopii decyzji Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. nr 2271-SPP.4103.116.2020 wraz z potwierdzeniem odbioru. W związku z powyższym Dyrektor IAS zasadnie uznał, że Skarżąca wiedzę o wydaniu ww. decyzji i doręczeniu pod adresem siedziby Spółki pozyskała najpóźniej w dniu 26 kwietnia 2022 r. Zatem 7 dniowy termin, o którym mowa w art. 162 § 2 O.p. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania - z uwzględnieniem treści art. 12 § 5 O.p., bowiem koniec terminu przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy - upływał z dniem 4 maja 2022 r. Natomiast w niniejszej sprawie wniosek strony z dnia 5 maja 2022 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, został nadany przesyłką pocztową w dniu 5 maja 2022 r. (data stempla pocztowego), a więc z przekroczeniem terminu określonego w art. 162 § 2 O.p. Powyższe ustalenia nie są kwestionowane w skardze, natomiast strona skarżąca podnosi, że ze względu na wadliwość doręczenia decyzji Naczelnika US, wniosek z dnia 5 maja 2022 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania był wnioskiem przedwczesnym. Jak już wyżej zostało wskazane skuteczność doręczenia w dniu 7 marca 2022 r. decyzji Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. została oceniona przez tut. Sąd w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1132/22. Powyższe potwierdza zawarte w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, z którego wynika, że przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r., została doręczona zgodnie z art. 151 § 1 O.p. w dniu 7 marca 2022 r., pod adresem Spółki tj. G., ul. [...], osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. W związku z powyższym nieuprawnione jest stanowisko strony skarżącej, iż wniosek z dnia 5 maja 2022 r., był wnioskiem przedwczesnym, natomiast Dyrektor IAS w świetle zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego prawidłowo uznał, że wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu określonego w art.162 § 2 O.p. Zatem w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona przesłanka dochowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. 5.7. W ocenie Sądu również nie została uprawdopodobniona przesłanka braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania strona podniosła, że kierowana do Spółki korespondencja – decyzja Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. nie została prawidłowo doręczona, gdyż została omyłkowa odebrana przez pracownika innej spółki, która ma siedzibę pod tożsamym adresem co Skarżąca. Ponadto wnioskodawca zaznaczył, że kierowana do Spółki korespondencja nigdy nie została przekazana adresatowi. Do wniosku strona dołączyła oświadczenie Prezesa Zarządu A. Sp. z o.o. – podmiotu wynajmującego Skarżącej lokal usługowy, z którego wynika że korespondencja od Naczelnika US skierowana do Skarżącej została odebrana dnia 7 marca 2022 r., omyłkowo przez pracownika innej spółki, mającej siedzibę pod tym samym adresem i nie została przekazana do L. sp. z o.o. Z dokonanych ustaleń w sprawie wynika, że pod wskazanym adresem G. ul. [...] siedzibę posiada szereg podmiotów m.in. Skarżąca Spółka, A. Sp. z o.o., A. Kancelaria Radców Prawnych sp. komandytowa. Pomiędzy Skarżącą, jako Najemcą, a A. Sp. z o.o. jako Wynajmującym, została zawarta w dniu 19 lutego 2020 r. umowa podnajmu biura, na podstawie której Wynajmujący zobowiązał się do odbioru korespondencji listowej, zwykłej, poleconej, za potwierdzeniem odbioru w imieniu Najemcy. Strona skarżąca podnosi, że przesyłka zawierająca decyzję Naczelnika US z dnia 3 marca 2022 r. została odebrana przez A. B., odbywającą staż w A. Kancelarii Radców Prawnych sp. kom., a więc osobę która nie była upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do Skarżącej, gdyż upoważnienie do odbioru korespondencji posiadali jedynie pracownicy A. sp. z o.o. Fakt skierowania do odbycia stażu przez ww. osobę w A. Kancelaria Radców Prawnych sp. kom. potwierdza dołączona do skargi umowa z dnia 15 lutego 2022 r. realizowana w ramach projektu: ,,Aktywacja osób młodych pozostających bez pracy w Powiecie M. Gdańsk i Gdańskim’’. Sąd w wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1132/22 przedstawił stanowisko, z którego wynika, że fakt odbywania stażu przez A. B. w A. Kancelaria Radców Prawnych sp. kom., nie przeczy stanowisku organu, że odbywająca staż była również upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do Skarżącej. Natomiast w niniejszej sprawie, w kontekście oceny istnienia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy strony w uchybieniu terminu, należy wskazać na zeznania przesłuchanego w charakterze świadka A. M. pełniącego funkcję Prezesa Zarządu A. sp. z o.o. Przesłuchany w charakterze świadka A. M. zeznał, że w sekretariacie, gdzie przyjmowana jest korespondencja siedzą najczęściej dwie Panie, jedna reprezentuje A. sp. z o.o., a druga A. Kancelarię Radców Prawnych sp. komandytową. Ponadto świadek wskazał, że; ,,Panie sobie pomagają. Pani A. B., która odbiera korespondencję jest na stażu w Kancelarii i co do zasady powinna odbierać korespondencję tylko Kancelarii. Korespondencja jest dzielona na korespondencję Kancelarii i na korespondencję A. sp. z o.o.. Korespondencja trafia do A. i jest dzielona na poszczególne podmioty." Z powyższych zeznań wynika, że w jednym sekretariacie dwóch ww. podmiotów przyjmowana jest korespondencja dla wielu podmiotów, następnie jest dzielona na poszczególnych adresatów. Podkreślić również należy, że w oświadczeniu z dnia 4 maja 2022 r., złożonym przez Skarżącą wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Prezes Zarządu A. sp.z o.o. stwierdził, że korespondencja od Naczelnika US skierowana do Spółki Skarżącej została odebrana omyłkowo przez pracownika innej spółki mającej siedzibę pod tym samym adresem i nie została przekazana do L. sp. z o.o. Natomiast składając zeznanie w charakterze świadka stwierdził, że; ,, Nastąpił błąd, że Pani A. odebrała korespondencję kierowaną do L. i odłożyła na półkę Kancelarii Radców Prawnych i tam ona przeleżała. Dopiero później Pan A2 zwrócił się, że powinna wpłynąć korespondencja i wtedy została znaleziona ‘’. Mając na uwadze powyższe, zgodnie z oświadczeniem Prezesa Zarządu A. sp. z o.o. z dnia 4 maja 2022 r. korespondencja nie została przekazana do Skarżącej spółki. Natomiast z zeznań tej samej osoby wynika, że korespondencja błędnie została odłożona na półkę Kancelarii, tam przeleżała, a następnie została odnaleziona. W związku z powyższym powstaje wątpliwość jak w sytuacji funkcjonującego sekretariatu korespondencja (nawet błędnie odłożona) mogła ,,przeleżeć’’ znaczny okres czasu, zwłaszcza na półce Kancelarii Radców Prawnych, a więc podmiotu zajmującego się profesjonalną obsługą prawną, w tym w zakresie przestrzegania terminów procesowych, których bieg związany jest z odbiorem korespondencji. Ponadto jak wynika z zeznania A. M. korespondencja została odnaleziona, a z wcześniejszego oświadczenia z dnia 4 maja 2022 r. wynika, że korespondencja nie została przekazana do Skarżącej spółki (pomimo jej ,,odnalezienia’’ i wcześniejszego potwierdzenia odbioru przesyłki ). Dodatkowo należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż w trakcie postępowania podatkowego korespondencja pochodząca od Naczelnika US kierowana na adres Skarżącej ( G. ul. [...] ) była odbierana przez różne osoby, w tym przez A. B., która potwierdziła odbiór decyzji z dnia 3 marca 2022 r. Podkreślenia wymaga również, że po złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z oświadczeniem Prezesa Zarządu A. sp. z o.o. z dnia 4 maja 2022 r. o omyłkowym odebraniu korespondencji przez pracownika innej spółki, A. B. po raz kolejny potwierdziła w dniu 23 czerwca 2022 r. odbiór korespondencji kierowanej do Skarżącej Spółki ( k. 19 akt podatkowych ). W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że Skarżąca decydując się zgodnie z umową podnajmu zawartą z A. sp. z o.o. na zlecenie odbioru adresowanych do niej pism urzędowych przez ten podmiot, prowadzący tzw. wirtualne biuro, przejęła wszelkie konsekwencje z tym związane. W związku z tym również wynikająca z dokonanych ustaleń organizacja pracy sekretariatu prowadzonego przez A. sp. z o.o. w zakresie odbioru korespondencji może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla Skarżącej, jednakże nie stanowi o okolicznościach uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jak wynika z ustaleń dokonanych w sprawie tj.; wspólny adres i pomieszczenie sekretariatu dla wielu podmiotów, wzajemna pomoc w wykonywaniu obowiązków przez pracowników A. sp. z o.o. oraz A. Kancelarii Radców Prawnych sp. komandytowej, ,,dzielenie’’ korespondencji przychodzącej do różnych podmiotów oraz fakt, że te same osoby są jednocześnie wspólnikami i reprezentują obie spółki (co wynika z dołączonych do skargi wydruków z KRS), stanowią obiektywne okoliczności potwierdzające, że te same osoby miały wpływ i były odpowiedzialne za organizację pracy zarówno sekretariatu A. sp. z o.o. jak i A. Kancelarii Radców Prawnych sp. komandytowej. Jak już wskazano powyżej nie można przyjąć, by uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową, jeżeli przyczyną tego była działalność lub brak działania osób, którymi podmiot ten się posługuje. W związku z powyższym Dyrektor IAS zasadnie przyjął, że strona nie wskazała żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że napotkała trudne do przezwyciężenia przeszkody, które uniemożliwiały jej złożenie odwołania w terminie, a jedynie kwestionuje również w niniejszym postępowaniu prawidłowość doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu zatem prawidłowe jest stanowisko organu, że przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania nie została wykazana w rozpatrywanej sprawie. 5.7. W konsekwencji powyższego Dyrektor IAS prawidłowo, w oparciu o treść art. 162 i 163 § 2 O.p. odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Tym samym zarzut skargi naruszenia art. 162, art. 163 § 2 w zw. z art. 151 § 1, art. 212 oraz art. 223 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa nie zasługuje na uwzględnienie. 5.8. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.