I SA/Gd 1660/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz strony skarżącej kwotę 2878(dwa tysiące osiemset siedemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia 31 sierpnia 2015 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – dalej jako "Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR", działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "K.p.a.") w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1438 ze zm. - dalej jako "ustawa o ARiMR") po rozpatrzeniu odwołania S. K. – dalej jako "Skarżący", od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – dalej jako "Kierownik Biura Powiatowego ARiMR" z dnia 29 grudnia 2014 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W dniu 31 lipca 2006 r. Skarżący złożył do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wniosek o przyznanie renty strukturalnej. W świadczeniu o posiadanych i zadeklarowanych do przekazania (przekazanych) działkach ewidencyjnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego wskazał powierzchnię 3,97 ha. Postanowieniem z dnia 5 września 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, iż Skarżący spełnia warunki niezbędne do uzyskania renty strukturalnej. Decyzją z dnia 11 października 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał Skarżącemu rentę strukturalną od września 2006 r. do sierpnia 2016 r. w łącznej wysokości 1553,40 zł, płatnej co miesiąc na konto wnioskodawcy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż na wysokość renty strukturalnej składa się podstawowa wysokość renty strukturalnej w wysokości 1254,67 zł, stanowiąca 210% najniższej emerytury i zwiększenie za trwałe przekazanie gospodarstwa rolnego o powierzchni co najmniej 3 ha użytków rolnych w wysokości 298,73 zł, stanowiące 50% najniższej emerytury. Wobec braku zaskarżenia decyzja stała się ostateczna. Na podstawie komunikatu Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej "Prezes ZUS") z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i rent, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (Monitor Polski Nr 21, poz. 211) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję z dnia 5 marca 2008 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej i przyznał od miesiąca marca 2008 r. rentę w wysokości 1654,35 zł, na którą składa się podstawowa wysokość renty strukturalnej w wysokości 1336,20 zł, stanowiąca 210% najniższej emerytury i zwiększenie za trwałe przekazanie gospodarstwa rolnego o powierzchni co najmniej 3 ha użytków rolnych w wysokości 318,15 zł, stanowiące 50% najniższej emerytury. Zgodnie z komunikatem Prezesa ZUS z dnia 20 lutego 2009 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i rent, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (Monitor Polski z 2009 r. Nr 14, poz. 188), Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję z dnia 9 marca 2009 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej i przyznał od miesiąca marca 2009 r. rentę w wysokości 1755,26 zł, na którą składała się podstawowa wysokość renty strukturalnej w wysokości 1417,71 zł, stanowiąca 210% najniższej emerytury i zwiększenie za trwałe przekazanie gospodarstwa rolnego o powierzchni co najmniej 3 ha użytków rolnych w wysokości 337,55 zł stanowiące 50% najniższej emerytury. Na podstawie komunikatu Prezesa ZUS z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i rent, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (Monitor Polski Nr 10, poz. 110), Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję z dnia 2 marca 2010 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej i przyznał od miesiąca marca 2010 r. rentę w wysokości 1836,35 zł, na którą składała się podstawowa wysokość renty strukturalnej stanowiąca 210% najniższej emerytury i zwiększenie za trwałe przekazanie gospodarstwa rolnego o powierzchni co najmniej 3 ha użytków rolnych stanowiące 50% najniższej emerytury. Decyzje zostały doręczone i wobec braku zaskarżenia stały się ostateczne. W dniu 12 kwietnia 2010 r. do Kierownika wpłynęło pismo Kierownika Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR przekazujące oryginały protokołów z czynności kontrolnych wraz z załącznikiem (płyta CD) powstałe w trakcie kontroli wobec Skarżącego oraz w gospodarstwie przejmującej użytki rolne D. K. Zgodnie z protokołem z czynności kontrolnych u przekazującego gospodarstwo nie stwierdzono nieprawidłowości, zaś w gospodarstwie D. K. stwierdzono "brak prowadzenia działalności rolniczej" na całości przejętych użytków rolnych (działki ewidencyjne nr [...]), a na części działek ewidencyjnych występowanie "samosiejek brzóz" (działki ewidencyjne nr [...]). Materiał zdjęciowy wykonany w trakcie kontroli (m.in. stan zadrzewień) wskazywał, że stwierdzona powierzchnia użytków rolnych była mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana przez Skarżącego we wniosku o przyznanie renty strukturalnej. Wobec tego, że powierzchnia przekazanych użytków rolnych miała bezpośredni wpływ na ustalenie wysokości renty strukturalnej, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2010 r. wznowił na podstawie art. 145 §1 pkt 5 oraz art. 149 w związku z art. 150 K.p.a. postępowanie administracyjne w sprawie wniosku o przyznanie renty strukturalnej. W dniu 27 kwietnia 2010 r. Skarżący złożył oświadczenie, w którym poinformował, iż w okresie 2000-2006 r. prowadził działalność rolniczą na użytkach zielonych o łącznej powierzchni 1,26 ha, natomiast grunty nie wykorzystywane rolniczo, ujęte w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne, o powierzchni ok. 2,20 ha przygotowywał do zalesienia, ponieważ brak parku maszynowego zmusił go do zaprzestania od 2000 r. prowadzenia działalności rolniczej na gruntach ornych ze względów ekonomicznych. Decyzją z dnia 23 sierpnia 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uchylił decyzję z dnia 11 października 2006 r. oraz przyznał Skarżącemu rentę strukturalną w wysokości 1254,67 zł, na którą składała się podstawowa wysokość renty strukturalnej w wysokości 1254,67 zł, stanowiąca 210% najniższej emerytury. Organ wskazał, że z uwagi na trwałe przekazanie użytków rolnych o powierzchni mniejszej niż 3 ha, nie zastosował zwiększenia wysokości renty strukturalnej o 50% kwoty najniższej emerytury zgodnie z § 12 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 114 poz. 1191 oraz z 2005 r. Nr 211, poz. 1759), ustalając jej wysokość w kwocie stanowiącej 210 % najniższej emerytury. W efekcie zmiany wysokości przyznanego świadczenia organ I instancji decyzjami z dnia 24 sierpnia 2010 r.: - nr [...] uchylił decyzję nr [...] z dnia 5 marca 2008 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej oraz zmienił wysokość przyznanej renty strukturalnej od miesiąca marca 2008 r. na kwotę 1.336,20 zł, - nr [...] uchylił decyzję nr [...] z dnia 9 marca 2009 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej oraz zmienił wysokość przyznanej renty strukturalnej od miesiąca marca 2009 r. na kwotę 1.417,71 zł, - nr [...] uchylił decyzję nr [...] z dnia 2 marca 2010 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej oraz zmienił wysokość przyznanej renty strukturalnej od miesiąca marca 2010 r. na kwotę 1.483,21 zł. Decyzją nr [...] z dnia 3 marca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zmienił wysokość renty strukturalnej od miesiąca marca 2011 r. ze względu na waloryzację najniższej emerytury. Decyzją nr [...] z dnia 1 marca 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zmienił wysokość renty strukturalnej od miesiąca marca 2012 r. ze względu na waloryzację najniższej emerytury. Decyzją nr [...] z dnia 27 kwietnia 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, iż decyzja z dnia 11 października 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa oraz przyznał Skarżącemu rentę strukturalną ustalając jej wysokość w kwocie 1.254,67 zł, stanowiącej 210% najniższej emerytury. Ponadto w dniu 27 kwietnia 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzje: - nr [...], w której uchylił decyzję nr [...] z dnia 5 marca 2008 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej oraz zmienił wysokość przyznanej renty strukturalnej od miesiąca marca 2008 r. na kwotę 1.336.20 zł, - nr [...] , w której uchylił decyzję nr [...] z dnia 9 marca 2009 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej oraz zmienił wysokość przyznanej renty strukturalnej od miesiąca marca 2009 r. na kwotę 1.417,71 zł, - nr [...] , w której uchylił decyzję nr [...] z dnia 2 marca 2010 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej oraz zmienił wysokość przyznanej renty strukturalnej od miesiąca marca 2010 r. na kwotę 1.483.21 zł, - nr [...] , w której uchylił decyzję nr [...] z dnia 3 marca 2011 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej oraz zmienił wysokość przyznanej renty strukturalnej od miesiąca marca 2011 r. na kwotę 1.529,18 zł, - nr [...] , w której uchylił decyzję nr [...] z dnia 1 marca 2012 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej oraz zmienił wysokość przyznanej renty strukturalnej od miesiąca marca 2012 r. na kwotę 1.678,28 zł. W odwołaniu od decyzji nr [...] z dnia 27 kwietnia 2012 r. (oraz 5 wyżej wymienionych pochodnych decyzji z dnia 27 kwietnia 2012 r.) Skarżący wniósł o ich uchylenie w całości oraz o ustalenie, że podstawą do wypłaty renty strukturalnej jest decyzja Kierownika z dnia 11 października 2006 r. Decyzją z dnia 22 października 2012 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił w całości decyzję nr [...] z dnia 27 kwietnia 2012 r. oraz stwierdził wydanie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 11 października 2006 r. z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż Skarżący przekazał trwale D. K. 1,26 ha użytków rolnych będących w uprawie w dniu złożenia wniosku. W ocenie organu Skarżący w niniejszej sprawie nie spełniał warunków do zastosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r., dlatego brak jest podstaw do otrzymywania przez niego kwot opisanych w tym przepisie. W tym samym dniu Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzje nr [...], w którymi uchylił 5 wyżej wymienionych decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 27 kwietnia 2012 r. oraz umorzył w całości postępowania organu I instancji, które doprowadziły do ich wydania. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wznowił postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji nr [...] z dnia 5 marca 2008 r., nr [...] z dnia 9 marca 2009 r., nr [...] z dnia 2 marca 2010 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej. Decyzjami z dnia 24 stycznia 2013 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uchylił odpowiednio decyzje z dnia 5 marca 2008 r., 9 marca 2009 r., 2 marca 2010 r. oraz zmienił wysokość renty strukturalnej za objęte tymi decyzjami okresy tj; od marca 2008 r., marca 2009 r. i od marca 2010 r. oraz ustalił nową wysokość renty strukturalnej. W uzasadnieniu tych decyzji organ I instancji wskazał, iż w związku ze stwierdzeniem wydania decyzji z dnia 11 października 2006 r. z naruszeniem prawa i ustaleniu, że Skarżący przekazał trwale D. K. 1,26 ha użytków rolnych będących w uprawie w dniu złożenia wniosku, wysokość renty strukturalnej stanowi 210 % najniższej emerytury. Skarżący złożył odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 24 stycznia 2013 r. [...]. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzjami z dnia 24 kwietnia 2013 r.: - Nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia 24 stycznia 2013 r., - Nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia 24 stycznia 2013 r., - Nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi na wyżej wymienione decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 24 kwietnia 2013 r. Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Gdańsku wyrokiem z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 834/13 oddalił skargę na decyzję Dyrektora z dnia 24 kwietnia 2013 r. Nr [...]. Wyrokiem z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 835/13 Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Gdańsku oddalił skargę na decyzję Dyrektora z dnia 24 kwietnia 2013 r. Nr [...]. Wyrokiem z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 836/13 Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Gdańsku oddalił skargę na decyzję Dyrektora z dnia 24 kwietnia 2013 r. Nr [...] . Wyroki te stały się prawomocne z dniem 8 listopada 2013 r. W dniu 28 lutego 2014 r. organ poinformował Skarżącego o możliwości dobrowolnego zwrotu nienależnie pobranych płatności w wysokości 15.364,38 zł. Wobec braku zwrotu wskazanej kwoty, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w dniu 12 maja 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności z tytułu przyznanej Skarżącemu renty strukturalnej na mocy decyzji z dnia 11 października 2006 r. Decyzją z dnia 22 lipca 2014 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił Skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej w łącznej wysokości 15.364,38 zł, w tym kwotę w wysokości 4.182,22 zł z tytułu wypłaconych środków w ramach PROW 2004-2006 i kwotę w wysokości 11.182,16 zł z tytułu środków wypłaconych w ramach PROW 2007-2013. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu Skarżący stwierdził, iż nienależne świadczenia za lata 2006-2010 są przedawnione, gdyż decyzja ustalająca te zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, co wynika z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia 27 października 2014 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 22 lipca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji winien ponownie przeanalizować zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym winien zbadać, czy zachodzą przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu wskazany w art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. oraz art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Decyzja wobec braku zaskarżenia stała się ostateczna. 3. Decyzją z dnia 29 grudnia 2014 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił Skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej w łącznej wysokości 15.364,38 zł, w tym kwotę w wysokości 4.182,22 zł z tytułu wypłaconych środków w ramach PROW 2004-2006 i kwotę w wysokości 11.182,16 zł z tytułu środków wypłaconych w ramach PROW 2007-2013. W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozstrzygnięcie niniejszej decyzji opiera się na rozstrzygnięciu w sprawie przyznania renty strukturalnej, w której Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR ostateczną decyzją z dnia 22 października 2012 r. - po wznowieniu postępowania stwierdził, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 11 października 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa. Z powodu stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji na podstawie, której Skarżący uzyskał dodatek w wysokości 50% najniższej emerytury, organ uznał, że utracił on uprawnienie do otrzymywania płatności przyznawanych na podstawie § 12 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r., w związku z czym środki przekazane na jego rachunek w okresie od 22 listopada 2006 r. do 20 sierpnia 2010 r. z tego tytułu zostały pobrane nienależnie. Ponadto organ opisał w jaki sposób dokonał obliczenia wysokości nienależnie pobranej płatności, przeanalizował przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności w sytuacji, gdy kwota do odzyskania nie przekracza kwoty 100 euro oraz przeanalizował przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu wynikające z art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. L 141 z 30.4.2004 ze zm.), stwierdzając, iż w przedmiotowej sprawie wskazane przesłanki nie wystąpiły. 4. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu Skarżący stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawie w całości dosłownym powtórzeniem poprzedniej decyzji. Zdaniem Skarżącego jedynym nowym elementem jest nieudolna próba wykazania przez organ, że w świetle rozporządzeń Komisji WE nie wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Skarżący podkreślił, iż pominięto całkowicie zaleconą analizę, czy w sprawie ma zastosowanie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej oraz treść art. 7 Kodeksu cywilnego, który nakazuje stosowanie tzw. domniemania dobrej wiary. Skarżący wskazał także, iż zaskarżoną decyzję skierowano bezpośrednio do niego, a nie do ustanowionego w sprawie pełnomocnika, co powoduje jej wadliwość. 5. Pismem z dnia 16 lutego 2015 r. Dyrektor poinformował Skarżącego, iż decyzja z dnia 29 grudnia 2014 r. zostanie doręczona także pełnomocnikowi. Przedmiotową decyzję doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 19 lutego 2015 r. 6. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2015 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując art. 29 ust. 1-8 ustawy o ARIMR, art. 28 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.); § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. organ stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu organ był zobowiązany do ustalenia, czy Skarżący pobrał nienależne lub nadmierne płatności z tytułu renty strukturalnej w latach 2006-2010. Wskazując na treść art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o ARiMR organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie decyzją nr [...] z dnia 22 października 2012 r. organ odwoławczy m.in. stwierdził wydanie decyzji nr [...] z dnia 11 października 2006 r. z naruszeniem prawa. Ponadto organ wyjaśnił, że decyzje z dnia 5 marca 2008 r., z dnia 9 marca 2009 r., z dnia 2 marca 2010 r. o zmianie wysokości renty strukturalnej, na mocy których ustalono wysokość renty strukturalnej za poszczególne okresy, zostały wyeliminowane z obrotu prawnego na podstawie decyzji Nr [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. Zdaniem organu zakaz uchylenia decyzji dotkniętej wadami wymienionymi w art. 145 § k.p.a. po upływie wskazanego w art. 146 § 1 k.p.a. okresu przedawnienia nie oznacza sanacji takiej decyzji. To zaś oznacza, że decyzja taka - pomimo braku możliwości jej wyeliminowania z obrotu prawnego na skutek upływu terminu przedawnienia - jest decyzją nieprawidłową a w konsekwencji wypłacone na jej podstawie płatności należy uznać za nienależne. W oparciu o decyzję, która stwierdza o wydaniu dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa, lecz jej nie uchyla z powodu upływu terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., możliwe jest więc wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Zdaniem organu odwoławczego, Kierownik Biura Powiatowego prawidłowo uznał, iż Skarżący utracił prawo do uzyskania płatności w łącznej wysokości 15.364,38 zł, w tym kwotę w wysokości 4.182,22 zł z tytułu wypłaconych środków w ramach PROW 2004-2006 i kwotę w wysokości 11.182,16 zł z tytułu środków wypłaconych w ramach PROW 2007-2013, skoro decyzja przyznająca rentę strukturalną z dnia 11 października 2006 r. była decyzją nieprawidłową, zaś ostateczne rozstrzygnięcia wydane przez organy administracji publicznej w zakresie zmiany wysokości renty strukturalnej przyznają płatność w pomniejszonej wysokości. W ocenie organu odwoławczego, wydając decyzję z dnia 29 grudnia 2014 r., Kierownik wykonał zalecenia organu odwoławczego wskazane w decyzji z dnia 27 października 2014 r., tj. zbadał czy zachodzą przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu wskazane w art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. oraz w art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. L 141 z 30.4.2004 ze zm.), dlatego kwestię przedawnienia do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności oraz kwestię dobrej wiary organ dokonał na podstawie przepisów tego rozporządzenia Komisji (WE), nie zaś na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej oraz Kodeksu Cywilnego. Wskazując na treść art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw wykluczających obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności, gdyż przekazane na konto beneficjenta w okresie od 22 listopada 2006 r. do 20 sierpnia 2010 r. płatności nie zostały wypłacone wskutek pomyłki organu, bowiem organ w dniu wydawania decyzji z dnia 11 października 2006 r. o przyznaniu renty strukturalnej oraz decyzji zmieniających wysokość renty strukturalnej nie posiadał informacji, z których wynikałoby, iż Skarżący przekazał trwale D. K. 1,26 ha użytków rolnych będących w uprawie w dniu złożenia wniosku, a nie jak wskazał we wniosku o przyznanie renty strukturalnej 3,97 ha, przez co nie spełniał warunków do zastosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nie zaistniały także przesłanki, o których mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia Nr 796/2004, gdyż płatność uznana za nienależnie pobraną nastąpiła w okresie od 22 listopada 2006 r. do 20 sierpnia 2010 r. natomiast decyzja z dnia 23 sierpnia 2010 r. Kierownika o uchyleniu decyzji z dnia 11 października 2006 r. i przyznaniu renty strukturalnej, a także kolejne decyzje o zmianie wysokości renty strukturalnej, stanowiące pierwsze powiadomienie beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, zostały doręczone stronie w dniu 26 sierpnia 2010 r., a więc przed upływem zarówno dziesięciu jak i czterech lat od daty płatności. Zdaniem organu, Skarżący nie działał w dobrej wierze, bowiem ubiegając się o przyznanie renty strukturalnej wskazał, iż powierzchnia użytków rolnych przekazanych trwale D. K. wynosi 3,97 ha, pomimo, iż w latach 2000-2006 prowadził działalność rolniczą na użytkach zielonych o łącznej powierzchni 1,26 ha, co potwierdził składając oświadczenie z dnia 27 kwietnia 2010 r. Ponadto na ostatniej stronie wniosku o przyznanie pomocy, Skarżący złożył podpis, m.in. pod oświadczeniem, iż podane dane są zgodne z prawdą. Powołując treść art. 54 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., s. 547) oraz art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, organ stwierdził, że kwota ustalona jako nienależnie pobrane płatności wypłacone Skarżącemu, po dniu 1 stycznia 2007 r., tj. w okresie od 22 stycznia 2007 r. do 20 sierpnia 2010 r. wynosi 14.169,46 zł i przekracza kwotę stanowiącą równowartość 100 euro, przeliczoną na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do prowadzenia kont przez agencje płatnicze, deklaracji wydatków i dochodów oraz warunków zwrotu wydatków w ramach EFRG i EFRROW (Dz. Urz. UE L 171 z 23 czerwca 2006, str. 1 ze zm.), stąd w odniesieniu do tej płatności nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Zdaniem organu, zgodnie z art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 29 ust. 7 ustawy o ARiMR termin płatności kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności wynosi 60 od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość tej kwoty, natomiast stosownie do art. 51 § 1, art. 53 § 1, art. 53 § 4, art. 56 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, w przypadku niewpłacenia wskazanej w decyzji kwoty nienależnie pobranych płatności w terminie 60 dni od daty doręczenia decyzji, od dnia następującego po upływie tego terminu do dnia zwrotu nienależnie pobranych płatności, nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. 7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 31 sierpnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 29 grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR poprzez dokonanie błędnego ustalenia, że decyzja z dnia 11 października 2006 r przyznająca prawo do renty strukturalnej została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego; - art. 151 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja z dnia 22 października 2012 r. stwierdzająca wydanie decyzji z dnia 11 października 2006 r. z naruszeniem prawa jest podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego poszczególnych elementów decyzji z dnia 11 października 2006 r. (polegającą na zignorowaniu określonej w niej wysokości renty strukturalnej na poziomie 260% i przypisaniu do zwrotu wypłaconych należności ponad kwotę odpowiadającą wartości 210%) i jednocześnie podstawą wydania na tej podstawie nowego aktu administracyjnego (decyzji nr [...] z dnia 29 grudnia 2014 r. Kierownika i decyzji Dyrektora nr [...]), gdy tymczasem decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny, a stanowi jedynie podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym, przed sądem powszechnym i na zasadach określonych prawem cywilnym; - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 16 k.p.a. wobec niedostrzeżenia, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są sprzeczne z decyzją pierwotną z dnia 11 października 2006 r., która nie została uchylona ani zmieniona, a stwierdzenie, że narusza prawo, nie są podstawą do wydawania na jej podstawie nowych aktów administracyjnych (tu zaskarżonych). Traktowanie decyzji z 22 października 2012 r. jako podstawy do przypisania do zwrotu części renty strukturalnej, jest działaniem poza prawem, nie na podstawie przepisów prawa, co jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania. Zasada trwałości decyzji administracyjnych jest w istocie umocniona skutkiem, że brak możliwości usunięcia decyzji stwierdzających naruszenie prawa w trybie art. 151 § 2 k.p.a. z obrotu prawnego, tymczasem trwałość ta została naruszona (trwałość decyzji z dnia 11 października 2006 r.) poprzez jej niedopuszczalną modyfikację w zakresie przypisania do zwrotu części renty z powołaniem się na ustalenia w toku postępowania wznowieniowego zakończonego jedynie stwierdzeniem naruszenia prawa. - zarzut przedawnienia i naruszenia art. 49 ust. 5 rozporządzenia nr 2419/2001, poprzez przyjęcie daty 23 sierpnia 2010 r. (to jest doręczenia decyzji później skutecznie uchylonej nr [...] o uchyleniu decyzji z dnia 11 października 2006 r.) jako pierwsze powiadomienie beneficjenta oraz błędnego przyjęcia, że Skarżący działał w złej wierze, kiedy w istocie zmieniła się tylko interpretacja przepisów przez organy. Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora, umorzenie postępowania, zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych oraz o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy II GSK 476/14 (I SA/Gd 1037/13), wyroku i uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. 8. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 9.1. Skarga jest zasadna. 9.2. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – określanej dalej jako "p.p.s.a.", w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 a) p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W myśl art. 146 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Mając na względzie powołane powyżej kryteria, Sąd stwierdził, że skarga, jest zasadna jednakże nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. 9.3. Należy wskazać, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 31 sierpnia 2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 29 grudnia 2014 r., ustalające Skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Niesporne jest to, że na skutek ostatecznej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 22 października 2012 r. stwierdzono wydanie decyzji z dnia 11 października 2006 r. o przyznaniu stronie renty strukturalnej od września 2006 r. do sierpnia 2016 r. z naruszeniem prawa. Decyzja przyznająca rentę strukturalną nie została wyeliminowana z obrotu prawnego z powodu upływu 5 letniego terminu z art. 146 § 1 K.p.a. Strona nie wniosła odwołania od tej decyzji. Decyzja ta jest zatem ostateczna i wywołuje skutek prawny w postaci stwierdzenia, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w przedmiocie przyznania Skarżącemu renty strukturalnej od września 2006 roku do sierpnia 2016 r. została wydana z naruszeniem prawa. Przedmiotem sporu jest zatem, czy organy uprawnione były ustalić Skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej w okresie od 22 listopada 2007 r. do 20 sierpnia 2010 r. w sytuacji, gdy ostateczną decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 22 października 2012 r. stwierdzono wydanie decyzji z dnia 11 października 2006 r. o przyznaniu stronie renty strukturalnej od września 2006 r. do sierpnia 2016 r. z naruszeniem prawa, ale nie wyeliminowano jej z obrotu prawnego. Zdaniem organów w przedmiotowym postępowaniu toczącym się na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR zobowiązane były ustalić, czy kwoty pomocy lub płatności były przyznane nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Natomiast zdaniem strony skarżącej stwierdzenie wydania decyzji z dnia 11 października 2006 r. o przyznaniu renty strukturalnej z naruszeniem prawa nie eliminuje jej z obrotu prawnego, a decyzja ta nadal kształtuje stosunek prawny i nie stanowi podstawy do wydania nowych aktów administracyjnych ustalających kwoty do zwrotu części przyznanej renty. Ponadto zdaniem strony skarżącej organy błędnie przyjęły, że Skarżący działał w złej wierze i nie uwzględniły czteroletniego terminu przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnej płatności. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie - ze względu na postawienie zarzutu przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnej płatności należało rozważyć w pierwszej kolejności ten zarzut, bowiem ewentualne stwierdzenie przedawnienia obowiązku zwrotu determinuje dalszy zakres postępowania w niniejszej sprawie. Jak stanowi treść art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Z zacytowanej treści przepisu wynika wprost, że przedmiotem postępowania toczącego się przed organem ARiMR jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. Ustalenie, czy przyznane uprzednio kwoty pomocy, czy płatności były przyznane nienależnie lub w nadmiernej wysokości może wynikać z ustaleń dokonanych w toku postępowania toczącego się na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR jak i z ostatecznych decyzji wydanych w postępowaniach nadzwyczajnych w przedmiocie przyznania płatności lub pomocy. W tej drugiej sytuacji zadaniem organu nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne. Jak już wyżej zostało wskazane przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 31 sierpnia 2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 29 grudnia 2014 r., ustalające Skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Dlatego Sąd oceniał tylko działania organu administracyjnego podejmowane w toku postępowania zakończonego zaskarżonymi orzeczeniami. Inaczej mówiąc, kontrola sądowa ograniczała się do tych czynności, które podjęto od wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu uregulowanym w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR organ ma za zadanie zbadać czy dana kwota stanowi kwotę nienależnie pobranych lub nadmiernie pobranych środków, co ma miejsce w postępowaniu odrębnym od postępowania o przyznanie danej płatności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2014 r. II GSK 1201/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów nie można zasadnie twierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia powagi rzeczy osądzonej, czy też zasady trwałości decyzji ostatecznych. Postępowanie prowadzone w trybie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR jest bowiem samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego przedmiotem jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z funduszy wskazanych w tym przepisie, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. Organy zasadnie wskazały uregulowania zawarte w art. 73 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 - z którego wynika, że w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki (ust.1). Obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności (ust. 4). Obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany w akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat (ust. 5). Generalnie ujmując, dziesięcioletni termin przedawnienia wynikający z przytoczonego art. 73 rozporządzenia nr 796/2004 w razie braku dobrej wiary beneficjenta, który pobrał nienależne środki, jest dłuższy niż termin przewidziany w polskim prawie dla usunięcia z obrotu prawnego decyzji wadliwie przyznającej płatności w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania - w sytuacjach opisanych w art. 145 § 1 pkt 3-8 k.p.a. W takim wypadku termin ten wynosi pięć lat (art. 146 § 1 k.p.a.) i gdy z powodu tej okoliczności nie można uchylić decyzji organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 26 października 2011r. sygn. akt V SA/Wa 985/11 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 851/13, (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), że zakaz uchylenia decyzji dotkniętej wadami wymienionymi w art. 145 § 1 k.p.a. po upływie terminu wskazanego w art. 146 § 1 k.p.a. nie oznacza sanacji takiej decyzji. Decyzja ta bowiem - pomimo braku możliwości jej wyeliminowania z obrotu prawnego z uwagi na upływ terminu przedawnienia - jest decyzją nieprawidłową, wydaną z naruszeniem prawa, co stwierdza organ w osnowie decyzji wydanej na mocy art. 151 § 2 k.p.a., a w konsekwencji trzeba uznać, że płatności pobrane na podstawie decyzji, co do której zapadło później rozstrzygnięcie stwierdzające jej wydanie z naruszeniem prawa - nie były należne. Pojęcie "nienależnych" płatności użyte zarówno przez prawodawcę krajowego w ustawie o ARiMR jak i legislatora europejskiego w znajdującym bezpośrednie zastosowanie rozporządzeniu (WE) nr 796/2004 jest szerokie i wobec tego trzeba przyjąć, że obejmuje swym zakresem przedmiotowym różne przypadki nieuprawnionego pobrania środków publicznych z tytułu płatności rolnych. Przepisy art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR oraz art. 73 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 stanowią samoistną, odrębną podstawę orzekania o zwrocie płatności rolnych, która niekoniecznie zatem musi w każdym przypadku wiązać się z eliminacją z obrotu prawnego decyzji przyznającej określoną płatność. Zauważyć przy tym należy, że cytowane unormowania powołanego rozporządzenia nr 796/2004 - także co do dziesięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zwrotu środków w razie niezaistnienia dobrej wiary u beneficjenta - podlegają bezpośredniemu stosowaniu w każdym państwie Unii Europejskiej bez względu na odmienne regulacje proceduralne danego państwa członkowskiego. Tym samym, na podstawie ostatecznej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARMiR z dnia 22 października 2012 r. podjętej w postępowaniu wznowieniowym, stwierdzającej, że dotychczasowa decyzja o przyznaniu renty strukturalnej została wydana z naruszeniem prawa z powodu upływu terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. możliwe jest więc wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. 9.4. Warunkiem prowadzenia postępowania i wydania decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności jest to, że nie upłynęły terminy przedawnienia obowiązku zwrotu płatności określone w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004. Skoro zasadą, w świetle art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 jest dziesięcioletni okres przedawnienia dla zwrotu nienależnie pobranych płatności, liczony od przyznania płatności do pierwszego powiadomienia o niezasadnym charakterze płatności, z wyjątkiem w sytuacji gdy beneficjent działał w dobrej wierze - to znaczy, że ustalenie co do tego czy beneficjent działał w dobrej wierze - jest okolicznością istotną w sprawie i musi być przedmiotem wnikliwych ustaleń. Pojęcie "dobrej wiary" nie zostało zdefiniowane, wiąże się z tzw. klauzulami generalnymi w prawie, istotą których jest możliwość uwzględnienia w ocenie stanu faktycznego różnych okoliczności faktycznych, które w oderwaniu od konkretnej sprawy nie mogą być ocenione raz na zawsze i w jednakowy sposób według schematu o walorze bezwzględnym. Jak przyjmuje się zgodnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, dobra lub zła wiara beneficjenta płatności wiąże się ze sferą faktów i ich oceną. Dla oceny dobrej lub złej wiary istotna jest świadomość beneficjenta. Generalnie przyjmuje się, że dobra wiara polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu, że podmiotowi przysługuje prawo czyli, że działał zgodnie z prawem. Może to być więc błędne, ale w danych okolicznościach usprawiedliwione przekonanie, że działa zgodnie z prawem. Dobra wiara jest oparta na przesłankach obiektywnych, wywodzących się ze stosunku będącego podstawą i przyczyną konkretnego stanu faktycznego. W dobrej wierze jest ten, kto powołuje się na pewne prawo lub stosunek prawny mniemając, że to istnieje, choćby mniemanie to było błędne, jeżeli tylko błędność mniemania należy w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwioną. W złej wierze jest ten, kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje, albo też wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w danych okolicznościach nie można uznać za usprawiedliwiony. Zła wiara występuje gdy brak świadomości o nieistnieniu pewnego prawa lub stosunku jest "wynikiem niedbalstwa, niezachowania normalnej w danych okolicznościach staranności". W złej wierze działa ten, kto nie wie o prawie, ale przyjąć należy, że wiedziałby gdyby się zachował należycie, a więc gdyby w konkretnej sytuacji postępował rozsądnie i zgodnie z zasadami współżycia społecznego (zob. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1209/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu wznowieniowym organ stwierdził, że strona nie spełniła warunków do zastosowania § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. i przyznania renty strukturalnej zwiększonej o 50 % kwoty najniższej emerytury bowiem ustalono, że w przekazanym przez Skarżącego D. K. gospodarstwie rolnym o powierzchni 3,97 ha, jedynie 1,26 ha stanowiły użytki rolne będące w uprawie w dniu złożenia wniosku. W niniejszym postępowaniu organy uznały, że nie można uznać, że Skarżący działał w dobrej wierze, bowiem ubiegając się o przyznanie renty strukturalnej wskazał, że powierzchnia użytków rolnych przekazanych trwale wynosi 3,97 ha pomimo, iż w latach 2000-2006 prowadził działalność rolniczą na użytkach zielonych o łącznej powierzchni 1,26 ha , co potwierdził składając oświadczenie z dnia 27 kwietnia 2010 r. Ponadto ubiegając się o rentę strukturalną we wniosku z dnia 31 lipca 2006 r. złożył podpis, m.in. pod oświadczeniem, iż podane we wniosku dane są zgodne z prawdą. Należy wskazać, że kwestia rent na poziomie prawa unijnego została unormowana w rozporządzeniu rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (DZ. Urz. UE L 277 z 21 października 2005 str. 1 dalej rozporządzenie 1698/2005). Ten akt normujący pomoc z tegoż funduszu przewiduje wsparcie obszarów wiejskich w ramach 4 osi. Kwestia rent unormowana została w osi I - poprawa konkurencyjności sektora rolnego i leśnego (art. 20 i nast.). Przepis art. 23 rozporządzenia nr 1698/2005. przewiduje udzielenie wsparcia w postaci wcześniejszych emerytur rolnikom, którzy decydują się na zaprzestanie działalności rolniczej w celu przekazania gospodarstwa innym rolnikom; przy czym przekazujący gospodarstwo: a) ma nie mniej niż 55 lat, ale nie jest jeszcze w normalnym wieku emerytalnym w momencie przekazania lub ma nie więcej niż 10 lat mniej niż wymagane dla normalnego wieku emerytalnego w danym Państwie Członkowskim w momencie przekazania; b) zaprzestaje ostatecznie wszelkiej komercyjnej działalności rolniczej; c) prowadził działalność rolniczą przez 10 lat poprzedzających przekazanie. Natomiast przejmujący gospodarstwo: a) zastąpił przekazującego gospodarstwo poprzez podjęcie działalności, określonej w art. 22; lub b) jest rolnikiem poniżej 50 roku życia lub podmiotem prawa prywatnego i przejmuje gospodarstwo rolne odstąpione przez przekazującego w celu zwiększenia wielkości gospodarstwa rolnego. Natomiast w prawie krajowym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 114, poz. 1191 ze zm.) przewiduje w § 4 i 6 § okoliczności, od których spełnienia uzależnione jest udzielenie pomocy polegające na przyznaniu renty strukturalnej. W myśl § 4 rozporządzenia rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli łącznie spełnia on następujące warunki: 1) ma ukończone 55 lat, lecz nie osiągnął wieku emerytalnego i nie ma ustalonego prawa do emerytury lub renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników; 2) prowadził nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną i przez okres co najmniej 5 lat podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników, zwanemu dalej "ubezpieczeniem emerytalno-rentowym"; 3) w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu; 4) przekazał gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni użytków rolnych wynoszącej co najmniej 1 ha; 5) zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej; 6) wpisany został do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 7) nie posiada zaległości z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Natomiast jak wynika z § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. wysokość renty strukturalnej zwiększa się o 50 % kwoty najniższej emerytury za przekazanie gospodarstwa rolnego o powierzchni co najmniej 3 ha użytków rolnych, w przypadku przeniesienia własności użytków rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Należy wskazać, że żaden z powyżej wskazanych aktów; prawa wspólnotowego, czy krajowego nie wprowadza definicji pojęcia użytek rolny. Na gruncie prawa krajowego definicję pojęcia użytku rolnego odnaleźć można jedynie w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (Dz. U. Nr 38, poz. 454), które w § 68 definiuje użytek rolny jako: 1) grunty orne, oznaczone symbolem - R, 2) sady, oznaczone symbolem złożonym z litery "S" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym założony został sad, np. S-R, S-Ł, S-Ps, 3) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł, 4) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps, 5) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B-Ł, B-Ps, 6) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr, 7) rowy, oznaczone symbolem - W. Natomiast grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na: 1) lasy, oznaczone symbolem - Ls, 2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - Lz, lub, w przypadku zadrzewień śródpolnych, zaistniałych na gruntach objętych klasyfikacją gleboznawczą - symbolem złożonym z liter "Lz" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, np. Lz-R, Lz-Ł, Lz-Ps. Jednocześnie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm.) przewiduje, że ewidencja gruntów i budynków jest podstawą wymiaru podatków i świadczeń oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Powyższe regulacje wskazują, że pojęcie użytek rolny obejmuje grunt oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny. W przedmiotowej sprawie z aktu notarialnego- umowy darowizny z dnia 26 września 2006 r. dotyczącego przekazania D. K. zabudowanej nieruchomości wynika, że Skarżący wraz z małżonką darował córce D. K. nieruchomość stanowiącą działki gruntu o nr [...] o łącznej powierzchni 4,1209 ha. Z nakazu płatniczego Wójta Gminy z dnia 29 lutego 2009 r. wynika, że powierzchnia gospodarstwa stanowi 4,12 ha, w tym użytków rolnych 3,97 ha. Ponadto z wypisu z rejestru gruntów wynika, że Skarżący wraz z małżonką byli właścicielami działek o nr [...] o łącznej powierzchni 4,1209 ha, w skład których wchodzą; grunty orne, łąki trwałe, pastwiska trwałe, użytki rolne zabudowane o łącznej powierzchni 3,97 ha. Mając na uwadze powołane powyżej regulacje w zakresie pojęcia użytku rolnego, przy jednoczesnym braku zapisu dotyczącego definicji użytków rolnych, w przepisach regulujących przyznanie renty strukturalnej nie jest uprawnione stwierdzenie, że Skarżący składając wniosek o przyznanie renty strukturalnej i deklarując przekazanie użytków rolnych o powierzchni 3,97 ha (co wynikało z rejestru gruntów) pomimo, iż prowadził działalność rolniczą na użytkach o łącznej powierzchni 1,26 ha działał w złej wierze. Nadmienić należy, że dobra wiara jest przekonaniem o przysługiwaniu określonego prawa lub stosunku prawnego. W świadomości osoby pozostającej w dobrej wierze musi istnieć więc usprawiedliwione przekonanie, że istnieje określony stan, który faktycznie w rzeczywistości nie zachodzi. Przekonanie jest natomiast usprawiedliwione, gdy osoba będąca w dobrej wierze nie wie, że istnieją jakiekolwiek okoliczności, które wpływałyby na jej uprawnienia. W ocenie Sądu w sytuacji, gdy w aktach prawnych regulujących przyznanie renty strukturalnej przepisy nie precyzowały, że użytkiem rolnym jest jedynie użytek rolny w uprawie, to uprawnione jest stwierdzenie, że w okolicznościach niniejszej sprawy przyjęcie przez Skarżącego, że przekazane grunty o powierzchni 3,97 ha stanowiące zgodnie z ewidencją gruntów użytek rolny spełniają wymogi użytku rolnego w świetle § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. jest usprawiedliwione. Tym samym uprawnione jest przypisanie Skarżącemu dobrej wiary, która uzasadniałby przyjęcie terminu czterech lat, którego upływ - zgodnie z art. 73 ust. 5 akapit drugi powoduje wygaśnięcie obowiązku zwrotu nienależnej płatności. Jednocześnie w ocenie Sądu organy błędnie przyjęły, że pierwszym powiadomieniem beneficjenta o nieuzasadnionym charakterze płatności są decyzje Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 23 sierpnia 2010 r. o uchyleniu decyzji z dnia 11 października 2006 r. i przyznaniu renty strukturalnej w wysokości 210% najniższej emerytury , a także kolejne decyzje z dnia 24 sierpnia 2010 r. uchylające decyzje o zmianie wysokości renty strukturalnej i zmieniające wysokość przyznanej renty. Strona skarżąca zasadnie podnosi w skardze, iż decyzje te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego w związku z decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 28 października 2011, a więc nie mogły wywołać skutku prawnego w postaci powiadomienia beneficjenta o nieuzasadnionym charakterze płatności. Zdaniem Sądu powiadomienie takie zawiera decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 22 października 2012 r. nr [...] którą organ odwoławczy uchylił w całości decyzję nr [...] z dnia 27 kwietnia 2012 r. oraz stwierdził wydanie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 11 października 2006 r. z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu tej decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, iż Skarżący przekazał trwale D. K. 1,26 ha użytków rolnych będących w uprawie w dniu złożenia wniosku. W ocenie organu Skarżący w niniejszej sprawie nie spełniał warunków do zastosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r., dlatego brak jest podstaw do otrzymywania przez niego kwot opisanych w tym przepisie. Decyzję doręczono w dniu w dniu 26 października 2012 r., a wobec braku jej zaskarżenia stała się ostateczna. W związku z powyższym skoro płatność uznana za nienależnie pobraną nastąpiła w okresie od 22 listopada 2006 r. do 20 sierpnia 2010 r. i przyjmując że data pierwszego powiadomienia beneficjenta o nieuzasadnionym charakterze płatności miała miejsce w dniu 26 października 2012 r.(data doręczenia decyzji z dnia 22 października 2012 r.) to obowiązek zwrotu kwot nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, wypłaconych do dnia 26 października 2008 r. uległ przedawnieniu ze względu na upływ czterech lat między datą płatności, a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta o nieuzasadnionym charakterze płatności. W związku z powyższym w tym zakresie postępowanie o ustalenie zwrotu nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe. 9.5. Natomiast oceniając obowiązek zwrotu dotyczący pozostałych nieprzedawnionych nienależnych płatności z tytułu renty strukturalnej należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokami; - z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 834/13 oddalił skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 24 kwietnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej oraz zmiany wysokości renty strukturalnej od marca 2008 r., - z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 835/13 oddalił skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 24 kwietnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej oraz zmiany wysokości renty strukturalnej od marca 2009 r., - z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 836/13 oddalił skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 24 kwietnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej oraz zmiany wysokości renty strukturalnej od marca 2010 r. Wyroki te stały się prawomocne z dniem 8 listopada 2013 r. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia oznacza, że trzeba przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Co istotne, zakres związania prawomocnym orzeczeniem sądu, jak i zakres powagi rzeczy osądzonej, której zasada wyrażona jest w art. 171 p.p.s.a. odnoszą się do konkretnego przedmiotu rozstrzygnięcia i nie mogą automatycznie determinować orzeczenia w innych sprawach, pozostających nawet w pewnym "zasięgu" tego orzeczenia. Sądy mają obowiązek uwzględnić istnienie w obrocie prawnym takiego rozstrzygnięcia, co nie oznacza jednak, że jego treść zastępuje konieczność rozstrzygania w innej sprawie administracyjnej, nawet gdy jej przedmiot pozostaje zbliżony do sprawy rozstrzygniętej. Zatem związanie prawomocnym orzeczeniem sądu odnosi się wyłącznie do tego, co było przedmiotem rozstrzygnięcia tej sprawy, która została prawomocnie osądzona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r. sygn. akt I GSK 446/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skoro powołanymi powyżej wyrokami WSA w Gdańsku zostały oddalone skargi na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 24 kwietnia 2013 r, to prawomocnie jest przesądzona kwestia wysokości renty strukturalnej przyznanej Skarżącemu za okresy, od marca 2008 r, od marca 2009 r. i od marca 2010 r. tj. w wysokości 210% najniższej emerytury - odpowiednio w kwotach 1336,20 zł., 1417,71 zł i 1483,21 zł. W związku z istnieniem w obrocie prawnym wskazanych powyżej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 24 kwietnia 2013 r, określających wysokości renty strukturalnej w kwotach niższych niż zostały dotychczas dokonane płatności, organy uprawnione były co do należności nieprzedawnionych ustalić na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR kwoty nienależnie pobranych płatności. W związku z powyższym w tym zakresie zarzuty skargi są nieuzasadnione. Skarżący w skardze powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 476/14 uchylający wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 1037/13 i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania, dotyczący skargi Skarżącego na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 26 czerwca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany wysokości renty strukturalnej. NSA w wyroku tym stwierdził, że wobec tego, że decyzja z 11 października 2006 r. nadal pozostaje w obrocie prawnym, to nie jest dopuszczalna w świetle zasady trwałości decyzji administracyjnych, jej modyfikacja poprzez zmianę składowych renty z ustalonych 260% na 210% najniższej emerytury. Zaskarżone decyzje waloryzacyjne poprzez obniżenie składnika % podstawy renty strukturalnej w istocie ukształtowały na nowo stosunek prawny. Należy zauważyć, że wyrok ten dotyczy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w przedmiocie zmiany wysokości renty strukturalnej od miesiąca marca 2013 r. Natomiast w niniejszym postępowaniu Sąd zgodnie z powołanym art. 170 p.p.s.a. zobowiązany był uwzględnić prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt; I SA/Gd 834/13, I SA/Gd 835/13 i I SA/Gd 836/15 oddalające skargi na decyzje w przedmiocie wysokości renty strukturalnej przyznanej Skarżącemu za okresy, od marca 2008 r, od marca 2009 r. i od marca 2010 r. Bowiem zaskarżona decyzja w niniejszym postępowaniu dotyczy ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej wypłaconej w okresie od listopada 2006 r. do sierpnia 2010 r., a więc okresów objętych decyzjami w przedmiocie wysokości renty strukturalnej przyznanej Skarżącemu, na które złożone skargi zostały oddalone powołanymi wyrokami WSA w Gdańsku. 9.6. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR ponownie rozpoznając sprawę uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W związku z wnioskiem Skarżącego dotyczącym umorzenia postępowania ze względu na upływ terminu przedawnienia, należy wskazać, że ustalona w zaskarżonej decyzji kwota nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej zawiera zarówno należności przedawnione jak i nie przedawnione, a więc nie jest zasadne umorzenie postepowania w całości. W związku tym organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni czteroletni okres przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, przyjmując działanie Skarżącego w dobrej wierze i w zakresie przedawnionego zwrotu płatności umorzy postepowanie. 9.7. Mając na uwadze powyższe Sąd działając w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Na wniosek Skarżącego, Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).