I SA/Gd 213/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Protokolant Specjalista Beata Jarecka, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lipca 2024 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 grudnia 2023 r., nr 2201-IEW.4253.122.2023.KP w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec, sierpień i wrzesień 2018 r. oraz orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku 1. oddala skargę; 2. przyznaje kuratorowi K.P. od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia kuratora. Zaskarżoną decyzją z 13 grudnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 26 września 2023 r., którą na podstawie art. 33 § 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.), określono D. Sp. z o.o. z siedzibą w G. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za: czerwiec 2018 r. w wysokości 109.783 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 58.411 zł; sierpień 2018 r. w wysokości 109.141 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 56.586 zł; wrzesień 2018 r. w wysokości 49.450 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 25.313 zł; określono przybliżoną kwotę podatku do zapłaty wykazanego na fakturze wystawionej w czerwcu 2018 r. na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 6.966 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 3.706 zł oraz orzeczono o zabezpieczeniu na majątku wykonania ww. zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 419.291 zł. Stan sprawy przedstawia się następująco: Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej wszczętej 22 września 2020 r. w zakresie prawidłowości rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2018 r., w tym zasadności zwrotu podatku VAT za listopad i grudzień 2018 r. stwierdził szereg nieprawidłowości, mających wpływ na rozliczenie Spółki w podatku od towarów i usług za ww. okresy. W protokole kontroli podatkowej z 13 maja 2021 r. m.in. stwierdzono nierzetelność ewidencji VAT w części zapisów dotyczących nabyć towarów i usług na podstawie faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych wystawionych przez K. Sp. z o.o., sprzedaży na podstawie faktury niedokumentującej rzeczywistego zdarzenia gospodarczego wystawioną na rzecz K. Sp. z o.o.; zawyżenie podatku należnego za czerwiec 2018 r. o kwotę 6.966,30 zł; sprzedaży towarów i usług na rzecz B. S.A. - ze względu na błędne rozliczenie otrzymanych zaliczek, wystawienie faktury niedokumentującej rzeczywistego zdarzenia gospodarczego oraz faktur korygujących nieuprawniających do obniżenia podatku należnego oraz sprzedaży towarów i usług na rzecz A. P. - ze względu na błędne rozliczenie faktury nieuprawniającej do obniżenia podatku należnego oraz bezpodstawne wystawienie refaktury kosztów skutkujące nieprawidłowym wykazaniem wartości podatku należnego za maj 2018 r. w kwocie 2.898,01 zł. Powyższe nieprawidłowości stanowiły podstawę do wszczęcia postanowieniem Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 27 lipca 2021 r. wobec D. Sp. z o.o. postępowania podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług za okres od maja do września oraz listopad i grudzień 2018 r. W toku postępowania, mając na uwadze ustalenia kontroli podatkowej, dokonano przybliżonego rozliczenia Spółki w podatku od towarów i usług za ww. okresy oraz określono przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych wraz ze wskazaniem sposobu obliczenia odsetek za zwłokę. Organ pierwszej instancji stwierdził, że na dzień wydania przedmiotowej decyzji istnieje obawa, iż określone w przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę nie zostaną przez Spółkę uiszczone, ponieważ podatnik nie posiada siedziby (dotychczasowa siedziba w G., przy ul. [...] została wykreślona w KRS), postanowieniem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z 14 października 2022 r. prezes zarządu i jedyny wspólnik Spółki został wykreślony z KRS, postanowieniem z 8 sierpnia 2023 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku ustanowił dla Spółki na okres jednego roku kuratora – pana K. P., upoważnionego do reprezentowania Spółki oraz podjęcia czynności zmierzających do powołania składu organu uprawnionego do reprezentacji Spółki, a w razie potrzeby do jej likwidacji, postanowieniem z 7 maja 2021 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości wobec stwierdzenia, że majątek nie wystarczy na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, Spółka nie posiada składników majątku nieruchomego czy ruchomego, co wynika z elektronicznego Rejestru Ksiąg Wieczystych oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców., nie posiada rachunku bankowego, w złożonych zeznaniach CIT-8 wykazana została strata, Spółka posiada zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r. w wysokości 98.432 zł, toczą się wobec Spółki także inne postępowania prowadzone przez komorników sądowych, w ramach których do organu pierwszej instancji wpłynęły zajęcia komornicze na kwoty odpowiednio: 2.621,50 zł oraz 43.424,48 zł. We wniesionym odwołaniu Spółka zarzuciła, że celem jej wydania było wyłącznie "przerwanie biegu przedawnienia roszczenia na podstawie art. 70 § 6 pkt 5 Ordynacji podatkowej", a wydanie jej na trzy miesiące przed przedawnieniem roszczenia narusza zasadę określoną w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. sygn. P 30/11 i nie zabezpiecza w żaden sposób ewentualnego roszczenia. Dyrektor IAS uznał za prawidłową ocenę stanu faktycznego w zakresie istnienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego i zasadność określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzeczenia o zabezpieczeniu ich wykonania na majątku Spółki. Organ odwoławczy wskazał, że nieprawidłowe rozliczenie przez Spółkę podatku od towarów i usług w okresie objętym postępowaniem podatkowym oraz posługiwanie się fakturami, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych może stanowić przesłankę zabezpieczenia wykonania przyszłych zobowiązań podatkowych. Podkreślił ponadto, że stosując instytucję zabezpieczenia organ podatkowy powinien uprawdopodobnić, a nie udowodnić, możliwość spełnienia się przesłanki niewykonania zobowiązania podatkowego. Okoliczności wskazane przez Naczelnika wskazujące na wysokie prawdopodobieństwo niewykonania obowiązków podatkowych uznał Dyrektor za uzasadniające wydanie decyzji o zabezpieczeniu i dowodzące istnienie uzasadnionej obawy niewykonania przyszłych zobowiązań podatkowych z odsetkami za zwłokę. W skardze kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku D. Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie prawa, tj.: - art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych; - art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym, tj. niepodjęcie w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 125 Ordynacji podatkowej, poprzez złamanie zasady szybkości postępowania podatkowego, poprzez odejście od działania w sprawie wnikliwego i szybkiego, "posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do szybkiego zakończenia sprawy i przekroczenia terminu kontroli podatkowej przewidzianego w Prawie Przedsiębiorców art. 55"; - art. 33 Ordynacji podatkowej, który nie daje podstawy do stosowania go do sankcji wynikających z art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług; - błędną wykładnię art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegającą na uznaniu, iż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; - art. 191 Ordynacji podatkowej, przez przekroczenie zakresu swobodnej oceny dowodów przez organ podatkowy, skutkujące przyznaniem większej mocy dowodowej dowodom zebranym w innych postępowaniach kontrolnych. Skarżąca złożyła zarzut przedawnienia zobowiązania z dniem 31 grudnia 2023 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych nastąpiło mimo wskazania w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, że skarżąca nie posiada żadnego majątku oraz nie prowadzi działalności gospodarczej. Ustaleń w tym zakresie skarżąca nie kwestionuje, jednak w jej ocenie decyzja zabezpieczająca nie zabezpiecza "roszczeń", a ma na celu wyłącznie "przerwanie biegu przedawnienia roszczenia nieudokumentowanych deklaracjami VAT-7, jak i decyzją podatkową organu podatkowego w zakresie ewentualnych roszczeń Skarbu Państwa w zakresie podatku VAT za okres czerwiec, sierpień, wrzesień 2018". Skarżąca podniosła także, że "organ podatkowy prowadzący postępowanie kontrolne jak i podatkowe od grudnia 2018 r. niezakończone do dnia dzisiejszego tj. 31.01.2024 r." naruszył wskazane w Ordynacji podatkowej przepisy prawa procesowego. W ocenie skarżącej wydanie decyzji zabezpieczającej na trzy miesiące przed przedawnieniem roszczenia narusza zasadę określoną w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. sygn. P 30/11 i miało na celu wyłącznie "przerwanie biegu przedawnienia" roszczenia, zatem nie może powodować żadnych skutków prawnych dla podatnika, tym bardziej, że zaskarżona decyzja nie zabezpiecza w żaden sposób ewentualnego roszczenia. Końcowo skarżąca wskazała, że zabezpieczenia organu egzekucyjnego zostały dokonane na - według wiedzy Skarżącej - nieczynnych rachunkach bankowych. Zabezpieczenia skierowane są do nieistniejącego majątku skarżącej, a więc są one fikcyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych orzeczeń z prawem. W rozpoznawanej sprawie zostały zgłoszone zarzuty naruszenia prawa procesowego, w szczególności przepisów regulujących zasady prowadzenia postępowania – art. 121, 122 i 125 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza zasadności zarzutów prowadzenia postępowania w sposób podważający zaufanie do organu podatkowego, naruszenia zasady prawdy obiektywnej oraz zasady szybkości postępowania. Należy zauważyć, że czynności procesowe w rozpoznawanej sprawie były podejmowane przez organy w uzasadnionych terminach, a ocena dowodów zgromadzonych w sprawie nie jest dotknięta wadą dowolności. Wbrew zarzutom zgłoszonym w skardze nie został naruszony art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organy w postępowaniu podatkowym mogą korzystać z różnych środków dowodów. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w postępowaniu podatkowym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowody zebrane w innych postępowaniach kontrolnych należą do ustawowego katalogu środków dowodowych (art. 181 Ordynacji podatkowej). Polemiczne twierdzenia strony dotyczące dokonanej przez organ oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie zostało uzasadnione. W uzasadnieniu skargi przyznano, że skarżąca nie ma majątku i nie prowadzi działalności gospodarczej. W ocenie Sądu powyższa okoliczność, wbrew stanowisku strony skarżącej, nie uzasadnia zarzutu, że jedynym celem zaskarżonej decyzji było "przerwanie biegu przedawnienia". Zgodnie z treścią art. 33 § 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji: ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zwrotu podatku. Potrzebę zabezpieczenia zobowiązania podatkowego może uzasadniać znaczna wysokość przewidywanego zobowiązania, lecz powodem wydania takiej decyzji nie może być tylko sama wysokość potencjonalnego zobowiązania podatkowego, gdyż wielkość ta musi znajdować odniesienie do sytuacji finansowej podatnika, jego aktualnych dochodów i stanu majątku w kontekście wystąpienia obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA (por. wyroki NSA z 25 listopada 2021 r. sygn. akt I FSK 1453/21, z 25 listopada 2021 r. sygn. akt II FSK 927/21, z 7 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 970/12 oraz z 11 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1423/13) podstawowe znaczenie ma wykładnia art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. W przepisie tym wymieniono expressis verbis dwie przesłanki, których wystąpienie świadczy o istnieniu uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Są nimi: trwałe nieuiszczanie zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku. Katalog przesłanek, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania jest katalogiem otwartym, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zwrot "w szczególności". Wystąpienia przesłanki uzasadniającej dokonanie zabezpieczenia można wykazywać poprzez wskazanie na zaistnienie innych okoliczności niż te, które zostały wyraźnie wskazane w tym przepisie. Stąd też za prawidłowe uznać należy stanowisko, że organy podatkowe mogą sięgać po wszelkie dowody, czy ustalenia faktyczne uzasadniające wykazanie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w analizowanym przepisie. Sposobu rozumienia "uzasadnionej obawy" ustawodawca ze względu na jego rozległy zakres nie zdefiniował, pozostawiając ocenę zaistnienia tej przesłanki analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy. Stanowi ona zatem klauzulę generalną i wymaga wypełnia jej treścią w każdej indywidualnie rozpatrywanej sprawie. Podstawowa przesłanka zastosowania zabezpieczenia, tj. właśnie "uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane", jak już wskazano nie została przez ustawodawcę zdefiniowana, a jedynie zobrazowana przykładowymi okolicznościami. Dodatkowo należy podkreślić, że zwrot legislacyjny "obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" oznacza, że chodzi o obawę dobrowolnego wykonania zobowiązania, a nie ewentualnego zaspokojenia w wyniku egzekucji. Z charakteru przesłanek warunkujących możliwość sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia wynika, że z jednej strony nawiązują one do sytuacji już istniejącej (stan obawy), z drugiej strony do przyszłości (groźba niewykonania zobowiązania podatkowego). Nie ulega wątpliwości, że uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło (a nawet nie wiadomo, czy w ogóle wystąpi). Ten stan rzeczy sprawia, że rozważanej kwestii nie podobna rozpatrywać w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów i prowadzenia postępowania dowodowego. Trudno bowiem wskazać, jakie okoliczności uzasadniałyby w sposób pewny, a to jest istotą dowodu, istnienie takiej obawy. Jeśli z kolei zważyć, że problem "wykonania" bądź "niewykonania" zobowiązania podatkowego jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna również oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane. W odniesieniu do przyszłości zawsze przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny), podlegać może tylko możliwość, prawdopodobieństwo ziszczenia się tego stanu. Zgodzić się wobec tego należy z tezą, że organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Wobec tego, czy w danej sprawie istnieje "obawa", że zobowiązanie nie zostanie wykonane, powinny przemawiać zebrane w sprawie dowody, a nie sama wielkość przewidywanego zobowiązania podatkowego oraz upływ terminu, w którym zobowiązanie powinno zostać wykonane. Dokonując wykładni art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej pamiętać należy, że był on przedmiotem badania co do jego zgodności z przepisami ustawy zasadniczej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 08 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12 (publ. OTK-A 2013/7/97). Stwierdzono w nim m.in., że jest on zgodny z art. 45, art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak słusznie zauważono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji Trybunał Konstytucyjny w wymienionym powyżej wyroku zidentyfikował kilka przykładowych przesłanek "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Były to wymienione wprost następujące przesłanki pozytywne uzasadniające zastosowanie instytucji zabezpieczenia: 1) znaczna wysokość zaległości podatkowych wraz z odsetkami w porównaniu z dochodami podmiotu, gdy strona nie podejmuje starań w kierunku uregulowania zobowiązań; 2) relatywnie niskie dochody podatnika w stosunku do przyszłego zobowiązania; 3) pozbywanie się przez podatnika znacznej części środków trwałych, gdy podatnik spłaca kredyt bankowy i część bieżących zobowiązań reguluje z opóźnieniem; 4) ustalone nierzetelne prowadzenie ksiąg handlowych, zwłaszcza zaniżanie dochodów będących przedmiotem opodatkowania; 5) ujawnienie w postępowaniu kontrolnym okoliczności, że podatnik dokonywał obniżenia podatku należnego na podstawie fikcyjnych faktur (por. wyrok NSA z 26 maja 2022 r., sygn. alt III FSK 367/22). W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił zaistnienie przesłanki zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego związanej z sytuacją majątkową skarżącej uzasadniającą obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Brak majątku przyznany przez skarżącą nie uzasadnia proponowanej w skardze wykładni art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej w sposób prowadzący do uprzywilejowania w porównaniu z sytuacją podmiotów dysponujących majątkiem. Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych określa sytuacje prawną podatnika na przyszłość do czasu wygaśnięcia decyzji, jeżeli zostaną spełnione przesłanki określone w art. 33a § 1 Ordynacji podatkowej. Stan obawy niewykonania zobowiązań podatkowych w rozpoznawanej sprawie wywiedziono z trwałego nieuiszczania przez skarżącą wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. W ocenie Sądu organ prawidłowo wskazał, że uprawdopodobnione jest niewykonanie zobowiązań w podatku od towarów i usług za czerwiec, sierpień i wrzesień 2018 r. będącego przedmiotem postępowania, gdyż skarżąca nie dysponuje środkami umożliwiającymi uregulowanie zobowiązań określonych w kwocie przybliżonej przed wydaniem decyzji określonej w art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej. Organ prawidłowo ocenił prowadzoną egzekucje administracyjną dotyczącą zaległości podatkowej, brak zeznań podatkowych za lata 2021 i 2022, treść postanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ z 7 maja 2021 r. sygn. akt [...], fakt prowadzenia postepowań egzekucyjnych przez komorników sądowych. Dokonane przez organ ustalenia faktyczne znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym potwierdzającym, że istniały podstawy uznania za nierzetelne zapisów w ewidencji VAT w części dotyczącej rozliczeń z K. S.A., B. S.A. oraz A. P.. Organ zasadnie wskazał, że skarżąca nie przedłożyła dokumentów umożliwiających weryfikację, a w toku prowadzonej kontroli podatkowej nie zgromadzono materiału dowodowego odzwierciedlającego rzeczywisty przebieg realizacji umów i związanych z tym rozliczeń. Przybliżona wysokość została ustalona na podstawie faktur, które według organu nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (por. wyrok WSA w Gdańsku z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 605/19). Sąd podziela pogląd, że dopuszczalne jest zabezpieczenie kwot podatku do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu kluczowe jest istnienie zobowiązania wynikającego z ustawy podatkowej, z tytułu czynności polegającej na wystawieniu faktury. Zarzut skarżącej, że wydanie decyzji zabezpieczającej na trzy miesiące przed upływem terminu przedawnienia narusza zasadę określoną w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. w sprawie P30/11 nie jest trafny. Potwierdzenie zaistnienia przesłanek zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych stanowiło przesłankę wydania zaskarżonej decyzji. Kryteria określone w powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego dotyczące skutków wszczęcia postępowania karnego lub karnoskarbowego w zakresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia odnoszone do obowiązku informacyjnego nie znajdują zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) oddalił skargę .