I SA/Gd 28/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi B. i R. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę. Decyzją z dnia 29 maja 2009 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. określił R. i B. J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 36.278 zł Postanowieniem z dnia 8 października 2009 r. organ I instancji działając na podstawie art. 239b § 1 pkt 1 i 4, § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej jako "Op." nadał rygor natychmiastowej wykonalności wskazanej wyżej decyzji z dnia 29 maja 2009 r. Swoje stanowisko Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego uzasadnił posiadaniem przez R. J. zaległości podatkowej w kwocie 429 zł wraz z odsetkami w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za 2008 r. oraz zaległości w podatku od towarów i usług za 1998 r. i 2009 r. w łącznej kwocie 17.735,21 zł wraz z odsetkami. Ponadto zobowiązanie podatkowe R. i B. J. w podatku od osób fizycznych za 2003 r. ulegnie przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009 r., co dodatkowo uzasadnia nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 29 maja 2009 r. Zdaniem organu I instancji okoliczności powyższe uzasadniają obawę, że zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia 29 maja 2009 r. nie zostanie wykonane. W wyniku rozpatrzenia odwołań skarżących od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 29 maja 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 21 grudnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Następnie postanowieniem z dnia 11 stycznia 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji z dnia 29 maja 2009 r. Wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 227/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 11 stycznia 2010 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające odstąpienie od merytorycznego rozpatrzenia sprawy i umorzenia postępowania. Sam fakt wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji ostatecznej z dnia 21 grudnia 2009 r. nie stanowił podstawy do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania zażaleniowego w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności tej decyzji. Równocześnie Sąd zobowiązał Dyrektora Izby Skarbowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w tym zbadania zaskarżonego postanowienia pod kątem zaistnienia przesłanek określonych w art. 239b § 1 i § 2 Op. Postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239, art. 239b § 1 pkt 1 i 4 oraz § 2 Op. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 8 października 2009 r. o nadaniu rygory natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 29 maja 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na art. 239b Op. wskazał, że wystąpienie chociażby jednej z przesłanek tam wskazanych stanowi podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podkreślił, że przepis powyższy stosuje się jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Zdaniem organu w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka wskazana w art. 239b § 1 pkt 4 Op. uzasadniająca nadanie przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż termin do upływu przedawnienia zobowiązania w tej sprawie był w dacie wydania postanowienia organu I instancji krótszy niż 3 miesiące. Zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. określone R. i B. J. w decyzji z dnia 29 maja 2009 r. przedawniało się z upływem 31 grudnia 2009 r., na co trafnie wskazał Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego. Powyższa okoliczność jest również okolicznością uprawdopodobniającą nie wykonanie zobowiązania podatkowego. Dodatkowo zobowiązani nieterminowo regulują zobowiązania podatkowe oraz w dniu wydania kwestionowanego postanowienia posiadali zaległości podatkowe, w tym w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 11.798,70 zł wraz z odsetkami w kwocie 8.195,00 zł, w podatku od towarów i usług za 1998 r. i 2009 r. w łącznej kwocie 17.179,21 zł oraz z podatku od wypłaconych wynagrodzeń za 2008 r. w kwocie 7,58 zł. Organ odwoławczy uznał za zasadny zarzut skarżących, że organ I instancji podając w podstawie prawnej kwestionowanego postanowienia z dnia 8 października 2009 r. art. 239b § 1 pkt 1 Op. zaniechał wskazania informacji o toczących się wobec strony postępowaniach egzekucyjnych w przedmiocie innych należności pieniężnych. Niemniej uznał tę okoliczność za pozostającą bez wpływu na ocenę "realizacji" przesłanek określonych w treści art. 239b § 1 Op. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze R. i B. J., wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć obu instancji podnieśli zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w tym: art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 w zw. z art. 239b § 1 pkt 1, pkt 4 i § 2 Op. oraz art. 125 § 1 i § 2 w zw. z art. 139 § 3 Op., art. 120, 122 i art. 187 § Op., a także art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Op. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili również naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." poprzez sprzeczność ustaleń dotyczących zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r. z treścią wyroków WSA w Gdańsku z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 908/09 oraz z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 899/10. Skarżący wnieśli również o przeprowadzenia dowodów z akt spraw sądowych o sygn. akt I SA/Gd 229/10, I SA/Gd 145/10, I SA/Gd 392/10, I SA/Gd 899/10 oraz akt egzekucyjnych Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. nr [...], [...], [..] na okoliczność sprzecznego z prawem nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 29 maja 2009 r. W uzasadnieniu skarżący w pierwszej kolejności skoncentrowali się na przewlekłości postępowania w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, które ich zdaniem było zawinione przez organy obu instancji i intencjonalne, a w konsekwencji doprowadziło do sprzecznego z prawem wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz wyrządzenia szkody skarżącym. Poprzez zaniechanie organy naruszyły zasadę szybkości postępowania wynikającą z art. 125 § 1 i 2 Op. Naruszenie art. 233 § 1 w zw. z art. 239 Op. polegało z kolei na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy zarzuty podniesione w zażaleniach uzasadniały ich uwzględnienie w całości. Naruszenie przepisów art. 120, art. 122 i art. 187 § 1 Op., a także art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Op. polegało zdaniem skarżących na błędnych ustaleniach faktycznych i wadliwym przyjęciu, iż w dacie wydania postanowienia organu I instancji skarżący R. J. posiadał zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r. Tymczasem w wyroku z dnia 7 grudnia 2010 r., w sprawie sygn. akt I SA/Gd 899/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku potwierdził przedawnienie zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług przed datą wydania przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego postanowienia z dnia 8 października 2009 r. Równie wadliwe było przyjęcie, że na dzień wydania postanowienia z dnia 8 października 2009 r. skarżący posiadali zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 11.798,70 zł. Tymczasem zaległość ta nie istniała w ogóle i w ogóle nie wynika z postanowienia organu I instancji z dnia 8 października 2009 r. Ponadto organ II instancji wskazał, że R. J. posiada zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 17.179,21 zł, podczas gdy organ I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 36.278 zł. Nie wyjaśniono skąd taka rozbieżność, co ma istotne znaczenie w sprawie, gdyż to od wysokości zaległości podatkowej zależy m.in. możliwość zastosowania art. 239b § 1 pkt 1 i 4 oraz § 2 Op. Organ I instancji równie błędnie uznał, że skarżący posiada zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za 2008 r. w kwocie 429 zł podczas, gdy w dniu 5 października 2009 r. skarżący dokonał wpłaty kwoty 500 zł na poczet owej zaległości. Skarżący podali również, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności odbyło się bez prawidłowego zbadania okoliczności faktycznych sprawy, a rzekome zaległości podatkowe wskazane w postanowieniach obu organów w ogóle nie dotyczyły B. J. tylko R. J. Zdaniem skarżących brak w było w sprawie podstaw do zastosowania art. 239b § 1 pkt 4 Op., gdyż jak wynika z akt sprawy rzeczywistym powodem dla którego Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z dnia 8 października 2009 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 29 maja 2009 r. było nie rozpatrzenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. odwołań od tej decyzji. Zatem kwestionowane postanowienie stanowiło w istocie przerzucenie na skarżących skutków przewlekłości postępowania odwoławczego i spowolniło rozpoznanie odwołania przez organ II instancji. Końcowo skarżący wskazali, że w sprawie nie uzasadniono wcale, iż zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji z dnia 29 maja 2009 r. nie zostanie wykonane a żadna z okoliczności wskazanych w postanowieniu organu I instancji nie czyniła prawdopodobną tej okoliczności. Ponadto błędne uzasadnienie postanowienia organu I instancji winno skutkować jego uchyleniem a nie utrzymaniem w mocy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu wydanego postanowienia. Odpowiadając na zarzuty organ uznał, że nie miała w sprawie miejsca przewlekłość postępowania, gdyż zachowane zostały terminy ustawowe do rozpatrzenia środków odwoławczych. Podkreślił, że organ nie uchybia terminowi do wydania postanowienia jeżeli jego sporządzenie i podpisanie następuje przed upływem terminu, a jedynie doręczenie z jego przekroczeniem. Dodał dalej, że rozstrzygniecie zarzutów egzekucyjnych leży poza zakresem niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 P.p.s.a., uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje wyłącznie w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po przeprowadzeniu analizy akt sprawy w oparciu o wyżej wymienione przepisy Sąd stwierdził brak podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanych postanowień. Uznał równocześnie, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze, iż w sprawie dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 29 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 25 maja 2010 r. Sygn. akt I SA/Gd 227/10 uchylił zaskarżone postanowienie, Sąd w niniejszym postępowaniu w pierwszej kolejności dokonał oceny wykonania tego wyroku. Sąd w wyroku z dnia 25 maja 2010 r. zobowiązał Dyrektora Izby Skarbowej w G. do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w tym zbadania zaskarżonego postanowienia pod kątem zaistnienia przesłanek określonych w art. 239b § 1 i § 2 Op. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę w niniejszym składzie zalecenia te zostały wykonane. Istota sporu sprowadzała się do oceny, czy w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 29 maja 2009 r. którą określono R. i B. J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 36.278 zł. Zgodnie z art. 239a Op. decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Stosownie do treści art. 239b § 1 Op. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Każda z tych taksatywnie wymienionych przesłanek ma charakter rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. (Gruszczyński B. Niezgódka-Medek M. Hauser R. Kabat A. Babiarz S. Dauter B. Ordynacja podatkowa. Komentarz Warszawa 2009. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis. Wydanie V.) W myśl art. 239b § 2 Op., przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Przez uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności należy rozumieć wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo jej zaistnienia. Przyjęcie w treści art. 239b § 2 Op. pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. Należy bowiem uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (tak też wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1440/09). Dodać należy, że uprawdopodobnienie, iż zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane powinno być oceniane, co do zasady, na dzień wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Zatem nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ustawodawca uzależnił od spełnienia łącznie dwóch przesłanek: 1) musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w art. 239b § 1 Op., 2) organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia art. 239b § 1 Op. i zasadnie organy podatkowe uznały, że zaistniała w sprawie przesłanka nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, o której mowa w punkcie 4. Organy uprawdopodobniły również, w rozumieniu art. 239b § 2 Op. że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie może, zdaniem Sądu, budzić wątpliwości, że do upływu terminu przedawnienia zobowiązania określonego decyzją z dnia 29 maja 2009 r. w dacie wydania postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności pozostawał okres krótszy niż 3 miesiące (art. 239b § 1 pkt 4 Op.). Organy prawidłowo wskazały na treść art. 70 Op., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin przedawnienia zobowiązania R. J. i B. J. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. upływał z dniem 31 grudnia 2009 r., co oznacza że w dniu 8 października 2009 r. tj. w dniu wydania przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności niewątpliwie istniała przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4 Op. Odnośnie zarzutu, iż organ podatkowy I instancji nie wskazał precyzyjnie prowadzonych wobec zobowiązanego postępowań egzekucyjnych należy zauważyć, że Dyrektor Izby Skarbowej uznał zasadność tego zarzutu. Równocześnie wyjaśnił jednak, że takie postępowania wobec zobowiązanego były prowadzone, na co wskazują znajdujące się aktach sprawy kserokopie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...]. Mając jednak na uwadze, iż warunek określony w art. 239b § 1 pkt 4 Op. został w toku postępowania wykazany, Sąd uznał za niecelowe rozważanie zarzutu ewentualnego braku wykazania warunku, o którym mowa w art. 239b § 1 pkt 1 Op. W ocenie Sądu organy podatkowe uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, może zostać nie wykonane. Prawdopodobieństwo braku wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji może być wywodzone m. in. ze stosunku podatnika do swoich dotychczasowych obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego. Stąd, w ocenie Sądu, organy podatkowe trafnie wskazały na zaległości podatkowe podatnika oraz na to, że ich dochodzenie w znacznej części następuje w drodze postępowań egzekucyjnych. W niniejszym postępowaniu jako nieskuteczne należy uznać zarzuty kwestionujące wysokość tych zaległości jak i ich istnienie. Postępowanie w przedmiocie nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności toczące się na podstawie art. 239 § 1 § 2 Op. ogranicza się do zbadania, czy w konkretnej sprawie zachodzą wskazane w tym przepisie przesłanki. W postępowaniu tym, skarżący nie może natomiast zarzucać organowi bezczynności, czy też kwestionować wysokości zobowiązania podatkowego. Analogiczne stanowisko przyjął WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 421/10 (LEX nr 589851), które to stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Zatem nie mogły zostać uwzględnione zarzuty kwestionujące wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., czy też w podatku od towarów i usług za 1998 r. Sąd nie podzielił także zarzutu nie wyjaśnienia stanu faktycznego z tego względu, że organy potwierdziły fakt prowadzenia wobec skarżących postępowań egzekucyjnych i możliwość przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przedłużanie się postępowania odwoławczego i brak pewności co do ostatecznego wyniku tego postępowania nie mają wpływu na wynik tej sprawy. Skoro więc organ podatkowy przyjmując istnienie zaległości podatkowych kierował się wiedzą wynikającą z posiadanej dokumentacji dotyczącej podatnika to nie można skutecznie zarzucać, iż ustalenia faktyczne są dowolne. Jednocześnie jest to wiedza tego rodzaju, że pozwala przyjąć, iż twierdzenia na tej podstawie wywodzone są co najmniej prawdopodobne. Okoliczność, że podatnik dokonał zapłaty części zaległości podatkowych w czasie, gdy wydane zostało postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej lub tuż przed jego wydaniem nie może skutkować tym, że ocena, iż skarżący nie uiszcza ciążących na nim obowiązków podatkowych w prawem przewidzianych terminach była niezasadna. Przy czym podkreślić należy, że wedle oceny organów podatkowych skarżący nie uiścił w dalszym ciągu całości ciążących na nim podatków. Także okoliczność, iż nastąpiło przedawnienie części zobowiązań podatkowych skarżącego, w powiązaniu z krótkim okresem przedawnienia zobowiązania wynikającego z decyzji z dnia 29 maja 2009 r. przekonuje, iż istnieje prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego określonego wymienioną wyżej decyzją. Zupełnie chybiony jest, stawiany w związku z tą okolicznością, zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. Nie jest bowiem kwestią w niniejszej sprawie czy sporne zobowiązanie uległo przedawnieniu, ale to, że ono istniało i na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji było nieuiszczone. Odnosząc się do zarzutu przewlekłości postępowania w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności należy stwierdzić, że nie znajduje on potwierdzenia w przedłożonych aktach administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 139 § 3 Op. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Przepis ten, na mocy art. 239 Op., stosuje się do zażaleń. Zażalenia podatników wpłynęły do Izby Skarbowej w G. w dniu 12 listopada 2009 r. Termin ich załatwienie upływał zatem w dniu 12 stycznia 2010 r. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. wydane zostało 11 stycznia 2010 r. a zatem z zachowaniem ustawowego terminu. Podzielić w tym miejscu należy pogląd WSA w Gliwicach, wyrażony w sprawie I SA/Gl 901/07, iż dochowanie terminów opisanych w art. 139 Op. nie wymaga doręczenia stosowanego rozstrzygnięcia lecz jego wydania, a więc sporządzenia i wysłania stronom danego postępowania. Organ odwoławczy nie uchybił terminowi załatwienia sprawy także wówczas, gdy rozpatrywał ponownie zażalenia podatników wskutek wyroku WSA w Gdańsku z dnia 25 maja 2009 r. Prawomocne orzeczenie Sądu wraz z aktami sprawy doręczono Dyrektorowi Izby Skarbowej w G. dnia 27 sierpnia 2010 r. natomiast postanowienie w sprawie wydane zostało 27 października 2010 r. Zdaniem Sądu, również organ I instancji nie uchybił terminowi przewidzianemu dla przekazania akt podatkowych wraz zażaleniem organowi odwoławczemu. Zgodnie z art. 227 § 1 Op. organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania (zażalenia), chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226 Op. Z akt sprawy wynika, że zażalenia podatników wpłynęły do organu podatkowego I instancji w dniach 28 i 29 października 2009 r. Zażalenia wraz z aktami sprawy przekazane zostały do organu odwoławczego przy piśmie z dnia 10 listopada 2009 r. a wpłynęły do organu odwoławczego w dniu 12 listopada 2009 r. W skardze skarżący formułuje twierdzenie, że zażalenia powinny być rozpatrzone w trybie pilnym, ze względu na wszczęcie przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. postępowania egzekucyjnego. Twierdzenie to nie znajduje jednak, zdaniem Sądu, podstaw normatywnych. Ustawodawca nie przewidział bowiem odmiennych (krótszych, względnie trybu pilnego) terminów załatwiania spraw w przypadku, gdy postępowanie dotyczy nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Sądu nie jest zrozumiały zarzut, iż rzekome uchybienia w terminie załatwienia sprawy (wyżej wykazano, iż okoliczności takie nie miały miejsca) wskazywały na zamiar wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w G. bez uzyskania stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w G., co do złożonych zażaleń na postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Trzeba bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 239b § 4 Op. wniesienie zażalenia na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie wstrzymuje wykonania decyzji. Odnosząc się do zarzutu, iż rzekome zaległości podatkowe w ogóle nie dotyczyły B. J., lecz jedynie R. J. należy zauważyć, że zgodnie z art. 92 § 3 Op. małżonkowie wspólnie opodatkowani na podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty. Z przepisem o odpowiedzialności solidarnej małżonków - rozliczających się łącznie za zobowiązania podatkowego - koresponduje przepis art. 133 § 3 Op., który stanowi, że w przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3 Op., jedną stroną postępowania są małżonkowie i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga. Stąd też wykazanie przesłanek uzasadniających nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za rok 2003 małżonkom B. J. i R. J. w odniesieniu do jednego z małżonków było wystarczające prawnie, aby decyzji z dnia 29 maja 2009 r. nadać rygor natychmiastowej wykonalności. Sąd, w oparciu o art. 106 § 3 P.p.s.a. oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodów wnioskowanych w skardze. Uznał bowiem, że okoliczności, które maja być nimi wykazane wykraczają poza granice niniejszej sprawy, wyznaczone treścią art. 139b § 1 i § 2 Op. i nie są niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.