I SA/Gd 548/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do września 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2018 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do września 2013 r., pełnomocnik "A" sp. z o.o. w likwidacji złożył wniosek o wstrzymanie wykonania w całości ww. decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania niniejszej skargi, ze względu ma niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody. W uzasadnieniu złożonego wniosku pełnomocnik przywołał przepisy zastosowanie mające w sprawie oraz orzeczenia sądów administracyjnych. W ocenie pełnomocnika istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody z uwagi na łączną wysokość kwestionowanych zobowiązań podatkowych. Z uwagi na powyższe wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Użyte przez ustawodawcę w powołanym przepisie nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy w żaden sposób nie uzasadnia bowiem żądania wniosku. Oznacza to, że na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. to skarżąca, w celu uzyskania ochrony własnego interesu, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie. Przedstawiony powyżej sposób wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. jest ugruntowany w orzecznictwie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, z 4 lipca 2012 r., II OSK 1522/12, z 4 lipca 2013 r., II GZ 323/13, powoływane orzeczenia dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki (por. np. wyroki NSA z 6 lutego 2008 r., II OZ 65/08, z 15 lutego 2008 r., II OZ 110/08, CBOSA). Sąd oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie, może posiłkować się materiałem, który po części został zgromadzony w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, jednakże to na stronie ciąży obowiązek wykazania przesłanek zawartych w wyżej cytowanym przepisie. W świetle powyższych uwag należało uznać, że pełnomocnik skarżącej spółki nie wykazał - w sposób pozwalający na uwzględnienie tego wniosku - istnienia okoliczności świadczących o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik ograniczył się jedynie do wskazania, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody z uwagi na łączną wysokość kwestionowanych zobowiązań podatkowych, nie wykazał zaś szczególnych okoliczności przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych następstw wykonania decyzji. W aktach sprawy wprawdzie znajduje się dokumentacja o sytuacji ekonomicznej i finansowej skarżącej, złożona w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, jednak sąd nie ma podstaw do dokonywania z własnej inicjatywy weryfikacji dokumentów złożonych do tego wniosku, w poszukiwaniu ewentualnych przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku o udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej. W interesie strony leży bowiem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Oprócz stosownej dokumentacji potwierdzającej okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji strona musi uzasadnić jakie negatywne konsekwencje dla spółki będzie miało wykonania zaskarżonej decyzji. Trudna sytuacja materialna oraz dotkliwości egzekucji, jak się przyjmuje w orzecznictwie nie mieszczą się wśród przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 maja 2013 r., I FZ 159/13 ). Tym samym sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że w jej konkretnej sytuacji zachodzą takie okoliczności faktyczne, które przemawiałaby za uwzględnieniem wniosku. Skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Zasygnalizowania wymaga, że wykonanie każdej decyzji pociąga za sobą określone konsekwencje, zaś jej uchylenie powoduje, że wykonanie aktu okazuje się zbędne. Istotą ochrony tymczasowej jest jednak przeciwdziałanie takim skutkom wydanego aktu, które byłyby trudne do naprawienia pomimo przywrócenia stanu sprzed wydania decyzji, co nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, lecz wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, ale jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienia NSA: z 28 lipca 2009 r., I FSK 450/09: NSA z 6 sierpnia 2014 r., II FSK 2247/14, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pełnomocnik skarżącej nie wypełnił przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został prawidłowo uzasadniony. We wniosku brak jest jakiejkolwiek argumentacji, która wskazywałaby na skutki ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.