II SA/Gd 107/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2019 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M. R. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala sprzeciw. Sprzeciw M. R. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2018 r., nr [..], wniesiony został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 26 marca 2014 r. ustalił, że M. R. pobudował w 2008 r. na terenie działki nr [..] w C. bez wymaganego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia obiekt budowlany o wymiarach 7,0 m x 7,0 m, konstrukcji stalowej – halę namiotową, pełniący funkcję zaplecza gastronomiczną dla pola namiotowego. Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia 9 maja 2014 r. organ ten wstrzymał roboty budowlane przy budowie tego obiektu oraz nałożył na M. R. obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 30 września 2014 r.: a) ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwagi na to, iż obecnie dla działki nr [..] położonej w C. brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; b) 4 egzemplarzy projektu architektoniczno-budowlanego przedmiotowego obiektu budowlanego wraz niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane do wykonywania samodzielnych funkcje technicznych w budownictwie wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (zaświadczenie), wskazując, że do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2; c) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednocześnie nakazując zabezpieczenie terenu budowy przed dostępem osób niepowołanych. Następnie, decyzją z dnia 16 października 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał M. R. rozebrać obiekt budowlany w konstrukcji stalowej – halę namiotową, pełniący funkcję zaplecza gastronomicznego dla pola namiotowego o wymiarach 7,0 m x 7,0 m, zlokalizowany na terenie działki nr [..] położonej w C. przy ul. Ż., wyjaśniając w uzasadnieniu, że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia 9 maja 2014 r. Od powyższej decyzji M. R. wniósł odwołanie, podnosząc, że organ I instancji rozstrzygnął postępowanie na jego niekorzyść w sytuacji, gdy przed innym organem, z jego wniosku z dnia 17 marca 2014 r., toczy się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego obiektu budowlanego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 grudnia 2018 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wydaną decyzję organ wskazał, że zgodnie z obowiązującymi w dacie budowy przedmiotowego obiektu przepisami art. 28 oraz art. 29 – art. 31 ustawy - Prawo budowlane, jak i obecnie, budowa (posadowienie) obiektu budowlanego takiego jak hala namiotowa w konstrukcji stalowej, pełniąca funkcję zaplecza gastronomicznego dla pola namiotowego (o ile nie był to obiekt przewidziany do postawienia na okres nie dłuższy niż 120 dni) wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W toku postępowania inwestor nie przedstawił zaś takiego pozwolenia. Z uwagi na powyższe, uzasadnione było podjęcie przez organ nadzoru budowlanego działań w oparciu o przepisy art. 48 ustawy – Prawo budowlane. Jednakże, jak wskazał organ, przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte z urzędu po przeprowadzeniu w dniu 26 marca 2014 r. przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego kontroli zabudowy na terenie ówczesnej działki nr [..] (obecnie podzielonej na działki nr [..] i [..]). Z akt sprawy nie wynika, aby przed wydaniem postanowienia z dnia 5 września 2014 r. organ I instancji podjął działania w celu dokonania własnych ustaleń co do daty powstania przedmiotowego obiektu, jego inwestora, czy też funkcji. Co więcej, na etapie wszczęcia postępowania, organ nie zweryfikował z udziałem M. R. oraz właściciela działki – A. K., informacji uzyskanych od pełnomocnika firmy A., dzierżawiącej ówcześnie zachodnią część działki. Z akt sprawy nie wynika również, aby organ I instancji dokonał oceny legalności przedmiotowego obiektu w oparciu o dane rejestrów i ewentualną dokumentację architektoniczno-budowlaną w organie właściwym w kwestii udzielania pozwoleń na budowę i przyjmowania zgłoszeń oraz nie ustalił sposobu związania tego obiektu z gruntem. Z uwagi na powyższe, organ wskazał, że postępowanie w trybie nadzoru budowlanego, które poprzedziło wydanie zaskarżonej decyzji, zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. a zakres postępowania niezbędnego do przeprowadzenia w niniejszej sprawie przekracza zakres dodatkowego postępowania wyjaśniającego dopuszczalnego na etapie postępowania odwoławczego w myśl przepisu art. 136 k.p.a. Organ wskazał przy tym, że w ponownym rozpatrzeniu sprawy konieczne jest dokonanie przez organ I instancji możliwie jak najbardziej szczegółowych ustaleń co do samego przedmiotu postępowania (jednoznacznej daty jego budowy, inwestora, konstrukcji, lokalizacji na terenie działki, funkcji i sposobu związania obiektu z gruntem), jak i jego legalności w oparciu o informacje i ewentualną dokumentację dostępną we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej. Protokolarne ustalenia powinny zostać w miarę możliwości poparte szczegółową dokumentacją fotograficzną oraz dokładnym szkicem sytuacyjnym. Po dokonaniu jednoznacznych ustaleń konieczne będzie dokonanie przez organ I instancji oceny legalności obiektu w oparciu o obowiązujące przepisy art. 28 i art. 29 – art. 31 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a po stwierdzeniu naruszeń tych przepisów zastosowanie prawidłowej procedury określonej w dalszych przepisach tej ustawy. Przed wydaniem postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane konieczne jest dokonanie w trybie nadzoru budowlanego, dokładnej oceny, czy i na ile obiekt budowlany jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Organ zauważył w tym miejscu, że w toku niniejszego postępowania toczyły się postepowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego obiektu. Postępowania te zostały zakończone decyzjami odmawiającymi ustalania warunków zabudowy. Organ wskazał także, że niezbędne jest również dokonanie oceny czy osoba, która będzie zobowiązania do wykonania tych obowiązków posiada (adekwatny do ich zakresu i rodzaju) tytuł prawny do nieruchomości (działki) lub do obiektu. Organ podkreślił, że wraz z uchyleniem powyższej decyzji uchyleniu podlega (w dacie wydania - niezaskarżalne) postanowienie z dnia 5 września 2014 r. We wniesionym do Sądu sprzeciwie od powyższej decyzji M. R. domagał się jej uchylenia, zarzucając, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została z naruszeniem art. 105 k.p.a., gdyż postępowanie powinno być umorzone, ponieważ namiot został uszkodzony w wyniku ostatniego sztormu i został odbudowany. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jego oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, organ wskazał, że podnoszone przez skarżącego w sprzeciwie kwestie uszkodzenia obiektu i następnie jego odbudowy będą mogły zostać uwzględnione podczas ponownego rozpoznawania sprawy przez organ I instancji. Rozpoznając wniesiony sprzeciw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że będąca przedmiotem wniesionego w niniejszej sprawie sprzeciwu decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2018 r., nr [..], wydana została na podstawie 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W sprawie istotne znaczenie ma zakres kontroli decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a., który został określony w art. 64e p.p.s.a. Z przepisu tego wynika bowiem, że rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Ustawodawca wąsko zakreślił zakres uruchamianej sprzeciwem kontroli sądowoadministracyjnej decyzji kasatoryjnej. Nie dotyczy ona bowiem zgodności zaskarżanej decyzji ze wszystkimi przepisami prawa, lecz wyłącznie zgodności z art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2045/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprzeciw nie jest zatem środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter formalny (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3001/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 677/17, Lex nr 2394299). Innymi słowy, instytucja sprzeciwu służy jedynie skontrolowaniu, czy decyzja kasacyjna organu II instancji została oparta na przesłankach jej wydania określonych w art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 649/17, Lex nr 2341954). Sąd nie ma natomiast podstaw prawnych, aby - kontrolując decyzję kasacyjną w tak ustalonym zakresie - odnosić się do zarzutów merytorycznych podnoszonych w skardze. Nie może również zastąpić organu odwoławczego w dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji. Podkreślić bowiem należy, że art. 64e p.p.s.a. oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1319/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja sprzeciwu służy zatem wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja kasatoryjna organu II instancji została oparta na podstawie określonej w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z powyższego przepisu wynika, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Co prawda zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" - będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. - jest zwrotem ocennym, jednak przyjąć należy, że jest on równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Aby naprawić błąd organu I instancji organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie bowiem z art. 136 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Oznacza to jednak, że przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, taka sytuacja zatem wyłącza dopuszczalność kasacji decyzji organu I instancji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016, str. 622). Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest bowiem dopuszczony tylko wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyroki NSA z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2653/14; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2846/12 oraz z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2958/14; https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że na tle omawianego przepisu organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ I instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/GI 439/06, Lex nr 930299). Innymi słowy decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt l SA/Sz 1256/13, Lex nr 1479048). W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 997/13, Lex nr 1384918; zob. też wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 88, powołany wcześniej komentarz teza 18). Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji, stwierdzić należy, że wskazane przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego okoliczności uzasadniały zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2014 r. wydana została bowiem z naruszeniem przepisów postępowania a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma niewątpliwie istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przepis art. 48 ustawy – Prawo budowlane, który stanowił podstawę prawną decyzji organu I instancji jest jednym z przepisów sankcjonujących działania inwestycyjno-budowlane, wykonane niezgodnie z przepisami prawa budowlanego. Prawidłowe zastosowanie dyspozycji przepisu art. 48 ustawy – Prawo budowlane wymaga ustalenia, na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, zgromadzonego zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przede wszystkim daty budowy obiektu budowlanego, którego postępowanie dotyczy. Ustaleń czy mamy do czynienia z samowolą budowlaną w rozumieniu art. 48, dokonuje się bowiem na podstawie przepisów z daty jej dokonania. Powyższe, w dalszej kolejności, umożliwia ustalenie, czy budowa tego obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę czy też zgłoszenia w mającym zastosowanie porządku prawnym. Nie można zatem oceniać legalności wykonanych robót budowlanych, bez poczynienia jednoznacznych i niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych co do zrealizowanych robót budowlanych oraz w oderwaniu od norm prawa materialnego i stawianych przez nie wymogów, które są zróżnicowane w zależności od rodzaju, miejsca i czasu zrealizowanego obiektu. Niezbędne, w toku procedury legalizacyjnej jest ponadto prawidłowe ustalenie, osoby inwestora. Niewątpliwie, zgodnie z art. 52 ustawy – Prawo budowlane, którego treść de facto nie uległa zmianie od czasu wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, to inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48. Jednakże, to inwestor, jako sprawca samowoli budowlanej, w pierwszym rzędzie powinien być adresatem decyzji wydawanych na podstawie art. 48 ustawy – Prawo budowlane. Ustalenia organu I instancji nie wskazują zaś w sposób nie budzący wątpliwości kiedy powstał obiekt budowlany znajdujący się na terenie działki nr [..] położonej w C., jak i kto jest jego inwestorem. Organ I instancji wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany powstał w 2008 r. a jego inwestorem jest skarżący. Ustalenia te, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, oparte zostały jedynie na oświadczeniu pełnomocnika A., będącego dzierżawcą zachodniej części działki nr [..] w C. Ustalenia te nie zostały zweryfikowane z innym, możliwym do uzyskania w toku postępowania wyjaśniającego, materiałem dowodowym sprawy. Powyższe świadczy o tym, że postępowanie przed organem I instancji przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przepis art. 7 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwiania sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a., znajduje swoje odzwierciedlenie również w realizacji obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, która wyrażona została w art. 77 § 1 k.p.a. Nałożony w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego zobowiązuje organ do czynnego działania w postępowaniu wyjaśniającym, polegającego na poszukiwaniu dowodów pozwalających na dojście do prawdy obiektywnej. Stosownie przy tym do treści art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej to, czy dana okoliczność została udowodniona powinien ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Z powyższego wynika, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolną musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.: 1) powinna opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ administracji prowadzący postępowanie, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa (np. pomoc prawna); 2) powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego; 3) organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z domniemań prawnych, związanych z niektórymi dowodami lub dotyczących dokumentów urzędowych, które mają zastosowanie na podstawie art. 76 § 1; 4) rozumowanie, na podstawie którego organ ustala sporny stan faktyczny, powinno zawsze być zgodne ze współczesną wiedzą, prawidłami poprawnego rozumowania (logiką) i doświadczeniem życiowym. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, organ odwoławczy słusznie uznał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2014 r. wydana została z naruszeniem przepisów postępowania a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Na uwzględnienie zasługuje przy tym okoliczność, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydana została na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji organu I instancji. W odwołaniu tym skarżący sam podnosił, że postępowanie przed organem I instancji przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów postępowania. Nadto, jak trafnie stwierdził organ w odpowiedzi na sprzeciw, w toku ponownego postępowania prowadzonego przez organ I instancji będą podlegały wyjaśnieniu również podniesione przez skarżącego dopiero w sprzeciwie kwestie dotyczycące uszkodzenia obiektu i jego odbudowy. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za niezasadne zarzuty strony skarżącej co do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Wady w postępowaniu organu I instancji w istocie uniemożliwiły bowiem poddanie kontroli organu odwoławczego zasadności i legalności przyjętego rozwiązania. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu sprzeciwu jako bezzasadnego.