II SA/Gd 122/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Gdańsku na uchwałę Rady Gminy Starogard Gdański z dnia 27 listopada 2008 r., nr XXV/270/2008 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Rada Gminy, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), podjęła w dniu 27 listopada 2008 r. uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi D. - część działki [...] i [...] oraz fragmentu wsi J. – działka [...], [...], [...], część [...] i [...]. Na powyższą uchwałę Prokurator Okręgowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, domagając się stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący twierdzi, że opisana uchwała wydana została z naruszeniem: art. 17 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), polegającym na zaniechaniu uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz z naruszeniem art. 17 pkt 7 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 122 z 2006 r., poz. 851), polegającym na zaniechaniu uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z Państwowym Inspektorem Sanitarnym. Od dnia 15 listopada 2008 r. Wójt Gminy obowiązany był do przedstawienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, bowiem przepisy przejściowe ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227) nie zawierają regulacji odnoszącej się do toczących się procesów planotwórczych. Organ zobowiązany był również do przedstawienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu. Według Prokuratora uchybienie polegające na nieuzgodnieniu projektu planu z tymi organami jest istotne w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na zlokalizowanie mocą zaskarżonej uchwały w sąsiedztwie zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej zespołu kilkudziesięciumetrowych wież siłowni wiatrowych. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 17 pkt 6 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wyjaśnił, że w chwili uchwalania przedmiotowego planu przepis art. 17 pkt 6 lit c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie istniał, a został dodany dopiero ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. (Dz. U. nr 130, poz. 871), czyli już po uchwaleniu planu. Natomiast ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, która weszła w życie w dniu 15 listopada 2008 r., wprowadziła obowiązek uzgadniania planów miejscowych z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, lecz przepis ten wszedł w życie w sytuacji zakończonej procedury sporządzania przedmiotowego planu, po jego uzgodnieniu i wyłożeniu do publicznego wglądu, kiedy to gotowy projekt uchwały oczekiwał na podjęcie uchwały zgodnie z harmonogramem odbywających się sesji Rady Gminy. Wszelkie uzgodnienia przedmiotowego planu zostały uzyskane przed wejściem w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i pozostawały one w mocy również pod rządami tej ustawy. Zdaniem Rady, wystąpienie o uzgodnienie projektu planu do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, na podstawie art. 153 ust. 1 ustawy, byłoby faktycznie ponownym wystąpieniem do Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody. Organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 17 pkt 7 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśniając, że postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczące uzgodnienia projektu przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydane zostało w dniu 14 lipca 2008 r. i znajduje się w dokumentacji formalno – prawnej. Wskazano przy tym, że Wojewoda, w piśmie z dnia 25 lutego 2009 r. nr [...], stwierdził zgodność zaskarżonej uchwały z obowiązującym prawem, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dwukrotnie oddalił skargi wniesione na tę uchwałę. W piśmie procesowym, złożonym na rozprawie 18 kwietnia 2012 r., pełnomocnik Rady Gminy wyjaśnił, że uzgodnienie z Państwowy Powiatowym Inspektorem Sanitarnym zostało uzyskane i znajduje się w dokumentacji planistycznej. Ponadto jego zdaniem uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska nie było wymagane. Powołując się na stanowisko prezentowane w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym odnośnie art. 153 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, pełnomocnik wyjaśnia, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdowały przepisy dotychczasowe, a wszystkie uzgodnienia przedmiotowego planu uzyskane przed wejściem w życie ustawy o udostępnianiu informacji pozostawały w mocy również pod rządami nowej ustawy. W trakcie procedury uchwalania planu uzyskano opinię Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, którego kompetencje przejął następnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Tym samym ewentualne wydanie przez RDOŚ uzgodnienia lub opinii w tej samej sprawie, w której zostało to już uczynione przez WKP skutkowałoby równoległym istnieniem dwóch uzgodnień lub dwóch opinii dotyczących tego samego planu wydanych w ramach tej samej kompetencji. Ponadto pełnomocnik Rady zauważył, że nawet w przypadku przyjęcia założenia o potrzebie przedstawienia projektu planu regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, niedokonanie tego nie byłoby w rozpatrywanej sprawie istotnym naruszeniem trybu lub zasad uchwalania planu miejscowego. Podczas rozprawy Prokurator Okręgowy oświadczył, że omyłkowo przyjął brak uzgodnienia z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontroli Sądu w mniejszej sprawie poddana została uchwała Rady Gminy z dnia 27 listopada 2008 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi D. – część działki [...] i [...] oraz fragmentu wsi J. – działka [...], [...], [...], część [...] i [...]. W ocenie Sądu skarga Prokuratora Okręgowego zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona uchwała wydana została z istotnym naruszeniem przepisów procedury planistycznej. Procedura dotycząca uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została uregulowana w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), której postanowienia w sposób istotny zmienione zostały ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227). Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - zwana dalej ustawą, weszła w życie w dniu 15 listopada 2008 r. (art. 174 ustawy) i od tego dnia zarówno toczące się jak i podejmowane procedury planistyczne powinny być prowadzone zgodnie z jej wymogami. W przepisach Rozdziału 2. Działu VIII ustawy nie zawarto przepisów przejściowych dotyczących znajdujących się w toku procedur uchwalania studiów i planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 153 ustawy, zgodnie z którym do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 (ustawy Prawo ochrony środowiska), przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje określonych organów przyjmują inne wymienione w tym przepisie organy administracyjne – niewątpliwie nie dotyczy postępowania planistycznego. Przepis art. 153 ustawy nie ma charakteru generalnego, a zatem ma on zastosowanie tylko do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Takie też stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i sąd orzekający w niniejszej sprawie je podziela (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2010 r., sygn. akt II SA/GL 530/10, Lex nr 6034705; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 228/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 505/11, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak przepisów międzyczasowych wskazuje zatem na konieczność zastosowania zasady bezpośredniego działania nowego prawa, zgodnie z którą od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszystkich stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju, zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały wcześniej, przed wejściem w życie nowych przepisów, a które trwają w czasie dokonywania zmian w prawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 273/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 505/11 dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądowadministracyjnym powstałym na tle stosowania przepisów ustawy do toczących się procedur planistycznych występują rozbieżności. Odmienne stanowisko, zgodnie z którym brak przepisów przejściowych nie uzasadnia wykładni rozszerzającej i w istocie wstecznego działania nowych regulacji zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1920/09 (dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela przedstawionego tam poglądu, zgadza się natomiast ze stanowiskiem wyrażonym w przywołanych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnie 2011 r. oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2011 r. Przyjęcie takiego stanowiska na gruncie niniejszej sprawy oznacza, że od daty wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r., to jest od dnia 15 listopada 2008 r. Rada gminy obowiązana była zastosować przepisy wprowadzone mocą tej ustawy, a więc powinna uzupełnić dotychczas przeprowadzone postępowanie o nowe wymagania oraz w razie konieczności – procedury, niezależnie od tego, na jakim etapie procedury planistycznej znajdował się w tym czasie projekt uchwały o planie miejscowym. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wprowadziła istotne zmiany w procedurze uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 46 pkt 1 ustawy ustanowił obowiązek przeprowadzenia dla projektów planów zagospodarowania przestrzennego strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. W art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy przewidziano, że strategiczna ocena oddziaływania na środowisko jest to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko skutków realizacji polityki, strategii, planu lub programu, obejmujące w szczególności: a. uzgodnienie stopnia szczegółowości informacji zawartych w prognozie oddziaływania na środowisko; b. sporządzenie prognozy oddziaływania na środowisko; c. uzyskanie wymaganych ustawą opinii; d. zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Art. 51 ust. 2 ustawy określił nowe wymaganie, jakie powinna spełniać prognoza oddziaływania na środowisko. Z art. 53 ustawy wynika, iż organ opracowujący projekt dokumentu, o którym mowa w art. 46 lub 47, a więc także projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzgadnia z właściwymi organami, o których mowa w art. 57 i 58, zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko. Uzgodnienia dokonuje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku o uzgodnienie. Z art. 57 pkt 2 ustawy wynika, że organem właściwym w sprawach opiniowania w ramach strategicznych ocen oddziaływania na środowisko jest - w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – regionalny dyrektor ochrony środowiska. Z art. 58 ust. 1 pkt 3 ustawy wynika zaś, że organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej właściwym w sprawach opiniowania i uzgadniania w ramach strategicznych ocen oddziaływania na środowisko jest – w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – państwowy powiatowy inspektor sanitarny. Mocą tej ustawy dodano również do art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym punkt – 6c. Po wprowadzonej zmianie, od dnia 15 listopada 2008 r., art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym otrzymał brzmienie: "Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzyskuje opinię o projekcie planu: a. gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno – architektonicznej; b. wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym; c. regionalnego dyrektora ochrony środowiska". Zatem, jak wynika z przytoczonych przepisów, ustawa wprowadziła w szczególności nowy organ opiniujący projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - regionalnego dyrektora ochrony środowiska, ponadto wprowadziła obowiązek sporządzania strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że przeprowadzona przez Radę Gminy procedura planistyczna niewątpliwie nie uwzględniła zmian stanu prawnego wprowadzonego ustawą z dnia 3 października 2008 r., obowiązujących od dnia 15 listopada 2008 r. i nie przeprowadziła uzupełniającego postępowania planistycznego. Z dokumentacji planistycznej wynika, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podlegał zaopiniowaniu przez organ wskazany w art. 17 pkt 6 lit c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jest przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Ponadto w trakcie procedury nie przeprowadzono strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Znajdująca się w aktach sprawy prognoza oddziaływania na środowisko nie może zostać uznana przez Sąd za odpowiadającą wymogom nowej ustawy, ponieważ o jej zakresie i stopniu szczegółowości zawartych w niej informacji, zgodnie z przepisami obowiązującymi od dnia 15 listopada 2008 r. muszą zadecydować – regionalny dyrektor ochrony środowiska i państwowy powiatowy inspektor sanitarny. Ponieważ nie przedstawiono tym organom administracji projektu planu (po zmianach stanu prawnego dokonanego ustawą z dnia 3 października 2008 r.), Sąd nie może samodzielnie ocenić, czy sporządzona na potrzeby planu prognoza oddziaływania na środowisko odpowiada wymogom tej ustawy. Mógłby to stwierdzić jedynie regionalny dyrektor ochrony środowiska, gdyby otrzymał do zaopiniowania projekt planu wraz ze sporządzoną na tym etapie prognozą oddziaływania na środowisko. Sąd wyjaśnia, że możliwa byłaby przy tym również taka sytuacja, w której organ ten zaopiniowałby pozytywnie projekt planu, nie wnosząc uwag do sporządzonej wcześniej prognozy, przez co nie byłoby konieczności powtórzenia procedury planistycznej związanej ze strategiczną oceną oddziaływania na środowisko Niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 17 pkt 6 lit c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z art. 46 ust. 1 ustawy, które obowiązywały na etapie projektu zaskarżonej uchwały, niewątpliwie stanowi o naruszeniu trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie nie ma znaczenia, że przepis art. 17 pkt 6 lit c wszedł w życie już po uzgodnieniu i wyłożeniu gotowego projektu planu do wglądu, kiedy to gotowy projekt uchwały oczekiwał tylko na podjęcie uchwały zgodnie z harmonogramem odbywających się sesji Rady Gminy. Można zauważyć, że ustawa przewidywała odroczony termin wejścia w życie, umożliwiający także organowi zapoznanie się z jej treścią (zob. cyt. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 273/11). Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym zaniechanie uzyskania opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, wymaganej przepisem art. 17 pkt 6 lit c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy - stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, którego skutkiem jest nieważność całej uchwały (zob. cyt. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 273/11 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 505/11). W przywołanym wyroku z dnia 19 kwietnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził także pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że "odstąpienie od zachowania kolejności czynności procedury planistycznej mogłoby być uzasadnione wprowadzeniem już w trakcie prowadzenia procedury planistycznej zmian prawnych nakładających obowiązek uzyskania dodatkowych opinii. Takie naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogłoby uzasadniać stanowisko, że nie jest to naruszenie istotne w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a w konsekwencji o braku podstaw do stwierdzenia nieważności takiej uchwały w jakimkolwiek zakresie. Niemniej jednak zaniechanie uzyskania uzgodnienia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, wymaganej przepisem art. 17 pkt 6 c u.p.z.p. powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w całości". Ponieważ strategiczna ocena oddziaływania na środowisko jest jedynym z kluczowych elementów procesu uchwalania planu miejscowego, co wynika z ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), regionalny dyrektor ochrony środowiska powinien był zaopiniować w sprawie cały projekt planu miejscowego. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy. Takie naruszenie, o jakim mowa przytoczonym przepisie miało miejsce zdaniem Sądu w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wyjaśnia również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Ł. P. na uchwałę Rady Gminy z dnia 27 listopada 2008 r. nr [...] z uwagi na brak legitymacji skargowej skarżącego do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, przez co nie doszło do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu (zob. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 56/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1724/11 oddalający skargę kasacyjną). Podobnie nie doszło do kontroli merytorycznej aktu w sprawie ze skargi na tę samą uchwałę wniesionej przez L. L. i W. L., oddalonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 638/09. Tym samym argumentacja niniejszej skargi oparta na okoliczności dwukrotnego badania przedmiotowej uchwały o planie przez sąd administracyjny i oddalenia skarg na nią wniesionych, nie ma w sprawie znaczenia prawnego. Mając na uwadze opisane istotne naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.