II SA/Gd 238/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia NSA Jacek Hyla Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 19 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 19 lutego 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 18 grudnia 2015 r. wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia montażu antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną, na terenie nieruchomości stanowiącej działkę nr [..] obręb [..] przy ul. C. w G. Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 19 grudnia 2017 r. do Urzędu Miejskiego wpłynęło zgłoszenie montażu antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną, na terenie nieruchomości stanowiącej działkę nr [..] obręb [..] przy ul. C. w G., do którego załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i projekt budowlany antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną. Na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. 133 ze zm.) Prezydent Miasta decyzją z dnia 2 stycznia 2018 r. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia montażu przedmiotowej antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiotelekomunikacyjną A. na istniejącym budynku B. w G. W uzasadnieniu decyzji Organ wskazał, że zgłoszona inwestycja obejmuje zespół elementów stanowiących całość techniczno - użytkową, a więc nowy i samodzielny obiekt budowlany (budowlę) w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego, i nie może stanowić urządzenia, o którym mowa w art. 3 pkt 9 tej ustawy. W ocenie Organu inwestycja ta nie jest objęta dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W wyniku rozpoznania odwołania Spółki Wojewoda utrzymał rozstrzygnięcie Organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu Organ wyjaśnił, że dokonując rozważań w kwestii kwalifikacji robót objętych zgłoszeniem odwołać się należy do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r. nr 219, poz. 1864 ze zm.), które zawiera definicje legalne takich pojęć jak obiekt budowlany telekomunikacyjny, czy wolno stojący maszt antenowy, a więc pojęć istotnych z punktu widzenia kwalifikacji charakteru zgłoszonych robót. W sprawie bowiem pierwszorzędnego znaczenia nabiera przesądzenie, czy inwestor zgłoszeniem objął zamiar realizacji robót budowlanych polegających na montażu urządzenia, o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, czy też chodzi o posadowienie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego. Organ wskazał, że na gruncie wykładni przedstawionych pojęć, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że nie można rozciągać pojęcia urządzenia, o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego na telekomunikacyjne obiekty budowlane, wymienione w definicji zawartej w § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia. Rozporządzenie to wydano na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, a zalicza ono antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze wymienione w § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia do kategorii telekomunikacyjnych obiektów budowlanych. Organ ustalił, że z projektu budowlanego załączonego do zgłoszenia wynika, że zaprojektowano ustawienie na dachu istniejącego budynku o wysokości około 4,2 m n.p.t., usytuowanego na działce nr [..] w G. - konstrukcji wsporczej o całkowitej wysokości równej około 20,4 m. Trzon antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości 18,2 m składa się ze stalowej konstrukcji kratowej i zastrzałów usztywniających. Projektuje się zamocowanie konstrukcji wsporczej do projektowanej ramy stalowej, która kotwiona będzie do ścian/wieńców oraz słupów najwyższej kondygnacji budynku. Z charakterystyki planowanego zamierzenia zawartej w projekcie wynika, że przedmiotem inwestycji jest stacja bazowa telefonii komórkowej, której elementami są zespół urządzeń nadawczo - odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych na dachu budynku, zespół anten sektorowych pracujących na częstotliwościach 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz i 2600 MHz, zespół anten parabolicznych oraz elementy torów antenowych. Analiza elementów konstrukcyjnych inwestycji w kontekście zacytowanych przepisów prawa pozwala uznać, że jej przedmiotem jest stacja bazowa telefonii komórkowej, która stanowi nowy i samodzielny obiekt budowlany, w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, nie jest zaś "urządzeniem" z art. 29 ust. 2 pkt 15 tej ustawy. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej obejmująca wykonanie na budynku konstrukcji wsporczej (masztu) zamocowanej do ścian obiektu, wraz z urządzeniami antenowymi, nie stanowi instalowania (montażu) urządzeń na obiekcie, nie jest zatem objęta dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 ww. ustawy i w związku z tym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Organ powołując się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana na dachu jest "obca" w stosunku do budynku i nie jest związana z jego funkcjonowaniem. Organ stwierdził, że przypadki wymienione w art. 29 Prawa budowlanego są wyjątkami od zasady wyrażonej w art. 28 tej ustawy, zgodnie z którą wykonanie robót budowlanych wymaga pozwolenia na budowę. W systemie prawa wyjątki od zasady nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W konsekwencji przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 tej ustawy odnoszący się do instalowania urządzeń na budynku nie może znaleźć zastosowania do zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W przedmiotowej sprawie, inwestor oprócz posadowienia na dachu budynku masztu wraz z antenami sektorowymi i parabolicznymi, zamiarem budowy objął również urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane w szafach aparaturowych posadowionych na dachu oraz instalacje kablowe. Budowa taka wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, nie mieszcząc się w kategorii wyjątku określonego w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. W skardze na przedmiotową decyzję, wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, A. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 pkt. 15 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt. 19a lit. e, w zw. z art. 3 pkt. 3 i 9 Prawa Budowlanego w związku z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez bezpodstawne uznanie, że antenowa konstrukcja wsporcza i instalacja radiokomunikacyjna (stanowiąca element sieci telekomunikacyjnych) stanowi budowlę, która wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i nie jest możliwa do zrealizowania w trybie zgłoszenia. Uzasadniając zarzuty Spółka podniosła, że dokonana liberalizacja przepisów Prawa budowlanego dotyczy nie tylko budowy obiektów budowlanych, ale w szczególności stacji bazowych telefonii komórkowej. Skarżąca wskazała, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ przywoływał orzeczenia sądów administracyjnych sprzed dokonanych zmian ustawy. W wyniku nowelizacji dokonanej w roku 2015 r., zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, jednorodzinny budynek mieszkalny jest obiektem budowlanym, podobnie jak przedmiotowa antenowa konstrukcja wsporcza, nie wymagającym uzyskania pozwolenia na budowę. Nie ma wątpliwości, że w zakresie wielkości i kubatury dom jednorodzinny jest obiektem budowalnych oczywiście większym i solidniej zakotwiczonym w podłożu niż przedmiotowa antenowa konstrukcja wsporcza. Ponadto w nowelizacji tej pojawił się konkretny przepis dedykowany między innymi stacjom bazowym telefonii komórkowej, który w art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. e wskazuje, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa sieci telekomunikacyjnych, a stacja bazowa, zgodnie z ustawą z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1907 ze zm.), jest elementem sieci telekomunikacyjnej. Skarżąca wskazała, że możliwość budowy stacji bazowej w trybie zgłoszenia budowlanego była możliwa przed wspomnianą nowelizacją. Również poprzednia nowelizacja prawa budowlanego, dokonana ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych doprecyzowała istniejące przed 2010 r. przepisy, w szczególności art. 29 ust. 2 pkt. 15 Prawa budowanego, umożliwiając instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych bez pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia ustawy wynikało, że jej celem było usprawnienie procedur związanych z rozwojem telekomunikacji i wykluczenie wątpliwości interpretacyjnych w tym zakresie. Zdaniem Skarżącej, stacja bazowa telefonii komórkowej nie zawsze musi być realizowana w trybie zgłoszenia budowlanego, ponieważ zależy to od rodzaju zamierza budowlanego, w zależności od konstrukcji wsporczej inwestycje takie mogą być realizowane w trybie pozwolenia na budowę, zgłoszenia lub nawet bez wyżej wykazanych formalności. Interpretacja taka wynika z obowiązujących przepisów, jak również orzeczeń sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1247/14, z dnia 24 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3035). Skarżąca stwierdziła, że dokonując interpretacji przepisów zarówno organy administracji architektoniczno-budowlanej jak i sądy administracyjne nie mogą pominąć faktu, że od lat następuje świadoma liberalizacja przepisów Prawa budowlanego. W 2010 i 2015 r. dokonane zostały zmiany przepisów, w związku z czym kierowanie się orzeczeniami sądów, które dotyczyły stanu sprzed istotnych zmian prowadzi do nieprawidłowej wykładni prawa. W trakcie postępowania Skarżąca wskazała również, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko, w konsekwencji nie wymaga przeprowadzenia postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji była ocena zgłoszenia robót budowlanych polegających na wykonaniu antenowej konstrukcji wsporczej wraz z instalacją radiokomunikacyjną na dachu budynku. Istota zaistniałego w niniejszej sprawie sporu sprowadza się do oceny, czy inwestycja ta wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, czy też dokonania zgłoszenia. Kwestia charakteru prawnego robót budowlanych polegających na wykonaniu na dachu istniejącego budynku stacji bazowej telefonii komórkowej, podlegała różnej ocenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W orzecznictwie tym wskazywano, że tego rodzaju inwestycja stanowi budowę obiektu budowlanego (budowli) i wymaga w związku z tym uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1, 3 i 7 Prawa budowlanego – tak np. wyroki NSA z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1867/10, z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1458/07), czy też stanowi jedynie instalację urządzenia, wpisując się w kategorię robót budowlanych objętych dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego i jako taka jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a w przypadku urządzeń, których wysokość nie przekracza 3 m, również z obowiązku dokonania zgłoszenia robót budowlanych (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela drugi z ww. poglądów (przyjęty m.in. w wyrokach NSA z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1325/14 i II OSK 1247/14, z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 548/08, wyroku WSA w Gliwicach z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 572/09, wyroku WSA w Lublinie z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. II SA/Lu 838/17). Ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która weszła w życie w dniu 17 lipca 2010 r., zmieniono art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w ten sposób, że dotychczasową jego treść "instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych" zastąpiono treścią "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych". Nowe brzmienie powołanego przepisu usunęło dotychczasowe wątpliwości, czy w przepisie tym chodzi także o konstrukcje wsporczych i instalacje radiokomunikacyjne telefonii komórkowej. Takie stanowisko znajduje oparcie w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w którym wskazano, że zmiana dotycząca art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego "ma na celu doprecyzowanie obecnego brzmienia przepisu, które w praktyce budziło wątpliwości interpretacyjne. W związku z tym, jednoznacznie przesądzono, że antenowa konstrukcja wsporcza oraz instalacja radiokomunikacyjna, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym, są rodzajem urządzenia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15" (Druk Sejmu VI kadencji nr 2546). W ocenie Sądu, słuszność argumentacji nakazującej zakwalifikowanie robót budowlanych, będących przedmiotem niniejszej sprawy, jako instalowania urządzeń, w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego potwierdza również treść art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, definiującego pojęcie budowli. Z przepisu tego wynika bowiem, że przez budowlę ustawodawca rozumie m.in. takie obiekty budowlane jak wolno stojące maszty antenowe. Planowane przedsięwzięcie nie dotyczy masztu wolnostojącego, lecz posadowionego na obiekcie budowlanym. Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowaniem przez telekomunikacyjny obiekt budowlany rozumieć należy m.in. wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Z przepisu tego wynika, że antenowe konstrukcje wsporcze mogą przybierać postać masztu lub wieży. Masztem antenowym, zgodnie z rozporządzeniem, jest konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych z odciągami, zaś wieżą konstrukcja wsporcza anten i urządzeń radiowych bez odciągów (§ 3 pkt 9 i 13). Z unormowań art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego wynika, że dotyczy on instalowania antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, antenowe konstrukcje wsporcze wskazane w tym przepisie nie są konstrukcjami wolnostojącymi. W niniejszej sprawie inwestor zamierza zrealizować maszt antenowy, konstrukcja wsporcza anteny zawiera bowiem odciągi. Taka konstrukcja stanowi wolnostojącą konstrukcję wsporczą anteny w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Okoliczność, że poza konstrukcją wsporczą realizacja inwestycji obejmuje także anteny i szafy z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi i transmisyjnymi nie wyłącza w niniejszej sprawie zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Bowiem stanowią one urządzenia w rozumieniu tego przepisu. Wskazać należy, że pojęcie urządzeń zawarte w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego nie jest tożsame z pojęciem urządzeń budowlanych przewidzianym w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Poprzez dokonaną zmianę unormowania art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, ustawodawca oderwał pojęcie urządzeń zawarte w tym przepisie od pojęcia urządzeń budowlanych wynikającego z definicji zawartej w art. 3 pkt 9 tej ustawy. Stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana na dachu jest "obca" w stosunku do budynku i nie jest związana z jego funkcjonowaniem, nie stanowi zatem urządzenia, o jakim jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, wobec zmiany przepisu ustawy utraciło swą aktualność. Zarzut skargi w tym zakresie zasługiwała zatem na uwzględnienie. W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że Organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały błędnej kwalifikacji spornej inwestycji, czym naruszyły przepisy prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1 i 3 oraz art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. W konsekwencji powyższego, w sprawie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem w sprawie nie ustalono stanu faktycznego w sposób kompleksowy w zakresie istotnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić należy, że zakwalifikowanie planowanych robót budowlanych jako instalowania urządzeń, o których jest mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, nie przesądza ostatecznie o możliwości ich realizacji w trybie zgłoszenia. Z art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego wynika bowiem, że organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji o sprzeciwie, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wniesienie sprzeciwu może zatem nastąpić także odnośnie robót, co do zasady podlegających zgłoszeniu, w przypadku których organ stwierdzi zaistnienie powyższych przesłanek. Ponieważ budowę zaplanowano na terenie zabudowanym domami mieszkalnymi i dotyczy ona masztu o znacznej wysokości (20 m) oraz urządzeń emisyjnych, organ winien rozważyć, czy realizacja inwestycji może spowodować skutki przewidziane w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, w szczególności w punkcie 1 i 4 tego przepisu. Ponownie rozpatrując sprawę, Organ uwzględni powyższe uwagi i wnioski oraz uzupełni postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wniesienie sprzeciwu z nałożeniem na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W takim bowiem przypadku, wobec zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu przez Organ I instancji, Organ odwoławczy winien skorygować rozstrzygnięcie, uchylając wydaną decyzję i orzekając o wniesieniu sprzeciwu z nałożeniem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Orzeczenie takie nie będzie stanowiło rozstrzygnięcia na niekorzyść Skarżącej, uwzględni ono bowiem zarzut odwołania. Niezależnie od powyższego, z związku z informacjami zawartymi w uzasadnieniu decyzji o sprzeciwie, z których wynika, że Skarżąca dokonała zgłoszenia po raz drugi w tej samej sprawie, Organ w pierwsze kolejności winien rozważyć, czy sprawa nie została już poprzednio rozstrzygnięta wniesieniem sprzeciwu. Sytuacja taka skutkowałaby bowiem nieważnością prowadzonego w sprawie postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ponowienie zgłoszenia w rozstrzygniętej już sprawie uznać zależy za niedopuszczalne, co winno skutkować uchyleniem wydanej decyzji o sprzeciwie i zastosowaniem unormowania art. 61 a § 1 k.p.a., zgodnie z którym w sytuacji gdy postępowanie nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie ze złożonym wnioskiem, zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 997 zł, w tym kwotę 500 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, kwotę 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 480 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, którego wysokość ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2015 poz. 1804).