II SA/Gd 267/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z 25 października 2016 r. nr [...]. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2017 r., nr [..] wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 12 stycznia 2015 r. R. K. złożył w Urzędzie Gminy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla legalizacji domu zlokalizowanego na terenie działki nr [..] w O. We wniosku określono, że jest to dom letniskowy o powierzchni zabudowy 120 m2, szerokości elewacji frontowej - max 14 m; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - 8,5 m; kącie nachylenia połaci dachowych 25º; wysokości głównej kalenicy - max 8,5 m; układzie połaci dachowych - dach 4 - spadowy; kierunku głównej kalenicy do frontu działki - dowolnej. Pismem z dnia 14 stycznia 2015 r. Wójt Gminy zawiadomił strony o wszczęciu postępowania na wniosek R. K., a także o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania wyjaśnień, wniosków i zastrzeżeń w sprawie. W toku postępowania wyjaśniającego organ uzyskał pozytywną opinię sporządzonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla legalizacji przedmiotowej inwestycji od Wójta Gminy, będącego zarządcą drogi wewnętrznej nr [..] w O. a także od Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, z uwagi na położenie przedmiotowej działki na obszarze objętym ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W toku postępowania wyjaśniającego do organu wpłynęły uwagi zgłoszone przez K. B., wskazujące, że: pierwszy wniosek R. K. o wydanie warunków zabudowy - legalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dnia 3 listopada 2014 r. wpłynął do Urzędu Gminy w dniu 12 lub 17 grudnia 2014 r.; wskazany we wniosku dach czterospadowy jest niezgodny z uchwałą Rady Gminy, na podstawie której dachy mogą być wyłącznie dwuspadowe; kierunek głównej kalenicy nie może być dowolny lecz zgodny ze wszystkimi wydawanymi w gminie warunkami zabudowy równoległy i prostopadły w stosunku do istniejącej zabudowy; w dniu 3 grudnia 2014 r. czyli przed datą wpływu wniosku do gminy Wójt Gminy wezwał R. K. do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dniu; w dniu 2 stycznia 2015 r. Wójt wydał decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, pouczając zainteresowanego o ewentualnej drodze odwoławczej; mimo że nie upłynął jeszcze okres przewidzianej przepisami drogi odwoławczej tj. wyznaczonych 14 dni, Wójt Gminy bezprawnie przyjął w dniu 12 stycznia 2015 r. od R. K. kolejny wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w celu legalizacji tego samego domu z przeznaczeniem na dom letniskowy; zmiana przeznaczenia ma prawdopodobnie upozorować sytuację, iż problem dotyczy innego budynku; według prawa budowlanego niedopuszczalna jest zmiana przeznaczenia budynku na inny sposób użytkowania w trakcie procedury legalizacyjnej; rozpatrywanie ponownego wniosku R. K. z dnia 12 stycznia 2015 r. jest więc całkowicie bezprawne. Strona podniosła także, że działka nr [..] w O. znajduje się w strefie 100 m od linii brzegowej zbiornika wodnego zlokalizowanego na działce nr [..] a ponadto działka nr [..] jest działką rolną. Wójt Gminy decyzją z dnia 14 kwietnia 2015 r., nr [..], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji istniejącego budynku mieszkalnego wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej na działce nr [..] w O. Decyzja ta została jednakże uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10 marca 2016 r., nr [..], a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W toku ponownie prowadzonego postępowania Wójt Gminy wezwał R. K. do uzupełnienia przedłożonego wniosku poprzez jednoznaczne określenie przedmiotu inwestycji, gdyż we wniosku wskazano, że dotyczy on legalizacji domu, na odwrocie wniosku mowa jest o domu letniskowym a na mapie budynek ten oznaczony jest literą "m" oznaczającą dom mieszkalny. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 7 lipca 2016 r., inwestor wskazał, że złożony przez niego wniosek dotyczy legalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W piśmie z dnia 1 września 2016 r. inwestor wskazał ponadto, że wymiary budynku w rzucie wynoszą 15,0 m x 8,0 m a wysokość budynku 6,0 m. Następnie, pismami z dnia 5 września 2016 r., organ przekazał projekt decyzji do uzgodnienia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do zarządcy drogi. Pismem z dnia 30 września 2016 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił przedłożony projekt w trybie art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując na konieczność sprostowania w zakresie prawidłowego aktu prawa miejscowego co do obszaru chronionego. Wójt Gminy decyzją z dnia 25 października 2016 r., nr [..], wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji istniejącego budynku mieszkalnego wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej na działce nr [..] położonej w O. Do decyzji dołączona została "Analiza urbanistyczna i formalno - prawna" oraz mapa w skali 1:1000 z terenem przeznaczonym pod zabudowę. W wydanej decyzji Wójt określił warunki urbanistyczno - architektoniczne wskazując: linia zabudowy – maksymalna, nieprzekraczalna w odległości 4,0 m od granicy z działką nr [..] i drogą (działka nr [..]) oraz od granicy z działką nr [..], pozostałe zgodnie z przepisami odrębnymi i budowlanymi; wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki - do 0,13; szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego - 15,0 m; dopuszczalna wysokość budynku mieszkalnego - 6,0 m; geometria dachu - dach wielospadowy, kąt nachylenia połaci minimalnie 25º, maksymalnie 45º, układ kalenicy - równolegle do drogi powiatowej (działka nr [..]); powierzchnia biologicznie czynna - minimum 50% powierzchni działki. Wójt określił również warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji wskazując m.in. wjazd na działkę - z drogi gminnej (działka nr [..]) oraz warunki dotyczące ochrony przyrody wskazując m.in., że przedmiotowa inwestycja leży na terenie otuliny Parku Krajobrazowego, dla którego obowiązują zakazy określone uchwałą nr 145/VII/11 Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2011 r., nr 66, poz. 1460) a także na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu, gdzie obowiązują zakazy określone uchwałą nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2016 r., poz. 2942) oraz na terenie Specjalnego Obszaru Ochrony Ptaków. Wójt wskazał także, ze realizacja inwestycji nie może pogarszać stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków obszaru Natura 2000 na etapie jej projektowania i realizacji należy zapewnić warunki niezbędne do ochrony siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków tego obszaru. Uzasadniając wydaną decyzję, Wójt Gminy wskazał, że inwestycja na działce nr [..] spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy, który utracił moc z końcem 2003 r., teren działki nr [..] przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniową. Działka ta usytuowana jest w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S." teren działki znajduje się w strefie A, stanowiącej trzon mieszkaniowo - usługowo - produkcyjny, jest to obszar wzmożonego rozwoju gminy, w którym planuje się rozwój infrastruktury technicznej oraz wspieranie lokalizacji nowej zabudowy. Odnosząc się do uwag zgłoszonych w toku postępowania przez skarżącą, Wójt wyjaśnił, że postępowanie niniejsze dotyczy wniosku z dnia 12 stycznia 2015 r. złożonego w celu legalizacji istniejącego budynku mieszkalnego wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej na działce nr [..] w O. a nie wniosku z dnia 12 lub 17 grudnia 2014 r. Wójt wskazał także, że Rada Gminy nie podjęła żadnej uchwały na podstawie której dachy mogą być wyłącznie dwuspadowe a w sąsiedztwie działki występują budynki przykryte dachami wielospadowymi więc dach czterospadowy stanowi kontynuację istniejących w sąsiedztwie form zabudowy. Ponadto, jak zaznaczył, w niniejszym przypadku kalenice zabudowy sąsiedniej nie są usytuowane w ściśle określony sposób w stosunku do krawędzi działki. Wójt podkreślił także, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na wniosek inwestora a organ wydający decyzję w tej sprawie nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Od decyzji Wójta Gminy odwołanie wniosła skarżąca, domagając się jej uchylenia i podnosząc, że wydana została ona z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, art. 114 Kodeksu cywilnego, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uchwały Sejmiku Województwa w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie oraz w sprawie Specjalnego Obszaru Ochrony Ptaków. Uzasadniając podniesione zarzuty, skarżąca wskazała, że podstawą wydania decyzji w dniu 14 kwietnia 2015 r. był ponowny wniosek w tej samej sprawie złożony przez R. K. z dnia 12 stycznia 2015 r. tj. w czasie trwania 14 - dniowego okresu możliwości odwołania się od decyzji Wójta z dnia 2 stycznia 2015 r. o umorzeniu postępowania wszczętego na jego wniosek z dnia 12 lub 17 grudnia 2014 r. Ponadto, ustalone warunki zabudowy zostały dostosowane do potrzeb złożonego wniosku. Co więcej, jak wskazała, wydana decyzja nie zawiera ustaleń dotyczących ochrony interesów osób trzecich, a inwestor poprzez samowolne i niezgodne z warunkami zabudowy z 2004 r. i ówczesnym pozwoleniem na budowę wysunięcie bryły budynku do przodu o całą jego szerokość w stosunku do istniejącej już zabudowy oraz samowolne podwyższenie budynku spowodował, że niektóre okna posesji skarżącej zostały na pewien czas pozbawione słońca a dym z komina tego budynku przemieszcza się najczęściej w kierunku dwóch pokoi na poddaszu jej budynku. Także wszelkie manewry samochodami użytkowników domu na działce nr [..] odbywają się przed bramą wjazdową posesji skarżącej. Dom znajdujący się na działce nr [..] narusza również, w ocenie skarżącej, przepis uchwały Sejmiku Województwa w sprawie obszarów chronionego krajobrazu dotyczący budowy budynków w odległości mniejszej niż 100 m od zbiorników wodnych. Według bowiem danych satelitarnych w odległości ok 92 m od budynku wnioskodawcy na działce nr [..] znajduje się naturalny zbiornik wodny. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 17 marca 2017 r., wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 25 października 2016 r. Uzasadniając wydaną decyzję Kolegium wskazało, że wyznaczony w sprawie obszar analizowany mógł stanowić podstawę dla ustalenia czy dla legalizacji posadowionego na działce nr [..] budynku mieszkalnego jednorodzinnego spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obszar ten wyznaczony został bowiem w odległości min. 50 m we wszystkich kierunkach, gdyż szerokość frontu działki od strony drogi, z której odbywa się główny wjazd i wejście na działkę (tj. działki nr [..] i [..]) objętą wnioskiem wynosi ok. 8 m. Kolegium zaznaczyło przy tym, że znana mu jest okoliczność, że dla działki nr [..] organ I instancji wydał w dniu 6 maja 2004 r. decyzję ustalającą warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego ale nie są mu znane powody, dla których Wójt, w toku przedmiotowego postępowania, fakt ten pominął. Przy czym, jak zaznaczyło Kolegium, parametry inwestycji określone w decyzji z dnia 6 maja 2004 r. różnią się od parametrów wskazanych we wniosku strony złożonym w niniejszej sprawie i określonych w zaskarżonej decyzji z dnia 25 października 2016r. W ocenie Kolegium, w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, której parametry musiały być odniesione do parametrów wskazanych we wniosku z dnia 12 stycznia 2015 r. Usytuowany na działce nr [..] budynek stanowi kontynuację położonej w obszarze analizowanym zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym także zabudowy posadowionej na terenie nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. Linia zabudowy wyznaczona została zgodnie z § 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Organ I instancji wziął bowiem pod uwagę fakt, że wjazd z drogi gminnej tj. działki nr [..] i [..] na teren inwestycji tj. działkę nr [..] posadowiony jest w istocie w przedłużeniu linii będącej granicą między działkami nr [..] i nr [..], wychodząc jednocześnie poza granice tej ostatniej nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. Poza tym organ I instancji wskazał uzasadnienie dla wyznaczonego ustalenia przebiegu przedmiotowej linii. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznaczony został w zgodzie z wymogiem określonym w § 5 powołanego rozporządzenia jako - do 0,13. Średnia intensywność zabudowy wynosi bowiem 0,13 a intensywność zabudowy na działce objętej wnioskiem wynosi 0,09 i tym samym mieści się w zakresie dopuszczonym analizą. Uzasadnienie ustalenia w zaskarżonej decyzji wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy stanowi kontynuację przedmiotowego wskaźnika z obszaru analizowanego. Szerokość elewacji frontowej wyznaczona została zgodnie z wymogiem określonym w § 6 rozporządzenia jako 15 m. Średnia wielkość tego wskaźnika w obszarze analizowanym wynosi bowiem 13 m a z uwagi na fakt, że szerokość elewacji frontowej budynku posadowionego na działce nr [..] wynosi 14,8 to ustalony decyzją wskaźnika w tym zakresie jest zgodny z ustaloną średnią wielkością szerokości elewacji frontowej powiększonej o 20%. Również pozostałe parametry tj. wysokość budynku mieszkalnego i geometria dachu określone zostały w sposób wynikający z dokonanych w obszarze analizowany ustaleń i zgodnie z wymogami określonymi w § 7 i 8 powołanego rozporządzenia. Ponadto, spełnione zostały pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 powołanego rozporządzenia. Kolegium uznało jednocześnie, że decyzja organu I instancji nie narusza przepisów prawa uzasadniających jej uchylenie. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że złożony przez inwestora wniosek w listopadzie 2014 r. dotyczył legalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego i zawierał braki, które nie zostały przez inwestora uzupełnione na wezwanie. Postępowanie to zostało przez Wójta Gminy umorzone decyzją z dnia 2 stycznia 2015 r., co nie pozbawiło inwestora możliwości złożenia kolejnego wniosku o wydanie warunków zabudowy, którego zakres dodatkowo został rozszerzony o infrastrukturę techniczną. Dlatego też również okoliczność, że decyzja z dnia 2 stycznia 2015 r. nie była w dacie złożenia kolejnego wniosku ostateczna nie pozbawiało wnioskodawcy możliwości złożenia tego wniosku. Kolegium wyjaśniło także, że w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie wskazuje się miejsca posadowienia planowanej inwestycji, które ustalone jest dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. W punkcie 6 decyzji organu I instancji wskazano zaś wszystkie wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wymagane § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589). Kwestia korzystania przez wnioskodawcę z wjazdu na swoją nieruchomość przez nieruchomość skarżącej nie jest ustalana w decyzji o warunkach zabudowy. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił zaś projekt wydanej w sprawie decyzji, dlatego też kwestia posadowienia legalizowanego budynku w odległości mniejszej niż minimalna 100 m od zbiorników wodnych nie podlegała przez organ I instancji badaniu a ponadto z pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 29 kwietnia 2015 r. wynika, że na działce nr [..] nie jest uwidoczniony zbiornik wodny. We wniesionej do Sądu skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz zawierającej szereg przekłamań i nieścisłości, w pełni podtrzymując argumentację przedstawioną we wniesionym odwołaniu. Skarżąca podkreśliła również, że organ odwoławczy pominął fakt złożenia przez wnioskodawcę w dniu 31 grudnia 2014 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosku o przedłużenie terminu do złożenia nakazanych dokumentów związanych z legalizacją jego samowoli budowlanej, a organ wniosek ten rozpatruje pozytywnie. Skarżąca wniosła jednocześnie o włączenie do akt sprawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 328/12 wskazując, że dotyczy on obecnie toczącego się postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 marca 2017 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z dnia 25 października 2016 r., wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i prawa procesowego a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą kontrolowanych decyzji prawidłowo uczyniono przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778). Złożony przez R. K. w dniu 12 stycznia 2015 r. wniosek, sprecyzowany następnie w pismach z dnia 7 lipca 2016 r. i 5 września 2016 r., dotyczył bowiem ustalenia warunków zabudowy dla legalizacji istniejącego na działce nr [..] w O. budynku mieszkalnego wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - w decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie zaś do treści art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto przy tym, że powołany art. 59 ust. 1 ma zastosowanie również w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej na podstawie przepisów ustawy - Prawo budowlane (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Go 122/08, ONSAiWSA 2010/2/25). Nielegalnie powstały obiekt budowlany, jak i obiekt, którego dotychczasowy sposób użytkowania został nielegalnie zmieniony, powinien być bowiem zgodny z przepisami budowlanymi, a także z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującymi w dacie orzekania o ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej. Taki obiekt budowlany musi nadawać się do wkomponowania w istniejący ład architektoniczno - urbanistyczny (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 198/14, LEX nr 1493174). Art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu stanowi zaś, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wskazane w art. 61 ust. 1 warunki mają charakter obligatoryjny i łączny. Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, LEX nr 322451). Tym samym, niespełnienie jednego ze wskazanych warunków (przesłanek) czyni wydanie decyzji o warunkach zabudowy niedopuszczalnym i prowadzi do odmowy ustalenia warunków zabudowy (zob. A. Plucińska – Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wydanie II, WK 2016 r.). Z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Chodzi zatem o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Tak określona kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Powyższa regulacja ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa oznacza zatem konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Reasumując - powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa, jak i planowany nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego, powinny odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. IV SA/Wa 950/04, LEX nr 171198, uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. IV SA/Wa 946/04, LEX nr 214349, oraz komentarz Zygmunta Niewiadomskiego w: "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 493-503). Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określono w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 1 rozporządzenia, określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się co do zasady jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z ustępu 4. § 4 wynika natomiast, że dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Przepisy § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia stanowią, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 5 ust. 2). Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Z przepisów § 7 rozporządzenia wynika zaś, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 ust. 1). Wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (§ 7 ust. 2). Jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 7 ust. 4). Przepis § 8 rozporządzenia stanowi nadto, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Z przywołanego art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i przytoczonych wyżej unormowań zawartych w rozporządzeniu wykonawczym wynika, że cechy zabudowy i zagospodarowania terenu dla nowej, czy też istniejącej zabudowy, muszą wynikać ze sporządzonej prawidłowo w danej sprawie analizy urbanistycznej. Ustalane w decyzji o warunkach zabudowy parametry i wskaźniki dla nowej zabudowy muszą zatem znajdować potwierdzenie w sporządzonej w danej sprawie analizie urbanistycznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 maja 2017 r., II SA/Gd 716/16, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza urbanistyczno – architektoniczna stanowi podstawowy dokument, w oparciu o który wydawana jest decyzja ustalająca warunki zabudowy. Wyniki tej analizy, jej rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami rozporządzenia przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania prowadzonego w celu ustalenia warunków zabudowy. Ponadto, parametry nowej zabudowy powinny być przyjęte zarówno w analizie urbanistycznej, jak i w decyzji o warunkach zabudowy poprzez wskazanie dokładnych, konkretnych wartości. Określenie konkretnych wymagań w decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji ma bowiem służyć zapewnieniu ładu urbanistycznego, którego elementami są gabaryty sąsiadujących budynków zapewniających harmonijny krajobraz (zob. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. IV SA/Wa 1485/05, LEX nr 214359). Dlatego wskaźniki nowej zabudowy, określane w decyzjach o warunkach zabudowy, muszą mieć konkretną wielkość (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 585/11, LEX nr 965372) a organy administracji publicznej nie mają swobody przy ustalaniu poszczególnych parametrów dla inwestycji, ich określenie winno nastąpić w sposób stanowczy i konkretny, w tym poprzez podanie ich w wartościach liczbowych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 946/04, Lex Omega nr 214349). Wyjaśnić przy tym należy, że w orzecznictwie wskazuje się że parametry nowej zabudowy mogą być również określone poprzez wskazanie ich dolnej i górnej granicy, gdyż taki sposób określenia wielkości danego parametru jest na tyle precyzyjny, że są dla organu wydającego pozwolenie na budowę wiążące. Dopuszczalne zatem jest ustalanie wskaźników i wymiarów planowanej zabudowy, wymaganych przepisami powyższego rozporządzenia jest dopuszczalne w formie tzw. "widełek", czyli w określonych przedziałach wielkości (minimalnej i maksymalnej). Powyższe wynika z tego, że ostateczne, dokładne i precyzyjne wymiary planowanej zabudowy kubaturowej ustalone zostaną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Bardziej precyzyjne określanie tych wskaźników zwykle nie jest konieczne z punktu widzenia celu, jakiemu ma służyć decyzja o warunkach zabudowy, czyli ustaleniu jaki rodzaj zabudowy w danym terenie może powstać z zachowaniem zastanego tam ładu przestrzennego. Niedopuszczalne jest natomiast określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów projektowanej inwestycji wyłącznie poprzez podanie wskaźnika maksymalnego bądź minimalnego, albo też poprzez odwołanie się do pojęć nieskonkretyzowanych. W takiej sytuacji decyzja ustalająca warunki zabudowy umożliwiałaby realizację obiektów, które nie byłyby charakterystyczne dla obiektów występujących w obszarze analizowanym i tym samym naruszałyby zasadę "dobrego sąsiedztwa". Podnosi się również, że wskazane wyżej przepisy nie stanowią uzasadnienia dla całkowitego ograniczania inwestora i konkretnego (bez żadnego marginesu czy luzu decyzyjnego) określania parametrów zabudowy. Dopuszczalne jest zatem skorzystanie z możliwości odstępstwa od zasady określenia ww. parametrów konkretną wielkością, jednakże ta swoista "swoboda" w procesie decydowania nie może być absolutna i - co najistotniejsze – powody odstępstw powinny być zawsze skrupulatnie uzasadnione przez organy wydające decyzję o warunkach zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 72/13). Co więcej, organy rozpatrujący wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest związany złożonym w sprawie wnioskiem i nie może ustalić warunków zabudowy dla innej rodzajowo inwestycji niż wskazana przez wnioskodawcę (zob. A. Ostrowska, Kontrowersje wokół treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy – określenie rodzaju inwestycji oraz konieczność uwzględnienia przepisów odrębnych, Lex/el 2014). Z treści art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy wynika, że warunki zabudowy ustala się na wniosek inwestora. A zatem to wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania treści swojego żądania zawartego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. O tym, jaka jest treść żądania strony w postępowaniu administracyjnym decyduje strona, a nie organ, do którego żądanie zostało skierowane (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 300/07, LEX nr 337783). Inaczej mówiąc, organ jest związany treścią żądania strony i tylko strona jest uprawniona do zmiany żądania wskazanego wniosku i może to uczynić do czasu wydania decyzji administracyjnej. Żądanie wszczęcia postępowania określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, a nie do oceny organu administracji. W razie wątpliwości co do charakteru zamierzenia inwestycyjnego, którego dotyczy wniosek, obowiązkiem organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśniających treść żądania strony (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 272/08, LEX nr 526580). Rozpoznanie sprawy ponad żądanie lub niezgodnie z żądaniem traktuje się bowiem jako działanie bez podstawy prawnej, a tym samym jako dotknięte istotną wadą prawną. Podkreślić także należy, że wskazany obowiązek ma ogromne znaczenie przy rozpoznawaniu wniosków o ustalenie warunków zabudowy dla legalizacji istniejącej już inwestycji. Wydawana w tym przypadku decyzja ustalająca warunki zabudowy wskazywać będzie bowiem, czy istniejący budynek, którego dotyczy złożonym wniosek, o konkretnych parametrach mieści się w zastanych na obszarze analizowanym warunkach zabudowy. Budynek, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, nie powinien być jednakże uwzględniany przy dokonywaniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Zabudowa istniejąca, która tworzy tzw. dobre sąsiedztwo musi być bowiem zgodna z porządkiem prawnym, tj. nie można za nią uznać samowoli budowlanej (zob. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck 2013, s. 513-515). Przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy warunek istnienia zabudowy w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy dotyczy zabudowy legalnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1672/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie kluczowe znaczenie miał zatem fakt, że wniosek inwestora nie dotyczył nowej inwestycji, a więc inwestycji która miałaby dopiero zostać zrealizowana na jego działce, ale dotyczył inwestycji już zrealizowanej, to jest konkretnego budynku, który ma ściśle określone wymiary. Ustalone w decyzji Wójta Gminy z dnia 25 października 2016 r. uwarunkowania urbanistyczno – architektoniczne nie są zaś albo zgodne ze złożonym przez R. K. w dniu 12 stycznia 2015 r. wnioskiem, sprecyzowanym następnie w pismach z dnia 7 lipca 2016 r. i 5 września 2016 r., albo z warunkami określonymi w sporządzonej dla potrzeb niniejszej sprawy "Analizie urbanistycznej i formalno – prawnej", w której - co więcej - uwzględniono budynek na działce nr [..] objęty złożonym w sprawie wnioskiem, albo nie zostały określone precyzyjnie: I tak, w decyzji określono linię zabudowy jako maksymalną, nieprzekraczalną w odległości 4,0 m od granicy z działką nr ewid. [..] i drogą (działka nr [..]) oraz od granicy z działką nr ewid. [..], pozostałe zgodnie z przepisami odrębnymi i budowlanymi. Ani w analizie, ani też wydanych decyzjach organów obu instancji nie ma uzasadnienia dla takiego sposobu wyznaczenia linii zabudowy, która to nie stanowi przedłużenia linii zabudowy na działkach sąsiednich. Poza tym, co najważniejsze, nie odniesiono się w ogóle do istniejącej linii zabudowy na działce nr [..]. W decyzji ustalono powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działki "do 0,13". Wielkość ta jest nieprecyzyjna, przy czym w złożonym w niniejszej sprawie wniosku nie określono tego parametru, zaś z analizy wynika, że średnia intensywność zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 0,13, natomiast na działce objętej wnioskiem wynosi 0,09. Nieprecyzyjnie ustalony w decyzji parametr nie jest więc zgodny z rzeczywistym parametrem obiektu, którego dotyczy niniejsze postępowanie. W decyzji określono szerokość elewacji frontowej budynku na 15 m a w analizie ustalono, że średnia szerokość elewacji frontowych w analizowanym obszarze wynosi 13 m, podczas gdy szerokość objętego wnioskiem budynku wynosi 14,8 m, aczkolwiek we wniosku parametr ten określono na 15 m. W decyzji określono dopuszczalną wysokość budynku na 6 m a w analizie ustalono jedynie, że wysokość obiektów w obszarze analizowanym wynosi do 1,5 kondygnacji, ok. 8,5 m. Decyzje organów obu instancji w ogóle nie wyjaśniają sposobu ustalenia przyjętej wartości. W przypadku warunków zabudowy wydawanych dla zrealizowanego już budynku, w celu jego legalizacji w trybie przepisów Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy ten konkretny budynek może pozostać na działce objętej wnioskiem, ponieważ spełnia wymogi wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa, której uszczegółowienie znajduje swój wyraz w parametrach ustalanych na podstawie rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Jeżeli obiekt nie spełnia parametrów wynikających z analizowanego obszaru, nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy. Dlatego też zarówno z analizy, jak i z decyzji wydanej w takiej sprawie powinno - po pierwsze, wynikać jakie wymagania powinna spełniać nowa zabudowa na danej działce w zakresie parametrów wskazanych w rozporządzeniu, a po drugie - czy ten konkretny budynek tym parametrom odpowiada. Zdaniem Sądu, takiego wniosku nie można wysnuć na podstawie przeprowadzonej w tej sprawie analizy, skoro nie wynikają z niej ściśle określone parametry dla nowej zabudowy. Poza tym ustalone w niej średnie wartości nie przystają do wnioskowanych przez inwestora parametrów, a także wskazanych w samej analizie parametrów budynku stanowiącego przedmiot tego postępowania. W konsekwencji Sąd uznał, że wydana w niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy oraz utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja organu odwoławczego wydane zostały z naruszeniem wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz zawartych w § 4, 5, 6, 7 powołanego rozporządzenia. Uchybienia te, polegające na nieprawidłowym wyjaśnieniu i rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, w tym przede wszystkim nieprawidłowym sporządzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz oparciu rozstrzygnięcia na takiej analizie; nieprecyzyjnym określeniu parametrów i wskaźników nowej zabudowy, należało ocenić również jako naruszenie przepisów art. 107 § 1 i 3 oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika zaś, że organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie zaś do treści art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei zgodnie z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. każda decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, wskazać należy, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy organ nie bada zgodności istniejącej zabudowy z przepisami prawa budowlanego, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ma to miejsce dopiero bowiem na etapie postępowania o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, jako że to organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia zgodność przedstawionego projektu z wymaganiami technicznymi (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lipca 2010 r., II SA/Łd 386/10, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ orzekający w sprawie warunków zabudowy nie może zaś wkraczać w kompetencje organu wydającego pozwolenie na budowę, do którego należy ocena, czy projektowana zabudowa spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczegółowych wydanych na jego podstawie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 453/15 dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przyczyn omówionych powyżej wskazany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lipca 2012 r., II SA/Gd 328/12, który został wydany w sprawie dotyczącej projektu budowlanego zamiennego, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. To samo dotyczy przywoływanej przez skarżącą decyzji o warunkach zabudowy z 2004 roku, która stanowiła podstawę do uzyskania pozwolenia na budowę obiektu, co którego organy nadzoru budowanego prowadziły postępowanie w związku ze stwierdzonymi odstępstwami od projektu budowlanego. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), uchylił decyzje organów obu instancji. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpatrywana, a orzekające w sprawie organy obowiązane są uwzględnić, że zgodnie treścią art. 153 ustawy - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.