II SA/Gd 349/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Marek Kraus (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ drugiej instancji"), działając na podstawie art. 134, art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako "k.p.a."), po rozpoznaniu warunków formalnych odwołania A. M. (dalej jako "Skarżąca") od decyzji Wójta Gminy (dalej jako "Wójt" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 10 grudnia 2020 r., odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego (rekreacji indywidualnej) na budynek mieszkalny jednorodzinny na terenie dz. nr [..] i [..] w miejscowości K. obręb geodezyjny R., gmina D., postanowiło stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: 2.1. Wójt decyzją z dnia 10 grudnia 2020 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego (rekreacji indywidualnej) na budynek mieszkalny jednorodzinny na terenie dz. nr [..] i [..] w miejscowości K. obręb geodezyjny R., gmina D. Powyższa decyzja została doręczona Skarżącej w dniu 23 grudnia 2020 r. Tego samego dnia organ pierwszej instancji został w drodze mailowej powiadomiony o występującej w treści decyzji omyłce. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2020 r. Wójt na podstawie art. 113 § 1 i § 3 k.p.a. orzekł o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej, wynikającej z błędnego odczytania nazwiska Skarżącej, tj. "M." zamiast "M.". 2.2. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 12 stycznia 2021 r. (data stempla pocztowego) wniosła odwołanie od decyzji Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r., wskazując, że zostało ono złożone w terminie, uwzględniając odebranie decyzji Wójta w dniu 23 grudnia 2020 r., złożenie drogą mailową w dniu 23 grudnia 2020 r. pisma informującego o jej błędnym wystawieniu, odpowiedź pracownika Urzędu Gminy, zgodnie z którą miało zostać wydane postanowienie o sprostowaniu powyższej decyzji oraz otrzymanie sprostowania dnia 5 stycznia 2021 r. Wnioskiem z dnia 12 lutego 2021 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik Skarżącej zwrócił się do SKO z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta, w uzasadnieniu pisma podając, że przedmiotową decyzję Skarżąca otrzymała dnia 23 grudnia 2020 r., bezpośrednio przed świętami, oraz że w tym samym dniu za pośrednictwem poczty elektronicznej strona zwróciła się do organu z informacją o jej błędnym wystawieniu, wskazując na nieprawidłowości odnośnie nazwiska. Następnie strona skarżąca podniosła, że dnia 5 stycznia 2021 r. otrzymała sprostowanie rzeczonej decyzji, w którym brakowało pouczenia o 14-dniowym terminie do wniesienia odwołania od decyzji Wójta oraz że drogą telefoniczną pracownik organu poinformował ją o możliwości złożenia odwołania do dnia 12 stycznia 2021 r., co też zrobiła. 2.3. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2021 r. SKO odmówiło Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, a następnie postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2021 r. stwierdziło, że odwołanie strony zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a., zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 2 kwietnia 2021 r. organ drugiej instancji wyjaśnił, że powyższy termin jest terminem prekluzyjnym, co oznacza, że jego uchybienie skutkuje bezskutecznością wniesionego odwołania, a jego upływ organ odwoławczy ma obowiązek uwzględnić z urzędu. SKO wskazało, że w niniejszej sprawie skuteczne doręczenie stronie skarżącej decyzji Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r. nastąpiło w dniu 23 grudnia 2020 r. Termin przewidziany na złożenie odwołania upłynął więc w ocenie organu z dniem 11 stycznia 2021 r. i w tym dniu zaskarżona decyzja stała się ostateczna. Odwołanie od rzeczonej decyzji zostało złożone w dniu 12 stycznia 2021 r., a więc z uchybieniem wyżej wskazanego terminu. W związku z tym SKO w oparciu o art. 134 k.p.a. stwierdziło w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zaskarżyła postanowienie SKO z dnia 2 kwietnia 2021 r. i wniosła o przywrócenie terminu odwołania na decyzję Wójta o odmowie wydania warunków zabudowy oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W treści skargi Skarżąca wskazała, że w tym samym dniu doręczono jej zaskarżone postanowienie z dnia 2 kwietnia 2021 r. oraz postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania z dnia 1 kwietnia 2021 r., poddając pod wątpliwość prawidłowość wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu przed postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminu. Skarżąca podniosła, że z postanowień SKO nie wynika, jak SKO dokonało obliczenia terminu na wniesienie odwołania, który według organu upływał w dniu 11 stycznia 2021 r. Według Skarżącej wniesienie odwołania w dniu 12 stycznia 2021 r., którą to datę wskazała zastępca Wójta i co powinno być wiążące, było słusznie. Skarżąca zwróciła uwagę, że otrzymała pismo Wójta (sprostowanie) dnia 5 stycznia 2021 r. i siedmiodniowy termin odwołania upływał 12 stycznia 2021 r. Wskazała, że we wniosku o przywrócenie terminu powoływała się na art. 58 § 1 k.p.a. i podniosła, że uchybienie nie nastąpiło z jej winy, ale na skutek niejasności w terminach i braku informacji. W ocenie Skarżącej pouczenie w tym zakresie powinno ukazać się najpóźniej w chwili stwierdzenia pomyłki oraz sprostowania decyzji w dniu 5 stycznia 2021 r., a podany termin 7 dni był nieprecyzyjny. Końcowo Skarżąca wyraziła pogląd, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy w celu zmiany użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny jednorodzinny powinien zostać odrzucony, ponieważ budynek ten został zaklasyfikowany jako budynek pozostały, niemieszkalny, w związku z czym w ocenie Skarżącej rozważenia wymaga, czy decyzja Wójta nie powinna zostać unieważniona. 4. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia SKO. 5.3. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii zasadności stwierdzenia przez SKO uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Kontrolowane postanowienie SKO wydane zostało na podstawie art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powyższy przepis został zastosowany w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Art. 134 k.p.a. określa obowiązki organu drugiej instancji we wstępnej fazie postępowania odwoławczego. Postępowanie odwoławcze składa się z trzech faz: fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji. Jak wynika z treści art. 134 k.p.a. organ odwoławczy w pierwszej fazie postępowania zobowiązany jest do ustalenia, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W razie stwierdzenia niedopuszczalności lub uchybienia terminu organ odwoławczy nie może rozpatrzyć merytorycznie wniesionego środka zaskarżenia. W drodze postanowienia organ odwoławczy winien zaś stwierdzić niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do jego wniesienia. Należy przy tym podkreślić, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 k.p.a. 5.4. Odnosząc się na wstępie do podnoszonych przez Skarżącą wątpliwości co do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu przed postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminu, Sąd wskazuje, że taka kolejność wydania przez organ powyższych postanowień jest prawidłowa. Jak wskazuje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, w razie wniesienia odwołania po terminie wraz z wnioskiem o jego przywrócenie, prawidłowe jest w pierwszej kolejności rozpoznanie przez organ odwoławczy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a następnie wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 2667/18; wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1383/16; wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 408/09; wyrok NSA z dnia 9 listopada 1994 r., sygn. akt SA/Gd 312/94; wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). W razie wniesienia odwołania po terminie wraz z wnioskiem o jego przywrócenie organ odwoławczy nie może bowiem wydać postanowienia stwierdzającego uchybienie do wniesienia odwołania przed rozpatrzeniem wspomnianego wniosku, ponieważ uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu wyłącza możliwość wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1663/10; CBOSA). Natomiast odmowa przywrócenia terminu do wniesienia zaskarżenia otwiera drogę do wydania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu, w którym organ wypowiada się co do czynności wniesienia środka odwoławczego – odwołania. Nie można zatem przyjąć, że w razie wydania przez organ odwoławczy postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wykluczone jest wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie tego terminu (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1832/18, CBOSA). Mając na uwadze powyższe Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że wydanie przez SKO w dniu 2 kwietnia 2021 r., postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, po wcześniejszym wydaniu w dniu 1 kwietnia 2021 r. postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania należy uznać za prawidłowe. 5.5. Przechodząc do dalszych zarzutów skargi Sąd wskazuje, że SKO zasadnie stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona Skarżącej w dniu 23 grudnia 2020 r., co jest bezsporne. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Jak natomiast stanowi art. 57 § 4 k.p.a., jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. W związku z powyższym, upływ czternastodniowego terminu na wniesienie środka zaskarżenia od decyzji organu pierwszej instancji przypadał na dzień 6 stycznia 2021 r., jednakże mając na uwadze, że dzień 6 stycznia jest dniem ustawowo wolnym od pracy, należy stwierdzić, że termin na wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji upłynął dnia 7 stycznia 2021 r. Podkreślenia wymaga, że na bieg powyższego terminu nie miało wpływu wydane przez Wójta w dniu 30 grudnia 2020 r. postanowienie o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki w treści decyzji z dnia 10 grudnia 2020 r., doręczone stronie skarżącej w dniu 5 stycznia 2021 r. Art. 113 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W niniejszej sprawie omyłka dotyczyła nieprawidłowego zapisu nazwiska Skarżącej, tj. "M." zamiast "M.". Jak wskazuje orzecznictwo, w związku z tym, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje terminu, w którym organ bądź z urzędu, bądź na wniosek winien dokonać sprostowania decyzji, termin do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., należy liczyć od daty doręczenia zaskarżonej decyzji, a nie od daty doręczenia postanowienia o jej sprostowaniu (por. wyrok NSA w Poznaniu z dnia 7 lipca 1998 r., sygn. akt I SA/Po 1447/97; CBOSA). Przyjmuje się, że organ administracji może sprostować oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji w każdym czasie i nie jest ograniczony w tym żadnym terminem (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 1163/20; CBOSA). Ponadto, kodeks postępowania administracyjnego wprost wskazuje w art. 111 § 2 sytuację, w której mamy do czynienia ze zmianą odnośnie biegu terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie ze wskazanym przepisem termin wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia tylko postanowienia o uzupełnieniu lub postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji. Jednocześnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie podkreśla się, iż dyspozycja art. 111 § 2 k.p.a., polegająca na liczeniu terminu dla strony do wniesienia odwołania od dnia doręczenia jej postanowienia, wchodzi w grę tylko w przypadkach określonych w art. 111 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt I OSK 478/10; CBOSA). W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie ma więc żadnych podstaw do twierdzenia, by wydanie (i doręczenie) postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki miało mieć wpływ na bieg wynikającego z art. 129 § 2 k.p.a. terminu do wniesienia odwołania od prostowanej decyzji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 673/12; CBOSA). Wydanie postanowienia w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie powoduje, iż termin do wniesienia odwołania liczy się od doręczenia stronie takiego postanowienia. Co więcej, ewentualne błędne przekonanie co do tego, iż odwołanie od decyzji jest możliwe dopiero po sprostowaniu przez organ zawartych w niej oczywistych omyłek, nie posiada znaczenia dla oceny zachowania terminu do wniesienia odwołania i prawidłowości zastosowania wobec odwołania spóźnionego dyspozycji art. 134 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1039/17, CBOSA). Termin na złożenie odwołania od decyzji Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r. upłynął więc, jak już wskazywano powyżej, w dniu 7 stycznia 2021 r. 5.6. Należy w tym miejscu przyznać rację Skarżącej, że niezrozumiałym jest wskazanie przez SKO jako daty, w jakiej upływał termin na złożenie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, dnia 11 stycznia 2021 r. Jest to data nieprawidłowa, nieznajdująca odzwierciedlenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Niemniej jednak, mając na uwadze, że termin na złożenie odwołania w rzeczywistości upłynął wcześniej, niż to wynika z rozważań organu, tj. w dniu 7 stycznia 2021 r., wskazanie przez organ błędnej daty w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżąca bowiem złożyła odwołanie od decyzji Wójta dopiero w dniu 12 stycznia 2021 r., a więc z przekroczeniem wynikającego z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego terminu. Słusznie więc uznano, że doszło do jego uchybienia. 5.7. Odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącą argumentacji, iż uzyskała ona informację o terminie na złożenie odwołania od zastępcy Wójta oraz że uchybienie terminu nie nastąpiło z jej winy, lecz na skutek niejasności w terminach i braku informacji, okoliczności te należą do sfery zawinienia strony lub braku winy w uchybieniu terminu. Mogą one być zatem podnoszone w postępowaniu o przywrócenie terminu. Niemniej jednak Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że decyzja Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r. zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia odwołania, tj. w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Nie sposób tym samym uznać, by Skarżąca nie została prawidłowo pouczona o ustawowym terminie do wniesienia odwołania od decyzji. Odnosząc się natomiast do zawartej w postanowieniu o sprostowaniu z dnia 30 grudnia 2020 r. informacji o możliwości złożenia zażalenia w terminie siedmiu dni od jego doręczenia, dotyczy to złożenia zażalenia na samo postanowienie o sprostowaniu, które jest odrębnym aktem od prostowanej decyzji i na które przysługuje odrębny środek odwoławczy. Postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki stanowi więc odrębny przedmiot zaskarżenia i to do niego odnosi się zawarte w treści tego postanowienia pouczenie. W niniejszej sprawie to siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na doręczone dnia 5 stycznia 2021 r. postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki upływał w dniu 12 stycznia 2021 r., a nie termin na złożenie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. 5.8. Końcowo Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że jego kontroli poddane zostało postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta, wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. Zatem kontrolowane postanowienie SKO jest rozstrzygnięciem o charakterze wyłącznie proceduralnym, co oznacza, iż nie odnosi się w ogóle do kwestii materialnej, tj. oceny prawidłowości odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wobec tego Sąd pierwszej instancji, orzekając w granicach sprawy wyznaczonych rodzajem zaskarżonego postanowienia, mógł poddać ocenie wyłącznie to, czy odwołanie od decyzji Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Natomiast poza zakresem kontroli pozostawały kwestie dotyczące odmowy ustalenia warunków zabudowy, gdyż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania oznacza, że odwołanie nie podlegało merytorycznemu rozpatrzeniu. Skoro zaś wobec uchybienia terminowi do wniesienia odwołania sprawa nie była rozpatrywana merytorycznie przez organ odwoławczy, brak jest podstaw do analizowania przez Sąd w niniejszym postępowaniu czy wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zostać odrzucony lub czy wyżej wskazywana decyzja Wójta powinna zostać uznana za nieważną. 5.9. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę jako niezasadną.