II SA/Gd 387/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Wojewody z dnia 4 maja 2016 roku, nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2016 r., nr [..], wydanym na podstawie art. 152 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", po rozpoznaniu wniosku H. U. - reprezentującego skarżącego R. P., a także M. C., M. R. i Z. W., Starosta odmówił wstrzymania wykonania decyzji tego organu z dnia 28 marca 2013 r., nr [..]. Decyzją z 28 marca 2013 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego poprzez zabudowę istniejącego w tym budynku podcienia na magazyn, na terenie działki nr [..], w miejscowości S. Następnie decyzją z dnia 10 listopada 2014 r., nr [..] organ przeniósł ww. pozwolenie na budowę na B. Postanowienie z dnia 10 lutego 2016 r. zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Zawiadomieniem z dnia 8 września 2015 r., wydanym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., Urząd Wojewódzki przekazał Staroście wniosek H. U. - reprezentującego m.in. skarżącego R. P., z dnia 5 sierpnia 2015 r. (uzupełniony pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r.) o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 3, 4, 5 i 6 k.p.a. oraz art. 145 § 2 k.p.a. m.in. postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 28 marca 2013 r., nr [..] i o wstrzymanie wykonania tej decyzji. We wniosku z dnia 5 sierpnia 2015 roku H. U. - reprezentujący m.in. skarżącego R. P., stwierdził, że grupa mieszkańców zwróciła się do niego o pomoc w związku z licznymi doniesieniami o nieprawidłowościach związanych z przedmiotową inwestycją. Po przeprowadzeniu wywiadu informacyjnego w Urzędzie Gminy oraz Starostwie (w tym zapoznaniu się z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzją Starosty z dnia 28 marca 2013 roku), jak również przeprowadzeniu wizji w terenie, przypuszcza on, że w tej sprawie mogą występować liczne nieprawidłowości, w tym zlokalizowano dyskont wbrew zapisom planu miejscowego. Uzupełniając wniosek pismami z 28 sierpnia i 5 listopada 2015 roku oraz 8 stycznia 2016 roku pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że projektowany dyskont spożywczy ma za mało miejsc postojowych, biorąc pod uwagę wymogi planu miejscowego oraz dane internetowe dotyczące liczby użytkowników tego typu obiektów. Projektowana inwestycja zwiększy utrudnienia komunikacyjne z drogą zewnętrzną, co też będzie miało istotny wpływ na komunikację na drodze głównej. Dodał, że z doniesień medialnych wynika, iż inwestor jest powiązany rodzinnie ze Starostą, co w konsekwencji winno skutkować wyłączeniem tego organu z prowadzenia postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Wskazał także na obowiązek zamknięcia uciążliwości w obrębie nieruchomości, wynikający z zapisów planu miejscowego, a także na wątpliwości dotyczące zrealizowania wymogów w zakresie parametrów i wskaźników zabudowy w odniesieniu m.in. do wysokości budynku. Z tych względów wniósł o wznowienie postępowania w odniesieniu do ww. decyzji z uwagi na przesłanki wynikające z art. 145 § 1 pkt 3, 4, 5 i 6 k.p.a. oraz 145 § 2 k.p.a., a ponadto - na podstawie art 152 k.p.a. - wstrzymanie jej wykonania. Odnośnie interesu prawnego osób składających wniosek o wznowienie postępowania H. U. wyjaśnił, po wezwaniu organu, że reprezentowane przez niego osoby posiadają lub prowadzą sklepy (punkty handlowe lub handlowo - usługowe) między innymi w miejscowości S. Plan miejscowy wyznacza zakres norm, do których stosowania zobowiązani są wszyscy obywatele, którzy realizują swoje uprawnienia właścicielskie przysługujące im w obszarze całego planu. Tymi uprawnieniami, jak również ograniczeniami są oni związani, jak również związane są wszelkie instytucje. Tak wiec każdy, którego prawo własności (ewentualnie dzierżawa) ograniczone jest zapisami planu miejscowego, ma prawo - zgodnie z treścią art. 7 i art. 8 k.p.a. - oczekiwać, że inni znajdujący się w obszarze tego samego planu będą mieli te same ograniczenia i będą się stosować do tych samych zapisów. Analizując powyższy wniosek organ I instancji wyjaśnił, że decyzja Starosty z 28 marca 2013 r. była badana przez Wojewodę (na wniosek Wójta Gminy) pod kątem stwierdzenia jej nieważności. Pismem z dnia 30 lipca 2015 r. Wojewoda poinformował organ, że nie podejmie czynności zmierzających do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, ponieważ inwestycja nią objęta nie jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego w dacie jej wydania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 13 grudnia 2011 r., nr Xlll/152/11, a projekt budowlany został sporządzony przez projektantów posiadających odpowiednie uprawnienia. Zdaniem Wojewody, wskazywane przez Wójta Gminy, ewentualne nieprawidłowości w dokumentacji projektowej nie stanowią przesłanek dających podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wojewoda nie dopatrzył się także, aby Starosta wydał rozstrzygnięcie w sprawie, w której powinno nastąpić wyłączenie organu. Organ wskazał także na treść art. 152 § 1 k.p.a. i zbadał możliwość ziszczenia się w tej sprawie przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 i 2 k.p.a., dokonując szczegółowej analizy każdej z nich, aby ostatecznie stwierdzić, że nie zostały one spełnione. Odnośnie zarzutów dotyczących wyłączenia organu Starosta wyjaśnił, że są one związane z B., a więc podmiotem, który nie był stroną postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z 28 marca 2013 r., a nadto nie znajdują potwierdzenia w poczynionych przez organ ustaleniach, szczegółowo opisanych w uzasadnieniu postanowienia. Odnosząc się natomiast do przesłanki wznowienia postępowania z uwagi na to, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, organ I instancji stwierdził, że wnioskodawcy nie wskazali żadnego przepisu prawa materialnego, który zostałby naruszony przy wydawaniu decyzji z dnia 28 marca 2013 r. W tym zakresie organ wyjaśnił, że przedmiotem sporu w sprawie jest fakt powstania sklepu samoobsługowego pod nazwą "[..]" (który funkcjonuje w tej lokalizacji już od wielu lat), a tymczasem inwestycja zatwierdzona kwestionowaną decyzją dotyczy jedynie zabudowy istniejącego podcienia w budynku usługowo-mieszkalnym na magazyn, nie zaś powstania samego dyskontu spożywczego. Organ wyjaśnił, że przed wydaniem spornej decyzji ustalił krąg stron postępowania zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) i wyznaczył obszar oddziaływania inwestycji. W ocenie organu, projektowana zabudowa podcienia nie generuje dodatkowych miejsc postojowych, nie ma też wpływu na komunikację z ulicą L. ani wpływu na sąsiednie nieruchomości, a tym bardziej nie wpływa na interes prawny wnioskujących. Starosta wskazał bowiem, że wnioskodawcy nie są bezpośrednio związani z inwestycją polegającą na zabudowie podcienia i nie są też sąsiadami działki, na której podcień powstał, tj. działki nr [..] w S., a zatem nie przysługuje im przymiot strony w tej sprawie. Organ wyjaśnił również, że w sprawie nie zachodzą pozostałe przesłanki wznowienia postępowania, wskazywane we wniosku. Reasumując Starosta stwierdził, że wnioskodawcom nie przysługuje status strony, zaś okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia 28 marca 2013 r., nr [..], a zatem ich wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji na podstawie art. 152 k.p.a. należało oddalić. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł w imieniu skarżącego R. P. oraz M. R., M. C. i Z. W. – H. U., domagając się jego uchylenia w całości. Wskazując na treść art. 35 ustawy – Prawo budowlane stwierdził, że Starosta w sposób błędny zbadał zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Taka błędna, ewentualnie powierzchowna analiza ww. aktów spowodowała wydanie wadliwych rozstrzygnięć w sprawie, co uzasadniało wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r.,nr [..] Wojewoda– działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia 10 lutego 2015 r. o odmowie wstrzymania decyzji z dnia 28 marca 2013 r., nr [..]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 k.p.a. organ powinien wziąć pod uwagę dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, tj. przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja ta zostanie uchylona. Wystąpienie przesłanki prawdopodobieństwa uchylenia decyzji dotychczasowej powoduje, że konieczne jest uzyskanie przez właściwy organ orzekający w tym zakresie przekonania, że ewentualnie dojdzie do wydania decyzji uchylającej. Jednocześnie stwierdził, że postanowienie, o którym mowa w art. 152 § 1 k.p.a. może być wydane łącznie z postanowieniem o wznowieniu postępowania, bowiem w tym czasie organ dysponuje już wystarczającą wiedzą pozwalającą na rozstrzygnięcie, na wniosek strony lub z urzędu, czy zachodzą warunki do wstrzymania wykonania decyzji dotychczasowej. Natomiast odmowa wznowienia postępowania powoduje, że nie może zostać wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, gdyż pozytywnie rozpatrzenie wniosku o ochronę tymczasową może nastąpić po wznowieniu postępowania (ewentualnie jednocześnie z wznowieniem postępowania). Mając powyższe na uwadze, organ II instancji wskazał, że Starosta - postanowieniem z dnia 10 lutego 2016 r., nr [..] odmówił wznowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 3, 5 i 6 oraz art. 145 § 2 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 28 marca 2013 r., a nadto - postanowieniem z tej samej daty, nr [..] odmówił wznowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 28 marca 2013 r. W trybie odwoławczym Wojewoda - postanowieniami z dnia 29 kwietnia 2016 r., nr [..] oraz nr [..] utrzymał w mocy ww. postanowienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wnieśli R. P. i M. C., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy organowi celem wstrzymania wykonania decyzji Starosty z dnia 28 marca 2013 r. Skarga M. C. została prawomocnie odrzucona postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 9 grudnia 2016 roku, sygn. II SA/Gd 387/16. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że projektowany budynek narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do ustalenia ilości miejsc parkingowych. Skarżący, jako osoba prowadząca lub posiadająca sklep (punkt handlowy lub handlowo - usługowy) m.in. w miejscowości S., musi stosować się do zapisów planu miejscowego. Natomiast każdy, czyje prawo własności (ewentualnie dzierżawca) ograniczone jest zapisami miejscowego planu, ma prawo zgodnie z treścią art. 7 i art. 8 k.p.a. oczekiwać, że inni znajdujący się w obszarze tego samego planu mają te same ograniczenia, czyli muszą się stosować do tych samych zapisów. Ponadto wskazał, że przedmiotowa inwestycja zwiększa utrudnienia komunikacyjne z drogą zewnętrzną, natomiast brak prawidłowego dostępu do obiektu tworzy zagrożenie dla życia i zdrowia wielu osób. Skarżący dodał, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda zaniechał czynności naprawczych uznając, że wnioskodawcom nie przysługuje status strony. Tymczasem w opinii skarżącego zarówno Wojewoda, jak i Starosta mają obowiązek wyeliminowania zagrożenia dla życia i zdrowia wielu osób, nawet jeżeli takie żądanie pochodzi od osoby niemającej przymiotu strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję lub postanowienie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl natomiast art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia 4 maja 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia 10 lutego 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Starosty z dnia 28 marca 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego poprzez zabudowę istniejącego w tym budynku podcienia na magazyn, na terenie działki nr [..] w miejscowości S. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w związku z postępowaniem nadzwyczajnym zainicjowanym wnioskiem H. U. - reprezentującego skarżącego R. P., a także M. R., M. C. i Z. W., o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty na podstawie art. 145 § 1 pkt 3, 4, 5 i 6 k.p.a. oraz art. 145 § 2 k.p.a. i o uznanie za stronę w postępowaniu toczącym się w trybie nadzwyczajnym. W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazywali, że planowana inwestycja dyskontu narusza przepisy obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem nie zamyka się ze swoimi uciążliwościami w granicach działki, a także ma zaprojektowane za mało miejsc postojowych. Ponadto podnosili, że zwiększy ona utrudnienia komunikacyjne w okolicy. Uzasadniając natomiast swój interes prawny we wniesieniu wniosku wskazali, że posiadają lub prowadzą sklepy m.in. w miejscowości S. i w związku z tym są zobowiązani do przestrzegania postanowień obowiązującego na tym terenie planu miejscowego. W związku z tym mają prawo wymagać, aby inne podmioty znajdujące się na obszarze tego samego planu miały takie same ograniczenia i musiały stosować się do tych samych zapisów planu. Wnioskodawcy podnosili także, że z doniesień medialnych wynika, że w sprawie zaistniały przesłanki do wyłączenia organu, bowiem inwestor (B., na którą przeniesione zostało przedmiotowe pozwolenie na budowę) jest powiązany rodzinnie ze Starostą. Starosta - postanowieniami z dnia 10 lutego 2016 r.: - nr [..] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 28 marca 2013 r., nr [..] w trybie art. 145 § 1 pkt 3, 5 i 6 k.p.a. oraz art. 145 § 2 k.p.a.; - nr [..] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 28 marca 2013 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; - nr [..], wydanym na podstawie art. 152 § 1 i 2 k.p.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji tego organu z dnia 28 marca 2013 r., nr [..]. Po rozpoznaniu zażaleń na ww. postanowienia, Wojewoda - postanowieniami z dnia 29 kwietnia 2016 r., nr [..] oraz nr [..] utrzymał w mocy postanowienia organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Starosty z dnia 28 marca 2013 r., a następnie - zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 4 maja 2016 roku - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji. Podstawą prawną wydania zaskarżonego w tej sprawie postanowienia jest art. 152 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W tej sprawie organy obu instancji rozważyły czy zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę na wniosek skarżącego R. P., a także M. C., M. R.i Z. W. i w ocenie Sądu zasadnie przyjęły, że takich podstaw do wstrzymania nie ma. Z twierdzeń wnioskodawców zawartych w opisanych powyżej pismach procesowych złożonych do organu (wniosku i jego uzupełnieniach), podobnie jak i z treści skargi, nie wynika bowiem aby winni oni zostać uznani za stronę postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowej decyzji, a wniosek o wstrzymanie z art. 152 § 1 k.p.a. może pochodzić jedynie od strony postępowania. Nie wynika także aby okoliczności sprawy wskazywały na prawdopodobieństwo uchylenia przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku wznowienia postępowania, skoro organ I instancji odmówił jego wznowienia, a organ II instancji to rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach, a wydając postanowienie na podstawie tego przepisu właściwy organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2353/10; z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. II OSK 2227/12; z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. II OSK 527/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organy rozpoznające wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej spełniły ww. wymogi. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego organy obu instancji dokonały bowiem prawidłowej oceny, że na obecnym etapie postępowania okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeprowadzona analiza – szczegółowo opisana w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji (przedstawionym powyżej), jest przekonująca i wyczerpująca oraz zawiera szczegółowe odniesienie do poszczególnych przesłanek wznowieniowych i konkretnych okoliczności sprawy. Wskazać jednocześnie należy, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, ale dopiero uprawdopodobnienie, że decyzja ostateczna zostanie uchylona. W tej sprawie tymczasem nie doszło nawet do wznowienia postępowania, ponieważ – na co słusznie wskazał z kolei organ II instancji, Starosta - postanowieniem z dnia 10 lutego 2016 r., nr [..] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 28 marca 2013 r., nr [..] w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z tej samej daty, nr [..] odmówił także wznowienia tego postępowania na podstawie przesłanej z art. 145 § 1 pkt 3, 5 i 6 k.p.a. oraz art. 145 § 2 k.p.a. Konsekwencją obu tych rozstrzygnięć było także postanowienie organu I instancji o odmowie wstrzymania ww. decyzji, wydane w tej samej dacie. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że w orzecznictwie przyjmuje się, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 k.p.a. może nastąpić zarówno przed wydaniem postanowienia o wznowieniu, w fazie wszczęcia, jak i w fazie postępowania rozpoznawczego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 619/11, Baza Orzeczeń LEX nr 864347; podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1103/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1329199). Przepisy nie wymagają bowiem, aby czynność ta poprzedzona była postanowieniem o wznowieniu. Zasadnie jednak organ odwoławczy wskazał, że odmowa wznowienia postępowania powoduje, że nie może zostać wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, gdyż brak jest podstaw aby w tym stanie rzeczy uznać, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (art. 152 § 1 k.p.a.). W świetle powyższych uwag przyjęty przez organ I instancji tryb orzekania, tj. wydanie w tej samej dacie postanowień o odmowie wznowienia postępowania i postanowienia o odmowie wstrzymania decyzji ostatecznej, należy uznać za dopuszczalny. Skoro bowiem organ uznał, że wskazane we wniosku o wznowienie postępowania przesłanki się nie ziściły, to tym samym odpadła przesłanka do wstrzymania wykonania decyzji. Logicznym jest przy tym wniosek, że po wydaniu postanowienia o odmowie wznowienia postępowania nie zachodzą okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Dlatego też w zaskarżonym postanowieniu organ II instancji wziął pod uwagę, że w chwili orzekania przez niego o wstrzymaniu wykonania przedmiotowej decyzji, wydane w sprawie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania były już ostateczne. Dodać należy, że również w przypadku powoływania się na postawę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. brak jest podstaw do obligatoryjnego zastosowania regulacji z art. 152 § 1 k.p.a. W dalszym ciągu obowiązkiem organu jest bowiem nie tylko rozważenie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, ale i prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanki w postaci posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony, ze względu na jej własny interes prawny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 295/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ I instancji, mając na uwadze treść art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane prawidłowo uznał, że skarżącemu oraz pozostałym osobom wskazanym we wniosku nie przysługuje status strony, bowiem ani z akt sprawy zakończonej wydaniem kwestionowanej przez nich decyzji, ani też z ich twierdzeń zawartych we wniosku i pismach stanowiących jego uzupełnienie (podobnie jak i z twierdzeń skargi), nie wynika aby byli oni bezpośrednio związani z przedmiotową inwestycją, czy też aby byli sąsiadami działki, na której jest ona prowadzona. W myśl tego przepisu, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (spornej inwestycji) określonym zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane. Fakt, że wnioskodawcy posiadają lub prowadzą sklepy i inne punkty handlowe w S. lub okolicy S. (nie podali przy tym ani jaki tytuł prawny mają do tych sklepów, ani gdzie są one konkretnie zlokalizowane, mimo że organ wzywał ich pełnomocnika aby wykazał indywidualny interes prawny wnioskodawców, na podstawie którego winni oni zostać uznani za stronę postępowania – vide pisma organu I instancji z 18 sierpnia 2015 r. - k. 12 akt administracyjnych i z 9 października 2015 r. - k. 34 akt administracyjnych) nie świadczy natomiast o tym, że są oni stronami przedmiotowego postępowania. Świadczy jedynie o posiadaniu przez wnioskodawców interesu faktycznego. Zasadnie zatem organ I instancji uznał, że skarżący i pozostali wnioskodawcy – skoro nie byli stronami postępowania zakończonego decyzją z dnia 28 marca 2013 r. – zatem nie mogli skutecznie wnieść o wstrzymanie wykonanie decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że inicjatorem postępowania dotyczącego wstrzymania decyzji ostatecznej może być, oprócz organu, jedynie osoba uznana za stronę postępowania toczącego się w trybie zwyczajnym, nie zaś każda osoba bez względu na swój interes prawny. Zarówno postępowanie toczące się z wniosku o wznowienie, jak i dotyczące wstrzymania decyzji ostatecznej, nie mają bowiem charakteru actio popularis. Podnoszone przez skarżącego zarzuty merytoryczne dotyczące decyzji ostatecznej mogłyby zatem stanowić podstawę sprzeciwu prokuratora, wniesionego na podstawie art. 184 § 1 k.p.a., bądź wniesionej przez niego skargi do sądu administracyjnego. Nie mogą natomiast stanowić źródła legitymacji innego podmiotu do wniesienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej na podstawie art. 152 k.p.a. W postanowieniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji organ nie orzeka o zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz o konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2353/10 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym bardziej zatem Sąd, orzekając w sprawie dotyczącej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, nie może ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. Wszelkie zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez sporną inwestycję przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykraczają poza zakres orzekania Sądu w tej sprawie, wyznaczony w art. 134 p.p.s.a. Zakres sądowej kontroli wyznacza bowiem przedmiot danej sprawy administracyjnej zdeterminowany prawnymi podstawami wydanego w niej rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3985/13 i powołane w nim orzecznictwo - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać należy, że skarga R. P. i M. C. na postanowienie Wojewody z dnia 29 kwietnia 2016 r.,nr [..], utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia 10 lutego 2016 r., nr [..] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 28 marca 2013 r., nr [..] w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 389/16. Postanowieniem z tej samej daty, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 388/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił także skargę R. P.i M. C. na postanowienie Wojewody z dnia 29 kwietnia 2016 roku, nr [..], utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia 10 lutego 2016 r., nr [..] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 28 marca 2013 r., nr [..]w trybie art. 145 § 1 pkt 3, 5 i 6 k.p.a. oraz art. 145 § 2 k.p.a. Reasumując Sąd uznał, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienia organów obu instancji odpowiadają prawu, w szczególności wymogom art. 152 § 1 k.p.a., a wydając je organy nie naruszyły zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. Brak było też podstaw do stwierdzenia naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 10 w związku z art. 8, art. 9, art. 11 i art. 12 k.p.a., bowiem z licznych pism zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że skarżący – reprezentowany przez H. U. – miał zapewniony czynny udział w toku przedmiotowego postępowania, a kontrolowane rozstrzygnięcia organów zawierają wyjaśnienie przesłanek, którymi kierowały się organy odmawiając wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasady wyrażonej w art. 12 k.p.a., które mogłoby mieć wpływ na wynik tej sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę jako niezasadną oddalił. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.