II SA/Gd 389/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: WSA Mariola Jaroszewska WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt [...] w przedmiocie przewlekłości postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Z.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt [..], utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia 10 stycznia 2017 r. oddalające skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanych A.W. i I. W. Zaskarżone postanowienie wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 28 września 2012 r., nr [..] i [..], Wójt Gminy, będący w niniejszej sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym, wszczął wobec A. W. i I.W. egzekucję administracyjną obowiązku polegającego na przywróceniu stanu poprzedniego na działce nr [..] położonej w J. Obowiązek ten wynika z ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2011r., nr [..]. Pismem z dnia 16 czerwca 2016 r. Z. W. wniósł skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Wójta Gminy. W skardze zakwestionował działania Wójta Gminy jako organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne, w szczególności domagał się kontynuowania postępowania egzekucyjnego wobec A. i I. W. oraz wydania postanowienia o zakończeniu egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2017 r., nr [..], Wójt Gminy oddalił skargę Z. W. na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Wójta Gminy wobec A.i I. W., na których ciążył obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. W zażaleniu na powyższe postanowienie zakwestionowano zakwalifikowanie pisma Z. W. z dnia 16 czerwca 2016 r. jako skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, powołując się na art. 5 w zw. z art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto w zażaleniu podniesiono, że obowiązek obciążający A. i I. W. pozostaje niewykonany, co podtrzymano w piśmie z dnia 25 stycznia 2017 r. Rozpatrując zażalenie Kolegium postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W pierwszej kolejności Kolegium uznało, że pismo Z. W. z dnia 16 czerwca 2016 r. zostało prawidłowo zakwalifikowane jako skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Stwierdzono, że występuje on w sprawie jako podmiot, którego interes faktyczny lub prawny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku. Jako właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością zobowiązanych jest zainteresowany, by obciążający je obowiązek został wykonany. Zgodnie z brzmieniem art. 54 § 2 u.p.e.a. jest zatem uprawniony do wniesienia skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Kolegium wyjaśniło, że skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego jest jednym ze środków zaskarżenia, jakie przewiduje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz.U. z 2016 r. poz. 599), u.p.e.a. Skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego uregulowana została w art. 54 u.p.e.a. Skarga ta przysługuje wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, zobowiązanemu, a także podmiotowi, którego interes faktyczny lub prawny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku. Zgodnie z art. 54 § 1, 2 i 5 u.p.e.a. postanowienie w sprawie skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Taki tryb rozpatrzenia skarg na przewlekłość postępowania egzekucyjnego został wprowadzony przepisami ustawy z dnia 10 lipca 2015r. o administracji podatkowej (Dz.U z 2015 r. poz. 1269). Zgodnie z brzmieniem art. 68 ustawy zmieniającej przepisy poprzednio obowiązujące, według których postanowienie w sprawie skargi wydawał organ nadzoru, stosowało się jedynie do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, tzn. przed dniem 1 stycznia 2016 r. Ponieważ skarga w niniejszej sprawie wniesiona została po tej dacie, zastosowanie znalazły w jej przypadku przepisy ustawy w nowym brzmieniu, tj. wskazujące organ egzekucyjny jako organ właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Kolegium wyjaśniło, że skarga Z. W. z dnia 16 czerwca 2016 r. została zakwalifikowana jako skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, ponieważ skarga regulowana przez przepis art. 6 § 1a u.p.e.a. przysługuje wówczas, gdy wierzyciel nie podejmuje stosownych czynności mających na celu doprowadzenie do zastosowania wobec zobowiązanego środków egzekucyjnych, a zatem nie wzywa zobowiązanego do wykonania obowiązku, nie wystawia tytułu wykonawczego, wystawionego tytułu wykonawczego nie kieruje do organu egzekucyjnego. Skarga ta może być zatem wniesiona na etapie "przedegzekucyjnym", to znaczy w momencie, kiedy egzekucja jeszcze nie jest prowadzona. Natomiast w sytuacji, kiedy postępowanie egzekucyjne już się toczy, podmiot, którego interes faktyczny lub prawny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku, ma możliwość wniesienia skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Kontrolując działanie Wójta Gminy jako organu egzekucyjnego w sprawie egzekucji obowiązku ciążącego na A. i I. W., Kolegium doszło do przekonania, że Wójtowi Gminy nie można zarzucić przewlekłości. Decyzja nakładająca na A. i I. W. obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego na nieruchomości została wydana dnia 22 lutego 2011 r. Zgodnie z sentencją tej decyzji obowiązek miał zostać wykonany w terminie 7 miesięcy od dnia otrzymania decyzji przez zobowiązane. Decyzja Kolegium została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który postanowieniem z dnia 20 lipca 2011 r. wstrzymał wykonanie tej decyzji, a wyrokiem z dnia 13 października 2011 r. oddalił skargę. Wyrok stał się on prawomocny w dniu 26 stycznia 2012 r. Egzekucja określonego w decyzji Wójta obowiązku podjęta mogła być po upływie siedmiu miesięcy od dnia oddalenia skargi przez WSA oraz po doręczeniu zobowiązanym upomnień. W związku z tym tytuły wykonawcze wobec A. i I. W. wystawione zostały we wrześniu 2012 r. Tytuły te zostały skierowane do egzekucji, po czym Wójt Gminy podjął wobec zobowiązanych czynność egzekucyjną polegającą na nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zobowiązane zaskarżyły postanowienia nakładające grzywnę oraz skorzystały z prawa wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z dnia 16 października 2012 r., nr [..], Kolegium wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej egzekwowaną decyzją. Postanowieniem z dnia 17 października 2012r. Kolegium wstrzymało wykonanie tej decyzji. Po wznowieniu postępowania przez Kolegium Wójt Gminy zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu zakończenia postępowania wznowieniowego. Decyzją z dnia 22 kwietnia 2013 r. nr [..], Kolegium odmówiło uchylenia decyzji nr [..]. Decyzją z dnia 24 lipca 2013 r., nr [..] Kolegium utrzymało w mocy decyzję nr [..]. W sierpniu 2013 r. postępowanie egzekucyjne zostało podjęte przez Wójta Gminy. Decyzja nr [..] została natomiast zaskarżona przez A. do WSA w Gdańsku. W grudniu 2013 r. WSA wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Z uwagi na wstrzymanie wykonania decyzji Wójt Gminy ponownie zawiesił postępowanie egzekucyjne. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. WSA w Gdańsku oddalił skargę. W czerwcu 2014 r. Wójt Gminy podjął postępowanie egzekucyjne. W trakcie oględzin przeprowadzonych we wrześniu 2013 r. Wójt Gminy stwierdził, że obowiązek obciążający A. i I. W. nadal pozostaje niewykonany, w związku z czym po raz kolejny nałożył na zobowiązane grzywnę w celu przymuszenia (postanowienia z października 2013 r.). Po ponownie przeprowadzonych oględzinach na tej nieruchomości w listopadzie 2013 r. Wójt Gminy stwierdził, że skontrolowanie, czy obowiązek został wykonany zgodnie z brzmieniem decyzji nr [..] (tzn. czy ziemia oraz inne nawiezione substancje zostały usunięte do warstwy gruntu rodzimego) wymaga wiedzy specjalistycznej. W związku z tym organ powołał biegłych, którzy przedstawili ekspertyzę organowi pierwszej instancji w grudniu 2013 r. Z uwagi na zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czerwca 2014 r. kolejne oględziny na nieruchomości stanowiącej działkę nr [..] odbyły się w lipcu 2014 r. W związku ze stwierdzeniem, że obowiązek nadal pozostaje niewykonany, Wójt Gminy ponownie nałożył na zobowiązane grzywnę w celu przymuszenia. Postanowienie o nałożeniu grzywny zostało uchylone przez SKO do ponownego rozpatrzenia w związku z koniecznością określenia, czy obowiązek został wykonany w ten sposób, że woda z nieruchomości stanowiących działki nr [..] i [..] odpływa w sposób naturalny, co mogły potwierdzić oględziny. Na podstawie wyników ekspertyzy przedstawionych w kwietniu 2014 r. organ I instancji stwierdził, że obowiązek pozostaje niewykonany, w związku z czym po raz kolejny nałożył na zobowiązane grzywnę w celu przymuszenia. Środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia został zastosowany wobec zobowiązanych ponownie w maju i czerwcu 2015 r. W wyniku oględzin przeprowadzonych dnia 13 kwietnia 2016 r. stwierdzono, że obowiązek obciążający A. i I. W. został wykonany. Oględziny odbyły się z udziałem biegłego, który potwierdził wykonanie obowiązku. Wskazane chronologicznie okoliczności faktyczne w ocenie Kolegium potwierdziły, że Wójt Gminy nie działał w sposób przewlekły. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte we wrześniu 2012 r., ponieważ od dnia wydania wyroku przez WSA w przedmiocie decyzji nakładającej obowiązek musiał upłynąć siedmiomiesięczny termin przeznaczony na wykonanie obowiązku. Zgodnie z procedurą wezwano zobowiązanego do wykonania obowiązku, wystosowując do niego upomnienie. Od października 2012 r. do kwietnia 2013 r. obowiązek nie mógł być egzekwowany z uwagi na wstrzymanie wykonalności decyzji. Następnie wykonalność decyzji ponownie została wstrzymana na okres od grudnia 2013r. do kwietnia 2014 r. z uwagi na zaskarżenie decyzji SKO wydanej po wznowieniu postępowania. W czasie wstrzymania wykonalności decyzji postępowanie egzekucyjne było zawieszone. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że Wójt kilkakrotnie zastosował wobec zobowiązanych środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia. Czynności te były zaskarżane przez zobowiązane, co skutkowało wydłużeniem postępowania, niezależnym jednak od organu egzekucyjnego. Kolegium za prawidłowe uznało wybór środka egzekucyjnego. Podzieliło również zasadność posłużenia się opiniami biegłych w celu potwierdzenia wykonania egzekwowanych obowiązków, co musiało wydłużyć czas trwania postępowania. Czynności podejmowane przez Wójta Gminy były celowe i uzasadnione. Przedłużanie się postępowania egzekucyjnego spowodowane było okolicznościami niezależnymi od organu (wstrzymanie wykonalności decyzji, środki zaskarżenia wnoszone przez zobowiązane, konieczność dokonania oględzin i powołania biegłych). Z tego względu Kolegium uznało, że Wójt Gminy zasadnie oddalił skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Kolegium wyjaśnia, że fakt wykonania obowiązku został stwierdzony w trakcie oględzin przeprowadzonych dnia 13 kwietnia 2016 r. Oględziny te odbyły się z udziałem biegłych, którzy przygotowali wcześniej ekspertyzę mającą na celu określenie, czy egzekwowany obowiązek został wykonany, tzn. czy woda z nieruchomości nr [..] i [..] odpływa w sposób naturalny. Stwierdzenie wykonania obowiązku nie zostało zatem poczynione przez organ bezpodstawnie. Przedstawiona przez skarżącego opinia z dnia 22 sierpnia 2016 r. została sporządzona na potrzeby postępowania sądowego, w którym skarżący bierze udział. Nie sporządzono jej natomiast w celu określenia stanu wykonania obowiązku administracyjnego obciążającego A. i I. W. W skardze na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie przepisów art. 6 § 1 i 1a, art. 17, art. 23 oraz art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, błędne ustalenia faktyczne, zignorowanie informacji dotyczącej stwierdzenia nieprawdy przez komisję z Urzędu Gminy w protokole z dnia 13 kwietnia 2016 r. z przeprowadzonych oględzin. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że część zarzutów dotyczących wykonania obowiązku i przywrócenia stanu poprzedniego na działkach nr [..] i [..] nie jest przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 kwietnia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z 10 stycznia 2017 r. oddalające skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do A. W. i I. W. Powyższe rozstrzygnięcia podjęte zostały w toku postępowania wszczętego ze skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego wniesionej przez Z. W. w trybie przepisów art. 54 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 599), zwanej dalej u.p.e.a. W myśl art. 54 § 1 i 2 zobowiązanemu, wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, a także podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu w wykonaniu obowiązku przysługuje skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie Kolegium uznało, że postępowanie egzekucyjne nie było prowadzone w sposób przewlekły. Stanowisko to w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga Z. W. wpłynęła już po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, ponieważ w wyniku oględzin przeprowadzonych dnia 13 kwietnia 2016 r. stwierdzono, że obowiązek obciążający A. i I.W. został wykonany, skarga natomiast została wniesiona pismem z dnia 16 czerwca 2016 r. Ponadto prawomocnym wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r., wydanym w sprawie II SA/Gd 298/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę Z. W. na postanowienie SKO z dnia 30 marca 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z 2 czerwca 2015 r. dokonał oceny czynności dokonanych w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym do tej daty uznając, że nie noszą one cech przewlekłości. Biorąc pod uwagę związanie Sądu treścią tego wyroku, wynikające z przepisu art. 153 p.p.s.a. należy wskazać, że kontroli zarówno organów jak i Sądu w przedmiotowym postępowaniu mogą podlegać jedynie czynności organu egzekucyjnego dokonane po 2 czerwca 2015 r. Należy w tym miejscu podkreślić, że z akt administracyjnych wynika, iż w tym czasie organ aktywnie prowadził postepowanie egzekucyjne, co w rezultacie doprowadziło do wykonania przez osoby zobowiązane obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2011 r., nr [..], polegającego na przywróceniu stanu poprzedniego na działce nr [..] położonej w J. W dniu 15 czerwca 2015 r. odbyły się oględziny terenu działki, w następstwie czego Wójt dwoma postanowieniami z dnia 16 czerwca 2015 r. ponownie zastosował wobec zobowiązanych środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości 1200 zł. Postanowienia te zostały zaskarżone przez A. W. i I. W. zażaleniami, które SKO dniu 30 lipca 2015 r. oddaliło. Następnie w dniu 30 czerwca organ wysłał zawiadomienie o kolejnych oględzinach działki [..], które miały się odbyć 15 lipca 2015 r. W dniu 3 lipca 2015 do organu wpłynęło pismo zobowiązanych informujące o rozpoczęciu na działce [..] robót związanych z wykonaniem obowiązku. W trakcie oględzin w dniu 15 lipca 2015 r. organ stwierdził, że do ostatecznego stwierdzenia wykonania obowiązku potrzebna jest wiedza specjalistyczna. Pismem z dnia 19 sierpnia 2015 r. zobowiązane zawiadomiły organ o wykonaniu obowiązku. Wójt w dniu 19 sierpnia 2015 r. zawarł umowę dotyczącą wykonania ekspertyzy hydrologicznej na działkach [..] i [..], która to ekspertyzę otrzymał 16 października 2015 r. W związku z treścią ekspertyzy organ dniu 19 października 2015 r. ponownie zawiadomił strony o oględzinach, które odbyły się 3 listopada 2015 r. i w trakcie których stwierdzono wykonanie dalszych prac ziemnych na przedmiotowej działce, których ocena także wymagała ekspertyzy hydrologicznej. Kolejna ekspertyza wpłynęła do organu w dniu 31 marca 2016 r. Ostatnie oględziny z udziałem biegłego przeprowadzone zostały dnia 13 kwietnia 2016 r., kiedy stwierdzono całkowite wykonanie obowiązku. W ocenie Sądu zawarta w treści skargi ocena legalności zaskarżonego postanowienia w istocie zmierza do zweryfikowania zawartego w nim stanowiska organu co do wykonania obowiązku, jednakże powyższe nie może być przedmiotem oceny przewlekłości zakończonego już postępowania. W u.p.e.a. nie zdefiniowano terminu przewlekłości postępowania, o której stanowi jej art. 54 § 1 in fine. W orzecznictwie sądowym wskazuje się jednak w sposób ogólny, że o przewlekłości można mówić wówczas, gdy organ egzekucyjny nie podejmuje czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku, uwzględniając czas niezbędny do podjęcia tych czynności, a więc gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne z przyczyn leżących po stronie organu (wyrok NSA z 10.12.2010 r., II FSK 1803/09, POP 2011, Nr 3, poz. 90). Definicji tego pojęcia nie ma również w przepisach k.p.a., który ma odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani w przepisach p.p.s.a. Przyjmuje się w świetle orzecznictwa, że przewlekłe prowadzenie postępowania wystąpi z reguły wówczas, gdy w określonym przepisami terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności, ponieważ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu lub podejmuje czynności pozorne czy też zbędne. O przewlekłości postępowania można mówić, gdy postępowanie jest prowadzone opieszale, niesprawnie i nieskutecznie, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lipca 2013 r., II SAB/Po 95/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 października 2012 r., II SAB/Łd 108/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2012 r., I SAB/Wa 260/12, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższego wynika, że w celu stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych w celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy egzekucyjnej. Ocenie podlega także zachowanie się stron postępowania, a organ egzekucyjny odpowiadać może przy tym tylko za własne zaniechania i opóźnienia. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu egzekucyjnym w administracji określają przepisy art. 35 k.p.a., który ma odpowiednie zastosowanie do tego postępowania przez odesłanie zawarte w art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. Organ administracji publicznej powinien prowadzić więc postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych, tak by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że powyższy przepis należy rozumieć jako wskazówkę, by terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 k.p.a. traktować jako terminy maksymalne, a organ prowadzący postępowanie nie tylko zachował terminy określone w k.p.a., ale także w razie możliwości załatwił sprawy w terminie krótszym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2006 r., VII SAB/Wa 40/06, LEX nr 255859). Zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (np. danych z ewidencji, rejestrów). Sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego, a więc sprawy, których załatwienie wiąże się z koniecznością zgromadzenia dowodów, wyjaśnień i informacji, powinny być załatwiane przez organ pierwszej instancji nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Jeżeli natomiast sprawa ma charakter szczególnie skomplikowany, organ powinien załatwić taką sprawę nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia jej wszczęcia. W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Przechodząc od powyższych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że Kolegium prawidłowo oceniło postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec A. W. i I. W., w którym nie stwierdziło przewlekłości. Kolegium w sposób szczegółowy i chronologiczny zestawiło wszystkie czynności podejmowane przez organ w toku prowadzonej egzekucji, nie tylko w okresie od 2 czerwca 2015 r. do jego zakończenia oraz fakt korzystania przez zobowiązane z ich uprawnień procesowych, w tym korzystania ze środków zaskarżenia i inicjatywy do wszczynania postępowań nadzwyczajnych (wznowienie postępowania). Sąd w pełni zgadza się z poczynioną przez Kolegium oceną prowadzonego postępowania egzekucyjnego, że postępowania tego nie można było ocenić jako prowadzonego w sposób przewlekły. Organy egzekucyjne podejmowały bowiem czynności właściwe do etapów postępowania i jego biegu, uwzględniając skutki procesowe równolegle toczących się postępowań sądowych mających za przedmiot weryfikację decyzji z dnia 22 lutego 2011 r. określającej egzekwowany obowiązek. Organy egzekucyjne nie podejmowały czynności zbędnych czy zmierzających do przedłużenia postępowania. Za takie z pewnością w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać sięgnięcie do opinii biegłych w celu sprawdzenia wykonania obowiązku, którego charakter wymagał posiłkowania się wiedzą specjalistyczną. Jeśli przeszkody zostaną usunięte, postępowanie egzekucyjne toczy się dalej, co miało miejsce również w niniejszej sprawie. Analizując chronologię czynności i działań procesowych organu egzekucyjnego sąd uznał, że prowadzone przez niego postępowanie nie było przewlekłe, a jego wydłużenie poza terminy załatwiania spraw wynikające z zastosowania przepisów art. 35 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. było naturalnym następstwem szeroko pojętego korzystania przez zobowiązane z przysługujących im uprawnień procesowych w postępowaniu egzekucyjnym oraz w postępowaniach mających za przedmiot egzekwowany obowiązek, co w żaden sposób nie wiązało się z wadliwym działaniem organu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), albowiem przedmiotem zaskarżenia uczyniono postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.