II SA/Gd 416/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skarg K. P.-M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Koleigum Odwoławczego na rzecz skarżącej K. P.-M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3. zasądza od Samorządowego Koleigum Odwoławczego na rzecz skarżącego M. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, 4. zasądza od Samorządowego Koleigum Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących K. P.-M. i M. M. kwotę 1 200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Przedmiotem niniejszej sprawy są skargi K. P. – M. i M. M. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2016 r. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, skargi te wniesione zostały w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wójt Gminy, decyzją z dnia 21 maja 2015 r. nr [...], ustalił opłatę adiacencką w wysokości 2 040 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z budową urządzeń infrastruktury technicznej oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [..], położonej w obrębie T. a stanowiącej własność K. i M. M. Uzasadniając wydaną decyzję, Wójt wskazał, że wybudowanie infrastruktury technicznej spowodowało wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości o kwotę 6 800 zł. Wartość nieruchomości przed i po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej została ustalona w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego A. Ś. w dniu 20 lutego 2015 r. a operat ten został wyłożony do wglądu dla zainteresowanych stron w dniach od 1 kwietnia 2015 r. do 8 maja 2015 r. Zgodnie zaś z uchwałą Rada Gminy z dnia 26 marca 2009 r. nr 37/II/2009 w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z budową urządzeń infrastruktury technicznej opłata adiacencka wynosi 30% różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej a wartością nieruchomości po wybudowaniu tych urządzeń. M. M. wniósł odwołanie od decyzji Wójta Gminy, domagając się jej uchylenia, jako wydanej na podstawie wadliwie sporządzonego operatu szacunkowego. Jak wskazał, z operatu szacunkowego sporządzonego dla potrzeb niniejszej sprawy nie wynika bowiem, czy działki przyjęte do porównania mają podobną infrastrukturę, jaki jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego tych działek, ani gdzie są dokładanie położone, jak również czy są to nieruchomości zabudowane czy niezabudowane. Brak tych informacji, w jego ocenie, uniemożliwiał ustalenie, czy przyjęte do porównania działki są działkami podobnymi do działki, której wycena dotyczy. Ponadto, jak wskazał, w operacie przyjęto do porównania ceny działek lezących w miejscowości T., które są znacznie wyższe od cen działek położonych w tej samej miejscowości co działka wyceniana. Co więcej, jak podkreślił, transakcje będące przedmiotem analizy były dokonywane w różnych latach a rzeczoznawca nie wyjaśnił dlaczego występuje tak duża rozpiętość czasowa przyjętych do analizy rynku transakcji. Ponadto, w jego ocenie, sporządzony operat nie uwzględnia odległości nieruchomości od urządzeń infrastruktury technicznej oraz warunków podłączenia nieruchomości do tych urządzeń, a wydana na tej podstawie decyzja nie określa również czy i kiedy zostały stworzone warunki do korzystania z wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej. W toku postępowania odwoławczego do Samorządowe Kolegium Odwoławcze wpłynęły za pomocą środków komunikacji elektronicznej pisma rzeczoznawcy majątkowego A. Ś. zawierające ustosunkowanie się do zarzutów odwołania, a także potwierdzenie aktualności operatu sporządzonego w dniu 20 lutego 2015 r. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 9 czerwca 2016 r., wydaną na podstawie art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 21 maja 2015 r. Kolegium oceniło bowiem, jak wskazało w uzasadnieniu wydanej decyzji, że przedłożony na potrzeby niniejszego postępowania operat szacunkowy spełnia wymogi stawiane temu dowodowi przez przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami jak i przez przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Wybrane przez rzeczoznawcę nieruchomości porównawcze są nieruchomościami porównywalnymi z wycenianą nieruchomością w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami a przedstawiona w operacie analiza rynku nieruchomości umożliwia określenie relacji uwzględniających cechy rynkowe nieruchomości, w tym różnice w powierzchni. Ponadto, operat szacunkowy sporządzony został przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami oraz wiedzą fachową i pod względem formalnym nie budzi zastrzeżeń, nadto został przygotowany zgodnie z przepisami prawa i standardami zawodowymi określonymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Kolegium, rzeczoznawca dokonał właściwego wyboru podejścia oraz przyjął adekwatne metody i techniki szacowania. Wywód dokonany przez rzeczoznawcę został przeprowadzony zgodnie z zasadami logiki i racjonalności. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła zarówno K. P. – M. (sprawa ta została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Gd 416/16), jak i M. M. (sprawa ta została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Gd 417/16). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 17 października 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 417/16, wydanym na podstawie art. 111 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), połączył sprawę o sygn. akt II SA/Gd 417/16 ze sprawą o sygn. akt II SA/Gd 416/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił prowadzić połączone sprawy pod sygn. akt II SA/Gd 416/16. Skarżąca K. P. – M. zarzuciła we wniesionej skardze, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została z naruszeniem art. 40 i art. 109 § 1 k.p.a. – poprzez doręczenie decyzji ustalającej opłatę adiacencką oraz innych pism w toku postępowania w jednym egzemplarzu w jednej kopercie zaadresowanej na obojga małżonków. Skarżąca podniosła również zarzut nieważności postępowania odwoławczego z uwagi na wydanie decyzji w stosunku do skarżącej bez podstawy prawnej, gdyż organ II instancji orzekał w sprawie odwołania w sytuacji, w której decyzja ustalająca opłatę adiacencką w stosunku do skarżącej nie została doręczona, a zatem nie weszła do obrotu prawnego. Skarżący M. M. we wniesionej skardze podniósł z kolei, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została na podstawie nierzetelnego i nieprawidłowo sporządzonego operatu szacunkowego. Uważa bowiem, że brak uzasadnienia i szczegółowo opisanego procesu wyliczenia wartości 1 m2 działki ze wskazaniem w szczególności na jakiej podstawie i według jakich wniosków przyjęte zostały poszczególne współczynniki korygujące cenę za m2 uniemożliwia ocenę, czy opinia została sporządzona prawidłowo. W odpowiedziach na wniesione skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium wskazało, że podziela stanowisko skarżącej, że decyzja Wójta Gminy powinna była zostać doręczona każdemu z małżonków oddzielnie, jednakże, jak wskazało, naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż strony postępowania to małżonkowie, którzy zamieszkują pod tym samym adresem. Jednocześnie, Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącego o dowolnym dobraniu współczynników, gdyż biegła uzasadniła wielkość przyjętych współczynników. Rozpoznając wniesione skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2016 r. nr [...] wydana została z naruszeniem prawa materialnego, a także przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy rozdziału 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015, poz. 1774 ze zm.), które to przepisy stanowią wyraz woli ustawodawcy uregulowania zasad uczestniczenia przez właścicieli i część użytkowników wieczystych nieruchomości w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej, zrealizowanych z udziałem środków publicznych, poprzez wnoszenie opłat adiacenckich (zob. J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki i M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2011 r., str. 1088). W przepisach tych zostały określone zasady dotyczące ustalania opłat adiacenckich z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z budową urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie z treścią art. 145 ust. 1 tej ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Stosownie do treści art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Zgodnie zaś z art. 145 ust. 2 wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Z art. 148b ust. 1 wynika, że ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów. Z kolei, zgodnie z art. 146 ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości (ust. 1a). Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały (ust. 2). Wartość nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej (ust. 3). Nadto, stosownie do treści § 40 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego Dz. U. nr 207, poz. 2109 ze zm.) wynika, że przy określaniu wartości nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu, dla ustalenia opłat adiacenckich, o których mowa w art. 107 ust. 1 i art. 146 ust. 3 ustawy, nie uwzględnia się wartości części składowych tej nieruchomości. Przy określaniu wartości nieruchomości po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej uwzględnia się zaś odległość nieruchomości od urządzeń infrastruktury technicznej oraz warunki podłączenia nieruchomości do tych urządzeń (ust. 2). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ ustalił wszystkie istotne okoliczności sprawy, wymagane powyżej przywołanymi przepisami prawa. W szczególności zaś organ nie wskazał w ogóle jakiego urządzenia infrastruktury technicznej dotyczy ustalona opłata adiacencka, a tym samym nie jest możliwe ustalenie, czy jest to urządzeniem, o jakim mowa w art. 143 ust. 2 ustawy. Nadto w zaskarżonej decyzji nie wskazano, aby dla działki nr [..] stworzone zostały warunki podłączenia do wybudowanego urządzenia infrastruktury technicznej. Wreszcie, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, kiedy stworzone zostały warunki do podłączenia działki nr [..] do wybudowanego urządzenia infrastruktury technicznej. Określenie tej daty jest zaś niezbędne do ustalenia, czy decyzja w przedmiocie opłaty adiacenckiej wydana została w przewidzianym przepisami terminie. Określenie tej daty jest ponadto niezbędne do ustalenia, czy uwzględniona przez orzekające w sprawie organy wysokość stawki procentowej ustalona na podstawie stosownej uchwały miała zastosowanie w tym czasie. Co więcej, określenie tej daty ma istotne znaczenie dla oceny sporządzonego dla potrzeb sprawy operatu szacunkowego, w którym wartość wycenianej nieruchomości ustala się według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu, według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej (art. 146 ust. 3 ustawy). Ustalenie tej wartości w innym momencie aniżeli wskazany w art. 146 ust. 3 ustawy oznacza, że materiał dowodowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący a jego ocena była przedwczesna (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 797/07, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacje na ten temat zawiera oczywiście sporządzony przez rzeczoznawcę operat szacunkowy, jednakże w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek ustaleń organu w tym zakresie. Nieustalenie powyższych okoliczności świadczy o przeprowadzeniu postępowania z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie stwierdzić należy, że kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego A. Ś. w dniu 20 lutego 2015 r., który utracił swoją ważność w dniu 21 lutego 2016 r. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 156 ust. 3 ustawy, operat szacunkowy może być wykorzystany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Określony termin 12 miesięcy dotyczy również organu odwoławczego, jako organu merytorycznego w sprawie, zobligowanego z woli ustawodawcy do powtórnego rozpatrzenia całości sprawy, a nie jedynie do kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1371/09, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie, art. 156 ust. 4 ustawy wskazuje, że operat szacunkowy może być wykorzystany po upływie tego okresu, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego, który go sporządził. Natomiast zgodnie z § 58 ust. 1 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U z 2004 r. Nr 207 poz. 2109), potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego, który sporządził operat, następuje poprzez dołączenie do niego klauzuli, w której rzeczoznawca oświadcza o aktualności operatu. Rzeczoznawca majątkowy sporządzający operat szacunkowy podpisuje go, zamieszczając datę i pieczęć rzeczoznawcy majątkowego (§ 57 ust. 1 ww. rozporządzenia). Potwierdzenie aktualności operatu następuje więc przez sporządzenie dokumentu zawierającego stosowne oświadczenie rzeczoznawcy. Warunku tego nie spełnia jednakże znajdująca się w aktach sprawy "Klauzula aktualizacyjna", która została nadesłana do Kolegium przez rzeczoznawcę mailem, a skutkiem tego nie zawiera oryginalnego podpisu rzeczoznawcy oraz jego pieczęci. Kopia klauzuli aktualności nie stanowi dokumentu, na podstawie którego można wydać prawidłową decyzję w przedmiocie opłaty adiacenckiej. Potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego, który sporządził operat, następuje bowiem poprzez dołączenie do operatu szacunkowego klauzuli, w której rzeczoznawca oświadcza o aktualności operatu. Klauzula jest to osobny od operatu dokument, który stanowi potwierdzenie jego aktualności (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1458/09, niepubl.). Dlatego też, dokumentem, o którym mowa w art. 156 ust. 4 ustawy jest oryginał klauzuli albo poświadczona za zgodność z oryginałem kopia klauzuli potwierdzającej aktualność operatu. Sama odbitka ksero (czy wydruk skanu przesłanego drogą elektroniczną) nie jest dokumentem w rozumieniu przepisów k.p.a. i nie może dokumentu zastąpić. Stanowisko to nie powinno budzić sporu z uwagi na wagę klauzuli, która ma służyć rozstrzygnięciu, czy dane stanowiące podstawę wyceny i w efekcie oparta na nich wycena oraz naliczona opłata adiacencka, są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1058/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji w oparciu o nieaktualny już operat szacunkowy stanowi istotne naruszenie art. 156 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w konsekwencji i art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a. W tej sytuacji Sąd nie może ustosunkować się do merytorycznych zarzutów dotyczących wyceny zawartej w sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego operacie, zarówno w zakresie ustalenia wartości nieruchomości, jak i wysokości opłaty. Takie działanie Sądu nie znajdowałoby usprawiedliwienia w obowiązujących przepisach prawa, w szczególności w art. 156 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie jest bowiem możliwe traktowanie nieaktualnego operatu szacunkowego, jako podstawy do ustalenia wysokości odszkodowania. Bez potwierdzenia aktualności operatu nie można formułować żadnych wiążących konkluzji, sprowadzających się do jednoznacznego stwierdzenia, czy organy administracyjne prawidłowo ustaliły wysokość opłaty. W tym zakresie ustalenia Sądu mogłyby być uznane za przedwczesne, a w efekcie – nie mogące wywołać skutków, o których mowa w art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1058/11, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić przy tym należy, że z treści art. 40 § 1 k.p.a. wynika niewątpliwie, że pisma powinny kierowane do każdej strony indywidualnie. Dopiero bowiem wtedy konkretna strona jest podmiotem, w stosunku do którego dokonywana jest czynność doręczenia. Zbiorcze doręczanie pism o charakterze urzędowym nie jest zaś znane prawu polskiemu i to nie tylko z uwagi na tajemnicę korespondencji, ale również z uwagi na konieczność precyzyjnego i zindywidualizowanego określenia terminu dostarczenia pisma każdej z osobna stronie postępowania, od czego uzależniona jest między innymi możliwość kwestionowania rozstrzygnięć organów w toku instancji. Oznacza to, iż każdemu z podmiotów uczestniczących w postępowaniu powinna zostać doręczona decyzja w sposób indywidualny. Jednakże w ocenie Sądu, naruszenie przez Wójta Gminy w niniejszej sprawie dyspozycji art. 40 § 1 k.p.a., poprzez wysłanie decyzji z dnia 21 maja 2015 r. obojgu skarżącym w jednej przesyłce, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący M. M. prawidłowo skorzystał z prawa wniesienia od tej decyzji odwołania, a następnie zarówno on, jak i K. P. – M., wnieśli do Sądu skargi na decyzję organu odwoławczego, przy czym decyzja organu odwoławczego została już doręczona prawidłowo, osobnymi przesyłkami, obojgu skarżącym. Z uwagi na naruszenie wskazanych powyższej przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 czerwca 2016 r. Sąd miał bowiem na uwadze, że ponownie rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym, Kolegium może skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 136 k.p.a., tj. przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.