II SA/Gd 416/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor sądowy WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B., M. W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2025 r., nr WOP.7721.217.2023.MJ w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. P. B. i M. W., reprezentowane przez radcę prawnego, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego, w następującym stanie sprawy: Pismem z 25 lipca 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie puckim (dalej PINB) zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie zabudowy zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w obrębie [...]. Jednocześnie organ poinformował o planowanych oględzinach. W dniu 9 września 2019 r. przeprowadzono w obecności T. B. czynności kontrolne w wyniku których ustalono, że jak wynika z jego oświadczenia, w 2018 roku posadowił on bez wymaganego pozwolenia na budowę: obiekt budowlany, tj. domek holenderski o konstrukcji stalowej, nietrwale związany z gruntem (na bloczkach betonowych), pełniący funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 8,20 m x 3,00 m plus zadaszony taras o wymiarach 8,20 m x 3,40 m, a także – nie będący przedmiotem niniejszego postępowania - obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję gospodarczą. Postanowieniem z 3 października 2019 r. PINB wstrzymał roboty budowlane przy posadowieniu ww. domku holenderskiego wraz z zadaszonym tarasem, nakładając jednocześnie obowiązek przedstawienia wskazanych w postanowieniu dokumentów. Po uzyskaniu informacji, że P. B. nabyła od T. B. udział w działce nr [...], PINB postanowieniem z 6 sierpnia 2020 r. zmienił swoje postanowienie z 3 października 2019 r., nakładając obowiązek przedstawienia dokumentów na P. B. W dniu 21 września 2020 r. wpłynęło do PINB pismo P.B. z 17 września 2020 r., w którym wskazał ona, że wystąpiła do właściwego organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Jak przy tym poinformował Urząd Gminy Krokowej w piśmie z 29 grudnia 2020 r., wniosek ten został pozostawiony bez rozpatrzenia. Pismem z 18 stycznia 2021 r. PINB poinformował skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w odpowiedzi na co skarżąca wniosła o przedłużenie tego terminu do czasu ustania stanu epidemicznego. Decyzją z 8 marca 2021 r. PINB nakazał P. B. rozbiórkę obiektu budowlanego domku holenderskiego o konstrukcji stalowej, trwale związanego z gruntem (na bloczkach betonowych), pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 8,20 m x 3,00 m plus zadaszony taras o wymiarach 8,20 m x 3,40 m, posadowionego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z 17 czerwca 2021 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (WINB) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu WINB wskazał, że posadowienie domku holenderskiego na bloczkach betonowych, poprzez które obciążenia przenoszone są na grunt daje podstawę do uznania takiego posadowienia jako trwale związanego z gruntem, zatem spełnia definicję budynku z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Natomiast w ocenie organu odwoławczego wyjaśnień wymaga kwestia zadaszonego tarasu. Brak jest ustaleń PINB w kwestii tego, czy razem z domkiem holenderskim stanowią one całość konstrukcyjno-użytkową, czy są to dwa odrębne obiekty, tzn. budynek rekreacji i zadaszona wiata z podestem. Nadto WINB wskazał, że P. B. jest współwłaścicielką działki nr [...] wraz z M. B., zatem organ winien przeanalizować stroną podmiotową w postępowaniu. Postanowieniem z 16 września 2021 r. PINB wstrzymał roboty budowlane przy posadowieniu spornego domku holenderskiego wraz z zadaszonym tarasem i nałożył na obie współwłaścicielki – skarżące – obowiązek przedłożenia wskazanych w postanowieniu dokumentów. Pismem z 1 marca 2022 r. PINB poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Następnie decyzją z 1 lipca 2022 r. PINB nałożył na obie skarżące obowiązek rozbiórki spornego domku holenderskiego wraz z zadaszonym tarasem, posadowionego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z 8 września 2022 r. WINB uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 1 lutego 2023 r. zostały ponownie przeprowadzone oględziny, w wyniku czego ustalono, że na działce nr [...] znajdują się posadowione w 2018 r. trzy obiekty: posiadający instalację wodociągową domek holenderski, budynek o konstrukcji drewnianej trwale związany z gruntem oraz wiata o konstrukcji drewnianej nie połączona konstrukcyjnie z domkiem holenderskim. Decyzją z 5 października 2023 r. PINB nakazał skarżącym rozbiórkę wiaty o konstrukcji drewnianej nie połączonej konstrukcyjnie z domkiem holenderskim, posiadającej drewnianą podłogę ułożoną na drewnianych legarach oraz na bloczkach betonowych częściowo zagłębionych w gruncie rodzimym oraz na kotwach stalowych zagłębionych w gruncie, do których przykręcono elementy konstrukcyjne wiaty o wymiarach 3,40 m x 8,20 m, pobudowanej bez wymaganego zgłoszenia na terenie działki nr [...] obręb [...]. Składając odwołanie od ww. decyzji strona skarżąca poinformowała o zmianie nazwiska M. B. na W. W toku postępowania w dniu 18 listopada 2024 r. dokonano kolejnych oględzin zabudowy zlokalizowanej na działce nr [...], uprzednio wystosowując pismo informujące o planowanych oględzinach. Decyzją z 2 kwietnia 2025 r. WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że przedmiotowa budowla jest wiatą. Zdaniem organu jest ona przy tym trwale związana z gruntem – dach wsparty jest na słupach dodatkowo ustabilizowanych podłogą, zaś całość umieszczona jest na bloczkach betonowych oraz kotwach stalowych. WINB wskazał, że powierzchnia wiaty wynosi 27,88 m2. Nadto wiata wymagała zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Praw budowlanego). WINB wyjaśnił, że w obowiązującym planie miejscowym działka nr [...] jest oznaczona jako teren rolniczy, na którym zakazana jest wszelka zabudowa. Niecelowe zatem było prowadzenie postępowania legalizacyjnego. Organ drugiej instancji uwzględnił, że inwestorem był T. B., który jednak, z uwagi na zbycie udziałów w nieruchomości, nie legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W rezultacie obowiązek rozbiórki został nałożony na współwłaścicielki nieruchomości. W skardze na tak wydaną decyzję zarzucono naruszenie: 1) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu okoliczności, w zakresie których organ ustalił powierzchnie obiektu budowlanego i tym samym uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów czy też ich braku; 2) art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 29 ust. 1 pkt 16 w zw. z art. 49b ust. 1 i 3 Prawa budowlanego poprze przyjęcie, że obiekt budowlany – posadowiony na bloczkach betonowych, pełniący funkcję gospodarczą o wymiarach 3,40 x 8,20 m wymaga zgłoszenia, podczas gdy obiekt nie jest związany z gruntem i zgłoszenia nie wymaga. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja WINB z 2 kwietnia 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim z 5 października 2023 r. nakazująca rozbiórkę wiaty o konstrukcji drewnianej o wymiarach 3,40 m x 8,20 m pobudowanej bez wymaganego zgłoszenia na terenie działki nr [...], położonej w obrębie [...]. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie w dniu 19 września 2020 r. ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 471), ze względu na art. 25, który nakazuje stosować przepisy dotychczasowe do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie noweli. Niniejsze postępowanie administracyjne wszczęte zostało w 2019 r. Rozbiórka obiektu budowlanego jest najdalej idącą sankcją administracyjną skierowaną do podmiotów, które naruszyły przepisy reglamentujące proces budowlany, tzn. zrealizowały budowę bez wymaganego prawem pozwolenia lub zgłoszenia zamiaru budowy. Orzeczenie o rozbiórce następuje w toku postępowania, którego jednym z kluczowych elementów jest niesporna kwalifikacja wykonanych robót jako budowy obiektu budowlanego będącego budynkiem, budowlą czy też tymczasowym obiektem budowlanym oraz przesądzenie czy roboty te wymagały pozwolenia czy zgłoszenia. Stąd też terminem "samowola budowlana" określane są działania inwestycyjno-budowlane wykonane niezgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wyraża ogólną zasadę, zgodnie z którą rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych jest dopuszczalne po uprzednim uzyskaniu przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Jedyne wyjątki od tej zasady przewidziane zostały w art. 29, 29a i 30, w których enumeratywnie wskazano rodzaje robót budowlanych objęte obowiązkiem dokonania zgłoszenia bądź obowiązkiem sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz roboty budowlane nieobjęte reglamentacją administracyjną na etapie poprzedzającym rozpoczęcie realizacji inwestycji budowlanej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących parterowych, budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że określenie rodzaju naruszenia Prawa budowlanego powinno być dokonywane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli budowlanej, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji (por. wyrok NSA z 9 października 2019 r., II OSK 2805/17, LEX nr 2744688). Przed zakwalifikowaniem danej inwestycji jako samowoli budowlanej konieczne jest ustalenie, że w świetle przepisów Prawa budowlanego - obowiązujących w dacie budowy - zrealizowana inwestycja wymagała pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia. Takie dopiero ustalenia pozwalają zastosować środki administracyjnoprawne zwalczania bądź legalizacji samowoli budowlanej (por. wyrok NSA z 6 marca 2019 r., II OSK 974/17, LEX nr 2676045). Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do kwestii kwalifikacji prawnobudowlanej dokonanej przez organy, wskazać należy, że nie budzi wątpliwości Sądu kwalifikacja spornej zabudowy jako wiaty. W wyniku kolejnych przeprowadzonych w dniach 1 lutego 2023 r. i 18 listopada 2024 r. oględzin na działce nr [...] ustalono, że jednym z obiektów na niej się znajdujących jest właśnie wiata o konstrukcji drewnianej i wymiarach 3,40 m x 8,20 m, przy czym nie jest ona połączona konstrukcyjnie z innym obiektem, a posadowiona została częściowo na bloczkach betonowych a częściowo zakotwiona w gruncie. Wskazać w tym miejscu należy, że z uwagi na brak legalnej definicji wiaty, za jej podstawowe cechy uznaje się przede wszystkim wsparcie budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Ponadto przyjmuje się, że wiata powinna posiadać lekką konstrukcję i brak wydzielenia z przestrzeni przy pomocy przegród budowlanych. Częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają słupy, nie ściany. Wiata nie może być obiektem zamkniętym, a więc obudowanym ze wszystkich stron. Zarazem wiata może przylegać do budynku. Kwalifikacja obiektu budowlanego jako wiaty wymaga m.in. uwzględnienia jego funkcji (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 2083/22, CBOSA). Oględziny nieruchomości, poparte dokumentacją fotograficzną, potwierdzają ustalenia organów, że sporny obiekt jest wiatą, tzn. zadaszeniem na słupach o lekkiej drewnianej konstrukcji. Sąd orzekający podziela przy tym wypracowany w orzecznictwie pogląd w praktyce administracyjnej, odmienny niż na gruncie prawa cywilnego, że o trwałości związania z gruntem decyduje taki sposób posadowienia obiektu, który zapewnia całej konstrukcji pełną stabilność, uniemożliwiając czynnikom zewnętrznym przesunięcie czy wręcz zniszczenie. Za trwale związane z gruntem uznaje się więc budowle posadowione na jego powierzchni, jednakże w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się więc do posadowienia obiektu na tyle trwale, aby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce (zob. NSA z: 26 lutego 2025 r. sygn. II OSK 1739/22, z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1261/15, 20 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 989/18, 11 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 1884/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się także, że trwałości związania z gruntem nie niweczy możliwość jego demontażu i przeniesienia w inne miejsce, gdyż jest to jedynie okoliczność mogąca przesądzać o tymczasowości takiego obiektu, a nie o trwałości związania z gruntem (zob. wyroki NSA z: 15 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2836/17 i 8 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 1288/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu stwierdzone w toku oględzin z 11 listopada 2024 r. posadowienie wiaty na drewnianych legarach usytuowanych na bloczkach betonowych częściowo zagłębionych w gruncie rodzimym oraz na kotwach stalowych zagłębionych w gruncie, do których przykręcono elementy konstrukcyjne wiaty, wbrew zarzutom skargi stanowi o jej trwałym związaniu z gruntem. Istotna w okolicznościach sprawy jest przy tym powierzchnia analizowanej wiaty. Jak wynika z protokołu oględzin ma ona wymiary 3,40 x 8,20 m, a więc jej powierzchnia wynosi 27,88 m2, co oznacza, że nie przekracza powierzchni 35 m2. Zgodnie z obowiązującym na dzień wydania skarżonej decyzji art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c) Prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących wiat – o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Powyższe oznacza, że sporna wiata wymaga zgłoszenia. Co więcej, wymagała takiego zgłoszenia także w okresie jej pobudowania. Zgodnie bowiem z obowiązującym wówczas art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Realizacja wiaty o powierzchni nieprzekraczającej 35 m2 objęta jest więc obecnie i w dacie jej realizacji przez inwestora - reglamentacją, wymagającą od niego zgłoszenia, co prawidłowo ustaliły organy obu instancji. Prawidłowo również organy ustaliły stronę podmiotową postępowania i adresatki nałożonego obowiązku rozbiórki. Jak wynika z ustaleń organów, w szczególności wyjaśnień strony i aktu notarialnego repertorium A nr [...] z 30 września 2019 r. - skarżące są współwłaścicielkami wiaty, a zatem to do nich powinien być skierowany obowiązek, jako osób posiadających prawo dysponowania nieruchomością. Zgodnie z art. 49b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r., organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższej regulacji wynika, że jeżeli według wstępnej oceny organu nadzoru budowlanego nielegalna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie na podstawie art. 49b ust. 2, w którym: wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych, gdy budowa nie została zakończona, i nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni określonych dokumentów. Na postanowienie to nie służy zażalenie (zob. LEX: A. Gliniecki [w:] A. Despot-Mładanowicz, Z. Kostka, A. Ostrowska, W. Piątek, A. Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 49(b), wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 czerwca 2011 r., II SA/Go 207/11, LEX nr 1012087). Mówiąc o zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy mieć na uwadze ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności zgodność ta musi wynikać z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo – w przypadku braku takiego planu dla terenu, na którym jest zlokalizowany obiekt budowlany – z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu W okolicznościach niniejszej sprawy uwzględnić należy, że działka nr [...] położona jest na obszarze obowiązywania planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Gminy Krokowa nr XLVII/478/2022 z dnia 31 marca 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Karwieńskie Błota I i II w Gminie Krokowa (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2022 r., poz.2024 z dnia 2022.05.25). Z karty terenu nr 11 pkt 1 wynika przy tym, że przeznaczenie terenu to tereny rolnicze, na którym zgodnie z pkt 9 - ustala się zakaz wszelkiej zabudowy. Sąd w składzie orzekającym podziela zatem stanowisko WINB uznające za niecelowe prowadzenie postępowania legalizacyjnego w sytuacji, gdy analizowana zabudowa pozostaje w jednoznacznej sprzeczności z ww. przepisami o planowaniu przestrzennym. Z uwagi na wynikający z planu miejscowego zakaz zabudowy nie jest możliwe jej zalegalizowanie, co wynika z powołanego wyżej art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Bezsporne jest przy tym, co w toku postępowania organy ustaliły, że posadowienie w 2018 roku wiaty nie zostało poprzedzone zgłoszeniem zamiaru jej wybudowania. W konsekwencji Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko WINB, że z uwagi na brak możliwości zalegalizowania obiektu, należało nakazać jego rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Podkreślenia bowiem wymaga, że jeżeli budowa obiektu budowlanego jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wykluczone jest prowadzenie do procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś organ orzekający jest zobowiązany wydać decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje przy tym zarzut strony skarżącej w zakresie dotyczącym niewskazania przez WINB okoliczności, w których dokonano ustaleń powierzchni spornego obiektu budowlanego. Strona skarżąca podniosła, że uniemożliwiło jej to wypowiedzenie się co do zebranych dowodów czy też ich braku. Wskazać w tym miejscu jednak należy, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji WINB wskazał na wyniki oględzin przeprowadzonych w dniach 1 lutego 2023 r. i 18 listopada 2024 r., podając dokonane w toku oględzin ustalenia w zakresie wymiarów wiaty wynoszących 3,40 m x 8,20 m. Powyższe umożliwia, po zastosowaniu prostej funkcji w postaci mnożenia, poznanie przez stronę skarżącą, reprezentowaną przy tym przez profesjonalnego pełnomocnika, że z oględzin wynika powierzchnia spornej wiaty wynosząca 27,88 m2. Co więcej, strona skarżąca nie kwestionuje ani też w toku postępowania przed organami nie kwestionowała ustalonych wymiarów wiaty czy jej powierzchni, także w piśmie z 16 marca 2023 r., w którym odniosła się do przedłożonego jej protokołu z oględzin, czy w odwołaniu z 24 października 2023 r., w którym strona skarżąca przytoczyła ustalone przez PINB wymiary wiaty. Sąd podziela stanowisko orzecznictwa, że aby naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. mógł stanowić podstawę uchylenia decyzji, koniecznym jest wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2021 r. sygn. III OSK 4875/21, CBOSA). W ocenie Sądu skarżące nie wykazały jednak uchybienia organu w powyższym zakresie ani tym bardziej – istotnego jego wpływu na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, ani też naruszenia innych przepisów postępowania w sposób, który mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, w tym przepisów wskazanych w skardze. Biorąc pod uwagę powyższe, na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143), Sąd skargę oddalił. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, przy zastosowaniu art. 119 pkt 2 ww. ustawy, na wniosek skarżących sformułowany w piśmie z 30 czerwca 2025 r., przy braku sprzeciwu organu.