II SA/Gd 436/15

Dnia Dnia 8 stycznia 2016r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 21 września 2008r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. Rada Miejska podjęła w dniu 21 września 2006 r. uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego: Grodzisko, Zamek, Las komunalny i ośrodek sportu i rekreacji (OSiR) nad Jeziorem R. w C. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 20 ust. 1 w zw. z art. 15, art. 16 ust. 1, art. 17, art. 29 i art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. nr 142, poz. 1591 ze zm.). W dniu 5 września 2012 r. J. G. zwrócił się do Rady Miasta z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały z dnia 21 września 2006 r. nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej przy ul. J. [...] w C., stanowiącej jego własność. Zdaniem skarżącego uchwała ta narusza zapisy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta C. z dnia 15 czerwca 1998 r. poprzez ograniczenie powierzchni zabudowy do 300 m², zakaz lokalizacji reklam i wyznaczenie linii zabudowy w odległości 15 metrów od krańca ulicy J. [...] oraz od granicy sąsiednich działek. Zapisy te jako niezawarte w Studium stanowią o naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego. Ponadto, wprowadzone w planie nakazy stanowią rażące ograniczenia wykonywania posiadanych przez niego uprawnień właścicielskich. Rada Miejska w C., uchwałą z dnia 10 października 2012 r. nr [...], odmówiła uchylenia uchwały z dnia 21 września 2006 r. nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej w C. przy ul. J. [...]. Rada wyjaśniła, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został zmieniony uchwałą Rady Miejskiej w C. z dnia 28 marca 2008 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego Grodzisko, Zamek, Las komunalny i Ośrodek Sportu i Rekreacji (OSiR) nad Jeziorem R. w C. w załączniku graficznym w części dotyczącej ustalenia linii wyznaczającej obszar, w którym dopuszcza się lokalizację zabudowy na terenie zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych (teren 54R/RM). Na dzień uchwalenia zaskarżonego planu oraz jego zmiany obowiązywało Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego – uchwała Rady Miejskiej w C. z dnia 15 czerwca 1998 r. nr [...]. W kierunkach polityki przestrzennej tego Studium działka nr [...] położona przy ul. J. [...] została przypisana do strefy 5 – otwartej – tereny rolne a § 25 ust 5 Studium wskazał, że na obszarach tych tereny o glebach klasy III i IV wyłączone są z nowej zabudowy, dopuszcza się zabudowę siedliskową rolniczą w gospodarstwach o powierzchni powyżej 1 ha. W zaskarżonym planie, działka nr [...] położona przy ul. J. [...] została oznaczona symbolem 54 R/RM – tereny rolnicze z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych. W ocenie Rady ustalenia Studium i planu są ze sobą zgodne. Przedmiotowa działka posiadała powierzchnię 1 ha i min. klasyfikację gruntu rolnego RIVa. Funkcja terenów rolniczych z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej jest zgodna z kierunkiem polityki przestrzennej miasta C. określonej w Studium. Pozostałe ustalenia, tj. obszar wskazany pod zabudowę, zakaz lokalizacji reklam i powierzchnia zabudowy zostały określone stosownie do przeznaczenia terenu W związku z nieuwzględnieniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia 21 września 2006 r. nr [...], domagając się jej uchylenia w części dotyczącej nałożonych ograniczeń w stosunku do działki nr [...] oznaczonej symbolem 54R/RM. Skarżący wyjaśnił, że uchwała Rady nr [...] nie dotyczyła zniesienia zakazu lokalizacji reklam i obiektów tymczasowych na terenie oznaczonym symbolem 54 R/RM, zniesienia obszaru, na którym dopuszcza się lokalizację zabudowy na terenie oznaczonym symbolem 54 R/RM, określenia dla terenu oznaczonego symbolem 54 R/RM powierzchni zabudowy siedliskowej, określenia dla terenu oznaczonego symbolem 54 R/RM powierzchni zabudowy gospodarczej – dlatego też zasadne jest domaganie się uchylenia uchwały z dnia 21 września 2006 r. Uchwała ta z kolei jest, zdaniem skarżącego, sprzeczna z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta C. z dnia 15 czerwca 1998 r., a tym samym narusza ona przepis art. 15 pkt 1 i art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w C. wniosła o jej oddalenie i podniosła, że skarżący nie wskazuje na czym polega zarzucana sprzeczność planu ze studium. Skoro celem studium jest określenie polityki przestrzennej gminy i lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, to akt taki musi być ogólniejszy od miejscowego planu. Plan nie musi być wierną kopią studium a jedynie winien rozwijać i uszczegóławiać rozwiązania przyjęte w studium. Zgodność planu ze studium nie może polegać na zgodności dosłownej. Jednakże, analiza treści zapisów studium - §8, § 13 pkt 4, § 14 pkt 2 i 6, § 25, § 36 pkt 3.1 i 5 z treścią planu zagospodarowania przestrzennego w części obejmującej nieruchomość skarżącego, tj. rozdział 3 pkt 47 Karta dla terenu 54 R/RM, nie pozwala na ustalenie istnienia rozbieżności pomiędzy tymi zapisami. Na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że zarówno wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak i skarga w istocie dotyczą uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia 21 września 2006 r. nr [...] zmienionej uchwałą Rady Miejskiej w C. z dnia 28 marca 2008 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego Grodzisko, Zamek, Las komunalny i Ośrodek Sportu i Rekreacji (OSiR) nad Jeziorem R. w C. w zakresie załącznika graficznego. Wyrokiem z dnia 28 maja 2013r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 761/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia 21 września 2006r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego: Grodzisko, Zamek, Las komunalny i ośrodek sportu i rekreacji(Osi R) nad jeziorem R. w C., zmienionej uchwałą Rady Miejskiej w C. z dnia 28 marca 2008r. nr [...], w części dotyczącej nieruchomości skarżącego J. G. położonej w C. przy ul. J. [...], stanowiącej działki oznaczone numerami [...], [...] i [...] karta terenu 54R/RM oraz zasądził od Rady Miejskiej w C. na rzecz skarżącego kwotę 797zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na następujących ustaleniach: W pierwszej kolejności Sąd ustalił, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy zagospodarowania nieruchomości skarżącego ukształtowanej uchwałą Rady Miejskiej w C. z dnia 21 września 2006 r. nr [...] zmienioną uchwałą Rady Miejskiej w C. z dnia 28 marca 2008 r. nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego Grodzisko, Zamek, Las komunalny i Ośrodek Sportu i Rekreacji (OSiR) nad Jeziorem R. w C. w zakresie załącznika graficznego. Uchwała z 2008 roku wprowadziła jedynie zmianę załącznika graficznego w części dotyczącej ustalenia linii wyznaczającej obszar, w którym dopuszcza się lokalizację zabudowy na terenie zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych określonych na załączniku graficznym. Jednocześnie postanowiono, że tekst uchwały z 2006 roku pozostaje bez zmian. W uzasadnieniu uchwały z 2008 roku wskazano, że w załączniku graficznym do uchwały z 2006 roku wystąpił błąd kreślarski dotyczący linii wyznaczającej obszar, w którym dopuszcza się lokalizację zabudowy na terenie 54 R/RM. Uchwała z 2008 roku została podjęta w celu sprostowania tego błędu Ustalenia uchwały zmieniającej mogą być więc rozpatrywane jedynie łącznie z uchwałą z 2006 roku. Z drugiej zaś strony od 2008 roku uchwałę z 2006 roku można rozpatrywać tylko i wyłącznie w znaczeniu nadanym jej zmianą z 2008 roku. Stąd też przedmiotem postępowania w sprawie był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 2006 roku w brzmieniu nadanym mu uchwałą z 2008 roku. Następnie Sąd wskazał, że skarga J. G. wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 roku, nr 142, poz. 1591 ze zm.), stanowiącym że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego - zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego, stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Następnie Sąd wskazał, że podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego są uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym). Sąd ustalił, że w niniejszej sprawie skarżący wezwał organ gminy do usunięcia naruszenia prawa, tym samym spełniony został formalny warunek wniesienia skargi na uchwałę. Skarga wniesiona została również z zachowaniem terminu ustawowego określonego w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, skarżący zawarł w skierowanym do Rady Miejskiej w C. piśmie z dnia 1 września 2012 r. Wezwanie wpłynęło do Rady w dniu 5 września 2012 r. Rada Miejska w C. uchwałą z dnia 10 października 2012 r., doręczoną pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 października 2012 r. odmówiła uchylenia uchwały. Skarga została wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r., a więc w terminie z art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Termin trzydziestu dni od doręczenia odpowiedzi na wezwanie upływał bowiem z końcem dnia 21 listopada 2012 r. Druga przesłanka konieczna dla skutecznego wniesienia skargi oznacza, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie "jego interes prawny lub uprawnienie". Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Skarżący J. G. jest właścicielem działek nr [...], [...] i [...] (przed podziałem działka nr [...]) przy ul. J. [...] w C., które podlegają ustaleniom miejscowego planu wprowadzonym zaskarżoną uchwałą i położone są na terenie, na którym obowiązuje ograniczony obszar zabudowy. Skarżący stwierdził, że uchwała narusza jego interes prawny. Zakwestionował on mianowicie sposób wyznaczenia powierzchni zabudowy z ograniczeniem do 300 m 2, zakaz lokalizacji reklam i wyznaczone linie zabudowy. Działki nr [...], [...] i [...] znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 54 R/RM. Funkcja podstawowa tereny rolnicze z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych. Zabudowa została dopuszczona wyłącznie w obszarze wskazanym na rysunku planu, przy czym według części tekstowej nie wyznaczono nieprzekraczalnych linii zabudowy, natomiast wskaźnik powierzchni zabudowy określono na maksymalnie 300 m 2, a ponadto wprowadzono zakaz lokalizacji reklam. Sąd uznał, że skarżący, jako właściciel nieruchomości objętej opracowaniem przedmiotowego planu, ma legitymację do wniesienia skargi, gdyż ustalenia dotyczące jego nieruchomości, a zwłaszcza ustalenia ograniczające możliwość zabudowy, naruszają jego interes prawny wynikający z przysługującego mu prawa własności. Obowiązujące w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.)-zw. dalej ustawą przewidują, że ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach określonej procedury unormowanej w tej ustawie. Z art. 28 ust. 1 ustawy wynika, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zatem zachowanie wymogów tej procedury podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Sąd wskazał, że w § 1 zaskarżonej uchwały stwierdzono zgodność planu z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta C. uchwalonego przez Radę Miejską w C. dnia 15 czerwca 1998 r. uchwałą nr [...]. Stosownie do art. 9 ustawy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Studium zawiera część tekstową i graficzną. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Oznacza to, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. Z przedłożonego przez organ Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską w C. uchwałą z dnia 15 czerwca 1998 r. nr [...] wynika, że objęte skargą działki nr [...], [...] i [...] (poprzednio działka nr [...]) położone przy ul. J. [...] znajdują się w strefie 5 – otwartej – tereny rolne. Stosownie do § 25 ust. 5 Studium na obszarach tych tereny o glebach klasy III i IV wyłączone z nowej zabudowy, przy czym dopuszcza się zabudowę siedliskową rolniczą w gospodarstwach o powierzchni powyżej 1 ha. Sąd ustalił, że w studium nie zostały zawarte konkretne, precyzyjne i kategoryczne ustalenia dotyczące nieruchomości skarżącego takie jak ograniczenie powierzchni zabudowy do 300 m2, linia zabudowy czy też zakaz lokalizacji reklam. Sąd podzielił stanowisko organu, że studium i plan stanowią odrębne akty mające inny przedmiot i cele. Cele Studium zostały skonkretyzowane w przepisach art. 9-12 ustawy i różnią się one od działań związanych z uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewidzianych w art. 14-20 ustawy. Zestawienie treści przepisów art. 10 i art. 15 wskazuje, że inne są zakresy przedmiotowe Studium oraz planu miejscowego. W Studium winny zostać określone uwarunkowania odnoszące się do zagospodarowania przestrzennego gminy, których katalog wymieniony został w art. 10 ust. 1ustawy. Zgodnie z art. 10 ust. 2 w Studium określa się m.in. kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów (pkt 1), kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów (pkt 2). Stosownie do art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy. w Studium określa się kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy. Z kolei przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy stanowił, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Zestawienie tych przepisów obrazuje różnicę między kierunkami zagospodarowania przestrzennego, które winno określać Studium, a ustaleniami planu miejscowego. Z powyższych względów Sąd stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie zachodzi niezgodność między zaskarżoną uchwałą a studium. Ustalenia miejscowego planu, określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości. Prawo własności, mimo że konstytucyjnie chronione, nie jest prawem bezwzględnym i może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności jednostki (art. 64 ust. 2 Konstytucji RP). W myśl art. 140 kodeksu cywilnego właściciel rzeczy korzysta z niej z wyłączeniem innych osób zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego z tym, że przy wykonywaniu własności jest ograniczony treścią przepisów szczególnych. Tymi przepisami szczególnymi są między innymi regulacje zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika nakaz równego traktowania obywateli wobec obowiązującego prawa, przy czym nie oznacza on zakazu różnicowania ich sytuacji w stanowionych normach prawnych, jako że rada może ustanawiać ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego. Wobec tego każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności musi być adekwatnie szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione. Sąd stwierdził, że Rada Miejska w C. winna była szczegółowo wyjaśnić przyjęte w zaskarżonej uchwale przeznaczenie nieruchomości skarżącego, w szczególności czy sposób ustalenia zagospodarowania należących do skarżącego działek zakwalifikowanych do terenu oznaczonego w planie symbolem 54 R/RM, a w szczególności wyznaczenie terenu przeznaczonego pod zabudowę i ograniczenie powierzchni zabudowy odpowiada zasadzie proporcjonalności, wynikającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Rada nie wykazała że konieczność ograniczenia prawa własności skarżącego jest niezbędna dla realizacji innych celów, tj. dla potrzeb społeczności lokalnej czy ochrony zabytków, czy też walorów przyrodniczych. Sąd wskazał, że pełnomocnik organu wyjaśnił, że nieruchomość skarżącego położona jest na strategicznym terenie w otoczeniu parku, zamku i terenów przeznaczonych na cele rekreacji i sportu. Według Studium jest to 5 – otwarta strefa miasta, w której znajdują się korytarze ekologiczne, tereny wolne od zabudowy, tereny rekreacyjne i wyjątkowo dla odpowiednich klas gruntów została przewidziana zabudowa zagrodowa. Funkcja ta została przewidziana również z uwagi na dotychczasowe zagospodarowanie działki skarżącego. Na tym samym terenie 54 R/RM znajduje się grunt miasta, który nie został przewidziany pod zabudowę. Nadto wskazano, że teren przeznaczony pod zabudowę został wyznaczony poprzez jego wyrysowanie, gdyż niewłaściwe byłoby ustalanie linii zabudowy dla zabudowy zagrodowej. Odległość od granicy terenu przeznaczonego pod zabudowę określono na 15 m z uwagi na zabudowę wielorodzinną przewidzianą w innym planie na terenie bezpośrednio graniczącym z nieruchomością skarżącego od strony północnej. Natomiast od strony działki należącej do miasta przewidziano możliwość zabudowy aż do granicy nieruchomości skarżącego. Po przeciwnej stronie ulicy znajduje się typowa zabudowa miejska - wielorodzinna oraz bliźniacza, a także jezioro i tereny sportowe. Zakaz lokalizacji reklam dotyczy całego obszaru objętego planem i wynika z zabytkowego charakteru tego terenu. W rozpatrywanej sprawie to niewątpliwie Rada winna wykazać jednoznacznie dlaczego działki skarżącego nie mogą być zabudowane w większym rozmiarze. Wskazane przez Radę okoliczności, a przede wszystkim fakt, że plan dotyczy zabytkowego terenu uzasadniają, zdaniem Sądu, jedynie zakaz lokalizacji reklam. Rada nie wyjaśniła w sposób przekonujący dlaczego w taki sposób ustalono obszar, na którym została dopuszczona zabudowa oraz związany z nią wskaźnik powierzchni zabudowy. Ma to istotne znaczenie z uwagi intensywne zagospodarowanie terenów położonych po drugiej stronie ulicy J., a także w sąsiedztwie nieruchomości skarżącego od strony północnej, na którym to inny plan przewiduje zabudowę wielorodzinną. Nie zostało także wyjaśnione czy poprawa warunków dla przestrzeni publicznej nie mogła być zrealizowana mniejszym zakresie. Sąd stwierdził, że Rada nie wykazała konieczności ograniczenia przysługującego skarżącemu prawa własności, przyjęte rozwiązanie naruszają art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 140 kc. W planie powinny być wyraźnie wskazane tereny o różnym przeznaczeniu. W zaskarżonej uchwale określono teren 54 R/RM jako tereny rolnicze z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych. Jednak funkcję taką ma jedynie obszar zaznaczony na załączniku graficznym, jako że pozostała część terenu nie może zostać w ogóle zabudowana. Linia wyznaczona na załączniku graficznym rozgranicza bowiem tereny o różnym sposobie użytkowania, co zresztą wynika wprost z uzasadnienia uchwały z 2008 roku. W ocenie Sądu wątpliwości budzi zarówno taki sposób określenia przeznaczenia terenu, jak też granic obszaru przeznaczonego pod zabudowę i ich znaczenia. Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że Rada Miejska w C. podjęła zaskarżoną uchwałę w części dotyczącej nieruchomości skarżącego z przekroczeniem przysługującego jej władztwa planistycznego, naruszając w ten sposób art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób określony w art. 28 ust. 1 ustawy. Z tego powodu na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność uchwały w zaskarżonej części. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Miejska w C. zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 53 i art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez rozpoznanie skargi, 2. Art. 57 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd do rozpoznania skargi na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 10 października 2008r., która nie podlega zaskarżeniu, 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu nieważności uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia 21 września 2006r., nr [...], zmienionej uchwałą Rady Miejskiej z dnia 28 października 2008r nr [...], w części dotyczącej nieruchomości skarżącego położonej w C. przy ul. J. [...], stanowiącej działki nr [...], [...] i [...] karta terenu 54R/RM, mimo że Sąd nie dopatrzył się sprzeczności miedzy zaskarżonymi uchwałami, a obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętym przez radę Miejską w C. uchwałą z dnia 15 czerwca 1998r., nr [...]. Mając na względzie powyższe skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów: 1) pisma skarżącego z dnia 13 kwietnia 2008r. na okoliczność wezwania organu do uznania przyjętego mocą uchwały Rady Miejskiej w C. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego za nieważny z mocy prawa, 2) pisma Urzędu Wojewódzkiego z dnia 18 czerwca 2008r. na okoliczność przekazania organowi według właściwości do rozpoznania pisma skarżącego, które uznane zostało jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, 3) pisma organu z dnia 21 lipca 2008r. wraz z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. w sprawie rozpatrzenia wezwania J. G. z dnia 13 kwietnia 2008r. (wpływ według właściwości 23 czerwca 2008r.) do usunięcia naruszenia prawa wraz z potwierdzeniem odbioru na okoliczność upływu terminu do skutecznego złożenia skargi na uchwałę rady Miejskiej w C. z dnia 28 marca 2008r. nr [...]. Pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, względnie o zmianę zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w przypadku skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. zgodnie, z którym skargę wnosi się w terminie [...] dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest surogatem środków odwoławczych, co wynika z art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.. Nie jest możliwe kilkukrotne korzystanie przez ten sam podmiot w stosunku do tego samego aktu z uprawnienia przewidzianego w powołanym art. 101 ust. 1. Natomiast skarżący już w 2008r. wezwał Radę Miejską w C. do usunięcia naruszenia prawa. Okoliczność ta nie została ujawniona na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Pismo z dnia 13 kwietnia 2008r. zostało organowi przekazane przez Urząd Wojewódzki. W piśmie tym skarżący wnosił o uznanie za nieważny z mocy prawa miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej nieruchomości, będących jego własnością. Rada Miejska w C. w dniu 14 lipca 2008r. na mocy uchwały nr XXXIII/178/ 2008 na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym odmówiła zmiany uchwały z dnia 21 września 2006r. nr [...] zmienionej następnie uchwałą z dnia 28 marca 2008r. nr [...]. Skarżącemu przysługiwało więc złożenie skargi do sądu, jednakże z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 53 p.p.s.a. Skarżący nie złożył w terminie skargi na ww. uchwały, wobec czego stracił możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały, która jego zdaniem narusza prawo. Termin do wniesienia skargi powinien być liczony od daty pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że powyższe ustalenia dotyczące powtórnego złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa zostały poczynione po wydaniu zaskarżonego wyroku, na etapie badania całości korespondencji prowadzonej ze skarżącym, zgromadzonej w ciągu ostatnich kilku lat. Uchybienie nie zostało w sposób należyty ujawnione na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, co jednakże nie stoi na przeszkodzie stwierdzenia wadliwości tego postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik J. G. wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2015r. w sprawie o sygn. akt II OSK 226/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że główny ciężar skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 53 i art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegający na rozpoznaniu skargi wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu tego zarzutu pełnomocnik organu wskazał, że Rada Miejska w C. w dniu 14 lipca 2008r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie rozpatrzenia wezwania J. G. z dnia 13 kwietnia 2008r. (wpływ przekazania wg. właściwości 23 czerwca 2008r) do usunięcia naruszenia prawa, którą odmówiła zmiany uchwały nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 23 września 2008r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania dla terenu obejmującego: Grodzisko, Zamek, las komunalny i ośrodek sportu i rekreacji (OSiR) nad Jeziorem R. w C.. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że uchwałę załączoną do pisma Rady Miejskiej w C. z dnia 21 lipca 2004r. skarżący odebrał osobiście w dniu 21 lipca 2008r.Wobec tego skarżącemu prawo do wniesienia skargi na uchwałę z dnia 23 września 2008r. przysługiwało w związku z tym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a ponieważ z tego prawa nie skorzystał we właściwym terminie, to utracił prawo do skutecznego wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny przytoczył treść przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 594 ze zm.) i wskazał, że z treści tego przepisu wynika, że koniecznym warunkiem formalnym do skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie wezwanie organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę, do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego przez wydanie zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny podał, że podziela pogląd wyrażony w postanowieniu wydanym w składzie 7 sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002r. sygn. akt OSA2/02, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia określone w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Wskazano, że pogląd ten utrwalił się w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 1 lipca 2014r. II OSK 1684/14, postanowienie z dnia 11 kwietnia 2014r, II OSK 875/14, postanowienie z dnia 15 października 2013r. II OSK 2568/13, postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2012, I OSK 1656/12, postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2010r., II OSK 289/10, postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2008r., II OSK 552/08; wszystkie publ. CBOiOSA). W orzecznictwie podkreśla się, że wezwanie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym. Wezwanie to jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu kontrolę uchwały rady gminy lub zarządzenia organu wykonawczego gminy pod względem ich zgodności z prawem. Wezwanie to konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone oraz zaskarżoną uchwałę (zarządzenie).Nie można instytucji wezwania, o której mowa w powoływanym art. 101 ust. 1 traktować jak czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby wezwanie znaczenia prawnego i powodowałby destabilizację obrotu prawnego. Ponadto takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie ww. przepisu w pozycji uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, jak i przepisem art. 79. Odnosząc przedstawione rozważania do rozpoznawanej sprawy NSA stwierdził, że w związku z okolicznościami wskazanymi w skardze kasacyjnej popartymi załączonymi do niej dowodami, zachodzi konieczność wyjaśnienia przez Sąd pierwszej instancji kwestii dopuszczalności wniesionej przez skarżącego w piśmie z dnia 9 listopada 2012r. skargi na uchwałę nr [...] rady Miejskiej w C. z dnia 23 września 2008r. pod względem spełnienia warunków formalnych do jej wniesienia. Za chybiony NSA uznał natomiast zarzut sformułowany w ppkt 2 skargi kasacyjnej, że do rozpoznania Sąd I instancji przyjął niepodlegającą zaskarżeniu uchwałę nr [...], w sytuacji gdy pełnomocnik skarżącego do protokołu rozprawy z dnia 8 maja 2013 r. oświadczył, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak i skarga dotyczą planu uchwalonego w 2006r. zmienionego jedynie w zakresie załącznika graficznego w 2008r. jednocześnie wskazano, ze poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje sformułowany w pkt 2 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, gdyż jego rozpoznanie byłoby przedwczesne z uwagi na konieczność zbadania dopuszczalności skargi. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia [...] sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U .z 2012r. , poz. [...]0 ze zm.)-dalej zw. p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd o pewnej wartości, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu, prawa do wydania takiej, a nie innej decyzji. Nadto stosownie do art. 153 ww. ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą ten sąd, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że koniecznym jest ustalenie, czy skarżący skutecznie, a więc w sposób umożliwiający rozpoznanie przez sąd zarzutów dotyczących planu miejscowego w odniesieniu do nieruchomości skarżącego wniósł skargę na uchwałę dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przytoczonym uzasadnieniu wyroku wskazano, że w konsekwencji niezbędnym jest wyjaśnienie przez sąd I instancji kwestii dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego w piśmie z dnia 9 listopada 2012r. na uchwałę nr [...] rady Miejskiej w C. z dnia 23 września 2008r. pod względem spełnienia warunków formalnych do jej wniesienia. Podkreślić należy, że dokonując tych wskazań co do dalszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że konieczność wyjaśnienia dopuszczalności wniesionej skargi winna być dokonana w związku z okolicznościami wskazanymi w skardze kasacyjnej, popartymi załączonymi do niej dowodami. W konsekwencji, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku, Sąd I instancji winien przy dokonywaniu wskazanej wyżej oceny dopuszczalności skargi uwzględnić złożone przez pełnomocnika Rady Miejskiej w C. przy skardze kasacyjnej dowody. W tym stanie rzeczy bez znaczenia jest ta okoliczność, że powołane w skardze kasacyjnej i załączone do niej nowe dowody nie zostały złożone w trakcie postępowania przed sądem I instancji. Dokonując ustaleń we wskazanym zakresie Sąd zważył, że do skargi kasacyjnej Rada Miejska załączyła: 1 Pismo skarżącego z dnia 13 kwietnia 2008r. skierowane do Wojewody. W piśmie tym skarżący wniósł o uznanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej nieruchomości J. [...] za nieważny z mocy prawa. W uzasadnieniu skarżący powołał się na przeprowadzoną dyskusję nad planem zagospodarowania przestrzennego dotyczącą nieruchomości J. [...], a zwłaszcza linii zabudowy, ograniczeń dotyczących całej nieruchomości, wodociągu miejskiego. Skarżący podniósł, że w trakcie dyskusji zaprotokołowano, że w stosunku do Studium Kierunków Rozwoju Miasta C. nie zostały wprowadzone żadne dodatkowe ograniczenia-zgodnie ze Studium jest to teren zabudowy siedliskowej a linię zabudowy wskazano na mapie i określono na 9 metrów od drogi co było zgodne z wcześniejszą decyzją o warunkach zabudowy. Plan uchwalony różni się od tego co zostało już ustalone. Skarżący wskazał, że w planie nie została zachowana dotychczasowa linia zabudowy ulicy J. a skarżący nie otrzymał żadnego wyjaśnienia w tej sprawie, niezgodnie ze Studium zostały wprowadzone zakazy, które w sposób nieuzasadniony ingerują w prawo własności skarżącego. Są to następujące zakazy: zakaz umieszczania reklam na terenie własnej posesji, zakaz tymczasowych obiektów budowalnych, ograniczenie powierzchni zabudowy do 300mkw na około 3ha ogólnej powierzchni. Skarżący podniósł, że powyższe zapisy uniemożliwiają mu podjęcie działalności gospodarczej (agroturystyki połączonej z eksploatacją stawów rybnych w ilości 9szt.o pow. 1ha). 2.Pismo Wojewody skierowane do Przewodniczącej Rady Miasta C. z dnia 18 czerwca 20108r. przekazujące według właściwości skargę złożoną w oparciu o art. 227 i 228 kpa przez skarżącego dotyczącą zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismo zostało przesłane skarżącemu. W piśmie tym skarżący został poinformowany, że wniosek sformułowany w skardze z dnia 13 kwietnia 2008r. brzmiący "wnoszę o częściowe unieważnienie planu zagospodarowania przestrzennego" dotyczy zadań własnych gminy określonych w ustawie o samorządzie gminnym. Zadania w zakresie planowania i zagospodarowania terenów są zadaniami własnymi gminy w wyniku czego organy gminy uchwalają plany miejscowe. Wskazano, że zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniami podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia –zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. 3 Pismo z dnia 21 lipca 2008r. wraz z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. w sprawie rozpatrzenia wezwania J. G. z dnia 13 kwietnia 2008r. do usunięcia naruszenia prawa z uzasadnieniem i z dowodem potwierdzenia odbioru przez skarżącego w dniu 25 lipca 2008r. W piśmie z dnia 21 lipca 2008r. Przewodniczący Rady Miejskiej w C. podała, że w odpowiedzi na pismo z dnia 13 kwietnia 2008r. (data wpływu po przekazaniu wg właściwości 23 czerwca 2008r.) dotyczące uchwały nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 21 września 2008r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego: Grodzisko, Zamek. Las Komunalny i ośrodek sportu i rekreacji (OSiR) nad jeziorem R. w C. przekazuje uchwałę Rady Miejskiej w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uchwale tej wydanej na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz na podstawie wezwania skarżącego z dnia 13 kwietnia 2008r. (wpływ 23 czerwca 2008r.) odmówiono zmiany przytoczonej wyżej uchwały. Do uchwały załączono uzasadnienie w sprawie rozpatrzenia wezwania. Dokumenty te zostały doręczone skarżącemu w dniu 25 lipca 2008r. Skarżący w toku sprawy kwestionował w szczególności stwierdzenie zawarte w ww. uchwale, że w okresie wyłożenia planu do publicznego wglądu nie wpłynęła żadna uwaga dotycząca nieruchomości położonej w C. przy ul. J. [...]. W dniu 1 września 2012r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wezwał Radę Miejską w C. do usunięcia naruszenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta C. z dnia 15 czerwca 1998r. poprzez uchylenie uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia 21 września 2006r. nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej przy ul. J. [...] w C.. W dniu 8 maja 2013r. skarżący sprecyzował swoje żądanie podając, że wezwanie, jak i skarga dotyczą planu uchwalonego w 2006r., zmienionego w zakresie załącznika graficznego w 2008r. W uzasadnieniu wezwania wskazano, że efektem naruszenia prawa przy uchwalaniu planu miejscowego dot. ww. nieruchomości jest ograniczenie powierzchni zabudowy do 300mkw, zakaz lokalizacji reklam, wyznaczenie linii zabudowy w odległości 15 m od krańca ulicy J. oraz od granicy działki (p. G.) i działki Miasta C. Uchwałą z dnia 10 października 2012r. Rada Miejska w C. odmówiła uchylenia uchwały wskazanej w wezwaniu. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne oraz dowody i przy uwzględnieniu wiążących wskazań zawartych w wyroku z dnia 24 kwietnia 2015r. Sąd uznał, że w analizowanej sprawie skarga wniesiona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w piśmie z dnia 9 listopada 2012r. jest niedopuszczalna, gdyż została złożona po terminie przewidzianym w cyt. niżej art. 53 § 2 p.p.s.a.. Podstawą prawną dla wniesienia skargi do sądu jest powoływany przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może-po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powołanej regulacji wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wystosowanie do organu wezwania do usunięcia naruszenia. Z kolei termin do dokonania wniesienia skargi na uchwałę rady gminy został określony w art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy z dowodów złożonych do akt wynika, że skarżący pismem z dnia 13 kwietnia 2008r. wezwał organ do uznania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta C. za nieważny w części dotyczącej nieruchomości J. [...], z uwagi na wprowadzone zakazy ingerujące w prawo własności skarżącego. Jakkolwiek pismo to zostało wniesione pierwotnie do Wojewody, to przy piśmie z dnia 18 czerwca 2008r. zgodnie z właściwością zostało przekazane do Rady Miejskiej w C., o czym skarżący został powiadomiony wraz z pouczeniem o treści art. 101 ustawy o samorządzie gminnym . W związku z powyższym, skargę zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. należało wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie. Rada Miejska w C. udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, podejmując uchwałę nr [...] z dnia 14 lipca 2008r i doręczając ją skarżącemu wraz z pismem przewodnim z dnia 21 lipca 2008r - w dniu 25 lipca 2008r. W piśmie z dnia 21 lipca 2008r. oraz w treści uchwały Rada Miejska powołała się na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz wezwanie skarżącego z dnia 13 kwietnia 2008r ( z data wpływu 23 czerwca 2008r.). Pismem z dnia 1 września 2012r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, ponownie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa dokonanego przez Radę Miejską w C. uchwałą w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miejska w C. udzieliła odpowiedzi na wezwanie z dnia 1 września 2012r. uchwałą nr [...] z dnia 10 października 2012r. odmawiającą uchylenia uchwały nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] położonej w C., przy ul. J. [...]. W dniu 9 listopada 2012r. skarżący wniósł skargę do Sądu zaskarżając powyższą uchwałę. Zarówno w wezwaniu z dnia 13 kwietnia 2008r., jak i w wezwaniu z dnia 1 września 2012r., skarżący wskazywał, że naruszenie prawa dokonanego przez Radę Miejską polegało na ograniczeniu powierzchni zabudowy do 300mkw, zakazie lokalizacji reklam oraz na niezachowaniu dotychczasowej linii zabudowy ulicy J.. W wezwaniu z dnia 13 kwietnia 2008r dodatkowo wskazano na zakaz tymczasowych obiektów budowalnych. Zatem zarówno w piśmie z dnia 13 kwietnia 2008rr,. Jak i z dnia 1 września 2012r. skarżący wskazywał na tożsame naruszenia prawa, jakich w jego ocenie dopuścił się organ podejmując uchwałę w sprawie planu miejscowego naruszającą prawo do zabudowy i zagospodarowania działek będących własnością skarżącego. Tak jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną przysługującą podmiotowi jednokrotnie, co oznacza, że następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu są bezskuteczne i nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Innymi słowy czynność polegająca na wezwaniu w do usunięcia naruszenia prawa nie może być powtarzana wielokrotnie, bez ograniczeń, gdyż będąc surogatem środka odwoławczego przysługuje danej osobie w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. W tym stanie rzeczy tożsame pismo z dnia 1 września 2012r. potraktowane przez skarżącego jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jest bezskuteczne wobec wcześniejszego wezwania zawartego w piśmie z dnia 13 kwietnia 2008r., przekazanego Radzie Miasta W C. w dniu 18 czerwca 2008r (data wpływu do Rady Miasta w dniu 23 czerwca 2008r.). Tym samym skarga J. G. wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest spóźniona, a więc niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. Skoro skarga została wniesiona po terminie, to podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd postanowił skargę odrzucić.