II SA/Gd 451/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F., K. F. i P. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności orzeczenia dotyczącego obniżenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. F., K. F. i P. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2017 r., utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia 21 marca 2017 r. Do wydania przedmiotowego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżący są użytkownikami wieczystymi nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa, położonej w M., obejmującej działki nr: [..]-[..]. Starosta, pismem z dnia 8 listopada 2010 r., wypowiedział S. F. i K. F. dotychczasową wysokość opłaty rocznej i wskazał nową opłatę w podwyższonej wysokości, obowiązującą od dnia 1 stycznia 2011 r. Pismem z dnia 26 marca 2013 r. skarżący wystąpili do Starosty o obniżenie opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości, obowiązującej od dnia 1 stycznia 2011 r. W piśmie tym skarżący stwierdzili, że informację o nowej wysokości opłaty otrzymali w listopadzie 2010 r. i nie składali odwołania. Starosta w piśmie z dnia 17 kwietnia 2013 r. poinformował skarżących o braku podstaw do zmiany dotychczasowej wysokości tej opłaty. Skarżący pismem z dnia 20 maja 2013 r. odwołali się do Kolegium wskazując, że zachodzi podstawa do obniżenia opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości z uwagi na spadek wartości nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzeczeniem z dnia 15 grudnia 2015 r., nr [..], wydanym po przeprowadzeniu rozprawy, na podstawie art. 79 ust. 3 i art. 77 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, oddaliło wniosek skarżących, pouczając o możliwości wniesienia sprzeciwu w terminie czternastu dni. W dniu 24 maja 2016 r. skarżący złożyli do Kolegium wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego orzeczenia i poprzedzającego go wypowiedzenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu dokonanego przez Starostę pismem z dnia 8 listopada 2010 r. W piśmie z dnia 1 czerwca 2016 r. Kolegium wezwało skarżących do jednoznacznego sprecyzowania wniosku przez wyjaśnienie czy jest to sprzeciw od orzeczenia Kolegium z dnia 15 grudnia 2015 r., nr [..], zawierający żądanie przekazania sprawy do sądu powszechnego, czy też wniosek o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 10 czerwca 2016 r., skarżący sprecyzowali podanie z dnia 24 maja 2016 r. jako wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia Kolegium z dnia 15 grudnia 2015 r., nr [..]. Postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r., wydanym na podstawie art. 61a § 1 Kpa, Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Kolegium nr [..] i poprzedzającego go wypowiedzenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu. Skarżący wystąpili bowiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia wydanego w trybie art. 79 i 80 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), które nie podlega weryfikacji w nadzwyczajnych postępowaniach administracyjnych a jedynie w trybie postępowania przed sądem powszechnym uruchamianego szczególnym środkiem jakim jest sprzeciw od orzeczenia kolegium. Wyłączenie możliwości uruchomienia postępowania administracyjnego w tej sprawie stanowi uzasadnioną przyczynę, przewidzianą w art. 61 a §1 Kpa, wydania postanowienia o odmowie jego wszczęcia. Następnie skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Kolegium. Zaskarżonym postanowieniem Kolegium utrzymało w mocy postanowienie z dnia 21 marca 2017 r., podzielając pogląd o niedopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie nieważności orzeczenia Kolegium w przedmiocie opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu. Kolegium wskazało przy tym, że w piśmie z dnia 10 czerwca 2016 r. skarżący sprecyzowali swój wniosek z dnia 24 maja 2016 r. wskazując, że jego istotą jest żądanie stwierdzenia nieważności orzeczenia Kolegium z dnia 15 grudnia 2015 r., nr [..]. Organ stwierdził, że procedura rozstrzygania sporu o ustalenie opłaty za użytkowanie wieczyste jest dwustopniowa i ma charakter mieszany, w pierwszym etapie administracyjny a w drugim sądowy. Pierwszy etap kończy się wydaniem orzeczenia, którego nie można utożsamiać z decyzjami administracyjnymi, gdyż rozstrzyga kontradyktoryjny spór o charakterze cywilnoprawnym, zainicjowany złożeniem oświadczenia woli w postaci wypowiedzenia. Wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie może uzasadniać także brzmienie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczących postępowania przed kolegium, gdyż art. 78 ust. 7 tej ustawy przewiduje, że do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy kpa o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwieniu spraw, doręczeniach, wezwaniach terminach i postępowaniu z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Do postępowania tego mają także zastosowanie przepisy o opłatach i kosztach. Skoro zaś z woli ustawodawcy w sprawie tej nie stosuje się przepisów regulujących zwykłe środki zaskarżenia (odwołania i zażalenia), to tym bardziej nie można stosować przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania czy też stwierdzenia nieważności. Wyłączenie tych uregulowań jest konsekwencją braku administracyjnoprawnej formy działania organu tj. decyzji administracyjnej. W skardze wniesionej do Sądu, skarżący zarzucili naruszenie: - art. 1 pkt 1, art. 107 § 1-3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia, które w ocenie skarżących było decyzją administracyjną, gdyż zawierało wszystkie jej elementy, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa przez nieprawidłowe utrzymanie w mocy postanowienia wskutek błędnego uznania, że w sprawie dotyczącej opłaty rocznej zakończonej orzeczeniem kolegium nie mają odpowiedniego zastosowania przepisy dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji z rozdziału 13 Kpa, - art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że wyłącza on zastosowanie przepisów dotyczących nadzwyczajnych środków zaskarżenia w sprawach o ustalenie opłaty za użytkowanie wieczyste w stosunku do ostatecznych orzeczeń kolegium, - art. 7, 8 i 11 Kpa przez ich niewłaściwe zastosowanie, które polegało na ich niezastosowaniu w sprawie, z powodu braku wezwania skarżących do sprecyzowania czy wniosek nie stanowi woli przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu. Nadto skarżący zarzucili błędną ocenę motywów złożenia wniosku przez pominięcie, że nastąpiło to z powodu wprowadzenia skarżących w błąd co do wygaśnięcia przedmiotu postępowania przed Kolegium, na co wskazywali w tymże wniosku. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2017 r., utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia 21 marca 2017 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia tegoż Kolegium z dnia 15 grudnia 2015 r. oddalającego wniosek skarżących o obniżenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu. Kontrolowane postanowienia wydane zostały na podstawie art. 61 a § 1 Kpa, zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie z treścią art. 61a § 1 Kpa odmowa wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn dotyczy sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania: na przykład gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1163/12, dostępny na stronie internetowej https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać ponadto należy, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 kpa organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym a nie merytorycznym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 332/12, LEX nr 1216728). Zdaniem Sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały, że wszczęcie postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności orzeczenia samorządowego kolegium odwoławczego wydanego na podstawie art. 79 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.) nie jest dopuszczalne. Ugruntowany jest bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd prawny wykluczający możliwość uruchomienia postępowań administracyjnych w trybach nadzwyczajnych od orzeczeń kolegium przewidzianych w art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. od orzeczenia oddalającego wniosek użytkownika wieczystego o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości i od orzeczenia ustalającego nową wysokość opłaty (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 sierpnia 2017 r., I OSK 2806/15; z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 6/12; z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 367/11; z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 843/05; z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 342/12, a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Olsztynie z dnia 25 czerwca 2015 r., II SA/Ol 265/15, w Kielcach z dnia 10 listopada 2012 r., II SA/Ke 437/12 – wszystkie dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W kodeksie postępowania administracyjnego przewidziano bowiem możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb postępowania w tych sprawach uregulowany jest w art. 156-159 Kpa. Nadto, zgodnie z treścią art. 126 Kpa, przepisy art. 156-159 Kpa stosuje się odpowiednio do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Problematyka dotycząca opłat rocznych z tytułu wieczystego użytkowania gruntu oraz dopuszczalność aktualizacji tej opłaty w związku ze zmianą wartości nieruchomości uregulowana jest w przepisach art. 77 - 81 ustawy o gospodarce nieruchomościami. I tak, zgodnie z art. 78 ust. 1 tej ustawy, organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości oraz wskazując sposób jej obliczenia i załączając informację o wartości nieruchomości oraz pouczenie o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia. Do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od otrzymania wypowiedzenia, złożyć do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości (art. 78 ust. 2). Kolegium powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody. Jeżeli do ugody nie doszło, kolegium wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty (art. 79 ust. 3). Zgodnie z art. 79 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadku oddalenia wniosku obowiązuje wysokość opłaty zaoferowanej w wypowiedzeniu zmieniającym i opłata ta, podobnie jak opłata ustalona na skutek prawomocnego orzeczenia kolegium, obowiązuje począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym wypowiedziano wysokość dotychczasowej opłaty. Do postępowania przed samorządowym kolegium odwoławczym w powyższych sprawach stosuje się odpowiednio przepisy Kpa o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń (art. 79 ust. 7). Z kolei stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami użytkownik wieczysty może żądać od właściwego organu dokonania aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, jeżeli wartość nieruchomości uległa zmianie, a właściwy organ nie podjął aktualizacji. Doręczenie żądania powinno nastąpić na piśmie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego aktualizację opłaty rocznej. Jeżeli właściwy organ odmówił aktualizacji opłaty użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania odmowy, skierować sprawę do kolegium. W przypadku gdy właściwy organ nie rozpatrzył żądania w terminie 30 dni, użytkownik wieczysty może, w terminie 90 dni od dnia doręczenia żądania, skierować sprawę do kolegium. Przepisy art. 77-80 stosuje się odpowiednio. Zatem orzeczenie kolegium w sprawie wniosku użytkownika wieczystego o dokonanie aktualizacji opłaty rocznej wydawane jest na podstawie art. 79 ust. 3 w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Od orzeczenia wydawanego przez kolegium na podstawie art. 79 ust. 3 nie przysługuje odwołanie. Właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia, co jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego. Wniesienie sprzeciwu w terminie powoduje utratę mocy orzeczenia kolegium, złożony przez stronę wniosek zastępuje pozew i sąd powszechny bada, czy istnieją podstawy do aktualizacji opłaty (art. 80 ustawy) oraz uprawniony jest także do samodzielnego ustalenia wysokości opłaty rocznej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt I CK 66/02, opubl. OSNC z 2004 r. nr 11 poz. 177). W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjęto, że wieczyste użytkowanie oraz związane z nim spory o wysokość opłat z tego tytułu i możliwość ich aktualizacji mają charakter cywilnoprawny. Istniejące poprzednio, w tym zakresie rozbieżności, rozstrzygnął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt III CZP 36/94. (OSNCP 1994 nr 11, poz. 209), w której między innymi stwierdzono, że użytkowanie wieczyste jest instytucją prawa cywilnego poczynając od dnia 5 grudnia 1990 roku z uwagi na treść art. 42 ust 1 ustawy o gospodarce gruntami. Od tej daty nie można już przyjmować, że obowiązek uiszczania opłat za użytkowanie wieczyste, jak to miało miejsce uprzednio, wynika z decyzji, podczas gdy jest on konsekwencją cywilnoprawnej umowy o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego. Odpowiednie stosowanie przez kolegium części przepisów Kpa nie oznacza, że sprawa dotycząca opłaty z tytułu użytkowania wieczystego staje się sprawą administracyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1457/10, Lex nr 1082652) W uchwale z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt I OPS 12/13 (ONSAiWSA z 2014 r. nr 2, poz. 20) Naczelny Sąd Administracyjny po dokonaniu analizy przepisów regulujących opłaty roczne z tytułu wieczystego użytkowania gruntu oraz aktualizację tej opłaty, uznał za dopuszczalne jedynie wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) samorządowego kolegium odwoławczego w sprawie z wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości, wskazując jako postawę takiej skargi art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 50 § 1 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w związku z art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP. W uzasadnieniu tejże uchwały Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie sporu o ustalenie wysokości opłaty za użytkowanie wieczyste ma odbywać się w mieszanym trybie administracyjno-sądowym. Procedura aktualizacyjna zmierza do rozstrzygnięcia sporu odnoszącego się do cywilnego stosunku prawnego opartego na cywilnoprawnej umowie. Sprawa ta w istotnym zakresie nie zmienia swego charakteru przez przeniesienie jej do załatwienia przez organ administracji publicznej. Postępowanie przed kolegium nie jest uruchamiane nowym wnioskiem w nowej sprawie. Inicjuje je wniosek, który jest specyficznym środkiem prawnym przysługującym wieczystemu użytkownikowi w przypadku wypowiedzenia mu niektórych warunków umowy, dokonanego w drodze cywilnoprawnej czynności właściwego organu działającego w imieniu właściciela gruntu. Sprawa aktualizacyjna zawisła w ten sposób przed kolegium nadal pozostaje w swej istocie materialnoprawną sprawą o świadczenie pieniężne o charakterze cywilnoprawnym, która jest objęta właściwością sądu powszechnego. W postępowaniu prowadzonym przez kolegium nie stosuje się przepisów dotyczących odwołań i zażaleń, co wskazuje na zamiar wyłączenia takich postanowień z możliwości ich odrębnego kwestionowania nie tylko w drodze zwykłych środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organem, ale także przez wniesienie na nie skargi sądowoadministracyjnej. Z tych samych przyczyn wyłączone jest również stosowanie przepisów regulujących czy to instytucję wznowienia postępowania, czy też stwierdzenia nieważności decyzji (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2019/15 i z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 6/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew twierdzeniom skarżących, brak wyraźnego wyłączenia w przepisie art. 79 ust. 7 ustawy stosowania do postępowania przed kolegiami przepisów postępowania odnoszących się do nadzwyczajnych trybów postępowania nie może automatycznie przesądzać, iż przepisy te znajdują zastosowanie. Z uwagi na cywilnoprawny charakter opłat z tytułu użytkowania wieczystego oraz przewidzianą przez ustawodawcę możliwość wniesienia sprzeciwu od orzeczenia kolegium do sądu powszechnego, w wyniku czego orzeczenie takie traci moc, wyłączone jest stosowanie do orzeczeń kolegiów nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, w tym trybu stwierdzenia nieważności. W szczególności zaś podstawy takiej, wbrew twierdzeniom skarżących, nie może stanowić art. 144 Kpa, który przewiduje, że w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Wreszcie, z powyższych względów nie można potraktować orzeczenia kolegium jako decyzji administracyjnej, jak domagają się tego skarżący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2017 r., I OSK 2806/15, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach sprawy, wobec jednoznacznego żądania stwierdzenia nieważności orzeczenia, nie było podstaw do występowania przez Kolegium po raz kolejny o sprecyzowanie złożonego przez skarżących wniosku przez wyjaśnienie czy nie stanowi on sprzeciwu z wnioskiem przywrócenie terminu do jego złożenia. Kolegium wystąpiło bowiem - pismem dnia 1 czerwca 2016 r. - do skarżących o sprecyzowanie zawartego w piśmie z dnia 24 maja 2016 r. żądania, przez wyjaśnienie czy jest nim wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia Kolegium, czy też sprzeciw od tego orzeczenia. W piśmie z dnia 10 czerwca 2016 r. skarżący sprecyzowali wniosek, domagając się stwierdzenia nieważności orzeczenia Kolegium z dnia 15 grudnia 2015 r., nr [..]. Prawidłowo stwierdzona przez Kolegium niedopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia, uzasadniała wydanie postanowienia odmownego na podstawie art. 61 a § 1 Kpa. Zaskarżone postanowienie jest więc zgodne z prawem. Odmowa wszczęcia postępowania z uwagi na niedopuszczalność uniemożliwia ocenę podnoszonych podstaw nieważności. Ocena taka przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania jest bowiem niedopuszczalna. Stąd też niedopuszczalne jest analizowanie prowadzonego przez Kolegium postępowania zakończonego orzeczeniem z dnia 15 grudnia 2015 r. Kwestia ta wykracza poza granice niniejszej sprawy. Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369), oddalił skargę jako bezzasadną.