II SA/Gd 52/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 28 listopada 2024 r. nr WOP.7721.107.2024.GD w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie człuchowskim z dnia 10 kwietnia 2024 r. nr PINB/5162/4/23/2024, 2. zasądza od Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku na rzecz skarżącego B. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Pismem z 30 czerwca 2023 r. B. K. (dalej: "Skarżący"), właściciel mieszkania nr [...] w budynku wielolokalowym nr 1 w K., wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Człuchowie (dalej: "PINB", "organ pierwszej instancji") o interwencję w sprawie wydobywania się dymu i czadu w jego mieszkaniu podczas palenia w kotle centralnego ogrzewania przez właściciela mieszkania nr [...] M. W. W dniu 24 lipca 2023 r. inspektorzy PINB przeprowadzili czynności inspekcyjno-kontrolne w sprawie użytkowania przewodów dymowych przez urządzenia grzewcze podłączone do lokali nr [....] i [...] w budynku wielolokalowym nr 1 w K. Obecny podczas czynności M. W. oświadczył, że od 30 lat mieszka w lokalu nr [...], w którym wcześniej był piec kaflowy, natomiast po wprowadzeniu się do mieszkania zamienił go na westfalkę. Podał również, że B. K. odłączył się z przewodu wentylacyjnego do przewodu dymowego wspólnego z jego mieszkaniem. Z kolei B. K. oświadczył, że od 1989 r. ma niezmiennie westfalkę. Podał również, że mimo iż nie pali w piecu często ma zadymioną kuchnię. Pismem z 26 lipca 2023 r. PINB, na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) - dalej "k.p.a.", zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na połączeniu pieca stałopalnego w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym na działce nr [...] w K., gmina C. Organ pierwszej instancji wskazał, że inwestorami są T. W. i M. W. Decyzją z 9 sierpnia 2023 r. PINB, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", nakazał T. W. i M. W. wykonanie odłączenia pieca stałopalnego (tzw. kuchnia grzewcza) od przewodu dymowego i zamurowanie otworu znajdującego się w przewodzie kominowym w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w K., działka nr [...], gmina C. W wyniku odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez T. W. i M. W. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej: "PWINB", "organ odwoławczy") decyzją z 22 września 2023 r. uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczy z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, w jakim terminie i kolejności zostały wykonane podłączenia w lokalach nr [...] i [...], zaś oświadczenia ich właścicieli są ze sobą sprzeczne. Z uwagi na brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy PWINB uznał za przedwczesną kwalifikację robót. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobowiązał organ pierwszej instancji do pozyskania do akt sprawy wszystkich dokumentów umożliwiających ustalenie kolejności podłączenia urządzeń grzewczych. Decyzją z 10 kwietnia 2024 r. PINB, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, nakazał B. K. i B. K. wykonanie odłączenia pieca stałopalnego (tzw. westfalki) od przewodu dymowego i zamurowanie otworu znajdującego się w przewodzie kominowym w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w K. [...], działka nr [...], gmina C W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że wpłynęła do niego informacja dotycząca nieprawidłowego podłączenia do przewodu kominowego w budynku wielorodzinnym w K. Właściciele lokalu nr [...] (położonego na I piętrze), tj. B.K. i B. K., zgłosili pojawiające się zadymienia ich kuchni, które odbywa się często w momencie kiedy sami nie używają swojej westfalki. PINB wskazał, że mistrz kominiarski A. S. w opinii kominiarskiej z 17 lipca 2023 r. stwierdził nadmierną ilość podłączeń do jednego przewodu kominowego, tj. westfalki z lokalu nr [...] (na I piętrze) i kuchni grzewczej z lokalu nr [...] (na parterze), którego właścicielami są T. W. i M. W. Organ pierwszej instancji podał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż do jednego przewodu dymowego podłączona jest westfalka w lokalu nr [...] i piec stałopalny w lokalu nr [...]. B. K. poinformował inspektorów, że od momentu zamieszkania w lokalu nr [...], tj. około 1989 r., westfalka była i jest podłączona do tego samego przewodu dymowego. PINB podał, że stwierdził niezgodność wykonanych robót budowlanych związanych z podłączeniem pieca stałopalnego w lokalu nr [...] i wydał nakaz odłączenia go od przewodu dymowego i zamurowanie otworu znajdującego się w przewodzie kominowym w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w K. W wyniku odwołania złożonego od tej decyzji przez T. W. i M. W. PWINB uchylił ją wskazując na konieczność pozyskania informacji z jednoznacznym ustaleniem, w jakim terminie i w jakiej kolejności zostały wykonane podłączenia w lokalach nr [..]. i [...], gdyż oświadczenia właścicieli są sprzeczne. W związku z tym organ pierwszej instancji zobowiązał strony postępowania do wskazania świadków, którzy mają wiedzę w tym temacie bądź do przedłożenia dowodów (np. zdjęć) potwierdzających datę podłączenia urządzeń w ww. lokalach. PINB podał, że na podstawie wniosku M. W. przesłuchał w charakterze świadka J. R., który zeznał, że w 2011 r. przeprowadzał wymianę pieca grzewczego (pełniącego funkcję pieca centralnego ogrzewania i kuchni do gotowania) w lokalu nr [...] u państwa W. W miejsce poprzedniego pieca grzewczego zainstalował nowy piec tego samego typu z podłączeniem do tego samego przewodu kominowego. Z kolei z oświadczenia złożonego przez M. W. wynika, że od 1975 r. pracował on w Z., który był w tam czasie właścicielem lokalu nr [...] w ww. budynku. W mieszkaniu podłączona była westfalka. W czasie likwidacji zakładu (około 1991 r.) mieszkanie zostało odłączone od głównego ogrzewania i zainstalowano piec grzewczy, który został wymieniony na nowy w 2011 r. z podłączeniem do tego samego przewodu kominowego. Organ pierwszej instancji wskazał następnie, że poprzedni administrator budynku, tj. Zakład Gospodarki Komunalnej przy Urzędzie Gminy Człuchów, udostępnił kserokopię inwentaryzacji przewodów kominowych oraz ich podłączeń ze stycznia 2019 r. w budynku położonym w K., która została wykonana przez mistrza kominiarskiego A. S. Analizując tę inwentaryzację oraz protokół z okresowej kontroli przewodów kominowych z 11 stycznia 2018 r., który został wykonany przez mistrza kominiarskiego A. M. PINB stwierdził, że oba dokumenty potwierdzają oświadczenia M. W. Zdaniem organu pierwszej instancji dokumenty te świadczą o tym, że w 2018 r. do oznaczonego pionu kominowego nr [...] (podłączenia lokali nr [...] i [...]) w przewodzie nr 2 oznaczone jest podłączenie pieca c.o. w lokalu nr [...], natomiast w przewodzie nr 1 jest podłączenie oznaczone jako "K" - kuchnia. Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w inwentaryzacji z 2019 r. pion kominowy oznaczony jest jako nr 6, z którego wynika, że w przewodzie nr 2 podłączona jest westfalka z mieszkania nr [...] i w tym samym przewodzie piec c.o. z lokalu nr [...]. Natomiast w przewodzie nr 1 wykonana jest wentylacja z mieszkania nr [...]. Zdaniem PINB powyższe wskazuje na to, że westfalka z mieszkania nr [...] została przełączona do przewodu użytkowanego nieprzerwany czas przez c.o. z lokalu nr [...], a przewód nr 1 po odłączeniu westfalki został zaadoptowany jako przewód wentylacyjny w lokalu nr [...]. W ocenie organu pierwszej instancji z zebranego materiału dowodowego wynika, że w 2018 r. B. K. przeprowadzili podłączenie pieca typu westfalka do przewodu dymowego, do którego był już podłączony piec c.o. M. W. PINB zaznaczył, że mimo wezwania B. K. nie przedstawili dowodów, nie wskazał świadków, którzy potwierdziliby przedstawianą przez nich wersję zdarzeń, że to M. W. podłączył się do przewodu używanego przez niego. Odwołując się do treści § 145 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.) - dalej: "Rozporządzenie", organ pierwszej instancji wskazał, że urządzenia grzewcze kuchenne (nie mające szczelnego zamknięcia), tj. westfalka i piec centralnego ogrzewania muszą być podłączone do oddzielnych przewodów spalinowych. Podsumowując PINB podniósł, że postępowanie wyjaśniające pozwoliło ustalić, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z niedającym się usunąć naruszeniem prawa, tj. § 145 ust. 1 i 2 Rozporządzenia. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ pierwszej instancji wskazał, że w sytuacji, gdy wykonane roboty budowlane uchybiają przepisom budowlanym i warunkom technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazuje zaniechania dalszych robót budowanych bądź rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zaznaczono, że do nakazu opartego na art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ustawodawca nie wprowadził terminu jego wykonania, co oznacza, że podjęta w tym trybie decyzja podlega wykonaniu z chwilą, gdy stanie się ostateczna. W wyniku odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez B. K. PWINB decyzją z 28 listopada 2024 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że postępowanie organu pierwszej instancji dotyczyło podłączenia urządzeń grzewczych na paliwo stałe (piecokuchni w mieszkaniu nr [...] i westfalki w mieszkaniu nr [...]) do jednego przewodu dymowego, co w świetle przepisów technicznych jest nieprawidłowe. Wyjaśniono, że komin posiada dwa przewody: dymowy (do którego podłączone są ww. urządzenia) i wentylacyjny, do którego podłączona jest wentylacja kuchni mieszkania nr [...]. PWINB podał, że zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W myśl art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Organ odwoławczy wskazał również, że w dacie wykonania podłączeń pieców grzewczych zgodnie z obowiązującymi przepisami technicznymi (warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki z 1966 r. i z 1980 r.) do jednego przewodu dymowego można było podłączyć więcej niż jedno urządzenie grzewcze, przy czym oddzielne przewody należało stosować do palenisk kuchennych. Zgodnie zaś z obowiązującym obecnie § 145 ust. 1 i 2 Rozporządzenia trzony kuchenne i kotły grzewcze na paliwo stałe oraz kominki z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym o wielkości otworu paleniskowego kominka do 0,25 m2 mogą być przyłączone wyłącznie do własnego, samodzielnego przewodu kominowego dymowego, a tylko piece posiadające szczelne zamknięcie mogą być przyłączone do jednego przewodu kominowego dymowego o przekroju co najmniej 0,14 x 0,14 m lub średnicy 0,15 m, pod warunkiem zachowania różnicy poziomu włączenia co najmniej 1,5 m oraz nieprzyłączania więcej niż 3 pieców do tego przewodu. PWINB wskazał, że z opinii kominiarskiej z 17 lipca 2023 r. wynika, iż zadymienie pojawiające się w mieszkaniu nr [...] spowodowane jest brakiem wykonania zaleceń z opinii kominiarskiej z 31 października 2019 r., w której zawarto wytyczne dotyczące prawidłowego przełączenia westfalki z mieszkania nr [...] (dobudować brakujący przewód lub przełączyć westfalkę do przewodu nr 1 w pionie kominowym nr 6, po uprzednim odłączeniu wentylacji kuchni, a wentylację kuchni wykonać oddzielnym przewodem termicznym wyprowadzonym na zewnątrz budynku). Organ odwoławczy podał, że organ pierwszej instancji pozyskał "Inwentaryzację przewodów kominowych oraz ich połączeń Wspólnota Mieszkaniowa [...]" ze stycznia 2019 r. wraz z rysunkiem przewodów (wykonaną przez mistrza kominiarskiego A. S.) oraz "Protokół z okresowej kontroli przewodów kominowych" z 11 stycznia 2018 r. wraz z rysunkiem przewodów kominowych (wykonany przez mistrza kominiarskiego A. M.). Ponadto PINB wezwał strony postępowania do wskazania świadków, którzy mają wiedzę w temacie podłączeń piecokuchni (mieszkanie nr [...]) i westfalki (mieszkanie nr [...]) do jednego przewodu kominowego, a także o przedłożenie wszelkiej dokumentacji. PWINB wskazał, że z przesłuchania świadka J. R. wynika, iż w 2011 r. przeprowadzał on wymianę piecokuchni w lokalu nr [...] - w miejsce poprzedniej piecokuchni zainstalował nową tego samego typu z podłączeniem do tego samego przewodu kominowego. Z kolei M. W. oświadczył, że od 1975 r. pracował w Z., który był w tam czasie właścicielem ww. lokalu. W mieszkaniu nr [...] podłączona była westfalka, natomiast z czasie likwidacji zakładu (około 1991 r.) mieszkanie zostało odłączone od głównego ogrzewania i zainstalowano piec grzewczy (piecokuchnia), który został wymieniony na nowy w 2011 r. z podłączeniem do tego samego przewodu kominowego. Organ odwoławczy zaznaczył, że B. K. nie przedstawił świadka ani ewentualnych dokumentów, które mogłyby potwierdzić jego stanowisko o niezmienianym podłączeniu westfalki od 1989 r. Z kolei z analizy ww. dokumentów wykonanych przez mistrzów kominiarskich w 2018 r. i w 2019 r. wynika, że w przewodzie nr 2 pionu oznaczonego nr 5 (protokół z 2018 r.) podłączony jest piec c.o. (piecokuchnia) w lokalu nr [...], a w przewodzie nr 1 podłączona jest wentylacja kuchni mieszkania nr [...]. Nie jest zaznaczone podłączenie westfalki z mieszkania nr [...]. Natomiast z rysunku stanowiącego integralną część ww. inwentaryzacji przewodów kominowych z 2019 r. wynika, że piec c.o. w mieszkaniu nr [...] i westfalka w mieszkaniu nr [...] są podłączone do jednego przewodu nr 2 w pionie oznaczonym nr 6, a w przewodzie nr 1 jest podłączona wentylacja kuchni mieszkania nr [...]. W dokumentach tych przewody kominowe mają inne oznaczenia, ale dotyczą omawianych podłączeń mieszkań nr [...] i [...]. PWINB wskazał, że ponieważ w odwołaniu B. K. zarzucił, że nie został przesłuchany na okoliczność podłączenia westfalki, a także nie został przesłuchany mistrz kominiarski A. M., zlecił organowi pierwszej instancji uzupełnienie materiału dowodowego w ww. zakresie. Organ odwoławczy podał, że z przesłuchania B. K. wynika, iż zamieszkał w mieszkaniu po jego wykupie w 1998 r. i w tym roku wymienił westfalkę oraz podłączył do przewodu, do którego była podłączona poprzednia westfalka. PWINB zaznaczył, że co do terminu zamieszkania i podłączenia westfalki oświadczenia złożone do protokołu kontroli i podczas przesłuchania zasadniczo się różnią. Natomiast z dwukrotnych oświadczeń mistrza kominiarskiego A.M. (z 28 sierpnia 2024 r. i z 17 września 2024 r.) wynika, że nie ma on aktualnej wiedzy technicznej w przedmiocie tego budynku, nie obsługuje budynku od sześciu lat i w związku z tym nie będzie udzielał informacji. Podsumowując PWINB podniósł, że analiza dokumentów, w tym oświadczenia złożone do protokołów oraz opinie kominiarskie, prowadzą do wniosku, że do przewodu kominowego, w którym była już podłączona piecokuchnia znajdująca się w mieszkaniu nr [...], w późniejszym terminie została podłączona westfalka znajdująca się w mieszkaniu nr [..], wobec czego prawidłowo nałożono obowiązek określony w zaskarżonej decyzji na B. K. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że B. K. osobiście odebrał wezwanie organu pierwszej instancji z 18 grudnia 2023 r. dotyczące przedstawienia świadków i przedłożenia dokumentacji w przedmiotowej sprawie. Zatem mógł zgłosić świadka oraz sam złożyć zeznania do protokołu, czego nie uczynił. PWINB zaznaczył, że przychylił się do wniosku zawartego w odwołaniu w sprawie przesłuchania B. K. i mistrza kominiarskiego A. M., zaś wnioski z tych przesłuchań zawarte są w uzasadnieniu niniejszej decyzji. W skardze na decyzję organu odwoławczego B. K. zarzucił jej naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia: 1. dotyczących ustalenia okresu zamontowania pieców stałopalnych w lokalach nr [...] i [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na działce nr [...] w K. i co za tym idzie przyjęcie, że czasowo późniejszy był piec w lokalu nr [...], chociaż ustalenia te poczynione zostały wyłącznie o wyjaśnienia właściciela lokalu nr [...] M. W. i dokumentacji wytworzonej dopiero około 2019 r. nie dającej prawidłowego obrazu stanu faktycznego; 2. i ustalenie, że zamieszkał on w mieszkaniu nr [...] dopiero w 1998 r., chociaż wtedy dopiero wykupił mieszkanie, a zamieszkał dużo wcześniej, przy czym od 1989 r. jest tam zameldowany i od chwili objęcia w posiadanie tego lokalu podłączenie pieców nie było zmieniane. Zaskarżonej decyzji zarzucono również nieprzeprowadzenie wszechstronnego postępowania dowodowego poprzez nieustalenie danych źródłowych (w tym świadka), na które wskazywał świadek mistrz kominiarski A. M., jak również nieuzyskanie dokumentacji źródłowej w postaci inwentaryzacji realizowanych w latach 80. i 90. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że o ile organ odwoławczy nakazał uzupełnić materiał dowodowy o przesłuchanie Skarżącego i mistrza kominiarskiego A. M., o tyle organ pierwszej instancji przeprowadził te czynności w sposób bardzo lakoniczny i chaotyczny, wyprowadzając wnioski, które w ogóle nie znajdują poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący zaznaczył, że zamieszkał w lokalu nr [...] co najmniej od 1989 r. i wówczas był już tam zameldowany. Skarżący podkreślił, że żadnych prac związanych z podłączeniem westfalki nie realizował po 1989 r., ona była w tym samym miejscu od momentu, kiedy wprowadził się do tego mieszkania. Wskazano, że przez te lata przeglądy kominiarskie realizował A. M. i doskonale wie co i gdzie było podłączone. Zdaniem Skarżącego nie jest możliwe, aby mistrz kominiarski nie wiedział nic o powyższym, skoro wyłącznie on przez te wszystkie lata przeprowadzał przeglądy kominiarskie. PWINB w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z 27 stycznia 2025 r. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku 28 listopada 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Człuchowie z 10 kwietnia 2024 r., którą organ pierwszej instancji nakazał B. K. i B. K. wykonanie odłączenia pieca stałopalnego (tzw. westfalki) od przewodu dymowego i zamurowanie otworu znajdującego się w przewodzie kominowym w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w K., działka nr [...], gmina C. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418), który w dacie orzekania przez organy stanowił, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W judykaturze wskazuje się, że przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego normują różne rodzaje decyzji administracyjnych, które mogą zostać wydane w wyniku przeprowadzonego postępowania naprawczego. Rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu naprawczym zależy bowiem od wyników postępowania wyjaśniającego. W prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu organ nadzoru budowlanego, po dokonaniu stosownych ustaleń, ocenia, czy zaistniał stan niezgodny z prawem w efekcie działań inwestora, skutkujących naruszeniem przepisów prawa. Jeżeli okaże się, że nie ma możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem organ nadzoru budowlanego wydaje jedną z decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Natomiast jeżeli w wyniku prowadzonego postępowania okaże się, że jest możliwe doprowadzenie prowadzonych, bądź już wykonanych, robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a nie zaistniał przypadek istotnego odstępstwa od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę, wówczas organ jest obowiązany, stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, które mają doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem (zob. wyrok NSA z 30 lipca 2020 r. sygn. akt II OSK 1159/20, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Istnieje też trzecia możliwość, gdy organ nadzoru budowlanego uzna, że sporne roboty nie zostały wykonane w okolicznościach, o których mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie ma wówczas podstaw do wydania jakiegokolwiek nakazu z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, bo nie ma potrzeby bądź możliwości doprowadzenia robót wykonanych w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 do stanu zgodnego z prawem. Przed przystąpieniem do oceny zgodności zapadłych w sprawie rozstrzygnięć z przepisami prawa materialnego w pierwszej kolejności należy wskazać na obowiązki, jakie ciążą na organach administracji publicznej. W myśl art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika m.in. rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu, jakie dowody są konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Stan faktyczny sprawy nie może być ustalony w ten sposób, że zostaną pominięte jakieś jego elementy. Rozstrzygnięcie sprawy na podstawie niepełnego stanu faktycznego stanowi naruszenie przywołanych przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto na organy administracji publicznej został nałożony obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Wszystkie te zasady znajdują zastosowanie zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i przed organem odwoławczym (art. 140 k.p.a.). Konsekwencją obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym, obok innych wymogów decyzji, obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob.: A. Wróbel, Komentarz do art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el. 2022; C. Martysz, Komentarz do art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, (w:) G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el.). Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w uzasadnieniu decyzji organ administracji publicznej powinien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Innymi słowy, nie chodzi o to by przytaczać treść czy konkluzje przedłożonych dowodów, ale żeby dokonać ich oceny. W judykaturze podkreśla się, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część tego aktu. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Powinny one być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Zadaniem uzasadnienia faktycznego jest wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw wydania decyzji. W rezultacie, powinno ono zawierać ustosunkowanie się do tych faktów i dowodów, które przemawiają za podjętym rozstrzygnięciem, lecz także do tej części faktów i dowodów, którym organ administracji nie przyznał mocy dowodowej przy podejmowaniu decyzji. Ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do stwierdzenia istotnych rozbieżności w materiale dowodowym, bez ich wyliczenia, a następnie próby wyjaśnienia, stanowi istotne naruszenie przepisów prawa (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 21 września 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 693/23). Konsekwentnie też przyjmuje się, że zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy powinny być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (zob. wyrok WSA w Lublinie z 23 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 675/23). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że powyższym zadaniom orzekające w sprawie organy nie sprostały, prowadząc postępowanie z naruszeniem wskazanych wyżej reguł procesowych. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że pismem z 26 lipca 2023 r. PINB zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych polegających na połączeniu pieca stałopalnego w lokalu nr [..] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym na działce nr [...] w K., gmina C. Organ pierwszej instancji wskazał, że inwestorami są T. W. i M. W. Po uchyleniu przez PWINB (decyzją z 22 września 2023 r.) decyzji PINB z 9 sierpnia 2023 r. nakazującej T. W. i M. W. wykonanie odłączenia pieca stałopalnego (tzw. kuchnia grzewcza) od przewodu dymowego i zamurowanie otworu znajdującego się w przewodzie kominowym w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w K., organ pierwszej instancji nadal prowadził postępowanie administracyjne w sprawie "robót budowlanych polegających na połączeniu pieca stałopalnego w lokalu nr [...]...", zaś po jego przeprowadzeniu obowiązek wykonania odłączenia urządzenia grzewczego nałożył na właściciela lokalu nr [...], czyli B. K., a zatem na inny podmiot niż ten, wobec którego wszczął postępowanie. Dalej należy wskazać na protokół przesłuchania z 28 sierpnia 2024 r., podczas którego B. K. przesłuchano w charakterze strony. W czynności tej wzięła udział M. P. - pełnomocnik T. W. i M. W. Zgodnie z art. 86 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Stroną natomiast jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 k.p.a.). Skoro organ pierwszej instancji w zawiadomieniu z 26 lipca 2023 r. o wszczęciu postępowania zaznaczył, że inwestorami są T. W. i M. W., to właśnie właściciele lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w K. są stroną prowadzonego postępowania. Tym samym, B. K. mógł zostać przesłuchany co najwyżej w charakterze świadka, na co zdaje się wskazywać obecność pełnomocnika T. W. i M. W. podczas przesłuchania w dniu 28 sierpnia 2024 r. (art. 79 k.p.a.), a także adnotacja na skierowanym do Skarżącego wezwaniu z 31 lipca 2024 r., że w przeprowadzeniu dowodu będą uczestniczyć strony postępowania. W ocenie Sądu, skoro zasadniczym przedmiotem sporu jest kolejność wykonania podłączenia urządzenia grzewczego (a w konsekwencji nałożenie obowiązku wykonania odłączenia urządzenia na tego, kto zrobił to później), postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie powinno być wszczęte "w sprawie", a nie wobec konkretnego podmiotu. W dalszej kolejności należy wskazać na błędy proceduralne, które popełnił organ pierwszej instancji w ramach zleconego przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego (w trybie art. 136 k.p.a.). W piśmie z 10 czerwca 2024 r. PWINB zlecił PINB przesłuchanie B.K. i mistrza kominiarskiego A. M. na okoliczność podłączenia do przewodu dymowego westfalki w mieszkaniu nr [...] oraz piecokuchni w mieszkaniu nr [...]. Organ pierwszej instancji przesłuchał co prawda B.K. (o czym była mowa wcześniej), natomiast zaniechał przesłuchania A. M. poprzestając na jego wyjaśnieniach (pismo z 28 sierpnia 2024 r. i notatka służbowa z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu 9 września 2024 r.). Częściowo nieprawdziwe jest tym samym stwierdzenie zawarte na s. 5 decyzji PWINB z 28 listopada 2024 r., że organ odwoławczy przychylił się do wniosku zawartego w odwołaniu w sprawie przesłuchania odwołującego i A.M., zaś wnioski z tych przesłuchań zawarte są w uzasadnieniu tej decyzji. Nie można było wyciągnąć żadnych wniosków z przesłuchania A. M., albowiem do tego przesłuchania nie doszło. Zgodnie z art. 83 k.pa. nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony, wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz jej powinowatych pierwszego stopnia, jak również osób pozostających ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1). Świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub jego bliskich wymienionych w § 1 na odpowiedzialność karną, hańbę lub bezpośrednią szkodę majątkową albo spowodować naruszenie obowiązku zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej (§ 2). Przed odebraniem zeznania organ administracji publicznej uprzedza świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania (§ 3). Organ pierwszej instancji całkowicie pominął powyższe regulacje, jak również art. 88 k.p.a., z którego wynika, że kto, będąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny jako świadek lub biegły albo bezzasadnie odmówił złożenia zeznania, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin albo udziału w innej czynności urzędowej, może być ukarany przez organ przeprowadzający dowód grzywną do 50 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 200 zł (§ 1). Ukaranie grzywną nie wyklucza możności zastosowania do opornego świadka środków przymusu przewidzianych w przepisach szczególnych (§ 3). Zdaniem Sądu niedopuszczalne jest zastępowania dowodu z zeznań świadka (z wszelkimi konsekwencjami wynikającymi chociażby z art. 83 § 3 k.p.a.) notatką służbową z rozmowy telefonicznej z osobą, która została wezwana do złożenia zeznań w tym charakterze, jak również pisemnym wyjaśnieniem tej osoby, w którym wskazuje ona, że "nie ma aktualnej wiedzy technicznej w przedmiocie tego budynku". Należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie nie chodzi o wiedzę aktualną, lecz o wiedzę dotyczącą zdarzeń mających miejsce w przeszłości. Poza zakresem zainteresowania orzekających w sprawie organów pozostała również okoliczność, że w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w K. funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa. Tymczasem w postępowaniach z zakresu prawa budowlanego związanych z nieruchomością wspólną co do zasady stroną postępowania jest właśnie wspólnota mieszkaniowa, którą reprezentuje zarząd. W takich przypadkach stosuje się przepisy zawarte w rozdziale 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048) - dalej: "u.w.l.". Nie oznacza to oczywiście, że właściciele poszczególnych lokali mieszkalnych nie mogą uzyskać przymiotu strony w takim postępowaniu, jednak warunkiem uzyskania takiego statusu jest wykazanie, że obowiązek dotyczy wyłącznie konkretnego lokalu, czy też godzi w uprawnienia dotyczące korzystania z niego. Konieczne jest zatem wykazanie posiadania zindywidualizowanego interesu prawnego (zob. wyroki NSA: z 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2208/10, z 24 września 2014 r. sygn. akt II OSK 647/13, czy z 6 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 1996/16). Należy zauważyć, że działania wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd, co do zasady dotyczą nieruchomości wspólnej, o której mowa w art. 3 ust. 2 u.w.l., co wynika wprost z rozdziału 4 tej ustawy, a w szczególności z przepisów art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i 3. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez NSA w uchwale z 26 listopada 2001 r. sygn. akt OPK 19/01 (ONSA 2002/2/68), w celu uniknięcia sytuacji, w której w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wspólnoty mieszkaniowej powstałaby konieczność występowania wielu stron (właścicieli poszczególnych lokali), odchodzi się od konieczności występowania każdego członka wspólnoty na rzecz działania organów wspólnoty w imieniu członków. Z kolei w wyroku z 6 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 856/06 NSA stwierdził, że w stosunkach zewnętrznych odnoszących się do nieruchomości wspólnej, wspólnotę reprezentuje jej zarząd. Zasada ta doznaje ograniczenia, jeżeli właściciel lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość wykaże swój własny interes prawny, podlegający ochronie w oparciu o przepisy prawa cywilnego, jak i na podstawie materialnoprawnych regulacji prawa administracyjnego w sprawie, w której występuje także wspólnota mieszkaniowa. Skoro bowiem działania wspólnoty dotyczą nieruchomości wspólnej, to każdy właściciel lokalu stanowiącego w myśl art. 2 ust. 1 u.w.l. odrębną nieruchomość może mieć również swój własny, zindywidualizowany i chroniony interes prawny. Jeżeli członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże więc swój indywidualny interes prawny, to może wystąpić jako strona w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której występuje także wspólnota mieszkaniowa (zob. wyroki NSA: z 7 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1648/08, z 23 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1912/06, z 18 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1417/08, z 24 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 233/08 i z 3 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 905/08). Pomimo że zasadą jest występowanie wspólnot mieszkaniowych reprezentowanych przez swój organ (zarząd), to oprócz nich mogą występować także właściciele poszczególnych lokali, w przypadku wykazania, że mają oni przymiot strony niezależny od występujących w ich imieniu wspólnot mieszkaniowych. Na s. 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji PWINB odnotował, że wentylacja kuchni i łazienki mieszkania nr [...] jest zapewniona przez oddzielne przewody wyprowadzone ponad dach (co wynika z inwentaryzacji przewodów kominowych). Nie ulega zatem wątpliwości, że kwestia adresata obowiązku powinna być również przeanalizowana w ponownym postępowaniu. W tym stanie sprawy nie może budzić wątpliwości, że wydane decyzje naruszają art. 107 § 3 k.p.a., a poprzedzające ich wydanie działania organów nie mogą być uznane za zgodne z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Działanie organu polegające na analizowaniu i wyjaśnianiu tylko niektórych aspektów stanu faktycznego, przy pomijaniu innych jego elementów nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązki procesowe organów prowadzących postępowanie związane są przede wszystkim z wyczerpującym zebraniem dowodów dotyczących okoliczności faktycznych sprawy i ich rozpatrzeniem, stosownie do dyrektyw zawartych w k.p.a. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zarówno zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Ponowne rozstrzygnięcie sprawy wymaga jednoznacznego wyjaśnienia wskazanych przez Sąd wątpliwości. W tym celu organ pierwszej instancji przeprowadzi postępowanie wyjaśniające mające na celu zweryfikowanie okoliczności wskazywanych w wydanych do tej pory rozstrzygnięciach. Przede wszystkim PINB precyzyjnie ustali, czy wszczęte w dniu 26 lipca 2023 r. postępowanie administracyjne dotyczy wyłącznie urządzeń grzewczych znajdujących się w całości w mieszkaniach nr [...] i [...] budynku wielolokalowego w K., czy może również części wspólnych tego budynku, co będzie wiązało się z koniecznością uwzględnienia przytoczonych powyżej przepisów u.w.l. Organ pierwszej instancji przesłucha również w charakterze świadka A. M. (zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego zawartymi w piśmie z 10 czerwca 2024 r.). Po przeprowadzeniu tych czynności organ pierwszej instancji dokona ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), wdroży odpowiednie do wyników dokonanych ustaleń postępowanie, które zakończy rozstrzygnięciem odpowiadającym wymogom stawianym przez art. 107 § 1 i 3 k.p.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a. zasądzając od PWINB na rzecz Skarżącego kwotę 500 zł, na którą składa się uiszczony wpis sądowy od skargi. Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie złożył Skarżący w piśmie procesowym z 27 stycznia 2025 r. (k. 17 akt sądowych), a organ administracji publicznej w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu tego wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.