II SA/Gd 630/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na decyzję Wojewody z dnia 3 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 26 sierpnia 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej w skrócie jako "ustawa – Prawo budowlane", Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w postaci wieży o wysokości 40 m z antenami sektorowymi, radioliniowymi, urządzeniami sterującymi, zasilającymi oraz zasilaniem elektrycznym, na działce nr [...] położonej przy ul. S. w miejscowości B., gmina P. Organ pierwszej instancji wskazał, że nie zostały usunięte nieprawidłowości projektu budowlanego wskazane w jego postanowieniu z dnia 5 sierpnia 2014 r. Dotyczyły one zgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały Rady Gminy z dnia 10 sierpnia 2005 r., nr XXXII/178/2005 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P.– część wyżynna (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2005 r., nr 88, poz. 1814) – dalej w skrócie określanego jako "plan miejscowy" lub "uchwała", w szczególności z § 43 ust. 7 uchwały, gdzie wprowadzono obowiązek komasacji anten telefonii komórkowej różnych operatorów z maksymalnym wykorzystaniem istniejących masztów o tej funkcji, z § 43 ust. 6 uchwały, gdzie widnieje zapis, że maszty telefonii komórkowej należy lokalizować poza wszelkimi rodzajami zabudowy mieszkaniowej, oraz z § 18 uchwały, gdzie wprowadzony został zakaz realizacji obiektów dysharmonizujących krajobraz. Dodatkowo organ wskazał na brak uzgodnienia dla przyłącza energii elektrycznej oraz brak decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej. W odwołaniu od tej decyzji inwestor domagał się jej uchylenia i wydania decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji. Skarżący stwierdził, że plan miejscowy zawiera w § 21 ust. 2, § 30 ust. 4 i 5 oraz § 43 postanowienia dotyczące możliwości wybudowania infrastruktury telekomunikacyjnej w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej zainstalowanej na wieży wolnostojącej, zatem brak jest sprzeczności zapisów przedmiotowego planu z zamierzeniem budowlanym skarżącego. Ponadto, w świetle § 43 ust. 7 uchwały, nie ma obowiązku zajęcia stanowiska co do lokalizacji wieży antenowej. Ograniczenie, o jakim wspomina postanowienie Starosty z dnia 5 sierpnia 2014 r. w punkcie 1.2. nie dotyczy wieży antenowej. Gdyby dotyczyło, byłoby sprzeczne z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 880 ze zm.). W odniesieniu do postanowień § 18 ust. 5 planu skarżący wyjaśnił, że konstrukcja wieży i kolorystyka zapewnia realizację infrastruktury technicznej bez zbędnej ingerencji w krajobraz, nie można jej zatem traktować jako obiektu dysharmonizującego krajobraz. W odniesieniu do zapisów planu o komasacji anten telefonii komórkowej, inwestor załączył do odwołania oświadczenie o zgodzie na instalację anten przez innego operatora komunikacyjnego, która została przekazana organowi. Skarżący stwierdził także, że dokumentacja projektowa opiera się na zasilaniu tymczasowym z instalacji właściciela nieruchomości, zatem warunkami przyłączeniowymi pozostają uzgodnienia z właścicielem, które zostały załączone do dokumentacji. Zasilanie zostanie przepięte na przyłącze zakładu energetycznego na podstawie odrębnego postępowania administracyjnego. Zakład energetyczny natomiast określił moment realizacji przyłącza za kilkanaście miesięcy. Ponadto skarżący stwierdził, że wobec okoliczności, iż gleba w ramach działki, na której planowana jest inwestycja, zalicza się do użytków klasy IV, nie zachodzi konieczność uzyskania decyzji wyłączającej z produkcji rolnej. Decyzją z dnia 17 października 2014 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z 26 sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie Starosta - po stwierdzeniu braków i nieprawidłowości w projekcie budowlanym, nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia, wydając stosowne postanowienie. Za nieuzasadnione Wojewoda uznał zawarte w tym postanowieniu żądanie dołączenia przez inwestora dowodu wyłączenia działki nr [...] z produkcji rolnej. W przypadku gruntów rolnych zaliczonych do klasy IV (a do takiej zalicza się przedmiotowa działka) nie zachodzi konieczność wyłączenia. Starosta potwierdził ten fakt w decyzji z 26 września 2014 r., orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji użytków rolnych na działce nr [...]. Wojewoda stwierdził jednak, że w postanowieniu Starosty znajdują się także żądania uzasadnione, wynikające wprost z obowiązujących przepisów prawa, brak spełnienia których skutkować musiał odmową udzielenia pozwolenia na budowę, stosownie do art. 35 ustawy – Prawo budowlane. W ocenie Wojewody zasadnie Starosta stwierdził niezgodność projektu budowlanego z obowiązującymi zapisami planu miejscowego. Organ II instancji zwrócił uwagę na § 43 ust. 6 planu, zgodnie z którym maszty telefonii komórkowej należy lokalizować poza wszelkimi rodzajami zabudowy mieszkaniowej, i stwierdził, że działka nr [...] znajduje się w strefie oznaczonej symbolem MU, to jest zabudowy mieszkaniowo-usługowej. W ocenie Wojewody, zabudowa mieszkaniowo-usługowa mieści się w pojęciu "wszelkich rodzajów zabudowy mieszkaniowej". Organ odwoławczy przywołał treść art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i uznał, że § 43 ust. 6 planu miejscowego nie narusza przytoczonych przepisów prawa, bowiem Rada Gminy generalnie nie zakazała lokalizowania w obszarze objętym przedmiotowym planem infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej. Świadczy o tym chociażby § 21 ust. 2 planu, zgodnie z którym gabaryty masztów radiowych i telefonii komórkowej należy dostosować do ograniczonych wysokości wynikających z bezpieczeństwa lotów, czy też § 9 planu, który wprost zakazuje lokalizacji na obszarze objętym planem niektórych przedsięwzięć, wśród których stacje bazowe telefonii komórkowej nie zostały w ogóle ujęte. Z przytoczonych zapisów w sposób jednoznaczny wynika, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia pod pewnymi warunkami jest możliwa. Wojewoda uznał także, iż z treści § 43 ust. 6 planu miejscowego wynikają niekorzystne dla inwestora rozwiązania wykluczające lokalizowanie na określonych obszarach masztów wolnostojących. Przepis ten jednak wyraźnie dopuszcza realizowanie innego typu urządzeń telekomunikacyjnych, co oznacza, że Rada Gminy nie wprowadziła ogólnego zakazu budowy infrastruktury telekomunikacyjnej, a tylko to byłoby niezgodne z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Organ dodał, że treść powyższego przepisu nie pozwala na wyprowadzenie normy pozbawiającej organy gminy prawa kształtowania przestrzenni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy. Ustawowy zakaz stanowienia zakazów lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie dotyczy ściśle określonego urządzenia umożliwiającego łączność, ale wprowadzania zakazów lokalizacji na terenie gminy wszystkich tego rodzaju urządzeń. Inwestor, na podstawie art. 46 ust. 1 ww. ustawy, nie może żądać aby cały obszar objęty planem miejscowym, był otwarty na jego inwestycje, gdyż przepis ten nie przyznaje przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Za bezprzedmiotowe uznał Wojewoda rozważania inwestora w kwestii dotyczącej sprzeczności pomiędzy pojęciami maszt i wieża. Fakt, że w planie miejscowym użyto pojęcia "maszty telefonii komórkowej", a inwestor twierdzi, że planuje lokalizację wieży antenowej, nie ma dla sprawy żadnego znaczenia. Powyższe pojęcia zostały wprowadzone do obiegu prawnego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), a więc już po uchwaleniu planu. Nie budziły też wątpliwości Wojewody intencje uchwałodawcy, dotyczące zakazu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej na określonych obszarach i to bez względu na to, czy są one lokalizowane na masztach czy też wieżach. Planowana inwestycja to: "stacja bazowa telefonii komórkowej", a nie sama wieża czy też maszt. Gdyby było inaczej, uchwałodawca zapewne wprowadziłby zakaz lokalizowania wszelkich masztów, a nie jak to określił: "masztów telefonii komórkowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi A., wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 818/14, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 17 października 2014 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd, uznając za bezsporne, że działka oznaczona nr [...] położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem MU, stwierdził, że z treści § 68 pkt 1 planu miejscowego wynika, iż dla terenów oznaczonych symbolem MU ustala się funkcję podstawową – zabudowa mieszkaniowo-usługowa. W § 68 pkt 4 planu wskazano, że na terenach oznaczonych symbolem MU ustala się zabudowę mieszkaniową w formie domów jednorodzinnych wolnostojących lub połączonych z obiektem usługowym. Natomiast punkt 9. § 68 stanowi, że w obrębie terenów MU dopuszcza się część mieszkalną w formie zabudowy wielorodzinnej, jeżeli dotyczy to terenów sąsiadujących z zabudową wielorodzinną, mieszaną, usługową oraz z ulicą zbiorczą, od której plan ustala dojazd ulicą dojazdową - KD lub są położone w sąsiedztwie ulicy lokalnej - KL. Bezsporne jest także, że dla poszczególnych terenów oznaczonych MU nie zostały sporządzone odrębne szczegółowe karty terenu. Sąd stwierdził, że zgodnie z brzmieniem § 43 ust. 6 uchwały, maszty telefonii komórkowej, z uwzględnieniem § 30, mogą być lokalizowane poza następującymi obszarami: Obszarem Chronionego Krajobrazu Rzeki [...], Obszarem Chronionego Krajobrazu [...], wszystkimi rodzajami zabudowy mieszkaniowej, wszystkimi strefami konserwatorskimi i minimum 200 m od ich granic, korytarzami ekologicznymi, w pasach minimum 200 m od dróg krajowych i wojewódzkich, 10 m od dróg powiatowych i lokalnych oraz poza korytarzami infrastruktury technicznej i radiolinii. Sąd nie podzielił poglądu organu odwoławczego, że skoro plan miejscowy zakazuje na terenie przeznaczonym pod wszystkie rodzaje zabudowy mieszkaniowej lokalizacji masztów telefonii komórkowej oznacza to, że na terenie MU, gdzie zlokalizowana jest przedmiotowa działka, taka zabudowa jest wykluczona. W ocenie Sądu planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zatem - dokonując oceny jej zgodności z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym terenie planu miejscowego - organy administracji orzekające w niniejszej sprawie powinny uwzględnić przepisy art. 46 ust. 1 i 2 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Sąd uznał, że regulacja art. 46 ust. 1 i 2 omawianej ustawy zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w planie miejscowym podczas sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane). Obowiązujący na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę plan miejscowy został wprawdzie uchwalony wcześniej niż ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ale z przepisu art. 75 ust. 1 tej ustawy wynika, że przepis art. 46 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Zdaniem Sądu, stanowisko organów dokonujących w tej sprawie interpretacji postanowień planu miejscowego w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzucający wszystkie inne przedsięwzięcia niesprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono, nie zasługuje na uznanie. Ocena zgodności założeń zgłoszonej inwestycji z planem miejscowym nie może bowiem zostać dokonana wyłącznie w oparciu o podstawowe przeznaczenie terenu. Reasumując, Sądu stwierdził, że do oceny, czy na przedmiotowym terenie MU, na którym położona jest działka nr [...], możliwa jest lokalizacja stacji telefonii komórkowej, wobec braku szczegółowych kart terenu, konieczne jest ustalenie, czy zgodnie z § 68 pkt 9 planu miejscowego na tym terenie dopuszcza się zabudowę wielorodzinną, czy też możliwa jest jedynie, zgodnie z § 68 pkt 4 planu zabudowa mieszkaniowa w formie domów jednorodzinnych wolnostojących. Dopiero takie ustalenie daje bowiem możliwość oceny zgodności z planem zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. W przekonaniu Sądu organ odwoławczy nie przeprowadził analizy zapisów planu co do konkretnego terenu MU, na którym położona jest przedmiotowa działka, celem ustalenia jaka zabudowa dopuszczalna jest na tym terenie zgodnie z planem. Sąd podkreślił przy tym, że zgodnie z regulacją art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej, jednakże jedynie infrastruktury o nieznacznym oddziaływaniu, w którym to pojęciu nie mieszczą się wieże telefonii komórkowej. Decyzją z dnia 3 września 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - dalej zwanej w skrócie jako "k.p.a.", Wojewoda, po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. od decyzji Starosty z dnia 26 sierpnia 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że po dokonaniu własnej analizy, a także biorąc pod uwagę analizy dostarczone przez skarżącego oraz Starostę, doszedł do przekonania, iż planowane przedsięwzięcie narusza § 68 pkt 9 planu miejscowego. Zgodnie z tym zapisem w obrębie terenów oznaczonych symbolem MU (zabudowa usługowo-mieszkaniowa) dopuszcza się część zabudowy w formie zabudowy wielorodzinnej, jeżeli dotyczy to terenów sąsiadujących z zabudową wielorodzinną, mieszaną, usługową oraz z ulicą zbiorczą, od której plan ustala dojazd ulicą dojazdową - KD lub są położone w sąsiedztwie ulicy lokalnej - KL. Organ dodał przy tym, że stosownie do § 75 ust. 2 planu drogi lokalne (KL) to drogi o szerokości pasa drogi 15 m i pasa ulicy 12 m, natomiast drogi dojazdowe (KD) to drogi o szerokości pasa drogi 15 m i pasa ulicy 10 m. Wojewoda stwierdził, że działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem MU — zabudowa mieszkaniowo-usługowa. Teren ten, jak wynika z załączonego wydruku mapy ewidencyjnej, biorąc pod uwagę wielkość działek i znajdującej się tam zabudowy, przeznaczony jest wyłącznie pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Jednakże, w związku z zapisem § 68 pkt 9 planu, należało dokonać ustaleń, czy w sąsiedztwie tego terenu (MU) znajdują się tereny przeznaczone pod zabudowę wielorodzinną. Na podstawie mapy planu stwierdzono, że takie tereny znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu MU. Są to tereny oznaczone symbolem MM - zabudowa mieszana - jednorodzinna i wielorodzinna. W ocenie organu odwoławczego, o ile biorąc pod uwagę tylko i wyłącznie tereny sąsiadujące z terenem MU, można by wysnuć tezę, że na tym obszarze dopuszczona jest zabudowa wielorodzinna, to dokonując analizy § 68 pkt 9 planu w dalszej jego części należy podzielić pogląd Starosty, że dla terenu MU, na którym położona jest działka nr [...], nie jest dopuszczona funkcja mieszkaniowa wielorodzinna. Wynika to z końcowego fragmentu przywołanego powyżej zapisu: "...sąsiadujących z... ulicą zbiorczą, od której plan ustala dojazd ulicą dojazdową - KD lub są położone w sąsiedztwie ulicy lokalnej – KL." A zatem dojazd na obszar planu oznaczony symbolem MU, w tym do działki nr [...], powinien się odbywać ulicami dojazdowymi bądź lokalnymi od ulicy zbiorczej, ażeby warunek dopuszczalności budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego został spełniony. W świetle zgormadzonego materiału dowodowego, w szczególności rysunku planu i mapy z ewidencji gruntów organ odwoławczy stwierdził, że w sąsiedztwie przedmiotowego terenu MU znajduje się ulica oznaczona symbolem KZ (ulica zbiorcza). Tyle tylko, że od tej ulicy dojazd do poszczególnych działek położonych w analizowanym terenie odbywa się drogami wewnętrznymi, a więc nie - jak tego wymaga plan - ulicami dojazdowymi (KD) i ulicami lokalnymi (KL). Przesądza o tym brak stosownych oznaczeń (KD i KL) na rysunku planu ulic M. i B., przez które to ulice dojazd jest możliwy. O braku odpowiedniego statusu tych dróg świadczy także § 75 planu miejscowego, ustalający wymagania dla dróg dojazdowych i lokalnych. Z wydruku mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 wynika jednoznacznie, że ulice M. i B. nie spełniają określonych parametrów co do ich szerokości (15 m) dla ulic dojazdowych i lokalnych. Fakt ten potwierdza także Starosta w swoim piśmie z dnia 20 sierpnia 2015 r. Wyjaśniając kwestię interpretacji art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego sprawy Wojewoda uznał, że plan miejscowy nie przewiduje lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na terenach mieszkaniowych, w związku z czym należy wziąć pod uwagę ustęp 2. przywołanego powyżej przepisu, z którego jednoznacznie wynika, że na terenach przeznaczonych na cele zabudowy jednorodzinnej można lokalizować jedynie infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu, do których nie można zaliczyć wież telefonii komórkowej, na co zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 818/14. W skardze na powyższą decyzję A. wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i w związku z § 68 ust. 9 planu miejscowego poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że zapisy planu, a w szczególności § 68 ust. 9, uniemożliwiają realizację inwestycji. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że teren MU (na którym planowana jest inwestycja) sąsiaduje z terenem MM (budownictwo wielorodzinne). Działka nr [...] sąsiaduje z ulicą KL (S.). Ulica KL bezpośrednio przylega do terenu MU, na którym ma być zrealizowana inwestycja. Administracyjnym adresem działki nr [...], na której inwestycja ma być realizowana, jest właśnie ul. S. (KL). W konsekwencji spełnione są przesłanki do zabudowy tego terenu również zabudową wielorodzinną. Co istotne, na terenie MU dopuszczone są również usługi, więc nawet bez uwzględniania odwołania do sąsiadujących terenów, przeznaczeniem terenu nie jest jedynie zabudowa jednorodzinna. Skarżąca dodała, że literalne brzmienie § 68 ust. 9 planu miejscowego dopuszcza realizację budownictwa wielorodzinnego na terenie MU, ponieważ teren ten bezpośrednio sąsiaduje co najmniej z dwóch stron z drogą o kategorii KL (ul. S. i ul. K.) i bezpośrednio sąsiaduje z terenem MM. Same organy, po przeprowadzeniu analizy terenu, wskazały w swoich pismach na ww. fakty. W świetle art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych interpretacja zapisów przedmiotowego planu zezwala zatem na realizację inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy dodał, że działka objęta inwestycją położona jest w sąsiedztwie dróg wewnętrznych, niespełniających warunków technicznych dla dróg lokalnych i dojazdowych, co tym samym eliminuje na tym obszarze budownictwo wielorodzinne. W ocenie Wojewody uchwałodawca nieprzypadkowo ograniczył budownictwo wielorodzinne na tym terenie ("dopuszcza się"), uzależniając możliwość takiej zabudowy od rodzaju dróg. Wynika to z tego, że przy budownictwie wielorodzinnym ruch pojazdów na drogach bezpośrednio sąsiadujących jest znacząco większy, a zatem i drogi te powinny być odpowiednie pod względem ich parametrów technicznych (np. szerokości). Sam fakt natomiast, że ulica S. - oznaczona jako droga lokalna - znajduje się w sąsiedztwie działki nr [...], co jest twierdzeniem prawdziwym, nie jest argumentem mogącym mieć znaczenie przy interpretacji § 68 pkt 9 planu miejscowego. Każda bowiem nieruchomość jest położona w bliższym bądź dalszym sąsiedztwie dróg lokalnych, dojazdowych i innych. Również działka nr [...] znajduje się w dalszym sąsiedztwie takich dróg, co nie powinno jednak skutkować możliwością zabudowy wielorodzinnej, powodując tym samym nadmierne obciążenie ruchem dróg, które nie są do tego przystosowane. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowo-administracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja Wojewody z dnia 3 września 2015 roku oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o przepisy art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) - dalej w skrócie jako "ustawa - Prawo budowlane". Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Z ustępu 3. tego artykułu wynika zaś, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ustępie 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zasadniczą kwestią na gruncie rozpatrywanej sprawy jest zgodność projektowanej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej - z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr XXXII/178/2005 z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy– część wyżynna (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2005 r., nr 88, poz. 1814) – dalej w skrócie jako "plan miejscowy" lub "uchwała". W wyroku z dnia 25 lutego 2015 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 818/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zajmował się już tą kwestią, dokonując wykładni zapisów ww. planu miejscowego przez pryzmat art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 880 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1); jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). Sąd I instancji w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę (podobnie jak organ odwoławczy) pozostawał związany - na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej określanej w skrócie jako "p.p.s.a.", dokonaną oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku tutejszego Sądu z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. II SA/Gd 818/14. Należy przy tym wyjaśnić, że przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (A. Kabat, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2013 r., s. 466-467 uw. 1-4; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz LexisNexis 2012 r., s. 396-397 uw. 1-2). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organy administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane, chyba że przepisy prawa uległy zmianie (art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 września 2015 r., sygn. II OSK 1630/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 lipca 2009 r., sygn. II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23 września 2009 r., sygn. I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13 lipca 2010 r., sygn. I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., sygn. I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Przepis art. 153 p.p.s.a. pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności i wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji i konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 p.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 września 2015 r., sygn. II OSK 1630/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2010 r., sygn. II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia, o której stanowi art. 170 p.p.s.a., oznacza obowiązek przyjęcia, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane. Wprawdzie związanie prawomocnym orzeczeniem odnosi się, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, jednak dla prawidłowego odczytania tejże sentencji należy się kierować treścią uzasadnienia (B. Dauter – op. cit., uw. 4 i 5 do art. 170 p.p.s.a.). W ten sposób moc wiążąca orzeczenia może rozciągać się pośrednio na przyjętą w nim podstawę faktyczną rozstrzygnięcia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 września 2015 r., sygn. II OSK 1630/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; zob. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 19 grudnia 2012 r., sygn. I FSK 62/12, Lex nr 1295098; 1 października 2013 r., sygn. I FSK 1373/12, Lex nr 1555929; 30 stycznia 2014 r., sygn. II FSK 865/12, Lex nr 1430927). W tym przypadku ma miejsce prekluzja faktów (prekluzja twierdzeń o okolicznościach faktycznych), wykluczająca dopuszczalność dążenia do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy na podstawie faktów, które istniały w czasie, gdy toczyło się uprzednie postępowanie, i mieściły się w granicach podstawy prawomocnie osądzonego żądania (P. Grzegorczyk w: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, tom II, pod red. T. Erecińskiego, LexisNexis 2012, uw. 23 do art. 365-366). Jak już wskazano powyżej, w wyroku z dnia 25 lutego 2015 roku, sygn. akt II SA/Gd 818/14, wydanym w tej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokonał wykładni zapisów obowiązującego dla działki nr [...] planu miejscowego przez pryzmat art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Sąd stwierdził, że w sprawie jest bezsporne, że działka nr [...], na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, położona jest na terenie oznaczonym symbolem MU. Z treści § 68 pkt 1 planu miejscowego wynika, że dla terenów oznaczonych symbolem MU ustala się funkcję podstawową – zabudowa mieszkaniowo-usługowa. W punkcie 4. tego paragrafu wskazano, że na terenach oznaczonych symbolem MU ustala się zabudowę mieszkaniową w formie domów jednorodzinnych wolnostojących lub połączonych z obiektem usługowym. Natomiast punkt 9. § 68 planu miejscowego stanowi, że w obrębie terenów MU dopuszcza się część mieszkalną w formie zabudowy wielorodzinnej, jeżeli dotyczy to terenów sąsiadujących z zabudową wielorodzinną, mieszaną, usługową oraz z ulicą zbiorczą, od której plan ustala dojazd ulicą dojazdową - KD lub są położone w sąsiedztwie ulicy lokalnej - KL. Bezsporne jest także, że dla poszczególnych terenów oznaczonych MU nie zostały sporządzone odrębne szczegółowe karty terenu. Mając na uwadze treść art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych Sąd uznał, że o sprzeczności wnioskowanej inwestycji z planem miejscowym nie może przesądzać zawarty w § 43 ust. 6 planu miejscowego zakaz lokalizacji masztów telefonii komórkowej na terenie zabudowy mieszkaniowej, dla realizacji której przeznaczony jest teren oznaczony MU. Zdaniem Sądu, do oceny, czy na przedmiotowym terenie MU, na którym położona jest działka nr [...], możliwa jest lokalizacja stacji telefonii komórkowej, wobec braku szczegółowych kart terenu, konieczne było ustalenie, czy zgodnie z § 68 pkt 9 planu miejscowego na tym terenie dopuszcza się zabudowę wielorodzinną, czy też możliwa jest jedynie, zgodnie z § 68 pkt 4 planu, zabudowa mieszkaniowa w formie domów jednorodzinnych wolnostojących (lub połączonych z obiektem usługowym). Dopiero takie ustalenie dawało bowiem możliwość oceny zgodności z planem miejscowym zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego, a takiego ustalenia w sprawie zabrakło. Sąd podkreślił przy tym, że zgodnie z regulacją art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej, jednakże jedynie infrastruktury o nieznacznym oddziaływaniu, w którym to pojęciu nie mieszczą się wieże telefonii komórkowej. Z opisanego powyżej stanowiska Sądu zawartego w wyroku z dnia 25 lutego 2015 r., którym zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd obecnie orzekający w tej sprawie, byli związani (vide art. 153 p.p.s.a.), wynika, że ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ odwoławczy miał obowiązek ustalić, czy na terenie działki nr [...] – zgodnie z zapisami planu miejscowego, a w szczególności z § 68 pkt 9 tej uchwały, możliwa jest lokalizacja zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, jedynie bowiem w takim przypadku można na tym terenie zlokalizować stację bazową telefonii komórkowej. Sąd przesądził bowiem, że samo przeznaczenie tego terenu pod funkcję podstawową – zabudowa mieszkaniowo-usługowa (symbol MU) takiego uprawnienia nie daje. Gdyby tak było, wtedy powyższe ustalenia byłyby zbędne. Jasno stwierdził też, że taka inwestycja nie może zostać zlokalizowana na terenie przeznaczonym na cele zabudowy jednorodzinnej. Zgodnie z kluczowym dla rozpoznania niniejszej sprawy § 68 pkt 9 planu miejscowego: "W obrębie terenów jak w ust. 1 (a więc terenów oznaczonych symbolem MU – dopisek Sądu) dopuszcza się część mieszkalną w formie zabudowy wielorodzinnej, jeżeli dotyczy to terenów sąsiadujących z zabudową wielorodzinną, mieszaną, usługową oraz z ulicą zbiorczą, od której plan ustala dojazd ulicą dojazdową - KD lub są położone w sąsiedztwie ulicy lokalnej - KL." Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ odwoławczy ustalił, że cały teren MU, na którym położona jest działka nr [...] - jak wynika z załączonego do akt administracyjnych wydruku mapy ewidencyjnej, biorąc pod uwagę wielkość działek i znajdującej się tam zabudowy, przeznaczony jest wyłącznie pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Stwierdził też - na podstawie mapy planu, że w bezpośrednim sąsiedztwie tego terenu MU znajdują się tereny oznaczone symbolem MM, to jest przeznaczone pod zabudowę mieszaną - jednorodzinną i wielorodzinną. Organ zauważył przy tym, że na całym omawianym terenie MU nie jest dopuszczona funkcja mieszkaniowa wielorodzinna z uwagi na brzmienie końcowego fragmentu przywołanego powyżej zapisu planu: "...sąsiadujących z... ulicą zbiorczą, od której plan ustala dojazd ulicą dojazdową - KD lub są położone w sąsiedztwie ulicy lokalnej – KL." Organ uznał bowiem, że warunek dopuszczalności budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego zostałby na tym terenie spełniony, gdyby dojazd na obszar planu oznaczonego symbolem MU, w tym do działki nr [...], odbywał się ulicami dojazdowymi bądź lokalnymi od ulicy zbiorczej. Tymczasem na podstawie zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności rysunku planu miejscowego i mapy z ewidencji gruntów, organ odwoławczy stwierdził, że w sąsiedztwie przedmiotowego terenu MU znajduje się ulica oznaczona symbolem KZ (ulica zbiorcza). Tyle tylko, że od tej ulicy dojazd do poszczególnych działek położonych w analizowanym terenie odbywa się drogami wewnętrznymi, a więc nie - jak tego wymaga plan miejscowy - ulicami dojazdowymi (KD) i ulicami lokalnymi (KL). Przesądza o tym brak stosownych oznaczeń (KD i KL) na rysunku planu ulic M. i B., przez które to ulice dojazd jest możliwy. O braku odpowiedniego statusu tych dróg świadczy także treść § 75 planu miejscowego, ustalającego wymagania dla dróg dojazdowych i lokalnych. Z wydruku mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 wynika bowiem, że ulice M. i B. nie spełniają określonych w planie miejscowym (vide § 75 planu miejscowego) parametrów co do ich szerokości (15 m) dla ulic dojazdowych i lokalnych. Zdaniem Sądu, wykładnia kluczowego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy § 68 pkt 9 planu miejscowego powinna uwzględniać treść art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) – w skrócie jako "u.z.p.". Przepisy tej ustawy miały zastosowanie przy uchwalaniu omawianego planu miejscowego z uwagi na treść art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199). Zgodnie z art. 1 u.z.p., ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym określa zakres oraz sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania, przyjmując rozwój zrównoważony jako podstawę tych działań, a także określa zasady i tryb rozwiązywania konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w tych sprawach (art. 1 ust. 1). W zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury (art. 1 ust. 2 pkt 1). Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 u.z.p., ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Przepis § 68 pkt 9 planu miejscowego należy zatem odczytać uwzględniając wynikającą z powyższych przepisów konieczność konstruowania norm planu miejscowego w sposób uwzględniający wymagania ładu przestrzennego na całym terenie objętym danym planem miejscowym. Rozwiązania przyjęte w planie miejscowym muszą być spójne i wzajemnie się uzupełniać. Należy przy tym podkreślić, że ustalenie i rozgraniczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów o poszczególnych funkcjach stanowi podstawowe narzędzie kształtowania ładu przestrzennego, który osiąga się przez ukształtowanie przestrzeni tworzące harmonijną całość. Nie można zatem na terenie przeznaczonym pod określoną funkcję dopuszczać sytuowania zabudowy o innej funkcji, w całkowitym oderwaniu od funkcji zabudowy ustalonej na terenach sąsiednich. Celem planu miejscowego jest bowiem co do zasady stworzenie obszarów o oznaczonym przeznaczeniu, stanowiących jednolity obszar urbanistyczny. Zapisy planu miejscowego dopuszczające przenikanie się poszczególnych funkcji muszą zatem zakładać, że poszczególne funkcje terenu będą się przenikały w sposób harmonijny. Dlatego też, dokonując wykładni § 68 pkt 9 planu miejscowego Sąd - w przeciwieństwie do organu odwoławczego, uznał, że z ww. normy planu miejscowego wynika, że aby można było na działce inwestora dopuścić zabudowę wielorodzinną, a co za tym idzie lokalizację planowanej inwestycji, ta działka właśnie (a nie cały teren MU - jak przyjął organ) – jako część terenu MU co do zasady pod taką zabudowę w planie nieprzeznaczonego, musiałaby sąsiadować, w ocenie Sądu bezpośrednio, z zabudową wielorodzinną, mieszaną lub usługową oraz z ulicą zbiorczą, od której plan ustala dojazd ulicą dojazdową - KD lub są położone w sąsiedztwie ulicy lokalnej - KL. Tylko bowiem w takim przypadku zlokalizowanie na niej zabudowy wielorodzinnej pozwalałoby na stworzenie spójnej całości z sąsiadującą z nią zabudową o tym samym lub dopuszczonym postanowieniami planu miejscowego charakterze, która nie jest co do zasady dopuszczona na terenie MU i która - ze względu na swój charakter - jest bardziej uciążliwa, niż zabudowa jednorodzinna. Tych wymogów działka nr [...] niewątpliwie nie spełnia. Nie graniczy bowiem z żadną z opisanych powyżej zabudów. Jak wynika z załączonych do akt administracyjnych kopii fragmentów załącznika graficznego do planu miejscowego, a także map ewidencyjnych, działka ta znajduje się w centrum terenu oznaczonego symbolem MU i otoczona jest działkami o niewielkiej powierzchni. Ze wskazywaną przez skarżącą i organ odwoławczy zabudową oznaczoną symbolem MM – teren przeznaczony pod zabudowę mieszaną - jednorodzinną i wielorodzinną, sąsiaduje cały terem MU, którego działka nr [...] jest częścią, a nie działka inwestora. Słusznie zatem organ odwoławczy przyjął, aczkolwiek z innych powodów, niż Sąd orzekający w tej sprawie, że zgodnie z § 68 pkt 9 planu miejscowego działka nr [...] nie jest przeznaczona pod zabudowę wielorodzinną, a co za tym idzie, nie można na niej zlokalizować planowanej inwestycji. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja - aczkolwiek częściowo nieprawidłowo uzasadniona, nie narusza przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy – Prawo budowlane w związku z § 68 pkt 9 planu miejscowego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, ponieważ zasadnie organ odwoławczy przyjął, że zgodnie z planem miejscowym na terenie działki nr [...] planowana inwestycja nie może powstać. W tym stanie rzeczy Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.