II SAB/Gd 82/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Justyna Dudek – Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w sprawie rozpatrzenia wniosku o wyjaśnienie treści postanowienia o wszczęciu postępowania dotyczącego nieważności decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego I. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku dopuściło się bezczynności, II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku do rozpoznania wniosku, IV. oddala skargę w zakresie wniosku o przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej. M. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w sprawie rozpoznania wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia. Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 7 czerwca 2024 r. do Wydziału Spraw Społecznych Urzędu Miasta Gdyni wypłynął wniosek M. T. (dalej jako: "strona", "wnioskodawczyni" "skarżąca") o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdyni (dalej jako: "organ I instancji") z dnia 17 czerwca 2019 r. odmawiającej przyznania wnioskodawczyni prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką, sprawowaną nad matką, I. T. Wniosek został przekazany przez organ I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako: "organ odwoławczy", "Kolegium"), w celu rozpoznania przy piśmie z dnia 18 czerwca 2024 r. Postanowieniem z dnia 31 października 2024 r. Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 17 czerwca 2019 r. Wnioskiem z dnia 22 listopada 2024 r. strona wystąpiła do Kolegium o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści postanowienia Kolegium z dnia 31 października 2024 r. w zakresie opisanym przez wnioskodawczynię. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 listopada 2025 r. skarżąca wskazała, że pomimo ponaglenia Kolegium nie rozpoznało jej wniosku z 22 listopada 2024 r. W związku z powyższym wniosła o uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa a także o zasądzenie na jej rzecz sumy pieniężnej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wyjaśniło, że niewątpliwie na dzień wniesienia przez skarżącą skargi na bezczynność nie rozpoznało złożonego przez stronę wniosku. Postanowienie w tej sprawie organ odwoławczy wydał dopiero w dniu 5 grudnia 2025 r., odmawiając wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia z dnia 31 października 2024 r. W dalszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że podjęcie postanowienia dopiero w dniu 5 grudnia 2025 r. nie wynika z działania zamierzonego, lecz z sytuacji, gdy równolegle toczyły się dwa postępowania z wniosków skarżącej: przedmiotowe postępowanie o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § k.p.a. nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 17 czerwca 2019 r. oraz postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 17 czerwca 2019 r. Drugie z tych postępowań zostało zakończone postanowieniem ostatecznym Kolegium z dnia 12 marca 2025 r. utrzymującym w mocy zaskarżone postanowienie. WSA w Gdańsku, wyrokiem z dnia 10 września 2025 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 268/25 oddalił skargę M. T. na postanowienie Kolegium z dnia 12 marca 2025 r. W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że na skutek przesłania do WSA w Gdańsku całości akt sprawy dot. ostatecznego postanowienia Kolegium z dnia 12 marca 2025 r. przeoczono rozpoznanie wniosku skarżącej o wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia Kolegium z dnia 31 października 2024 r. Zdaniem organu odwoławczego zaistniała sytuacja nie stanowiła jednak celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia. Organ podkreślił, że skarżąca jest osobą aktywną procesową i w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 12 grudnia 2025 r. składała/składa liczne wnioski procesowe - o uzupełnienie rozstrzygnięcia, o wyjaśnienie wątpliwości, o wydanie kopii akt, o stwierdzenie nieważności decyzji, o ponowne rozpoznanie sprawy, na bezczynność Kolegium - łącznie 22 sprawy. Z kolei przed WSA w Gdańsku w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, w tym okresie toczyło/toczy się 14 postępowań sądowych. Łącznie spraw skarżącej jest 36. W ocenie Kolegium skala wniosków składanych przez skarżącą pozornie odnoszących się do merytorycznych prawomocnych rozstrzygnięć w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego ma charakter nękania i dezorganizacji pracy Kolegium. W piśmie procesowym z dnia 3 stycznia 2026 r. skarżąca wyjaśniła, że wnosząc o zasądzenie sumy pieniężnej wnosi o jej zasądzenie w maksymalnej wysokości. W dalszej kolejności wskazała, że w jej ocenie przeoczenie przez organ odwoławczy rozpoznania złożonych wniosków na skutek dużej ilości spraw zawisłych przed tym organem nie stanowi usprawiedliwienia bezczynności, świadczy raczej o braku profesjonalności, a wręcz o negatywnym osobistym stosunku organu do wnioskodawczyni. Podkreśliła, że jej aktywność procesowa, wbrew stanowisku Kolegium, nie stanowi jej hobby, a jest skutkiem negatywnego rozpoznawania przez organy wniosków o przyznanie świadczeń czy zasiłków składanych w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką. Wskazała, że na skutek opieszałego działania Kolegium w sprawach złożonych odwołań i wniosków pozostaje bez środków do życia. Jej zdaniem przerzucanie przez Kolegium odpowiedzialności na stronę za opóźnione działania organu przekracza granice sprawiedliwości, praworządności, roztropności i profesjonalizmu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi M. T. zwalcza bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako: "SKO", "Kolegium", "organ administracji") w zakresie rozpoznania jej wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia SKO z 31 października 2024 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z 17 czerwca 2019 r. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi należy wskazać, że strona wniosła do organu ponaglenie na bezczynność w niniejszej sprawie (pismo w aktach administracyjnych SKO/Gd 5587/24). Tym samym skarżąca wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W związku z czym przedmiotowy środek zaskarżenia należy uznać za dopuszczalny. Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 k.p.a., jest obowiązek działania organów sprawnie, wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie zaś z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Przez przewlekłość postępowania należy natomiast rozumieć stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Pojęcie "bezczynności" należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności. Natomiast przez "przewlekłe prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok NSA z 25 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1467/18; wszystkie powoływane w sprawie orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak już wcześniej wskazano, jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, winny być załatwione niezwłocznie. Należy wskazać, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie powyższej zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga zaakcentowania, że – zgodnie z powołanym przepisem – niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Organ odwoławczy natomiast powinien załatwić sprawę nie później niż w ciągu miesiąca, od dnia otrzymania odwołania. W myśl art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu. Natomiast, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Powołane przepisy jednoznacznie wskazują zasady prawne, ramy czasowe i procedurę rozpoznawania sprawy administracyjnej. Ocena dochowania terminu jest uwarunkowana okolicznościami podanymi w powołanych przepisach, z uwzględnieniem art. 35 § 5 k.p.a. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Badanie skargi na bezczynność sprowadza się więc do oceny, czy w okolicznościach danej sprawy, w zakreślonych ramach czasowych, podjęto czynności, dla których postępowanie jest prowadzone, a zmierzające do jej załatwienia. Celem skargi na bezczynność jest zaś doprowadzenie do załatwienia sprawy. Tezy te są utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: NSA z 5 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2936/16; z 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17 oraz WSA w Poznaniu z 6 marca 2019 r., sygn. akt III SAB/Po 41/18). Oceniając tok czynności kontrolowanego w niniejszej sprawie organu w kontekście powyższych uwag Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku dopuściło się bezczynności. Na podstawie przesłanych przez organ akt administracyjnych sprawy Sąd przyjął, że wniosek M. T. z 22 listopada 2024 r. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia SKO z 31 października 2024 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z 17 czerwca 2019 r. został rozpoznany dopiero 25 listopada 2025 r., to jest po wniesieniu skargi na bezczynność. Organ administracji tę okoliczność przyznał w odpowiedzi na skargę wyjaśniając, że brak rozpoznania wniosku był następstwem przeoczenia. Ponadto, znaczna liczba składanych przez skarżącą wniosków procesowych - o uzupełnienie rozstrzygnięcia, o wyjaśnienie wątpliwości, o wydanie kopii akt, o stwierdzenie nieważności decyzji, o ponowne rozpoznanie sprawy i na bezczynność Kolegium o ma charakter nękania i dezorganizacji pracy organu administracji. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę nie zasługuje na uwzględnienie. Nie sposób przyjąć, że liczne wnioski i pisma składane przez stronę mogą uzasadniać bezczynność organu administracji. Trudno też zgodzić się ze stanowiskiem, że 36 spraw (w tym 14 toczących się przed sądem) w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 12 grudnia 2025 r. jest liczbą, która może spowodować dezorganizację pracy organu administracji. Wynika z tego, że średnio, niewiele ponad 1 sprawa tej samej strony na miesiąc "ma charakter nękania i dezorganizacji pracy" Kolegium. Zdaniem Sądu uzasadnianie w ten sposób bezczynności organu administracji świadczy o wadliwej organizacji pracy i daleko idących zaniedbaniach ze strony osób odpowiedzialnych za ten stan. Niewydolna organizacja pracy organu administracji nie może jednak w żadnym razie uzasadniać bezczynności w rozpoznawaniu wniosków strony. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniały konieczne przesłanki do stwierdzenia bezczynności organu. Na Kolegium ciążył bowiem ustawowy obowiązek załatwienia wniosku, którego organ nie załatwił w terminie określonym przepisami postępowania i nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 36 k.p.a., tj. poinformowania stron o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy. Opisana powyżej chronologia poszczególnych czynności prowadzi do wniosku, że Kolegium dopuściło się bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., o czym Sąd orzekł w punkcie 1. wyroku. Stwierdzona wyżej bezczynność organu, w okolicznościach niniejszej sprawy daje także podstawy do stwierdzenia kwalifikowanego charakteru bezczynności, to jest rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.), o czym Sąd orzekł w punkcie 2. wyroku. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "bezczynności z rażącym naruszeniem prawa". W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, jednakże dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest jednocześnie efektem działań bądź zaniechań organów spowodowanych przykładowo celowym unikaniem podejmowania rozstrzygnięcia lub lekceważenia praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. W orzecznictwie podkreśla się, że bezczynność organu będzie miała charakter rażący, gdy odpowiednio brak działania lub poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia (por. wyrok NSA z 16 września 2015 r., sygn. akt I OSK 722/15). W ocenie Sądu należy uznać, że w niniejszej sprawie stan bezczynności trwał szczególnie długo, bo ponad 11 miesięcy. Bezspornym jest zatem, że naruszenie terminu załatwienia sprawy miało charakter rażący. W przedmiotowej sprawie uwzględnienia wymaga, że postępowanie Kolegium zostało zakończone wydaniem postanowienia z 5 grudnia 2025 r., to jest po wniesieniu skargi a przed jej rozpoznaniem przez Sąd. Okoliczność, że organ administracji publicznej załatwił sprawę po wniesieniu skargi, jednak przed dniem jej rozpoznania przez sąd administracyjny, uzasadnia umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym też orzeczono w punkcie 3. wyroku. Nie było natomiast podstaw do umorzenia postępowania sądowego w całości, gdyż to, że organ wydał decyzję po wniesieniu skargi na bezczynność nie może uzasadniać samo w sobie oddalenia skargi ani umorzenia postępowania w całości (zob. wyr. NSA z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1441/16, CBOSA). Rozpoznanie skargi na bezczynność organu na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. polega bowiem nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Wydanie przez organ administracyjny decyzji w toku postępowania sądowego - po wniesieniu skargi na bezczynność, nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.m.in. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia czy organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3) oraz czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Umorzenie postępowania sądowego jest zasadne jedynie co do zobowiązania organu do wydania decyzji, ponieważ tylko w tym zakresie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA z 2009 r., z. 4, poz. 63). Sąd oddalił wniosek skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej. Należy bowiem zauważyć, że przyznanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., ma przede wszystkim charakter kompensacyjny, służący zadośćuczynieniu skarżącemu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Natomiast jej zasądzenie jest uprawnieniem dyskrecjonalnym Sądu, a zatem możliwością, z której należy korzystać, jeżeli realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Co istotne, zasądzanie sumy pieniężnej nie jest bezpośrednią konsekwencją bezczynności, a to oznacza, że w każdym przypadku Sąd musi rozważyć zasadność takich żądań w kontekście działań organu (por. m.in. wyroki NSA z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1695/16; z 7 września 2021 r., sygn. akt III OSK 1029/21, CBOSA), uwzględniając m.in. czas trwania postępowania, rodzaj sprawy i jej znaczenie dla strony oraz ewentualne zachowania strony skarżącej, jeżeli przyczyniłaby się ona do wydłużenia postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ konstytucyjnych zasad praworządności oraz państwa prawnego. Upływ znacznego czasu między złożeniem wniosku a jego rozpoznaniem sam w sobie nie uzasadnia uwzględnienia żądania. Sam wniosek miał charakter procesowy, a jego nierozpoznanie w terminie nie skutkowało naruszeniem czy pozbawieniem jakichkolwiek praw o charakterze materialnoprawnym. Strona nie doznała zatem krzywdy z uwagi na wadliwie działającą administrację publiczną. Powyższe okoliczności należało wziąć pod uwagę w kontekście oceny zasadności przyznania sumy pieniężnej. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a.