III SA/Gd 1109/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 28 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzaju i wysokości stypendiów sportowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie: - § 3; - § 4 ust. 1 od słów "a jego plany" do słowa "krajowym"; - § 4 ust. 3; - § 5; - § 11 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie. Rada Miasta w dniu 28 kwietnia 2011 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym. Jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857 z późn. zm.). Uchwała stanowiła między innymi: "§ 3. Stypendium sportowe może otrzymać zawodnik, zamieszkały w [...], który jest członkiem polskiego związku sportowego. § 4. 1. Stypendium sportowe przyznaje się zawodnikowi, który uzyskał wysokie wyniki sportowe określone w ust. 2, a jego plany startów i przygotowań rokują na możliwość osiągania w przyszłości wysokich wyników we współzawodnictwie sportowym lub krajowym. 2. Za osiągnięcie wysokich wyników sportowych uważa się: 1) zakwalifikowanie się do udziału w Igrzyskach Olimpijskich, Mistrzostwach Świata, Mistrzostwach Europy, Akademickich Mistrzostwach Świata lub 2) zajęcie miejsce I-X w Mistrzostwach Polski Seniorów w dyscyplinach olimpijskich lub 3) zajęcie miejsce I-X w Mistrzostwach Polski Młodzików, Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży, Mistrzostwach Polski Juniorów, Młodzieżowych Mistrzostwach Polski lub 4) bycie członkiem Kadry Olimpijskiej/ Narodowej. 3. Stypendium sportowe nie może otrzymać zawodnik, który jest uprawniony do otrzymania z klubu wynagrodzenia z tytułu uprawiania sportu. 4. W przypadku osiągnięcia przez zawodnika dwóch lub więcej wysokich wyników sportowych, o których mowa w ust. 2, zawodnikowi przysługuje prawo ubiegania się o przyznanie stypendium na podstawie najwyższego wyniku sportowego. § 5. 1. Wysokość miesięcznego stypendium wynosi: od 100 zł do 1.000 zł. 2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, po uzyskaniu pozytywnej opinii Zespołu ds. stypendiów, zwanego dalej "Zespołem", Burmistrz Miasta [...] może przyznać stypendium w kwocie wyższej niż określona w ust. 1 nie więcej jednak niż 2.500 złotych. § 6. 1. Z wnioskiem o przyznanie zawodnikowi stypendium sportowego może wystąpić macierzysty klub sportowy lub zawodnik w swoim imieniu. 2. Wnioski o stypendium sportowe składa się w Biurze Obsługi Interesantów w Urzędzie Miasta [...] w terminie do dnia 31 sierpnia każdego roku. 3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach można złożyć wniosek w terminie późniejszym niż określony w ust. 2. § 7. Ustala się wzór wniosku o przyznanie stypendium sportowego dla zawodnika, stanowiący załącznik Nr 1 do uchwały. § 8. 1. Wnioski o przyznanie stypendiów sportowych zawodnikom opiniuje Zespół ds. stypendiów, powołany na dany rok kalendarzowy zarządzeniem Burmistrza Miasta [...], określającym jego skład osobowy i tryb działania. 2. Zespół przedkłada Burmistrzowi Miasta [...] listę kandydatów do stypendiów wraz z opinią, o której mowa w ust. 1. 3. Złożenie wniosku o przyznanie stypendium sportowego dla zawodnika, nie jest równoznaczne z zapewnieniem jego przyznania. § 9. 1. Stypendia sportowe dla zawodników przyznaje Burmistrz Miasta [...]. 2. Burmistrz Miasta [...] zawiera z zawodnikiem umowę stypendialną określającą wysokość oraz szczegółowe zasady wypłacania stypendium. § 10. Stypendium sportowe dla zawodników wypłacane jest w terminie do 20 dnia każdego miesiąca. § 11. 1. Burmistrz Miasta [...] może pozbawić stypendium sportowego zawodnika, w przypadku, gdy: 1) zaprzestaje realizację szkolenia sportowego w klubie sportowym, 2) zakończy karierę sportową, 3) utraci zdolność do uprawiania sportu przez okres dłuższy niż trzy miesiące, co zostanie potwierdzone orzeczeniem lekarza, 4) naruszy zakaz określony w § 4 ust. 3. 5) zachował się w sposób naganny lub niegodny, sprzecznym z zasadami współżycia społecznego lub ogólnie przyjętymi obyczajami, narażając na szwank dobre imię Gminy lub klubu sportowego. 2. Pozbawienie zawodnika stypendium sportowego następuje z początkiem miesiąca następującego po miesiącu, w którym wystąpiły okoliczności, o których mowa w ust. 1. § 12. Macierzysty klub sportowy zawodnika lub zawodnik niezwłocznie zawiadamia Burmistrza Miasta [...] o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w § 11 ust. 1". Skargą z dnia 14 listopada 2016 r. Prokurator Rejonowy w S. zaskarżył powyższą uchwałę Rady Miasta z dnia 28 kwietnia 2011 r. w zakresie § 3, § 4 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3, § 5, § 9, § 11 ust. 1 pkt 1 i 4 wnosząc o stwierdzenie nieważności tych postanowień uchwały. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa, tj. art. 7, art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie polegające na jej podjęciu z jednoczesnym przekroczeniem i niewypełnieniem upoważnienia zawartego w wyżej wymienionej ustawie o sporcie poprzez: 1. wprowadzenie nieprzewidzianych w przepisach ustawowych ograniczeń o charakterze podmiotowym i przedmiotowym w przyznawaniu stypendiów, a także uzależnienie ich przyznania od spodziewanych, przyszłych wyników sportowych, 2. nieprecyzyjne określenie wysokości poszczególnych stypendiów oraz niedozwolone subdelegowanie kompetencji w zakresie ustalania wysokości danego stypendium na organ wykonawczy - wójta gminy, 3. określenie, iż przyznanie stypendium następuje w oparciu o umowę cywilno-prawną, nie zaś w drodze decyzji administracyjnej, 4. pominięcie w uchwale ustawowego kryterium przyznawania stypendiów, tj. nieokreślenie rodzajów sportu mających znaczenie dla tej jednostki samorządu terytorialnego. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, natomiast w myśl art. 94 ustawy zasadniczej organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Regulacje konstytucyjne znajdują swoje odbicie w art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Prokurator zaznaczył, że organ jednostki samorządu terytorialnego może konstruować elementy prawa miejscowego jedynie w granicach zawartych w przepisie zawierającym upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego. Norma taka ma bowiem charakter ius cogens. W przedmiotowej sprawie upoważnienie do uchwalenia zaskarżonej uchwały zostało zawarte w art. 31 ustawy o sporcie. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Natomiast w myśl ust. 3 organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. W odniesieniu do § 3 uchwały Prokurator zauważył, że w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie brak kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do wprowadzania dodatkowych kryteriów doprecyzowujących krąg podmiotów uprawnionych do otrzymania stypendium. Wprowadzanie takich ograniczeń skutkuje także istotnym naruszeniem zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 Konstytucji RP (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 303/16). Unormowania w tym zakresie powodują bowiem nierówne traktowanie zawodników będących i nie będących członkami związków sportowych. Uprzywilejowani pozostają członkowie takich związków. Dalsze, nie przewidziane ustawą ograniczenia, wprowadza § 4 ust. 2 pkt 2 uchwały, natomiast § 4 ust. 3 odbiera prawo do stypendium zawodnikowi, który równocześnie otrzymuje z klubu wynagrodzenie z tytułu uprawiania sportu. Z tą ostatnią regulacją funkcjonalnie związany jest § 11 ust. 1 pkt 4 uchwały wskazujący, że pobieranie wynagrodzenia jest przesłanką pozbawienia stypendium. Ustawa o sporcie nie przewiduje też ograniczenia przewidzianego w § 11 ust. 1 pkt 1 uchwały, zgodnie z którym o stypendium mogą ubiegać się tylko zawodnicy będący członkami klubów sportowych. Również zapis § 4 ust. 1 uchwały wprowadza nieznane ustawie kryterium odnoszące się do przyszłych wyników sportowych stypendysty. Ustawa o sporcie wyraźnie mówi o stypendiach za osiągnięte wyniki sportowe, nie zaś za dopiero spodziewane sukcesy. Uzależnienie przyznania stypendium sportowego od zdarzeń przyszłych i nieokreślonych samo w sobie jest sprzeczne z celem takiego stypendium, które stanowi swoiste wynagrodzenie dla sportowca za już osiągnięte wyniki. Na podstawie art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, Rada Miasta powinna była określić w przedmiotowej uchwale w jasny i precyzyjny sposób wysokość stypendium, jakie może uzyskać osoba osiągająca określony wynik sportowy, biorąc pod uwagę jakie znaczenie dla jednostki samorządu terytorialnego ma dany sport oraz osiągnięty wynik sportowy, a nie, jak to uczyniono w rzeczywistości (§ 5 ust. 1 uchwały), wskazać minimalną i maksymalną wysokość stypendium. Nadto treść zapisów uchwały w powiązaniu z § 9 ust. 1 uchwały prowadzi do wniosku o subdelegacji przyznanych mocą ustawy kompetencji prawotwórczych na burmistrza miasta. Tymczasem to rada miasta powinna w uchwale określić wysokość stypendiów za konkretne osiągnięcia sportowe w określonych dyscyplinach. W ocenie Prokuratora § 9 ust. 2 wprowadza nieprzewidzianą przez ustawę formę przyznawania stypendium - w drodze umowy cywilnoprawnej. Faktycznie mamy tu do czynienia z typowym stosunkiem administracyjno-prawnym, gdzie z jednej strony występuje obywatel, zaś z drugiej organ administracji publicznej, podejmujący w oparciu o obowiązujące przepisy jednostronny i władczy akt, rozstrzygając o wiążących konsekwencjach ich obowiązywania dla wnioskodawcy. Jedyną właściwą formą takiego działania powinno być wydanie decyzji administracyjnej. Prokurator wskazał również na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2007 r., sygnatura akt II SA/Gl 629/06, że za wadliwą należy uznać także uchwałę, która nie realizuje upoważnienia ustawowego, nie wprowadzając w swej treści koniecznych regulacji. Zaskarżona uchwała określając wysokość stypendium nie odnosi się w ogóle do przewidzianego ustawą kryterium znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Gminy Miasta uznał zarzuty Prokuratora za zasadne i oświadczył, że opracowywany jest projekt nowej uchwały dotyczącej tych zagadnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 punkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami skargi, zaś stosowanie powyższego przepisu nie zostało wyłączone w przypadku rozpoznawania skarg na uchwały ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1541/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych , dalej jako "CBOSA"). Na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446), dalej zwanej "u.s.g.", uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. Na wstępie wskazać trzeba, że skarga Prokuratora Rejonowego w S. wniesiona została na podstawie art. 8 w związku z art. 50 § 1 i art. 52 § 1 p.p.s.a. Prokurator, inicjując postępowanie przed sądem administracyjnym, nie musi wykazywać swej legitymacji do wniesienia skargi. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta , dotycząca ustanowienia stypendiów sportowych, której postanowienia zakwestionował skarżący Prokurator Rejonowy w S. W ocenie Sądu skarga w części zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja RP w art. 87 i art. 94 definiuje akty prawa miejscowego jako ustanowione przez organy samorządu terytorialnego i terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, źródła prawa Rzeczypospolitej Polskiej powszechnie obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły, przy czym zasady i tryb wydawania aktów określa ustawa. Ustawa o samorządzie terytorialnym w art. 40 ust. 1 stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie ( Dz. U. z 2014 r. poz.715 ), zwana dalej "ustawą" stanowi w art. 31: 1. Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. 2. Stypendia lub nagrody dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetu tych jednostek. 3. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Stwierdzić należy, że ustawodawca nie sprecyzował w tym przepisie szczegółowo kryteriów, jakie powinny być zachowane przez jednostkę samorządu terytorialnego przy wypełnianiu zawartej w nim delegacji ustawowej. Obowiązkiem jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli chce skorzystać z uprawnienia do ustanawiania i finansowania okresowych stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe, jest kompleksowe określenie w drodze uchwały szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2 ustawy, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Skarżący zakwestionował postanowienia tej części przepisu § 3 uchwały, z którego wynika, że stypendium może otrzymać zawodnik, który jest członkiem polskiego związku sportowego. Należy zgodzić się ze skarżącym, że postanowienie, o jakim mowa w zakwestionowanej części § 3 uchwały – dotyczące przynależności do polskiego związku sportowego - jest wymogiem, którego ustawa nie przewiduje, a które bezpodstawnie zawęża krąg osób uprawnionych do uzyskania stypendium. Takie unormowanie jest ponadto sprzeczne z wyrażoną w art. 7 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 u.s.g. zasadą, że zadaniem własnym gminy jest zaspokajanie potrzeb jej mieszkańców. Członkami wspólnoty są z mocy prawa mieszkańcy gminy i gmina nie może ich bezpodstawnie różnicować z uwagi na kwestię przynależności do związku sportowego. Zdaniem Sądu rada gminy nie może zawężać ustawowego katalogu podmiotów upoważnionych do otrzymania stypendiów sportowych wyłącznie do osób, które są członkami polskiego związku sportowego ( por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 maja 2008 r. , sygn. akt II SA/Lu 282/08, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 listopada 2014 r. , sygn. akt III SA/Gl 878/14, publ. CBOSA). Przypomnieć należy, że w myśl art. 31 ust. 1 ustawy stypendia sportowe o których mowa w tym przepisie, adresowane są do wszystkich osób fizycznych, bez względu na przynależność do związku, klubu czy stowarzyszenia. W tej sytuacji zakwestionowaną część uchwały - § 3 należy, w ocenie Sądu, uznać za wydaną z istotnym naruszeniem prawa. Tak samo Sąd ocenił § 4 ust.1 w zakresie w jakim uzyskanie stypendium uzależnione jest od planów startów i przygotowań zawodnika, które rokują na możliwość osiągania w przyszłości wysokich wyników we współzawodnictwie sportowym lub krajowym. Warunek ten jest na tyle uznaniowy i trudny do zweryfikowania, że nie może być uznany za zgodny z prawem, w sytuacji gdy w danym akcie prawnym nie określono kryteriów pozwalających na stwierdzenie, co zostanie uznane za wysoki wynik we współzawodnictwie sportowym i krajowym. Dodatkowo niezrozumiałe jest co jest "współzawodnictwem sportowym i krajowym". Nie do zaakceptowania jest zapis § 4 ust.3 wykluczający możliwość uzyskania stypendium przez zawodnika, który jest uprawniony do otrzymania z klubu wynagrodzenia z tytułu uprawiania sportu. Ustanowiony w przepisie tym zakaz przyznania stypendium zawodnikowi, który uprawniony jest do otrzymania od klubu wynagrodzenia, uchwalony został z przekroczeniem delegacji ustawowej. Z tych samych przyczyn jako naruszający prawo, uznać należy przepis § 11 ust. 1 pkt 4. Skarżący zasadnie zakwestionował § 5 uchwały ustalający wysokość miesięcznego stypendium w kwocie od 100 zł do 1000 zł oraz nie definiując kryteriów szczególnie uzasadnionych przypadków umożliwiających podwyższenia jego kwoty, ze wskazaniem jej górnej granicy. W ocenie Sądu określenie wysokości świadczenia może nastąpić poprzez wskazanie konkretnej kwoty, bądź poprzez wprowadzenie tzw. "widełek" od – do, z jednoczesnym wskazaniem kryteriów indywidualizacji świadczenia. Podobnie skonkretyzowania kryteriów wymaga określenie szczególnie uzasadnionych przypadków. Zastrzeżenia budzi również § 11 ust.1 pkt 1 uchwały zawężający uprawnienia do otrzymywania stypendium wyłącznie w przypadku kontynuacji szkolenia w klubie sportowym. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi, dotyczących nieważności uchwały w pozostałym zakresie. Sąd nie podziela zarzutu dotyczącego części § 4 ust. 1 w łączności z ust. 2 pkt 2. Sąd stoi na stanowisku, że uwzględnienie znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego (kryterium przedmiotowe) może przybrać różną formę i nie musi polegać jedynie na wskazaniu konkretnych dyscyplin sportowych. Rada uprawniona jest bowiem do wskazania w uchwale innych kryteriów, co pozwoli na ustalenie "danego sportu mającego znaczenie dla danej jednostki terytorialnej". W ocenie Sądu dopuszczalne jest wskazanie sportu o szczególnym znaczeniu dla jednostki samorządowej poprzez wskazanie oczekiwanych wyników w zawodach krajowych i międzynarodowych. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, gdy w danej gminie nie ma dyscypliny o ugruntowanej tradycji lokalnej a założeniem gminy jest pobudzenie społeczności lokalnej do uprawiania sportu i nagradzanie za wysiłek poczyniony w tym kierunku, poprzez osiągnięcia na ponad przeciętnym poziomie włącznie z seniorami. Z tych względów Sąd nie uznał uchwały za naruszającą w sposób istotny prawo w pozostałym niezaskarżonym zakresie. Niezależnie od tego podkreślić należy, że intencją ustawodawcy w omawianej regulacji jest skłonienie samorządów do preferowania dyscyplin sportowych istotnych z punktu widzenia danej społeczności, dlatego jednostki samorządu terytorialnego powinny dążyć w tego rodzaju uchwałach do promowania poprzez stypendia, sportu mającego dla danej społeczności znaczenie szczególne. Jako zgodny z prawem Sąd uznaje przepis § 9 ust.1 zgodnie z którym stypendium sportowe przyznaje Burmistrz Miasta. Zauważyć należy, że art. 31 ustawy odnosi się zarówno do ustanawiania jak i przyznawania stypendium. Zwrócić uwagę trzeba, że czym innym jest ustanawianie zasad, trybu, określenie wysokości oraz rodzajów nagród, wyróżnień oraz stypendiów, czym innym zaś przyznawanie tego rodzaju świadczeń w konkretnym przypadku. Brak zatem przeszkód prawnych by uchwała w omawianej materii mogła przekazać kompetencję organowi wykonawczemu, w tym wypadku burmistrzowi – na zasadach określonych uchwałą – przyznania tych świadczeń, konkretnym osobom za dane osiągnięcia. O przeniesieniu kompetencji ustanowienia stypendium na inny podmiot, w tym przypadku burmistrza gminy, w znaczeniu o jaki chodzi skarżącemu, można byłoby mówić wówczas, gdyby to jedynie od burmistrza zależało kiedy, komu, w jakiej wysokości oraz na jaki okres można przyznać stypendium. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Zdaniem Sądu w tym składzie, przyznanie lub odmowa przyznania stypendium powinna następować w drodze decyzji administracyjnej. Dodać bowiem trzeba, że możliwość wprowadzenia w uchwale podjętej na podstawie art. 31 ustawy takiej formy przyznania stypendium nie była kwestionowana (por. wyroki WSA w: Gliwicach z dnia 18.08.2015r. sygn. akt akt III SA/Gl 554/15, Lublinie z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 579/11, Białymstoku z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 170/16 , publ. CBOSA). Stosownie do art. 1 pkt 1 k.p.a., przepisy tej ustawy stosuje się do postępowania przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. W myśl zaś art. 104 § 1 i § 2 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Z przepisów tych wynika, że właściwą formą zakończenia sprawy administracyjnej jest decyzja administracyjna stanowiąca władcze działanie organu administracji publicznej skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. Podejmując to rozstrzygnięcie, organ administracji dokonuje konkretyzacji prawa, która stanowi podstawę do korzystania przez jednostkę z należnych jej praw lub wykonywania obowiązków. Tym samym sprawa zainicjowana wnioskiem o przyznanie stypendium sportowego dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe na podstawie przepisu aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie stanowi indywidualną sprawę administracyjną, której rozstrzygnięcie winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej o przyznaniu stypendium lub odmowie jego przyznania. Należy w tej sytuacji zwrócić uwagę na treść art. 39 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje burmistrz, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Z kolei rada gminy jest organem stanowiącym i kontrolnym ( art. 15 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym) , a aktem wyrażania woli przez radę jest uchwała, podejmowana w trybie określonym w art. 14 ustawy o samorządzie gminnym. Natomiast proponowane rozwiązanie nie obliguje Sąd do stwierdzenia nieważności uchwały w ust. 2 § 9 w myśl, którego Burmistrz miasta [...] zawiera z zawodnikiem umowę stypendialną określającą wysokość oraz szczegółowe zasady wypłacania stypendium. Zauważyć bowiem trzeba, że przyznanie stypendium sportowego wiąże się nie tylko z otrzymywaniem gratyfikacji finansowej przez określony czas, ale również rodzi skutki w sferze uprawnień beneficjenta tego świadczenia w zakresie ubezpieczenia społecznego, co wprost wynika z art.33 ust. 1 ustawy o sporcie, który stanowi, że osoby pobierające stypendia sportowe, o których mowa w art. 5, art. 31 ust.1 i 2 oraz art. 32 ust.1, są stypendystami sportowymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, a okres ich pobierania zalicza się do okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze oraz art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń. Z tych względów zawarcia umowy ze stypendystą nie można postrzegać jako istotne naruszenie prawa. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę w pozostałym zakresie ( pkt 2 wyroku).