III SA/Gd 519/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi Ł. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę. Wnioskiem z dnia 9 marca 2018 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego w [...] - 13 marca 2018 r.) Ł. G. (zwany dalej także "wnioskodawcą", "stroną" albo "skarżącym") wystąpił do Starosty [...] o wydanie, na podstawie art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali zaświadczenia stwierdzającego, że lokal niemieszkalny nr [...] (kotłownia) o powierzchni 13,10 m2 usytuowany w budynku nr [...] przy ul. Z. w [...] nie jest lokalem samodzielnym w myśl art. 2 ustawy o własności lokali. W uzasadnieniu złożonego wniosku Ł. G. wskazał, że pomieszczenie kotłowni – [...] nie spełnia wymogów samodzielności przewidzianych przez przepisy ustawy o własności lokali. Lokal ten jest bowiem niesamodzielnym pomieszczeniem pomocniczym stanowiącym składnik nieruchomości wspólnej. Jako kotłowania lokal ten służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych wszystkich właścicieli lokali. Istnieje wobec tego niezaprzeczalny związek funkcjonalny zachodzący pomiędzy tym pomieszczeniem a pozostałą częścią nieruchomości polegający na wykorzystywaniu pomieszczenia kotłowni do uzyskiwania i rozprowadzania ciepła do wszystkich lokali znajdujących się w tym samym budynku. Niezależnie od powyższego wnioskodawca wskazał, że wymogi samodzielności tego lokalu nie były spełnione w momencie wydawania zaświadczenia o samodzielności tego lokalu z dnia 8 września 2010 r. Postanowieniem z dnia 19 marca 2018 r. nr [...] Starosta [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. W podstawie prawnej wydanego postanowienia wskazano art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej w skrócie jako "k.p.a.") w zw. art. 2 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 1892 ze zm.) W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 8 września 2010 r. wydał zaświadczenie o samodzielności przedmiotowego lokalu wskazując, że po analizie przedłożonej dokumentacji, w tym inwentaryzacji, która nie była podważana, stwierdził, że przedmiotowy lokal spełnia wymogi samodzielnego lokalu o innym niż mieszkalne przeznaczeniu. Lokal ten nie jest pomieszczeniem pomocniczym ani przynależnym do innego lokalu (na tej samej nieruchomości). Wszystkie pozostałe lokale w budynku są lokalami samodzielnymi i spełniają swoje funkcje bez przepisania do niego jako przynależnego przedmiotowego lokalu, którego wniosek dotyczy. Zdaniem organu, należy odróżnić pojęcie pomieszczenia przynależnego do konkretnego lokalu od pomieszczenia pomocniczego. Pojęcie te mogą, lecz nie muszą się pokrywać. Pomieszczeniem przynależnym jest takie pomieszczenie pomocnicze, które jest przypisane do konkretnego lokalu i służy wyłącznie temu lokalowi. Mogą jednak istnieć także pomieszczenia pomocnicze, które służą wszystkim lub niektórym lokalom położonym w danej nieruchomości. Takie pomieszczenia mogą stanowić samodzielne lokale o innym niż mieszkalne przeznaczeniu, mimo że pełnią funkcję pomocniczą w stosunku do pozostałych lokali w danym budynku. Taki charakter mają na przykład hale garażowe, pralnie, suszarnie i kotłownie. W związku z tym fakt, że konkretne pomieszczenia mają służyć wszystkim lokalom w budynku nie przesądza o sposobie ich zagospodarowania. Przeznaczenie danego pomieszczenia nie ulega zaś zmianie poprzez jego wyodrębnienie jako samodzielnego lokalu, przypisanie do konkretnego lokalu, czy też pozostawienie jako części składowej nieruchomości wspólnej. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że nie jest dopuszczalne wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że dany lokal nie jest lokalem samodzielnym. Posiłkując się orzecznictwem sądowym organ podniósł, że w oparciu o przepisy ustawy o własności lokali organ może wydać jedynie zaświadczenie o samodzielności lokalu lub postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Zażalenie na to postanowienie wniósł Ł. G. zarzucając organowi naruszenie: art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 3 a contrario ustawy o własności lokali, poprzez odmowę wydania zaświadczenia w sytuacji, gdy na organie spoczywa obowiązek jego wydania; art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że wnioskodawcy nie przysługuje prawo do wystąpienia do organu z żądaniem wydania zaświadczenia o braku samodzielności lokalu oraz że nie jest dopuszczane wydawanie zaświadczeń o niesamodzielności lokali; 3. art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali poprzez stwierdzenie, że lokal nr [...] spełnia przesłanki lokalu samodzielnego o innym niż mieszkalne przeznaczeniu. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że pomieszczenie kotłowni – [...] jest pomieszczeniem pomocniczym w stosunku do pozostałych lokali mieszkalnych. Służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych wszystkich właścicieli lokali. Stanowi składnik nieruchomości wspólnej będącej we władaniu wspólnoty. Bez kotłowni, a tym samym ciepłej wody oraz ogrzewania żaden z lokali nie nadawałby się do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Tym samym pomieszczenie kotłowni nie jest lokalem samodzielnym. Ponadto skarżący wskazując sygnatury orzeczeń sądów administracyjnych podniósł, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że nie jest dopuszczalne wydanie zaświadczenia o niesamodzielności lokalu. Postanowieniem z dnia 14 maja 2018 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144, art. 217 i art. 219 k.p.a. oraz art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Kolegium wskazało, że w pierwszej kolejności należy dokonać oceny czy możliwe i uzasadnione jest wydanie zaświadczenia o wskazanej przez wnioskodawcę treści. Ustalenie braku takiej możliwości obliguje organ do wydania postanowienia odmawiającego wydania takiego zaświadczenia. Ocena takiego wniosku powinna zostać dokonana w oparciu o przepisy art. 217 § 1 i § 2 oraz art. 218 k.p.a., z uwzględnieniem przepisów ustawy o własności lokali, które określają jaki stan lokalu może organ potwierdzić. Wydanie zaświadczenia jest czynnością faktyczną, służącą potwierdzeniu istniejącego stanu rzeczy to jest faktów lub stanu prawnego, w oparciu o dane wynikające z posiadanej przez organ dokumentacji, ewidencji bądź rejestrów - art. 218 k.p.a. Zaświadczenie winno zatem stwierdzać istniejący stan rzeczy, a nie negować go. W świetle zastosowanego w niniejszej sprawie art. 219 k.p.a., w doktrynie i orzecznictwie powszechnie wyróżnia się trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie; gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie występuje ten trzeci przypadek. Zastosowany przepis prawa materialnego - art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali uprawnia bowiem wyłącznie do wydania zaświadczenia stwierdzającego spełnienie wymagań określonych w art. 2 ust. 2 ustawy. Z unormowania art. 2 ustawy o własności lokali wynika jednoznacznie, że w drodze zaświadczenia organ może potwierdzić jedynie okoliczność, że lokal spełnia wymagania lokalu samodzielnego (lokalu mieszkalnego lub lokalu wykorzystywanego zgodnie z przeznaczeniem na inne niż mieszkalne cele). Nie przewiduje się natomiast możliwości wydania zaświadczenia, które stwierdzałoby, że lokal nie spełnia warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego. Kolegium podniosło, że w ustawie o własności lokali brak jest przepisu, który mógłby stanowić podstawę do wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez wnioskodawcę. Dlatego też stanowisko, że ustawa o własności lokali umożliwia jedynie wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, co oznacza brak możliwości wydania zaświadczenia o niespełnieniu przez lokal warunku samodzielności, Kolegium uznało za prawidłowe i zgodne z przepisami art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali. Mając powyższe na uwadze bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy organ odwoławczy uznał podnoszone przez wnioskodawcę, jak i organ pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, takie okoliczności jak treść wydanego w 2010 r. zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu, jak też rozważania dotyczące charakteru pomieszczenia pomocniczego lub przynależnego, albowiem to treść żądanego przez stronę zaświadczenia stanowi jedyną przesłankę dla wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o braku samodzielności lokalu [...] (kotłowni). Kolegium podkreśliło, że nie posiada uprawnień dla jakiejkolwiek weryfikacji treści zaświadczenia organu pierwszej instancji z 2010 r., ponieważ nie stanowi ono przedmiotu niniejszego postępowania. Ł. G. zaskarżył powyższe postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia wydanych w jego sprawie postanowień. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, to jest art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do wystąpienia do organu administracji publicznej z żądaniem wydania zaświadczenia o braku samodzielności lokalu oraz że nie jest dopuszczane wydawanie zaświadczeń o niesamodzielności lokali, co miało wpływ na wynik sprawy; - naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe stanowiska organu pierwszej instancji odmawiającego wydania zaświadczenia w sytuacji, gdy na organie tym spoczywał obowiązek jego wydania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy ze względu na poczynione uchybienia powinno ono zostać uchylone, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że gdyby przyjąć stanowisko Starosty [...], iż kotłownia jest lokalem samodzielnym, należałoby również uznać, że możliwe jest jej wydzielenie i funkcjonalne odłączenie od pozostałych części budynku. Tym samym doszłoby do sytuacji, w której można by pozbawić budynek, w którym znajdują się lokale mieszkalne, dostępu do kotłowni. Zdaniem skarżącego, istnieje niezaprzeczalny związek funkcjonalny zachodzący pomiędzy pomieszczeniem kotłowni a pozostałą częścią nieruchomości, polegający na wykorzystywaniu pomieszczenia kotłowni do uzyskiwania i rozprowadzania ciepła do wszystkich lokali znajdujących się w tym samym budynku. W związku z powyższym pomieszczenie to nie może (i nigdy wcześniej również nie mogło) być zakwalifikowane jako samodzielny lokal niemieszkalny. Skarżący podniósł, iż aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszcza możliwość wydawania zaświadczeń o niesamodzielności lokalu. W orzecznictwie wskazuje się, że wydanie zaświadczenia o określonej treści nie powoduje stanu powagi rzeczy osądzonej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2009 r.; sygn. akt VII SA/Wa 350/09). Z kolei zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2010 r. (sygn. akt II OSK 1357/09) wspólnota mieszkaniowa może żądać wydania zaświadczenia, że lokal mieszkalny nie jest lokalem samodzielnym. Zaświadczenie nie musi się opierać jedynie na rejestrach i danych posiadanych przez urząd, ale także na dowodach dostarczonych przez stronę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy w tym miejscu wskazać, że kontrola legalności zaskarżonego postanowienia została dokonana w trybie uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującym prawem. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie skarżący uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 maja 2018 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 19 marca 2018 r. o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego, że lokal niemieszkalny nr [...] (kotłownia) o pow. 13,10 m2 usytuowanym w budynku nr [...] przy ul. Z. w [...] nie jest lokalem samodzielnym. Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: jako "k.p.a."), zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia, jeżeli: 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1); 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Z kolei zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przepis ten nie dotyczy sytuacji przewidzianych w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., gdyż w punkcie 1 następuje odwołanie się do odrębnych przepisów. Za odrębne przepisy należy uznać art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Stąd też w niniejszej sprawie przyjąć należało, że zastosowanie znajdował art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali. Przepis art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali stanowi, że starosta stwierdza w formie zaświadczenia spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2. Przepis art. 2 ust. 2 wskazanej ustawy zawiera definicję pojęcia "samodzielny lokal mieszkalny". Stwierdzenie przez starostę - w formie zaświadczenia - spełniania wymagań, o których mowa art. 2 ust. 2 ustawy oznacza wydanie zaświadczenia o treści wskazującej, że dany lokal jest - w rozumieniu art. 2 ust. 2 - samodzielnym lokalem mieszkalnym. Konsekwencją wskazanych unormowań jest to, że organ w drodze zaświadczenia uprawniony jest jedynie do potwierdzenia okoliczności spełnienia przez lokal wymagań lokalu samodzielnego. W świetle powyższego rozstrzygając konkretny wniosek o wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego organ w pierwszej kolejności winien był dokonać oceny, czy możliwe i uzasadnione jest wydanie zaświadczenia o wskazanej przez wnioskodawcę treści. Ustalenie braku takiej możliwości obligowało organ do wydania postanowienia odmawiającego wydania wnioskowanego zaświadczenia. Ocena wniosku powinna zostać dokonana w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z uwzględnieniem przepisów ustawy o własności lokali, które określają jaki stan lokalu może organ potwierdzić. Z przedstawionej regulacji art. 2 ust. 3 w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali wynika jednoznacznie, że w drodze zaświadczenia organ może potwierdzić jedynie okoliczność, że lokal spełnia wymagania lokalu samodzielnego. Nie przewiduje natomiast możliwości wydania zaświadczenia, które stwierdzałoby, że dany lokal nie spełnia warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego. W świetle tych unormowań organ może wydać osobie ubiegającej się o zaświadczenie jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymagań określonych w art. 2 ust. 2 ustawy, a więc o samodzielności lokalu, a nie zaświadczenie o braku samodzielności lokalu. W ustawie o własności lokali nie ma bowiem przepisu, który mógłby stanowić podstawę do wydania zaświadczenia o treści wnioskowanej przez skarżącego. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy nie może stwierdzać niesamodzielności lokalu. W tej sytuacji stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zawarte w zaskarżonym postanowieniu należy znać za prawidłowe. Ustawa o własności lokali umożliwia wydanie wyłącznie zaświadczenia o samodzielności lokalu, w sytuacji spełniania warunków, o których mowa w ust. 2 art. 2, natomiast w sytuacji gdy taki lokal nie spełnia wskazanego wymogu samodzielności, to wówczas organ zobowiązany jest do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt samodzielności lokalu mieszkalnego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. w tej materii m.in. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2007 r.; sygn. akt III SA/Łd 580/06; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 października 2013 r.; sygn. akt II SA/Op 350/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2011 r.; sygn. akt II SA/Gl 56/11; Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2017 r.; sygn. akt I OSK 3419/15; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując Sąd stwierdza, że na podstawie regulacji ustawy o własności lokali organ może wydać jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymagań z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, a nie zaświadczenie o braku samodzielności lokalu. W przypadku stwierdzenia przez organ, że lokal nie spełnia warunków określonych w tym przepisie, organ ma obowiązek wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Treść art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali przewiduje bowiem wydanie zaświadczenia stwierdzającego spełnienie przez lokal wymagań z art. 2 ust. 2 ustawy, a nie w przedmiocie niespełnienia tych wymagań. Oznacza to, że zaświadczenie o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy nie może stwierdzać niesamodzielności lokalu. Takie stanowisko powszechnie prezentowane jest zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Powyższe stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Należy zatem uznać, że w świetle unormowania art. 217 k.p.a. i art. 2 ust. 3 w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o wnioskowanej przez skarżącego treści, czego konsekwencją winna być odmowa wydania takiego zaświadczenia. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę znane jest stanowisko przeciwne zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2010 r. (sygn. akt II OSK 1367/09). Natomiast stanowisko to jest jednak jedynym, gdzie wypowiedziany został pogląd o dopuszczalności wydania zaświadczenia o niesamodzielności lokalu mieszkalnego i skład orzekający w niniejszej sprawie, z uwagi na jednoznaczną treść art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali nie zgadza się z tym poglądem. W takich okolicznościach, skoro nie jest możliwe żądanie wydania zaświadczenia, którego treścią byłoby stwierdzenie, że dany lokal nie jest lokalem samodzielnym, to bezprzedmiotowe są dalsze zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego (art. 2 ust. 3 ustawy) jak i przepisów postępowania, za pomocą których skarżący dąży do wykazania, że przedmiotowy lokal nie jest lokalem samodzielnym. Niezasadne są również stwierdzenia, że organ pominął i naruszył szereg przepisów Kodeku postępowania administracyjnego, które miałyby wpłynąć na wynika sprawy i wykazać, że organ zobowiązany jest do wydania zaświadczenia o żądanej treści - braku samodzielności lokalu. W szczególności nie mógł odnieść skutku zarzut dotyczący utrwalonej i przyjętej praktyki wydawania zaświadczenia o niespełnieniu wymogu samodzielności lokalu, bowiem nawet fakt wydania we wcześniejszym okresie takiego zaświadczenia, nie oznacza w żadnym wypadku utrwalonej praktyki, zwłaszcza, że taka praktyka nie ma miejsca przed organem odwoławczym, który w wyniku rozpoznania zażalenia, przedstawił prawidłową wykładnię przepisów dotyczącą wydawania zaświadczenia w zakresie samodzielności lokalu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w żadnym razie nie wskazano na dopuszczalność wydania zaświadczenia o braku spełnienia warunku samodzielności lokalu, co Sąd poczytuje za w pełni prawidłowe. Skoro zatem w wyniku wyżej uczynionych rozważań organ nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej treści, to wszelkie dalsze ustalenia w toku postepowania wyjaśniającego, których brak zarzucono w skardze, odnoszące się do wskazywanej przez skarżącego niesamodzielności lokalu są w istocie bezprzedmiotowe. Zagadnieniem podstawowym, które wymagało rozstrzygnięcia było właśnie ustalenie, czy w obowiązującym stanie prawnym dopuszczalne jest wydanie zaświadczenia, którego treścią byłoby stwierdzenie, że dany lokal nie jest lokalem samodzielnym. Rozważając to zagadnienie w opozycji do twierdzeń skarżącego organy postąpiły w sposób prawidłowy. W wyniku tych rozważań uznały bowiem, iż w obecnym stanie prawnym nie wydać zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie postanowienia naruszają prawo (zob.: art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.